Þorgrímur Þráinsson

Rafbók á Emma.is

2020

Svalasta 7an

© Þorgrímur Þráinsson 2003

Útgefandi: Þorgrímur Þráinsson

Vefsíða höfundar: Andi.is

Stafræn endurgerð og umbrot rafbókar: Óskar Þór Þráinsson/Emma.is

Kápuhönnun: Hólmsteinn Ö. Kristjánsson / Argus auglýsingastofa

1.útgáfa 2003

2.útgáfa 2012 (rafbók)

3.útgáfa 2020 (rafbók)

ISBN: 978-9935-20-202-4 (epub)

ISBN: 978-9935-20-203-1(mobi)

Takk fyrir að sækja þessa ókeypis bók. Bókin er bundin höfundarétt þrátt fyrir að hún sé ókeypis og því má ekki afrita hana með neinum hætti svo sem ljósmyndun, prentun, hljóðritun, eða á annan sambærilegan hátt, að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfundar og útgefenda. Ef þú ert ánægð/ánægður með bókina hvet ég þig til að bjóða öðrum að sækja sitt eigið eintak á Emma.is. Þar geta þeir einnig fundið fleiri bækur við sitt hæfi. Takk fyrir áhugann.

- Þorgrímur Þráinsson

Þessi rafbók er gjöf til grunnskólanema frá

Emma.is og Þorgrími Þráinssyni

Það að lesa, það að skilja, það að læra opnar allar dyr fyrir okkur. Lestur er lykillinn að því að vera upplýstur einstaklingur sem allir vegir standa færir. Nýlegar kannanir sýna krakkar og ungt fólk les sjaldnar en áður. Margt annað en að taka sér bók í hönd er freistandi og sú staðreynd var upphaf þessa samstarfs; Þorgríms Þráinssonar og emma.is. Lestur á rafrænu formi er góður og gildur og opnar jafnmargar dyr og lestur með hefðbundinnar bókar. Tölvan er freisting enda gluggi út í hinn stóra heim þekkingar og spennandi upplýsinga.

Átta bækur á rafrænu formi eftir Þorgrím verði í boði á emma.is, öllum án endurgjalds tímabundið.

Óttastu aldrei andstöðu.

Mundu að flugdreki hefst ekki á loft með vindi

heldur á móti vindi.

– Ókunnur höfundur

1. KAFLI

Jóel stóð angistarfullur og með kökkinn í hálsinum fyrir framan blokkina. Augun tárvot. Pabbi hans hallaði sér út um glugga á sjöttu hæð með Rebekku litlu í fanginu. Hann skellihló og skyrpti hvað eftir annað niður á son sinn. Jóel sá að pabbi hans hafði breyst í Kínverja, augun voru skásett, kolsvart hárið tekið aftur í tagl, málrómurinn gjörbreyttur.

,,Ekki, pabbi,“ hrópaði Jóel þjakaður af vonleysi. Hann teygði upp skjálfandi handleggina, viðbúinn að grípa systur sína ef hún kæmi fljúgandi niður. Eitt augnablik sleppti pabbi þeirra taki á Rebekku með vinstri hendinni, lét sem hann væri að missa hana. Jóel öskraði. Pabbi þeirra skríkti af kátínu og kippti telpunni aftur að sér.

,,Ekki, pabbi,“ grátbað Jóel, ,,taktu mig í staðinn.“

Skyndilega rak pabbi þeirra upp hrossahlátur og sleppti takinu á Rebekku. Blóðið fraus í æðum Jóels þegar systir hans hrapaði á ógnarhraða. Hann færði sig snöggt til hliðar svo hann gæti gripið hana. Svitinn bogaði af honum, taugarnar voru þandar, hjartað að springa af ótta. Þótt Jóel hefði stillt sér upp á réttum stað með útrétta handleggi skall Rebekka í jörðina án þess að hann næði að snerta hana. Hann trúði ekki sínum eigin augum. Og þetta gerðist aftur og aftur, í það minnsta tíu sinnum. Stundum hægt, stundum hratt. Pabbi þeirra sleppti takinu, Rebekka hrapaði, Jóel var við öllu búinn, reyndi sífellt að vanda sig betur en samt skall hún með dynk á jörðina. Jóel hágrét. Hann hafði brugðist systur sinni, síendurtekið. Dauði hennar var hans sök.

– • –

Draumurinn fylgdi Jóel í skólann eins og skuggi sem stækkaði sífellt og varð meira ógnvekjandi. Minnstu munaði að Jóel yrði fyrir bíl þegar hann æddi stjarfur út á götu. Árvekni bílstjórans kom í veg fyrir að Jóel hlyti sömu örlög og systir hans. Hann hrökklaðist aftur upp á gangstéttina og þurfti að draga djúpt andann nokkrum sinnum áður en hann hélt för sinni áfram. Hjartað ólmaðist sem aldrei fyrr.

Jóel var annars hugar í fyrstu tveimur tímunum, virti bekkjarsystkini sín ekki viðlits þótt sum þeirra byðu góðan dag. Draumurinn hafði heltekið hann og hann velti fyrir sér hvað hann táknaði. Margskonar skýringar leituðu á hugann, hver á fætur annarri án þess að hann fengi við nokkuð ráðið. Tommi, besti vinur Jóels og sessunautur, hnippti nokkrum sinnum í hann og spurði hvort hann væri í þagnarbindindi eða á lyfjum. Jóel heyrði varla annað en það sem hringsnerist í hausnum á honum. Það var ekki fyrr en bjallan hringdi út, og Tommi lét ljós sitt skína á sinn einstaka og háværa máta, að Jóel losnaði við þennan skelfilega draum.

,,Þið hefðuð átt að sjá á mér punginn þegar ég vaknaði. Ekkert smá fjólublár og bólginn. Ég hélt hann myndi springa.“ Tommi glennti upp augun.

,,Þakka þér kærlega fyrir upplýsingarnar,“ sagði Álfhildur og lagði eplið frá sér. ,,Ég var einmitt að velta því fyrir mér hvernig litli, krumpaði strigapokinn á þér liti út eftir nóttina.“

,,Nei, í alvöru, ég var að drepast í alla nótt og eistun á mér voru eins og suðandi hunangsflugur. Risahunangsflugur.“ Tommi myndaði hring á stærð við hunangsflugu með þumalfingri og vísifingri hægri handar til að leggja áherslu á orð sín. Renndi síðan fingrum vinstri handar í gegnum hárið.

,,En spennandi,“ sagði Álfhildur en kippti sér að öðru leyti ekki upp við umræðuefnið. Ef Tommi opnaði munninn í öðrum tilgangi en að seðja hungrið ræddi hann sjaldan um annað en kynlíf og fótbolta. Og honum var ekkert heilagt í þeim efnum. Álfhildi fannst óviðeigandi af Tomma að lýsa því í löngufrímínútunum í hvaða ástandi pungurinn á honum hefði verið þegar hann vaknaði. Hún vildi fá að borða nestið sitt óáreitt. Flestir í bekknum hættu að tyggja og brostu út að eyrum þegar Tommi tók að lýsa klofinu á sér af slíkri nákvæmni. Engin breyting varð reyndar á andliti Línu þótt hún fengi fimmþúsundkall á viku í vasapening frá mömmu sinni fyrir það eitt að brosa. Hún gerði það bara til hátíðarbrigða og í návist mömmu sinnar, svo hún missti ekki af brospeningunum.

,,Hvað heitir aftur boltinn í Quidditch-leiknum í Harry Potter þegar krakkarnir fljúga um á kústunum?“ sagði Tommi sem var að eigin áliti sjálfskipaður fyrirliði bekkjarins. ,,Boltinn, munið þið, sem flýgur um allt og er með litla vængi, það heyrist svona tsssssss …“

,,Gullna eldingin.“

,,Einmitt. Gullna eldingin. Ég gat ekki legið kyrr í eina einustu mínútu í nótt.“

,,Komstu þá fljúgandi í skólann?“ spurði Álfhildur án þess að bregða svip en kímnin kraumaði undir niðri. ,,Ég á mjög auðvelt með að sjá þig fyrir mér sötra súrmjólk með lýsistaum niður hökuna og skyndilega tekst pungurinn á loft og skrokkurinn getur ekki annað en fylgt í kjölfarið. Og þú rétt nærð að grípa skólatöskuna áður en gulleistun með silfurvængina þeyta þér einn hring yfir morgunverðarborðinu. Pabbi þinn missir kókópöffsið yfir mömmu þína og fjörmjólkin skemmir nýju dragtina hennar sem kostaði hálfa milljón. Og pungurinn tekur stefnuna að útidyrahurðinni sem opnast sjálfkrafa þegar Tommi litli flýgur eftir ganginum, og heldur áfram á ljóshraða yfir strætó og Toyotur, og Lexusa og fólk öskrar af skelfingu: fljúgandi furðuhlutur, fljúgandi furðuhlutur og allt í einu …

,,Ertu að skrifa skáldsögu?“ greip Tommi fram í fyrir henni. ,,Höfundur Íslands mættur á svæðið, góðan dag!“

,,Þú ert skáldsaga, Tommi,“ sagði Álfhildur og rétti honum litla, bogna gulrót. ,,Ef einhver myndi skrifa sögu um þig yrði það pottþétt metsölubók. Dagur í lífi þínu gæti orðið þúsund síðna grínsaga og klámsaga.“

,,Af hverju ertu svona bólginn?“ spurði Jóel sem lagði loksins orð í belg. ,,Varstu að föndra við þig í gærkvöldi?“

,,Ekkert meira en vanalega en J. Lo var á PoppTíví og hún er ekkert smá beib eins og ÞÚ veist EKKI og það væri sko í góðu lagi að föndra aðeins við hana og …“

,,Mér finnst hún ekkert flott,“ sagði Lína áður en Tommi náði að lýsa Jennifer Lopez í smáatriðum. ,,Hún er orðin svo feit.“

,,Halló, halló,“ sagði Tommi hneykslaður. ,,Hún er akkúrat passleg. Nógu mikið til að klípa í, samt engin handföng eins og á sum…“

,,Já, þú fékkst boltann í punginn á æfingunni í gær,“ sagði Jóel hvellt þegar atvikið rifjaðist skyndilega upp fyrir honum. ,,Ég hélt að augun ætluðu út úr hausnum á þér.“

,,Augun!“ sagði Tommi og leit á vin sinn. ,,Ég hélt að eistun myndu skjótast út um munninn. Helvítið hann Dýri djöfull. Hann hefur örugglega gert þetta viljandi. Ég skil hann svo sem vel því flestir þurfa að nota dirty tricks til að stoppa mig as you all know.“

,,Einn góður með sig,“ sagði Lína og sýndi Tomma löngutöng sem var með skínandi blárri nögl og pínulitlum platdemanti sem hún hafði límt ofarlega á nöglina. ,,Ég vissi ekki að eistun á þér væru komin niður. Ertu orðinn þrettán?“

,,Ein voða fyndin,“ sagði Tommi skrækróma og henti gulrótinni í Línu. ,,Þú heldur kannski að kúlurnar hrynji niður í pokann á afmælisdaginn. Ding, dong, góðan dag, við erum mættar, tvíburarnir. Nú máttu fara að kíkja á stelpur. Til hamingju með daginn.“ Hann leit síðan alvörugefinn á Línu. ,,Ef þú vilt vita það, elsku besta Lína, var ég orðinn kafloðinn níu ára og kynþroska hálftíma síðar. Samt langar mig ekki í þig. En þér til fróðleiks þá eru eistun komin niður fyrir fæðingu.“

,,Það hefur kannski blætt inn á eggjastokkana hjá þér í nótt, Tommi,“ sagði Álfhildur og blikkaði Línu. ,,Þú ættir að láta kíkja á þig.“

,,Eða blætt inn á heila,“ sagði Lína og brosti fyrir þrjúhundruðkall.

,,Vilt þú ekki bara skoða mig, eða þið Lína saman?“ sagði Tommi og greip í Álfhildi. ,,Þið stelpurnar ætlið sem sagt að standa saman.“ Hann þrýsti Álfhildi þétt að sér, lyfti henni síðan upp og var í þann mund að leggja hana í gólfið þegar Guðni kennari gekk inn í stofuna.

,,Jæja, drífa sig út,“ sagði Guðni. ,,Ekkert hangs! Óþarfi að hanga inni í þessu góða veðri. Þið hafið haft nægan tíma til að borða. Hott, hott.“

,,Tommi er með Álfhildi í einkatíma í líffræði,“ sagði Jóel þegar Guðni gekk að þeim. Kennarinn hristi hausinn.

,,Ef ég þekki þennan slána rétt hefur hann verið að kenna ykkur kynlífsfræði. Eða boltafræði.“ Lína kinkaði kolli. ,,Jæja, drífa sig út. Það er stutt eftir af frímínútunum.“

,,Til hvers að fara út í nokkrar mínútur?“ spurði Lína og leit smeðjulega á Guðna. ,,Þú veist að við megum vera inni ef við viljum.“

,,Ykkur veitir ekki af að viðra heilasellurnar. Það er lífsleikni í næsta tíma og þið þurfið að vera með ferskt loft í kollinum. Þetta verður eins og í Survivor, hinir hæfustu lifa af.“

,,Getum við ekki frekar farið í Temptation Island?“ spurði Tommi þegar hann hafði hjálpað Álfhildi á fætur og kysst á henni handarbakið. ,,Það er miklu spennandararara.“

,,Út!“

– • –

Tommi, Jóel og Álfhildur settust á grindverkið á skólalóðinni og héldu stuttan ritstjórnarfund. Þau voru í ritnefnd skólablaðsins sem átti að koma út fyrir jólaballið. Bekkjarfélagar þremenninganna höfðust ólíkt að í frímínútunum enda veðrið með besta móti á Akureyri. Þrír strákar bitu nánast af sér neðri vörina þegar þeir kepptust um það hver næði flestum stigum í blóðugum Gameboy-leik. Aðrir þrír stungu laumulega saman nefjum yfir Playboy-tímariti sem einn þeirra hafði hnuplað undan rúmi stóra bróður síns. Þeir flissuðu og bentu á dömur með seiðandi augnaráð og rjóðar kinnar, dömur sem höfðu gleymt að klæða sig. Það reyndi töluvert á klofsauminn á gallabuxum drengjanna. Nokkrir krakkar léku sér í fótbolta, aðrir í körfubolta og enn aðrir sendu hver öðrum SMS, litu síðan upp og flissuðu. Ragnhildur og Kolla sleiktu sig upp við strákana í tíunda bekk og aðrar tvær horfðu á álitlegustu gæjana úr hæfilegri fjarlægð, pískruðu, bentu og skræktu, fóru síðan undan í flæmingi. Lína gætti þess að óhreinka hvorki fötin sín né skóna en spígsporaði engu að síður eins og ungfrú Ísland.is nálægt merkilegustu krökkunum, að hennar mati, bein í baki, inn með magann, út með rassinn, hún bar höfuðið hátt en reyndi umfram allt að vera eðlileg. Sölvi Fannar rölti hlæjandi eða hummandi fram og til baka á lóðinni, tvöfaldur í roðinu.

Flestir höfðu eitthvað fyrir stafni í frímínútunum en þó biðu sumir í ofvæni eftir að bjallan hringdi, til að komast í öruggt skjól, sáu eftir að hafa farið út.

,,Ég vil taka viðtal við Eið Smára,“ sagði Jóel rétt í þann mund sem bjallan glumdi. Hann er mesta stjarnan í dag.

,,Frábært, sammála,“ sagði Tommi. ,,Við hljótum að geta grafið upp símanúmerið hans.“

,,Mér líst vel á Eið Smára,“ sagði Álfhildur. ,,Hann er svo ógeðslega flottur, með smart læri og geggjaðan kúlurass. Kannski getur pabbi reddað númerinu. Hann þekkir fullt af gömlum fótboltaköllum. Örugglega líka pabba hans Eiðs Smára. Var hann ekki einhver fótboltakall?“

,,Jú, hann var fótboltakall,“ sagði Jóel og gerði góðlátlegt grín að vinkonu sinni eins og hún gerði jafnan sjálf þegar knattspyrna var til umræðu. ,,Þú reddar þá númerinu,“ bætti Jóel við.

– • –

,,Jæja, kids,“ sagði Guðni kennari þegar krakkarnir voru búnir að koma sér fyrir. ,,Þá er komið að því: stuttar ræður, óundirbúnar. Þið dragið miða, segið okkur um hvað þið eigið að tala en fáið engan umhugsunarfrest, ég endurtek: engan.“

,,Hvað er það langur tími?“

,,Þegiðu, Tommi. Þetta er ekki próf, engar einkunnir. Það er fátt mikilvægara en að geta tjáð sig óhikað um hvað sem er og hvenær sem er, jafnvel þótt maður hafi litla þekkingu á málefninu. Hugurinn örvast og þetta kyndir undir hugmyndafluginu. Því oftar sem þið takist á við svona áskorun þeim mun meira sjálfstraust öðlist þið. Og þeim mun meiri líkur eru á því að ykkur farnist vel í framtíðinni. Um það snýst málið.“

,,En við höfum ekkert fengið að æfa okkur,“ sagði Lína.

,,Þetta er bara æfing. Sú fyrsta af mörgum. Það væri gaman að vera með upptökugræjur til að geta sýnt ykkur framfarirnar sem þið munuð taka í vetur. Þetta er ein besta þjálfun sem ég hef sjálfur gengið í gegnum og …“

,,Hvað klikkaði hjá þér?“ greip Tommi fram í fyrir Guðna.

,,Ég læt þig sleikja ruslatunnuna ef þú hefur ekki hljóð, drengur,“ sagði Guðni pirraður og leit hvasseygur á Tomma en hélt svo áfram þar sem frá var horfið. ,,Þið uppskerið vel ef þið hafið hugrekki til að segja allt sem ykkur dettur í hug. Og ekkert fer út fyrir veggi stofunnar. Samþykkt?“

Sumir kinkuðu kolli, aðrir fóru í hnút. Jóel spurði hvort þau mættu ekki velja sér umræðuefni í fyrsta tímanum svo þetta yrði ekki eins erfitt. Guðni þvertók fyrir það. ,,Við sitjum öll við sama borð. Og njótum þess sem við gerum. Ef ykkur langar að hlæja skuluð þið gera það. Ef þið viljið gráta er það í lagi mín vegna. Það eina sem ég ætlast til af ykkur er að þið talið af hjartans einlægni og treystið á það sem ykkur dettur í hug. Látið allt gossa. Þannig komist þið út úr þeim litla hring sem ykkur líður best í. Við þurfum að stækka þennan hring.“

Hann leit yfir hópinn.

,,Hvað ef allt stíflast?“ spurði Álfhildur. ,,Hausinn, tungan og hugmyndaflugið?“

,,Þá færðu annað tækifæri seinna í tímanum eða í þeim næsta. Við gefumst ekki upp. Það er alveg klárt en við lemjum engan áfram, köstum kannski í mesta lagi nokkrum krítum.“

Guðni seildist eftir plastpoka með miðum sem hann hafði skrifað á kvöldið áður og brotið saman svo ekki væri hægt að lesa á þá. Hann sturtaði úr pokanum á kennaraborðið. ,,Þú byrjar, Tommi,“ sagði hann án þess að líta upp. ,,Það er alltaf hægt að treysta á þína munnræpu.“

Tommi lét ekki segja sér það tvisvar og stóð upp. Hann sló í höndina á Jóel eins og þeir gerðu jafnan þegar þeir hughreystu hvor annan eða höfðu gert góða hluti innan vallar sem utan. Tommi stillti sér upp fyrir aftan kennaraborðið, leit á miðana og fór með stutta þulu sem pabbi hans hafði kennt honum. Við hvert orð sem hann nefndi ýtti hann einum miða til hliðar. ,,Ingi pingi, potta-ralli, rekur við á hverju balli, alþýðublaðið tók´ann og sett´ann nið´rí rauða bók.“ Tommi tók upp miðann sem hann hafði lagt fingur við þegar hann nefndi orðið bók. Hann las á miðann í hljóði og hristi hausinn.

,,Djíses kræst,“ sagði hann og leit á Guðna. ,,Mér þykir þú hafa fjörugt ímyndunarafl. Þú óttast ekki guðlast. Eins gott að Jesús er dauður.“

,,Snöggur,“ sagði Guðni. ,,Ég býst fastlega við að hinir heilögu menn hafi húmor fyrir sjálfum sér. Annars veltur það á þinni frammistöðu hvernig þeir bregðast við eða myndu bregðast við. Gjörðu svo vel.“

Tommi lyfti miðanum og las hátíðlega: ,,Þú ert fluga á vegg í herberginu þar sem Jesús borðaði síðustu kvöldmáltíðina. Þú átt að segja frá því sem gerðist.“ Tommi brosti út að eyrum og klóraði sér í höfðinu. Álfhildur signdi sig og nokkrir nemendur gáfu til kynna, ýmist með því að líta á sessunaut sinn eða súpa hveljur, að þeir ættu ekki von á góðu. Eftirvæntingin leyndi sér ekki. Lína nagaði eina af bláu nöglunum og kreisti stóru reglustikuna sem var alveg eins og reglustikan hans Davíðs Oddssonar.

,,Klukkan tifar,“ sagði Guðni ákveðinn.

,,Þetta var hið besta partí, fjör og læti,“ byrjaði Tommi og átti fullt í fangi með að halda einbeitingu. ,,Jesús reyndi að stjórna öllum læriSNEIÐUNUM en …“ Tommi gat ekki haldið áfram því bekkurinn sprakk úr hlátri. Guðni sussaði höstugur á hópinn og sagði Tomma að halda áfram. ,,Afsakið, hann stjórnaði öllum lærisveinunum en þeir kjöftuðu hver í kapp við annan. Ég flaug yfir borðið og mátti engu muna að ég brynni til kaldra kola þegar ég flaug of nálægt brennheitum kertaloga. Annar vængurinn sviðnaði illa og ég nauðlenti á öxlinni á Jesú. Skömmu síðar barði Jesús í borðið með skeiðinni, bað alla að hafa sig hæga og gæða sér á súpunni sem borin hafði verið fram. Sumir töluðu um að það hefði nú verið betra að fá pizzu með skinku og osti og ískalda kók eða pepsi max. Skyndilega fór Jesús að tala um einhvern skrautlegan hana sem galaði þrisvar og þá átti einhver við borðið að hafa svikið hann, það er að segja Jesú. Hann benti á lærisveininn sem sat við endann á borðinu og sá varð nú heldur betur skömmustulegur, blóðroðnaði og rauk á fætur, sagðist ekki láta bjóða sér svona vitleysu. Jesús stóð líka eldsnöggt upp og þar sem ég var alls ekki viðbúinn hrapaði ég beint ofan í súpudiskinn hans. Ég lenti á bakinu og eyrun á mér fylltust af súpu þannig að ég heyrði ekki hvað sagt var drykklanga stund. Loksins náði ég að snúa mér yfir á magann og hreinsa súpuna úr eyrunum. Þá heyrði ég Jesú segja hátt og snjallt: ,,Þjónn, hvað er þessi fluga að gera í súpunni minni?“

,,Mér sýnist hún vera að æfa baksund,“ sagði þjónninn og brosti. Allir lærisveinarnir skellihlógu og Jesús gerði það reyndar líka. Ég er ekki frá því að þetta hafi verið einn fyrsti brandarinn sem var sagður í heiminum og hann gengur enn á milli manna í ýmsum myndum. Skömmu eftir að ég náði að krafla mig upp á diskinn gaf Jesús mér öflugan selbita þannig að ég þeyttist yfir í hárið á Símoni. Skömmu seinna fóru allir heim til sín og hvert mannsbarn þekkir svo framhaldið.“

Tommi leit á Guðna þegar hann hafði lokið máli sínu. Kennarinn kinkaði kolli og af svip hans að dæma virtist hann þokkalega ánægður með frammistöðuna. Krakkarnir klöppuðu fyrir Tomma þegar hann gekk að sætinu sínu.

,,Tómas gerði þetta ágætlega,“ sagði Guðni og merkti við í kladdann. ,,Það kom svo sem ekki á óvart að hann bullaði einhver reiðinnar býsn en eins og ég nefndi áðan hafið þið frjálsar hendur. Aðalmálið er að vera snöggur að hugsa og treysta því sem leitar fyrst á hugann.“ Hann hikaði augnablik og leit yfir bekkinn. Allir héldu niðri í sér andanum og sumir reyndu að láta fara eins lítið fyrir sér og þeir mögulega gátu. Tommi sat hins vegar beinstífur og skælbrosandi, augljóslega kátur yfir því að hafa verið fyrstur.

,,Álfhildur,“ sagði Guðni. ,,Gjörðu svo vel.“

,,Alveg vissi ég það,“ sagði hún og stóð upp. Hún dæsti, ýtti stólnum undir borðið, togaði bolinn niður fyrir buxnastrenginn og renndi fingrum í gegnum hárið. Þegar hún kom að kennaraborðinu setti hún hendurnar aftur fyrir bak.

,,Gjörðu svo vel. Veldu miða.“

Álfhildur notaði sömu aðferð og Tommi til að skera úr um hvaða miða hún ætti að velja. Hún fór með stutta þulu sem hún lærði þegar hún var lítil: ,,Alla-baddar-í frans-í, koppur undir rúmi til að piss’í.“ Hún valdi miða og gaf sér góðan tíma til að opna hann.

,,Góður vinur drekkur svart kaffi úr hvítum bolla. Hann réttir þér bollann, þú rýnir vel í hann og segir vini þínum hvað framtíð hans beri í skauti sér.“ Að svo mæltu leit Álfhildur á Guðna og sagði að hann væri ekki í lagi.

,,Einn, tveir og klukkan tifar,“ sagði kennarinn alvörugefinn.

Jóel þótti Álfhildur eiga erfitt verk fyrir höndum og honum flaug strax í hug að hann yrði hinn ímyndaði vinur. Nema hún kysi að spá fyrir Tomma eða Hildigunni sem var ein besta vinkona hennar þótt þær væru ekki beint eins og samlokur alla daga. Hildigunnur var ári eldri en Álfhildur og töluvert fullorðinslegri. Hún var einstaklega yfirveguð, skipti aldrei skapi og virtist oft vera í öðrum heimi. Hún átti það til að stara fram fyrir sig í fullkominni rósemd þótt krakkarnir væru með tóman fíflaskap í kringum hana. Hildigunni þótti gaman að slást í för með krökkunum en tók sjaldnast þátt í uppátækjum þeirra. Hún var þekkt fyrir að hafa undarlegar draumfarir og stundum hlustuðu krakkarnir dolfallnir á það sem hún hafði gengið í gegnum um nóttina. Þar fyrir utan var hún eins og opin draumaráðningabók og oftar en ekki hitti hún naglann á höfuðið þegar krakkarnir spurðu hvaða merkingu draumar þeirra hefðu. Sumir vildu meina að hún hefði skyggnigáfu eins og mamma hennar. Jóel bar óttablandna virðingu fyrir Hildigunni því þrisvar sinnum hafði hún sagt hvað myndi gerast í lífi Jóels eftir að hann leitaði til hennar með drauma sína. Undir ákveðnum kringumstæðum þótti Jóel óþægilegt að vera í návist Hildigunnar því honum fannst hún geta lesið hugsanir hans. Hún átti það til að stara á fólk, annars hugar, eða af mikilli einbeitingu eins og hún væri að kafa djúpt í sálarkirnur þess.

,,Gjörðu svo vel, Álfhildur,“ endurtók Guðni en var samt ekki eins ýtinn og hann hafði verið við Tomma. Hún leit á Jóel og brosti. Hann blikkaði hana og endurgalt brosið. Álfhildur fékk kökk í hálsinn, leit niður fyrir sig og neri fingrunum saman. Hún dró djúpt andann og leit út um gluggann þannig að valbráin, sem hún var með vinstra megin á hálsinum, blasti við krökkunum. Valbráin var lítil, í laginu eins og Danmörk og Álfhildur var fyrir löngu hætt að kippa sér upp við það þótt einhverjir reyndu að stríða henni á valbránni. Hún sagðist stolt af því að vera með Danmörku á hálsinum, vildi meina að sökum hennar hefði hún verið altalandi á dönsku frá fæðingu.

,,Ég finn fyrir þungum hjartslætti þegar ég lít í bollann,“ sagði Álfhildur eins og hún væri að tala við sjálfa sig. Þeir sem sátu við öftustu borðin þurftu að leggja sig alla fram til að heyra hvað hún sagði. ,,Ég finn fyrir kærleika en líka sorg. Og söknuði. Bollinn er fullur af tilfinningum, sterkum tilfinningum.“ Álfhildur tók sér stutta málhvíld. Það var eins og hún væri á báðum áttum með að segja það sem henni var efst í huga. Guðni virti þögnina. ,,En það er mikil … mikil birta í bollanum,“ hélt hún áfram. ,,Og ég sé að allir vegir standa opnir. Það er alveg sama hvað þessi vinur minn tekur sér fyrir hendur, hann leggur sig alltaf hundrað prósent fram. Alltaf. Ég sé bolta skjótast frá einu landi yfir í annað og fólk hoppar og klappar af fögnuði. Þrátt fyrir það er vegurinn grýttur. Ég sé þungan stein sem vinur minn þráir að losna við. Það er undir honum komið hvort það tekst. Vonin er hans sterkasta vopn og dugnaðurinn. Það væri gaman að fá að taka þátt í gleðinni með þessum vini og vera trúað fyrir áhyggjum hans og draumum og væntingum því hann er einstakur. Hann er eins og blóm sem á eftir að springa út. Ég sé ekki meira,“ sagði Álfhildur og brosti til Guðna. ,,Ég er búin að missa allt samband við bollann.“

,,Gott hjá þér,“ sagði Guðni og bekkjarfélagar Álfhildar klöppuðu fyrir henni með hálfum hug. Hún hafði augljóslega náð að hreyfa við tilfinningum þeirra. Jóel þorði ekki að líta á Álfhildi þegar hún gekk að borðinu sínu. Hún snerti hann hins vegar með fingurgómunum svo lítið bar á þegar hún gekk fram hjá honum.

,,Ég eða þú,“ hvíslaði Tommi þegar Álfhildur var sest. Jóel yppti öxlum án þess að líta á vin sinn. ,,Bara að grínast,“ sagði Tommi og sló í Jóel.

Guðni kallaði næst á Óskar en hann átti að halda tækifærisræðu á 90 ára afmæli ömmu sinnar. Jóel heyrði ekki orð af því sem Óskar sagði. Hann var með allan hugann við það sem Álfhildur hafði sagt, hversu opinská og hugrökk hún hefði verið. Reyndar fannst honum hann berskjaldaðri en nokkru sinni fyrr. Og óöruggari. Hvað átti hann að segja við hana í frímínútunum? Þakka fyrir hlý og falleg orð í hans garð eða láta sem hann kæmi af fjöllum. Guð, varstu að spá fyrir mér? Ég hélt að þú hefðir verið með bollann hans Tomma. Hvað ég get verið vitlaus. Hvað sagðir þú aftur? Ég man eiginlega ekki neitt. Ég var að hugsa um eitthvað allt annað, asni get ég verið.

Jóel var í þungum þönkum. Pabbi hans leitaði á hugann, einnig Rebekka litla systir og mamma hans. Og þessi skelfilegi draumur. Ætti hann að treysta Hildigunni fyrir honum? Stundum vildi Jóel ekki eiga neina fjölskyldu, langaði að stinga af, byrja upp á nýtt, jafnvel fæðast aftur hjá nýjum ástríkum foreldrum sem töluðu saman eins og fólk sem ber virðingu hvort fyrir öðru, elskar hvort annað. Hann langaði oft að vera einhver annar, Tommi eða Álfhildur, jafnvel Sölvi Fannar.

Foreldrar Tomma voru reyndar ekki alltaf í takt við raunveruleikann, gáfu honum full oft lausan tauminn. Þau voru yfirleitt mörgum mánuðum á undan öðrum hvað varðar tækninýjungar og annað sem hægt var að festa kaup á. Tommi og Ásdís, systir hans, nutu góðs af því. Hún var ári yngri, pæja fram í fingurgóma. Jóel þótti hún smart og smekkleg enda gaf hann henni auga þegar hann var í heimsókn hjá Tomma.

Álfhildur var borin á gullstól af foreldrum sínum, elskuð og dáð, eins og yngri systur hennar þrjár. Þau spöruðu dömunum ekki hrósyrðin. Líklega væri stundum þægilegra að vera Lína þótt hún væri snobbuð og teldi sig yfir aðra hafin. Jóel langaði að brosa þegar honum varð hugsað til Línu sem hafði tilkynnt það yfir bekkinn í upphafi skólaárs að hún fengi tattú frá mömmu sinni innan mánaðar. Þegar farið var að ganga á hana fjórum vikum síðar var komið babb í bátinn. Mamma hennar taldi heppilegra að hún fengi lífrænt tattú sem entist í fimm ár. Það kæmi á markað eftir jól og þá fengi Lína það pottþétt. Og svo hafði mamma hennar heitið því að gefa henni brjóst í afmælisgjöf þegar hún yrði sextán, ef hún væri þá óánægð með sín eigin. Ekki málið að splæsa nokkur hundruð þúsund króna sílikoni í barminn, enda önnur hver kona í landinu sílikona, sagði mamma hennar. Álfhildur hafði orðið kjaftstopp þegar Lína treysti henni fyrir þessu. Tommi og Jóel göptu af undrun þegar Álfhildur treysti þeim fyrir leyndarmálinu. Tommi sagði það engum nema mömmu sinni og hún fór í saumaklúbb sama kvöld. Og Gróa á Leiti frétti það um síðir, eftir krókaleiðum.

Þrátt fyrir allar þessar pælingar Jóels í kjölfar frásagnar Álfhildar vissi hann mætavel að hann gæti átt framtíð fyrir sér á knattspyrnuvellinum. Allir voru á einu máli um það. Ef hann héldi haus, eins og þjálfarinn sagði. Árangur í boltanum veltur 80% á hausnum og 20% á hæfileikum, sagði hann jafnan. Þótt þið getið haldið bolta þúsund sinnum á lofti náið þið engum árangri ef þið hafið ekki hugrekki til að hlaupa á vegg ef þess þarf með. Fyrir ykkur sjálfa, fyrir liðsheildina, fyrir þjóðina. Framtíðin er í ykkar höndum. Orðin ómuðu með reglulegu millibili í kollinum á Jóel og Tomma og félögum þeirra í liðinu. Fyrst þegar Óli þjálfari sagði að framtíð strákanna væri í þeirra höndum litu nokkrir þeirra í lófana á sér og brostu, gerðu óspart grín. Jóel var ekki hlátur í huga.

Hvað var Álfhildur að hugsa? Hvernig datt henni í hug að bera hugsanir sínar svona á torg, fyrir framan alla bekkjarfélagana? Maður þarf ekki að segja allt sem maður hugsar. Oft er best að halda einhverju fyrir sig. Litlu leyndarmálin eru ekki fyrir aðra. Þá væru þau ekki leyndarmál. Jóel vissi að hann gæti allajafna verið einlægari við Álfhildi, sagt henni það sem hann væri að hugsa. Samt, það var bara ekki eins auðvelt þegar Tommi var með þeim. Þá var allt öðruvísi. Yfirleitt húmor, fíflaskapur, smá metingur, keppni, kjaftagangur. Þótt Jóel virti vin sinn mikils hefði hann oftar viljað vera einn með Álfhildi. Þá myndi hann líklega gefa meira af sér af því framkoma hennar gaf tilefni til þess. Jóel langaði stundum að deila með henni innihaldi þeirra bréfa sem hann skrifaði föður sínum og treysta henni fyrir öllu sem hann hugsaði um móður sína. Hversu oft hafði hann ekki langað til að stinga af um helgar og skríða upp í til Álfhildar. Kúra hjá henni í öruggu skjóli. Fjarri fylliríinu, fjarri látunum, fjarri þessu eitraða andrúmslofti. Hann gat bara ekki skilið Rebekku eftir eina. Litla krúttið. Hún var ljósið í lífi hans, treysti algjörlega á hann. Hann gat ekki yfirgefið hana.

,,Jóel, gjörðu svo vel.“ Guðni leit á Jóel en hefði allt eins getað reynt að fá viðbrögð frá kennaraborðinu. Tommi hnippti í vin sinn þegar Jóel brást ekki við öðru kalli.

,,Fyrirgefðu, ég verð að fá að skjótast á klósettið,“ sagði Jóel með þurrar kverkar. Hann stóð upp án þess að fá til þess leyfi og strunsaði að dyrunum. Guðna var augljóslega brugðið. Hann sá hins vegar að Jóel var ekki með sjálfum sér og bað hann að vera snöggan. Jóel settist á klósettsetuna, lokaði augunum, greip um höfuðið og var ekki lengi að koma hugsunum sínum í ákveðinn farveg, ná upp réttri einbeitingu að nýju. Hann var tekinn upp skömmu eftir að hann kom aftur inn í stofuna og fórst vel úr hendi að halda kosningaræðu sem verðandi bæjarstjóri Akureyrar.

Krakkarnir stóðu sig vonum framar og lauk kennarinn lofsorði á frammistöðu þeirra. Hann sagði að þess yrði ekki langt að bíða að hann léti þau gera þetta aftur og hvatti þau til að æfa sig heima næstu vikurnar.

2. KAFLI

Tveimur dögum eftir drauminn sem hafði sett Jóel út af laginu hittust hann og Tommi heima hjá Álfhildi. Hún hafði lagt til að þau tækju viðtal við Ófeig frænda hennar, stórfurðulegan gaur, sem bjó skammt fyrir utan Akureyri. Hann var þekktur fyrir sérvisku sína og harðneitaði að fá sér síma eða önnur fjarskiptatæki sem auðvelduðu honum að hafa eðlileg samskipti við umheiminn. Strákunum þótti upplagt að taka hús á Ófeigi til að auka fjölbreytnina í skólablaðinu. Pabbi Álfhildar skutlaði krökkunum í sveitina og spólaði svo í burtu án þess að kasta kveðju á gamla manninn.

,,Hagið ykkur eins og heima hjá ykkur en þið megið samt alls ekki míga í vaskinn,“ sagði Ófeigur og klappaði blíðlega á bakið á Álfhildi. Hann lokaði dyrunum og skipaði krökkunum að hvíla sínar köldu rasskinnar þar sem þeim hentaði. Sjálfur hlunkaðist hann niður í rammgerðan ruggustól eftir að hafa reynt að bægja bröndótta kettinum í burtu. Ófeigur var í snjáðum gallabuxum með uppábroti upp á miðja kálfa og grárri lopapeysu sem var fyrir löngu komin af léttasta skeiði. Olnbogarnir kíktu út um myndarleg göt og hálsmálið var músétið. Fötin voru nokkrum númerum of stór og benti ýmislegt til þess að Ófeigur hefði hlaupið um nokkur númer í þvotti síðustu árin. Nema hann hafi hreinlega skroppið saman þegar ellikerling bankaði upp á hjá honum.

,,Ég ætla ekki að afsaka draslið því hér er yfirleitt allt á hvolfi. Skipulögð óreiða hentar minni skapgerð. Ef þið rekið augun í gleraugun sem álfarnir hnupluðu frá mér um daginn verð ég ykkur ævinlega þakklátur.“ Ófeigur leit á krakkana með stríðnisglampa í augum. Hægri hnefinn á honum iðaði og grænar fjaðrir stungust út á milli fingranna. Grænn páfagaukur kom í ljós þegar hann opnaði lófann. Fuglinn lá á bakinu með lokuð augu og lappirnar þráðbeinar rétt eins og hann hefði geispað golunni. Gamli maðurinn lagði gauksa á magann á sér.

Tommi settist andspænis bóndanum og tók upptökugræjurnar ákveðinn upp úr töskunni. Álfhildur og Jóel settust sitt hvorum megin við Tomma en þó örlítið aftar. Þau litu forvitin í kringum sig enda úði og grúði af torkennilegum hlutum í stofunni. Jóel hefði haldið að slitið sæti úr Willis-jeppa, ormétinn rekaviður og ryðguð gaddavírsrúlla ættu frekar heima úti í geymslu eða á ruslahaugunum. En honum þótti karlinn passa vel inn í þetta umhverfi. Jóel fannst eins og hann hefði skotist hálfa öld aftur í tímann.

Skyndilega lyftust augabrúnir Ófeigs upp á mitt enni og hann starði stórum augum fram fyrir sig. Hann blakaði eyrunum og virtist tilbúinn undir spurningaflóðið.

,,Er eftir einhverju að bíða?“

,,Ég á bara eftir að kveikja á tækinu,“ sagði Tommi og greiddi úr snúrunni sem lá í kuðli í töskunni. ,,Við fengum þetta lánað en vorum samt búin að prófa græjurnar, til að vera viss.“ Hann rak hljóðnemann upp að gamla manninum sem vipraði þunnar varirnar í gráu, þykku skegginu. ,,Hvenær fórstu síðast í bíó?“

Ófeigur hummaði, ruggaði sér fram og til baka og klóraði páfagauknum á kviðnum. Kötturinn vafraði brúnaþungur í kringum stólinn og gaut augunum reglulega á bráðina. Hann hafði klófest og kálað hátt í fjörutíu sumarfuglum um ævina og margoft lent í áflogum við sér sterkari skepnur. Samt átti hann sex líf eftir.

,,Þú hittir naglann heldur betur á höfuðið. Kvikmyndir eru mínar ær og kýr, mín ferðalög, tilbreyting frá búskapnum. Ég losna frá sjálfum mér undir góðri mynd og svíf inn í nýjan heim. Guðdómlega veröld.“ Hann leit á Tomma, hallaði sér aftur og pírði augun. ,,Ég var svo ljónheppinn að fá miða á frumsýninguna á Harry Potter fyrir jólin í fyrra. Þökk sé Álfhildi. Eða er lengra síðan? Mikið lifandis ósköp skemmti ég mér konunglega. Ég hafði hugsað mér að sjá myndina aftur en hef ekki komið því í verk. Jeppavesalingurinn er svo dyntóttur að hann fer ekki í gang nema ég eigi stutt erindi í bæinn. Það er eins og hann finni á sér ef ég ætla í bíó og harðneiti þá að fara í gang. Mig grunar að hann nenni ekki að hanga ískaldur og einmana fyrir utan bíóhúsið. Þetta er vitanlega tóm eigingirni og sjálfselska. En Harry Potter er sannkölluð hetja. Hreint með ólíkindum hvað hann gat farið hratt á þessu priki sínu.“

Það brá fyrir glampa í augum Ófeigs og þegar hann brosti skein í þær örfáu tennur sem höfðu náð að hanga í gómunum síðustu árin. ,,Ég gæti sannarlega haft not fyrir þennan kúst. Hin ævintýramyndin var líka góð, hreint afbragð. Hringadróttinssaga. Ég sá hana nokkru seinna. Hló og grét og öskraði, allt í senn. Poppkornið flóði í kringum mig og ég svamlaði í gosi eins og krakkaormur. Og ég hafði ekki síður gaman af Rauðu myllunni, Múlin rús, með þessari jörpu þarna, hvað heitir hún? Gullfalleg og háfætt.“

,,Nicole Kidman,“ sagði Álfhildur.

,,Einmitt. Níkól Kindman. Hún er dásemdarkvenmaður, sannkallaður forystusauður. Rauða Myllan er líklega ein besta mynd sem ég hef séð. Ég tókst á loft í sumum atriðum. Flaug um salinn. Annars er allt of langt síðan ég hef farið í bíó. Ég verð endilega að sjá nýju myndina með Harry Potter.“

Jóel leit undrandi á Álfhildi. Hún brosti og það brá fyrir roða í kinnum hennar. Tommi hélt hljóðnemanum um stund upp að Ófeigi. Hvorugur rauf þögnina.

,,Hefurðu lesið bækurnar um Harry Potter?“ spurði Álfheiður hikandi.

,,Nei, ég hef ekki enn keypt bók um strákinn. Ætli ég láti ekki verða af því í næstu bæjarferð. Ég þarf að skjótast í Bónus fyrir jólin. Er ekki allt ódýrast þar? Maður þarf að horfa í hvern einasta aur nú til dags. Ekki síst ef maður ætlar að komast í gott bíó. Maður getur veitt sér eitt og annað með því að versla í Bónus. Sparað stórfé á ársgrundvelli eins og einhver sagði. Gott ef það var ekki Davíð sjálfur. Kóngurinn.“

,,Hvað ertu gamall?“ spurði Tommi snöggt.

,,Ég er ennþá unglamb, elskurnar mínar. Verð ekki áttatíu og tveggja fyrr en þrítugasta og áttunda janúar.“

,,Þrítugasta og áttunda?“

,,Já,“ sagði Ófeigur, ,,sem sagt sjöunda febrúar. Það er góður dagur.“

,,Ertu hræddur við að drepast?“

,,Drepast?“ sagði hann og kreisti upp hlátur. Páfagaukurinn opnaði augun lítillega en lokaði þeim um leið og Ófeigur hreyfði vísifingurinn í hringi á kviðnum á honum. ,,Ég hef aldrei reykt, í mesta lagi drukkið tvö baðkör af brennivíni um ævina, aðeins kysst tvær konur og þrjár kýr, aldrei farið í flugvél og mig dreymir eins og flóðhestur. Ég get ekki með nokkru móti séð hvers vegna ég ætti að drepast.“

,,En allir drepast einhvern tímann og …“

,,Við höfum ekki hugmynd um það,“ greip gamli maðurinn fram í fyrir Tomma. ,,Öll hverfum við um síðir, svo mikið er víst. Verðum ósýnileg, ekki satt? Eflaust verð ég guðs lifandi feginn að losna við þennan lúna skrokk og nýt þess að láta litla engla stjana í kringum rassgatið á mér. En ég sé það ekki gerast í bráð. Hver á að sinna blessuðum skepnunum? Ég er þeirra eina von. Faðir þeirra og móðir. Eitt er þó víst og það hefur verið skjalfest. Og nú eruð þið til vitnis um það. Ég heimta að láta jarða mig í kyrrþey.“

,,Kyrrþey?“ stundi Jóel með undrunarsvip.

,,Já, ég sagði kyrrþey. Er það ekki í lagi þín vegna?“

,,Ha, jú, jú,“ sagði Jóel og dauðskammaðist sín fyrir að hafa misst orðið út úr sér. ,,Ég veit bara ekki hvar sú eyja er.“

Ófeigur starði opinmynntur á Jóel og var á svipinn eins og hann væri að tína til orð sem sýndu Jóel afdráttarlaust að Flatey og kyrrþey ættu fátt sameiginlegt.

,,Hefurðu alltaf verið svona léttlyndur?“ spurði Tommi og lyfti hljóðnemanum enn eina ferðina upp að andliti Ófeigs. Þegar gamli maðurinn tók að rugga sér fram og aftur gætti Tommi þess að reka hljóðnemann ekki upp í hann.

,,Ég er hinn argasti fýlupúki og hef alltaf verið. Ég á ekkert nema táfýlusokka og skítugar nærbrækur. Svo safna ég drullu undir neglurnar og þvæ hárið upp úr kúahlandi. Dettur þér í hug að ég sé léttlyndur, ha?“

Álfhildur roðnaði en Tommi rak upp hrossahlátur.

,,Það er gott að þér er skemmt,“ sagði Ófeigur og kastaði páfagauknum upp í loftið og brölti síðan á fætur. Fuglinn skríkti af skelfingu þegar honum var ljóst að nuddinu var lokið og hann sveif um loftið á hvolfi án þess að hafa verið undir það búinn. Kötturinn stökk af stað með það sama og reyndi að slá til gauksa. Fuglinn náði loksins áttum og flögraði ringlaður um stofuna þar til hann tyllti sér á bók um Oliver Twist sem tróndi efst í bunkanum á bókaskápnum.

,,Mér þykir gaman þegar einhver getur hlegið að bullinu í mér,“ sagði Ófeigur og teygði úr skrokknum. ,,Fólk deyr kornungt nú til dags úr tómum leiðindum. Menn verða að hafa húmor til að lifa af í þessum furðulega heimi. Ég væri löngu dauður ef ég væri normal.“

,,Megum við taka eina mynd af þér fyrir skólablaðið?“ spurði Tommi en hopaði skref aftur á bak með upptökugræjurnar svo hann yrði ekki fyrir Ófeigi þegar hann stóð upp frá stólnum.

,,Það verður víst að vera svo,“ sagði gamli maðurinn. ,,Hvar viljið þið að ég komi mér fyrir?“

,,Mér fyndist bara flott að hafa þig í ruggustólnum,“ sagði Jóel og seildist í úlpuvasann eftir myndavélinni.

,,Eins og þú vilt. Eins og þið viljið.“ Hann settist aftur. ,,Ert þú bara upp á punt, Álfhildur mín?“ bætti hann við. ,,Eins og hvert annað jólaskraut.“

,,Nei, ég stjórna þessu öllu,“ sagði hún og stóð á fætur. ,,Þú veist að við konurnar stjórnum lífi karlmanna en þeir hafa bara ekki hugmynd um það.“

,,Nú líst mér á þig,“ sagði Ófeigur, ,,þarna kemur ættin mín í ljós. En ég kannast nú ekki við þessi kvennaráð. Því er nú verr og miður, ha! Ég hefði ekkert haft á móti því að hafa köld og þó fremur heit kvennaráð í mínum húsum.“

Jóel stillti sér upp og smellti af áður en Ófeigur hafði sett sig í stellingar. ,,Mikið lifandis ósköp liggur þér á, ungi maður,“ sagði hann og renndi fingrunum í gegnum skeggið og hárlubbann. ,,Ertu eitthvað að flýta þér?“

,,Fyrirgefðu, ég bara …“

,,Við skulum gefa okkur góðan tíma ef myndin á að birtast í merkilegu blaði.“ Ófeigur stakk vísifingri upp í sig og strauk síðan yfir báðar augabrúnirnar. ,,Viltu hafa dýr með á myndinni? Ég er með páfagauk og kött eins og þið hafið séð, fjórtán kindur, ellefu hænur, einn brjálaðan hana og svo Berjablá, bestu kú í heimi, ásamt hinum þremur.“

Jóel leit með spurnarsvip á Tomma. Álfhildur þagði. ,,Ég spurði hvort þú vildir fjölskyldumynd eða bara mynd af mér einum,“ endurtók Ófeigur.

,,Tökum fyrst eina af þér og svo eina af okkur öllum saman,“ sagði Tommi. ,,Annars halda krakkarnir í skólanum að við höfum bara grafið upp mynd af gömlum skítugum og fúlum kalli og skáldað viðtal við hann.“

,,Gott, gott,“ sagði Ófeigur, ,,en hver á að taka mynd af okkur? Kötturinn?“

,,Ég treysti páfagauknum betur,“ sagði Tommi.

,,Afbragð. Viltu að ég brosi núna?“

,,Ef þú vilt,“ sagði Jóel og leit í myndavélina.

,,Það er svo sem ekki mikið að sjá þótt ég brosi,“ sagði Ófeigur. ,,Best að vera bara fúll.“ Og svo setti hann í brýnnar og augun hurfu nánast inn í hrukkótt andlitið. Jóel smellti af nokkrum sinnum, ýmist án þess að nota flassið eða með því. Að svo búnu bað hann Tomma og Álfhildi að krjúpa við hliðina á Ófeigi. Sjálfur ætlaði hann að stilla sér upp fyrir aftan annað hvort þeirra. Hann lagði vélina frá sér á stól og setti tvær bækur undir hana. Kíkti síðan í hana til að tryggja að þau kæmust fjögur fyrir í rammanum.

,,Ég hef fimm sekúndur til að stilla mér upp,“ sagði Jóel einbeittur. Hann ýtti á takkann og skundaði að stólnum, hallaði sér að Álfhildi og leit fullur eftirvæntingar á myndavélina. Rauða ljósið blikkaði sífellt hraðar og rétt áður en vélin smellti af rak Ófeigur upp rokna hlátur. Um leið og krakkarnir litu á hann, hvert með sínum undarlega svip, lýsti flassið upp stofuna. Jóel ákvað að taka aðra til öryggis og í það skiptið hagaði gamli maðurinn sér eins og fullorðnu fólki sæmir.

,,Hvernig komist þið heim?“ spurði Ófeigur þegar myndatökunni var lokið og þau höfðu þakkað fyrir sig.

,,Pabbi sækir okkur,“ sagði Álfhildur, ,,hann hlýtur að fara að koma.“

,,Sá hjólbeinótti boltasparkari. Hann hefur aldrei komið á réttum tíma, vesalingurinn. Þið hafið þá nægan tíma til að kíkja á dýrin,“ sagði gamli maðurinn og smeygði sér í gúmmítútturnar. ,,Það tekur enga stund. Berjablá hefur gaman af að heilsa upp á ykkur. Og smella á ykkur kossi. Hún er með langa og hrjúfa tungu, drengur,“ sagði hann og ýtti við Tomma. ,,Þú skalt hafa lokaðan munninn þegar hún kyssir þig. Margur tuddinn í sveitinni hefur fallið fyrir henni Berjablá minni en hún lætur ekki plata sig upp úr flórnum.“

,,Þú hefur ekkert breyst,“ sagði Álfhildur og greip undir handlegg frænda síns þegar þau voru komin út á hlað. ,,Ef ég man rétt varstu með einhvern myndarlegan tudda í sigtinu fyrir Berjablá þegar ég kom hingað síðast.“

,,Það er haugalygi,“ sagði Ófeigur. ,,Það er ekki orð að marka sem ég segi þegar ég er með gesti. Elskan mín góða. Ég segi aldrei sannleikann nema þegar ég er einn í kotinu.“

Ófeigur fór fyrir krökkunum á leið í gripahúsin. ,,Þetta er nú meiri einmuna blíðan,“ sagði bóndinn og leit til fjalla. ,,Hér hefur ekki fallið snjókorn í allan vetur. Og árið að verða búið. Eru ekki fimmtán dagar til jóla?“

,,Jú, jú,“ sagði Álhildur. ,,Akkúrat fimmtán.“

,,Færðu jólagjafir?“ spurði Jóel.

,,Ég er nú ekki alveg týndur og tröllum gefinn,“ sagði Ófeigur. ,,Frændfólk mitt hefur haldið mér félagsskap í gegnum tíðina og það veit að mér þykir ljúft að fá pakka. Þeir hrynja inn rétt fyrir jólin.“

,,Ertu einn á jólunum?“

,,Til allrar hamingju. Ég og minn guð höldum heilög jól í notalegri þögn. Á milli okkar ríkir fullkominn skilningur. Ég kveiki á nokkrum kertum, nýt þess að snæða hangikjöt með uppstúfi eða kartöflumús. Ef ég næ að renna því niður með jólaöli er ég alsæll. Svo sit ég í guðdómlegri þögn fram eftir kvöldi þar til ég lognast út af. Satt best að segja óttast ég stundum að vakna steindauður á jóladag. Það væri slæmt, sérstaklega fyrir dýrin.“

Tommi leit á Jóel, benti með vísifingri á hausinn á sér og sneri honum í hringi. Jóel kinkaði kolli. Strákarnir eltu Ófeig og Álfhildi inn í fjós en þar undi Berjablá sér vel með kindurnar sér við hlið, ásamt hinum kúnum. Gamli maðurinn knúsaði kúna vel og lengi og skipaði strákunum að kynna sig. Álfhildur klóraði henni á bak við eyrun á meðan strákarnir gerðu það sem þeim bar. Tommi lét sér ekki nægja að segja nafnið sitt hátt og skýrt heldur rak hann Berjablá rembingskoss. Kýrin var sneggri en Tommi átti von á því um leið og hann smellti á hana kossi rak hún út úr sér tunguna og sleikti á honum hálft andlitið. Hann hrökklaðist í burtu skelfingu lostinn og strauk yfir kinnina.

,,Sú var snögg,“ sagði Tommi og leit á Ófeig.

,,Ég var búinn að vara þig við,“ sagði gamli maðurinn. ,,Þú skalt ekki reyna að fara í sleik við Berjablá nema gefa henni döðlur fyrst.“

Jóel velti fyrir sér hvernig væri að fara í sleik við belju. Og honum flaug í hug hvort dýr færu í sleik yfirhöfuð. Hann hafði aldrei heyrt á það minnst. Samt gat hann auðveldlega séð það fyrir sér og brosti af tilhugsuninni. Og hann sá líka hest og hænu fyrir sér í hörku sleik, sem og hund og páfagauk. Kröftugt baul feykti þessum furðulegum hugmyndum á brott.

,,Jæja, Álfhildur litla, sýndu herramönnunum hvað þú lærðir hjá mér þegar þú varst lítil mús.“

,,Núna?“ sagði Álfhildur hikandi og fitjaði upp á nefið.

,,Já, já, elskan mín góða. Ég skola tærnar á þér vel á eftir og þurrka þær með sama hætti og áður.“

Álfhildur leit á strákana og gaf í skyn með handahreyfingum að hún ætti engra kosta völ. Hún bretti buxnaskálmarnar upp fyrir hné, fór út skónum, stakk sokkunum ofan í skóna og rétti Jóel þá. Að svo búnu fikraði hún sig hægt og rólega ofan í flórinn.

,,Ertu klikkuð?“ sagði Tommi og náði ekki upp í nefið á sér af undrun. Jóel kom ekki upp einu einasta orði. Álfhildur gekk berfætt ofan í skítnum og skipti engu þótt ein kýrin væri nýbúin að drulla og það ryki upp úr dellunni.

,,Þetta er alvöru dama,“ sagði Ófeigur iðandi í skinninu, stoltið uppmálað. ,,Sá ykkar sem krækir í hana Álfhildi mína þarf ekki að hafa áhyggjur af framtíðinni.“

,,Ég vil nú frekar hafa áhyggjur af framtíðinni en eiga kærustu sem gengur ofan í klósettinu þegar ég er búinn að skíta,“ sagði Tommi. Jóel skellti upp úr. Álfhildur brosti.

,,Sjáiði hvernig kúadellan spýtist upp á milli tánna,“ sagði Ófeigur æstur, ,,sjáiði, drengir. Þetta er meinhollt fyrir hörundið og Álfhildur verður laus við sveppasýkingu í tám það sem eftir lifir.“ Álfhildur steig ofan í hverja skítaklessuna á fætur annarri en af svip hennar að dæma þótti henni það ekkert sérlega geðslegt. Hún lét sig samt hafa það fyrir frænda sinn. Þegar hún var komin að enda flórsins meig kýrin á ysta básnum af þvílíkum fítonskrafti að minnstu munaði að Álfhildur fengi óvænta og heita sturtu.

Tommi og Jóel fylgdust grannt með bóndanum sprauta ylvolgu vatni á fætur Álfhildar. ,,Þetta var geggjað,“ sagði hún og brosti út að eyrum. ,,Fimmþúsundkall ef þú gerir þetta, Tommi.“

,,Ertu geðveik? Ekki fyrir fimm hundruð þúsund. Ég hef sko engan áhuga á að fá beljuskít undir táneglurnar og lykta eins og fjós næstu vikur. Þú mátt bóka það, Álfhildur, að ég mun ekki lúlla hjá þér á næstunni.“

,,Af hverju heldurðu að ég hafi gert þetta?“ sagði hún.

,,Svakalega þykir mér svona skítalykt góð,“ sagði Jóel og brosti til vinkonu sinnar. Ófeigur þurrkaði fætur Álfhildar og klæddi hana í sokkana. Að svo búnu héldu þau áfram för sinni um útihúsin.

Rollurnar í fjárhúsinu þáðu tuggu frá bóndanum og kunnu vel að meta hraustlegt klór frá krökkunum. Þær voru sérlega spakar. Ófeigur kynnti þær allar með tölu. ,,Hún Móra mín er málvillt eins og þið takið kannski eftir ef hún fæst til að tjá sig, litla skinnið. Hún segir mmiiiiiii en ekki mmeeeee,“ sagði karlinn og jarmaði snilldarlega. ,,Þetta eru allt bestu grey.“

Að svo búnu opnaði hann dyrnar að hænsnahúsinu. ,,Púturnar eru latar í desember. Og hanakvikindið latastur allra. Það er varla að hann orgi á morgnana eins og hann á þó kyn til. En hann um það. Ekki þarf að vekja mig með látum.“

Þorsteinn, faðir Álfhildar, renndi í hlað í þann mund sem Ófeigur hafði kynnt nánast öll húsdýrin með nöfnum. Þeir heilsuðust með handabandi, Þorsteinn brosti en Ófeigur hristi hausinn. Strákarnir þökkuðu fyrir sig og Álfhildur kyssti frænda sinn á báðar kinnarnar. ,,Þetta líkar mér,“ sagði bóndinn og faðmaði Álfhildi. ,,Komdu sem oftast, lambið mitt. Það er svo gaman þegar þú ferð.“ Og hann blikkaði hana eins og stráklingur.

,,Ein spurning að lokum,“ sagði Tommi í afsökunartón, ,,sefurðu í náttfötum, allsber eða í nærbuxum?“

,,Hvurslags spurning er nú þetta?“ sagði Ófeigur og lét sem hann væri sármóðgaður.

,,Þetta var nú bara aukaspurning sem mér datt allt í …“

,,Það er ekkert leyndarmál, litli minn, að ég sef á typpinu, og hef alltaf sofið á typpinu. Og veriði nú sæl. En ekki gleyma að senda mér blaðið. Og þú minnir fólkið þitt á pakkana, Álfhildur mín.“

,,Geri það.“

– • –

,,Náðuð þið að slíta eitthvað upp úr karlinum?“ spurði Þorsteinn þegar hann ók af stað.

,,Þetta er ýkt fyndinn gaur,“ sagði Tommi. ,,Meiriháttar náungi.“

,,Tær snilld,“ sagði Jóel. ,,Það ætti að stoppa hann upp.“

,,Af hverju heldurðu að þessi skítalykt sé í bílnum?“ spurði Tommi og pikkaði í öxlina á Þorsteini. ,,Mér ber skylda til að tilkynna þér formlega, sem hugsanlegur tengdasonur þinn, að hún dóttir þín, Álfhildur Þorsteinsdóttir sem hjá þér situr, óð berfætt út í flórinn og traðkaði í skítnum.“

,,Aftur,“ sagði Þorsteinn, ,,ég hélt þú værir hætt þessu.“ Álfhildur brosti og sagði að hún hefði orðið að gera þetta fyrir Ófeig.

,,Hann hefur alltaf verið duttlungafullur, blessaður,“ sagði Þorsteinn, ,,hálfgerður sérvitringur. En svona fólk gefur lífinu lit. Það er ekki hægt að segja annað.“

,,Funduð þið skítalyktina hjá honum?“ sagði Jóel og gretti sig. ,,Ég var alveg að kafna. Lyktin er geðveikt föst í nefinu á mér. Ég ætla í nefbað þegar ég kem heim.“

,,Ég hélt að þú hefðir alltaf verið að prumpa eða hreinlega skitið á þig af hræðslu,“ sagði Tommi. ,,Það munaði engu að ég spyrði hvort eitthvað hefði skriðið inn í þig og dáið. Nei, auðvitað eru þetta tærnar á Álfhildi.“

,,Þetta var ekki beint skítalykt heldur svona ælu- eða ýldulykt,“ sagði Álfhildur og lét athugasemdir Tomma sem vind um eyrun þjóta.

,,Já, það ilmar ekki yndislega húsið hans Ófeigs,“ sagði Þorsteinn, ,,en hann er besta skinn.“

,,Tommi fór í sleik við Berjablá,“ sagði Álfhildur stríðnislega og leit á Tomma.

,,Ég fór ekkert í …“

,,Hann hefur þá líka leitt ykkur í gildruna,“ sagði Þorsteinn. ,,Karlinn gerir fátt skemmtilegra en að kynna dýrin formlega. Og helst með kossi.“

,,Tommi er búinn að ráða sig í vinnu hjá honum næsta sumar,“ sagði Jóel. Tommi sló hann þéttingsfast í öxlina. ,,Spáðu í það hvað þú yrðir frábær tengdasonur Ófeigs,“ hélt Jóel áfram. ,,Ungur, kraftmikill, þögull, hjólbeinóttur, klúr, kiðfættur, nefmæltur, myndarlegur og eins og skakki turninn í Písa. Með langa tungu, fyrir Berjablá.“

,,Ha, ha, ha, ha, ha,“ sagði Tommi og klóraði sér í handarkrikanum.

,,Þú kæmist á forsíðu allra fréttablaða í heimi,“ sagði Álfhildur.

,,Hvað meinarðu?“

,,Tómas Guðmundsson gekk að eiga Berjablá á sunnudaginn. Brúðkaupið var haldið í kyrrþey. Og …“

,,Hvaða eyja er það?“ sagði Tommi og kreisti upp hlátur. ,,Þú ert ótrúlegur leikmaður, Jóel.“ Hann sagði Þorsteini síðan frá því að elskulegur vinur hans hefði haldið að kyrrþey væri eyja við hliðina á Flatey.

,,Hvort myndirðu vilja eignast kálf eða strák?“ spurði Jóel án þess að honum stykki bros.

,,Hvað meinarðu?“

,,Þið Berjablá, skilurðu?“

,,Nei, ég skil ekki, pungstappan þín.“ Og hann kleip í lærið á Jóel.

,,Muuuuuuuu,“ sagði Álfhildur og henti vettlingunum sínum í Tomma. ,,Þið eigið allavega eitt sameiginlegt.“

,,Nú!“

,,Þið eruð bæði með spena.“

Þorsteinn brosti en Tomma var ekki skemmt.

,,Já, hún með fjóra stóra en Tommi einn pínkupons,“ sagði Jóel og færði sig þétt upp að hurðinni því hann vissi að vinur hans myndi gera árás.

,,Segir hver?“ sagði Tommi. ,,Þú þarft að nota stækkunargler og flísatöng til að geta pissað.“

,,Ég þarf ekki stjörnukíki eins og þú,“ sagði Jóel og varði andlit sitt.

,,Hættið þessu bulli,“ sagði Þorsteinn góðlátlega, ,,það mætti halda að karlinn hefði gert ykkur snarbilaða.“

,,Þeir eru alltaf svona,“ sagði Álfhildur.

3. KAFLI

Mikil eftirvænting ríkti fyrir jólaball eldri bekkinga en hefð var fyrir því að sköpunargleði og fíflaskapur nemenda fengi notið sín á ballinu. Fjöldi nemenda var í undirbúningsnefnd og lagði allt í sölurnar til að gera kvöldið sem eftirminnilegast. Tommi var kynnir kvöldsins og það var í fyrsta skipti sem nemanda í áttunda bekk hafði verið falið að stýra skemmtuninni. Skólablaðið kom út á síðasta skóladegi fyrir jól, sama dag og skemmtunin átti að fara fram. Blaðið var stútfullt af áhugaverðu efni og hrósuðu starfsmenn skólans krökkunum fyrir framtakssemina. Nemendurnir voru líka himinlifandi.

Jóel leið illa í svörtu, þröngu jakkafötunum sem mamma hans heimtaði að hann færi í. Þau voru í það minnsta tveimur númerum of lítil og Jóel hafði margsinnis beðið móður sína um að síkka buxurnar. Það fórst alltaf fyrir. Hvíta skyrtan var hins vegar í réttri stærð en það hafði hún ekki verið fyrir tveimur árum þegar hún var flunkuný. Jóel hafði þvertekið fyrir að hafa bindi og hafði tvær efstu tölurnar fráhnepptar. Hann neyddist til að vera í spariskóm sem frændi hans hafði gefið honum fyrir einu ári. Þeir voru gráir og þröngir. ,,Þú átt ekki að vera í hvítum íþróttasokkum við sparifötin,“ hafði Álfhildur hvíslað að Jóel fyrr um kvöldið. ,,En mér finnst það samt sætt. Af því að þú ert þú,“ bætti hún við og kyssti hann á kinnina. Jóel reyndi hvað hann gat til að toga niður buxnaskálmarnar en allt kom fyrir ekki. Hvítu sokkarnir blöstu við.

Að loknu ávarpi skólastjórans um kvöldið kallaði hann ritnefndina á svið og var henni klappað lof í lófa. Ófeigur prýddi forsíðu skólablaðsins og tók sig vel út, einkum sökum þess að hann var með galopinn munninn á myndinni og augun klemmd aftur. Álfhildur, Tómas og Jóel voru öll sérdeilis kindarleg við hlið hans. Viðtalið vakti lukku og sömuleiðis símaviðtalið sem Jóel átti við Eið Smára Guðjohnsen, knattspyrnukappa hjá Chelsea, sem Jóel hélt mikið upp á. Í blaðinu var þar að auki platviðtal við Gunnar skólastjóra þar sem svör við furðulegum spurningum voru lögð honum í munn. Hann sagði að sér væri heiður að því að krakkarnir skyldu leggja á sig vinnu til að gera grín að honum.

Tommi varð eftir á sviðinu þegar skólastjórinn hafði lokið sér af. Í stað þess að bjóða gott kvöld, eins og flestir hefðu gert, snerist Tommi í tvo hringi á gólfinu og í sama mund hljómaði lag sem hafði slegið í gegn á Íslandi fyrir liðlega 25 árum. Öllum að óvörum byrjaði Tommi að syngja af mikilli innlifun:

,,Ég inn í Austurstræti snarast létt á strigaskónum / með bros á vör og tyggigúmmí í munninum. Ég labba um og horfi á liðið sem er þar í hópum / frá lassarónum upp í snobbaðar kerlingar. Austurstræti, ys og læti, fólk á hlaupum í innkaupum. Fólk að tala, fólk í dvala og fólk sem ríkið þarf að ala.“

Söngatriðið kom Jóel ekki á óvart því Tommi var mikill aðdáandi íslenskrar tónlistar, ekki síst grínistanna Halla og Ladda. Og Laddi samdi einmitt lagið Austurstræti sem Tommi ákvað að troða upp með. Hann kunni marga íslenska dægurlagatexta frá áttunda og níunda áratugnum og voru hljómsveitirnar Brimkló og Mannakorn í miklu uppáhaldi. Fæstir jafnaldra hans höfðu heyrt minnst á þessar hljómsveitir en Tomma var skítsama. Hann söng sín lög þegar honum hentaði, jafnvel í fjölmenni.

Tommi hneigði sig um leið og hann söng síðustu laglínuna og viðstaddir klöppuðu og blístruðu. Drengurinn þakkaði fyrir sig, strauk yfir hárið án þess að hrófla við greiðslunni og beindi orðum sínum strax að skólastjóranum. ,,Ég þakka Gunnari fögur orð í garð ritnefndar skólablaðsins en hann má búast við því að við sem unnum að blaðinu fáum ekki góðar einkunnir því þetta var klikkuð vinna. Eins og þið hafið eflaust séð er áhugavert viðtal við Gunnar skólastjóra í blaðinu og ég hef verið beðinn um að lesa eftirfarandi EKKI upp úr viðtalinu:“ Tommi varð grafalvarlegur á svip.

,,Blaðamaður spyr: Hvað þykir þér skemmtilegast að gera í skólanum, Gunnar? Gunnar: Það er geggjaðslega gaman í lengstu frímínútunum. Þá förum við alltaf í eltingaleik í kennarastofunni. Og ég fæ alltaf að ver’ann af því að ég ræð og er sterkastur.

Blaðamaður: Reynirðu alltaf að klukka sama kennarann? Gunnar: Já, ég hætti aldrei fyrr en ég get klukkað hana Jónínu leikfimikennara. Hún er langmesti kroppurinn og ég skutla mér alltaf á hana. Það er ýkt skemmtilegt. Og ég klukka hana rosalengi.“

Salurinn trylltist af hlátri og skólastjórinn hló manna hæst. Jónína brosti út í annað en kærastinn hennar sat brúnaþungur og með þrútnar æðar við hlið hennar.

,,Kæru jólagestir,“ sagði Tommi þegar hláturtaugar nemenda voru ekki lengur jafn spenntar. ,,Markmið kvöldsins er að hlæja, njóta og gleðjast. Við ætlum alls ekki að taka okkur of hátíðlega enda má fólk gera sig að fífli í kvöld afskiptalaust, þó innan velsæmismarka. Þess vegna er þetta besti skóli landsins. Að lokinni hefðbundinni dagskrá mun okkar stórskrítna skólahljómsveit, Armana hvutta, halda uppi fjörinu fram að miðnætti og jafnvel lengur, ef skólastjórinn fer snemma að sofa. Ég get ímyndað mér að svefnpillurnar, sem við laumuðum í glasið hans, fari að virka um hálftólfleytið.“

Nemendur blístruðu og stöppuðu niður fótunum. Skólastjórinn sýndi engin svipbrigði en það hefði mátt túlka sem loforð um lengri og villtari skemmtun. Tommi tilkynnti að næst á dagskrá væri hæfileikakeppnin heimsfræga og bætti við að aðrir skólar væru þegar farnir að apa eftir henni.

Tvær stúlkur í tíunda bekk tróðu upp með söng, strákur í áttunda bekk lék á píanó og par í níunda bekk sýndi dansatriði.

,,Næsti snillingur sem stígur á svið heitir Jakob en hann er í áttunda JK. Eins og við öll vitum hefur hann verið slefandi á eftir Siggu í tíunda bekk en aldrei haft erindi sem erfiði enda aldursmunurinn gígantískur. Reyndar segist Kobbi einu sinni hafa átt verulega náin kynni við Siggu en það var þegar hún var að passa hann fyrir mörgum árum og skipti um kúkableiu á honum. Hann segist aldrei munu gleyma því. Já, þið spyrjið ef til vill hvernig það megi vera að Sigga hafi passað Kobba þegar hann var lítið krútt þar sem hún er aðeins tveimur árum eldri en hann. Málið er að Kobbi hætti ekki að nota bleiu fyrr en hann var níu ára. Bjóðið velkominn á sviðið, ástarpunginn, kúkalabbann og ljóðskáldið góða, Jakob Laxness.“

Jakob skreið upp á sviðið á fjórum fótum við mikinn fögnuð áhorfenda. ,,Eins og þið sjáið er hann nýbúinn að læra að skríða,“ sagði Tommi stríðnislega þegar Jakob nálgaðist. ,,Vonandi verður hann eldfljótur að læra að ganga.“

Jakob spratt á fætur og hrifsaði hljóðnemann af Tomma. ,,Ég þakka fyrir þessa hugljúfu kynningu. Það fer ekki á milli mála hver er skáld hér á sviðinu. Ég vil endilega leiðrétta þann misskilning að ég sé slefandi á eftir Siggu. Það er hún sem hefur verið að troða sér inn um gluggann hjá mér á kvöldin. En þar sem ég er þegar trúlofaður á hún ekki séns. Og svo hætti ég ekki á bleiu níu ára. Ég er ennþá með bleiu enda fær maður aldrei að skreppa á klósettið í þessum blessaða skóla.“ Kobbi tók sér málhvíld og leit íbygginn yfir salinn. Hann hneigði sig og sagði hátt og snjallt: ,,Með leyfi skólastjórans ætla ég EKKI að flytja frumsamið ljóð sem heitir Ástin og dauðinn því ég hef hreinlega ekki lokið við það. Þess í stað ætla ég að lesa upp úr bók eftir Sverri Stormsker sem ég fékk á bókasafninu í fyrradag og hef ekki getað lagt frá mér. Bókin heitir 1240 frumsamdir málshættir að hætti Husseins. Og hefst þá lesturinn með leyfi Sverris:

* Oft er nunnu ábótavant * Ekki ber dvergurinn höfuðið hátt * Gott er að vera einn í biðröð * Oft er litið niður á dverga * Oft eru dáin hjón lík * Oft lætur dvergur stækka af sér myndir * Oft eru kyssilegar konur varasamar * Sjaldan eru markverðir markverðir * Margur skákmaðurinn mátar buxur. “

Tommi þakkaði Kobba fyrir uppákomuna og sagði að sem betur fer mætti ávallt treysta því að Kobbi gerði sig að fífli. ,,Mér er bæði ljúft og skylt að kynna síðasta þátttakandann í hæfileikakeppninni,“ sagði Tommi hátíðlega. ,,Eins og þið flest vitið er hann hægri helmingur minn og ég vinstri helmingur hans. Eða öfugt. Þetta er draumaprins allra stúlkna, morgunhaninn sem færir fréttaþyrstum lesendum Moggann á meðan þeir eru enn hrjótandi og slefandi á koddann, knattspyrnusnillingurinn sem David Beckham mun þrá að hafa eignast í staðinn fyrir sína tvo; enginn annar en Jóel Sveinsson, öðru nafni Jólasveinn. Hann er eini gaurinn í skólanum sem getur gert allt við boltann, nema látið hann tala. Gefum knattspyrnukappanum og hösslaranum gott klapp.“

Jóel hlustaði brosmildur á kynningu vinar síns. Hjartsláttur hans var ör og hann svitnaði í lófunum. Hann var þó mun öruggari með sig í íþróttafötunum en ljótu jakkafötunum þótt hann kviði því að leika listir sínar. Jóel rölti í rólegheitum upp á sviðið undir dúndrandi lófataki. Tommi klappaði hraustlega á bakið á honum.

,,Hvert er þitt framlag til keppninnar annað en að rappa lagið Bráðum koma blessuð jólin?“

,,Fyrst ætla ég að reyna að halda boltanum á lofti með 100 snertingum og reyna að snerta hann ekki með sama líkamshlutanum oftar en tvisvar í senn.“

,,Úll, la, la,“ hrópaði Tommi og leit yfir salinn. ,,Í þessum skóla REYNUM við ekki að gera hlutina. Við framkvæmum þá. Fyrir ykkur antisportistana, sem þekkið ekki mun á stangarstökki og pílukasti, skal hér með upplýst að Jóel er helsta knattspyrnuhetja Akureyrar. Spekingar segja að hann verði næsti Eiður Smári Guðjohnsen eða Zinidine Zidane. Gefið honum gott klapp.“

Jóel beið þar til salurinn hætti að klappa og dripplaði boltanum nokkrum sinnum áður en hann lét hann lenda á hægri ristinni. Hjartsláttur hans var ör en hann gætti þess að einbeita sér alfarið að boltanum. Honum hafði margoft tekist það sem hann var í þann mund að reyna en þó ávallt í einrúmi. Til að byrja með hélt hann boltanum eingöngu á lofti með ristunum og lærunum en þegar hann var kominn upp í 35 lyfti hann honum upp á höfuðið. Þaðan datt boltinn niður á brjóstkassann, síðan á lærið og niður á ristina. Þegar Jóel hafði talið upp í 65 tóku áhorfendur að telja með honum. Það setti hann út af laginu eitt augnablik og hann missti boltann frá sér en náði þó að bjarga sér með því að teygja sig eftir honum. Í nítugasta skiptið ákvað Jóel að taka áhættu með því að láta boltann lenda á milli herðablaðanna á sér eftir að hafa skallað hann þokkalega hátt upp. Kliður fór um salinn þegar Jóel hallaði sér snöggt fram og boltinn staðnæmdist á milli herðablaðanna með stuðningi við hnakkann. Jóel reisti sig eldsnöggt upp þannig að boltinn fór nokkra metra upp í loftið. Í stað þess að taka boltann niður á lærið lét hann hann falla aftur á milli herðablaðanna. Áhorfendur klöppuðu og hrópuðu. Jóel skaut boltanum upp í loft að nýju, lét hann lenda á höfðinu á sér og gekk með hann nokkur skref. Síðan hoppaði hann og skallaði boltann niður á lærið, þaðan fór hann á ristina og áhorfendur hrópuðu: 99. Að lokum sparkaði Jóel boltanum í höfuðhæð og fangaði hann síðan með hægri ristinni þar sem hann sat fastur. Að svo búnu hneigði hann sig og stakk boltanum undir treyjuna þannig að hann virtist vera kominn níu mánuði á leið.

,,Hvað get ég sagt?“ sagði Tommi og reyndi að þagga niður í áhorfendum. ,,Herra Akureyri hefur leikið listir sínar. Og ekki í síðasta skiptið. Á meðan þið, elskulegir áhorfendur, greiðið þeim atkvæði sem þið teljið hafa skarað fram úr ætla nokkrir nemendur í tíunda AS að sýna söngatriði úr Rocky Horror Picture Show. Mig grunar að söngleikurinn verði settur upp í heild sinni í skólanum eftir jól. En kannski er það tóm lygi. Bjóðið velkomin á svið málningarklessurnar og apakettina í tíunda AS. Gjöööööööriðiii svo veeeeel.“

Krakkarnir í tíunda AS vöktu mikla lukku enda í eggjandi búningum, máluð í framan og syngjandi af öllum lífs- og sálarkröftum. Áður en Tommi tilkynnti úrslitin í hæfileikakeppninni kallaði hann fjórar stelpur í níunda ÞB upp á svið. ,,Síðasta atriði kvöldsins, áður en við dönsum frá okkur allt vit, er spurningakeppni sem flottustu gellurnar í níunda bekk sjá um. Þetta eru þær PÉ, I, ESS, ESS, Pálína, Inga, Sólveig og Stína – PISS hópurinn. Gefum þeim gott klapp.“

Stelpurnar gáfu Tómasi illt auga þegar þær gengu upp á sviðið en svöruðu ekki fyrir sig. Þær kölluðu þrjár konur og þrjá karla úr hópi kennara upp á svið og sögðu að nú kæmi í ljós í eitt skipti fyrir öll hvort karlar eða konur væru gáfaðri. Karlarnir settust á stóla vinstra megin á sviðinu en konurnar hægra megin.

,,Við spyrjum liðin til skiptis en ef annað liðið getur ekki svarað færist svarrétturinn yfir á hitt liðið. Skilið?“ Kennararnir kinkuðu kolli. ,,Þegar þessu er lokið,“ sagði Pálína, ,,verða nokkrar bjölluspurningar. Sá sem telur sig vita rétt svar stekkur upp úr stólnum, skundar fram á sviðið og hringir bjöllunni sem Solla var að stilla upp á borðið. Skilið?“ Kennararnir kinkuðu aftur kolli og stelpurnar gerðu sig klárar.

,,Fyrst þið, herramenn. Eruð þið tilbúnir?“

,,Ekki spurning,“ sagði Óskar.

,,Jú, jú, það kemur spurning,“ sagði Pálína og gerði dálítið grín að Óskari. ,,Reynið nú að nota litla heilann betur en þið gerið í kennslunni.“ Kennararnir litu hver á annan og brostu. ,,Munið að þið fáið tvö stig fyrir rétt svar. Einn, tveir og byrja. Mamma hans Sigga átti þrjá syni, Rip, Rap og …?“

,,Rup,“ svaraði Óskar samstundis en flestir í salnum ráku upp rokna hlátur.

,,Nei,“ sagði Pálína og átti bágt með að halda aftur af hlátrinum. ,,Rip, Rap og Sigga.“

Óskar huldi andlitið og félagar hans létu hann heyra það. ,,Jæja, stelpur, eruð þið tilbúnar?“

,,Já.“

,,Hvað hétu Bakkabræður? Gísli, Eiríkur og …?“

,,Helgi,“ sagði Elín ákveðin.

,,Rétt,“ sagði Pálína. ,,Þið eruð næstir,“ hélt hún áfram og beindi orðum sínum að karlmönnunum. ,,Nefnið þrjár vinsælar sokkabuxnategundir?“

Þeir stungu saman nefjum um stund en skyndilega dró Óskar upp síma og sló inn númer. ,,Það er bannað að hringja í vin,“ sagði Pálína og tók af honum símann. ,,Og þið megið heldur ekki spyrja salinn. Aldrei þessu vant þurfið þið að treysta á ykkur sjálfa. Engin mamma, amma eða eiginkona til að hjálpa ykkur. Notið endilega litla heilann, strákar, fyrst þið hafið engan stóran.“

Áhorfendur skellihlógu en kennararnir héldu áfram að bera saman bækur sínar. ,,Við þurfum svar núna,“ sagði Pálína.

,,Já, það er Fila-eitthvað, Soprano og örugglega Elle,“ sagði Óskar vandræðalega og yppti öxlum.

,,Lokasvar?“

,,Já.“

,,Rangt. Soprano er til dæmis sælgæti og sjónvarpsþáttur og Elle tískublað. Hvað segið þið, dömur?“

,,Filodoro, Sanpellegrino og Oroblu.“

,,Rétt,“ sagði Pálína, ,,þið eruð greinilega að rúlla þeim upp.“ Blístur heyrðist úr salnum og einhver hrópaði að spurningarnar væru óréttlátar. ,,Þá spyr ég ykkur, dömur, hvernig stillir maður þvottavélina ef maður ætlar að þvo skítugar borðtuskur?“

,,Without prewash og 90 gráður,“ sagði Anna. ,,Það er algengast.“

,,Rétt,“ sagði Pálína og leit á Ingu. ,,Hvernig standa stigin?“

,,Stelpurnar eru með sex stig en strákarnir ekkert.“ Stelpurnar í salnum klöppuðu en strákarnir létu lítið í sér heyra. Sumir púuðu reyndar, aðrir litu vandræðalega í kringum sig í leit að augnaráði sem gæfi glöggt til kynna að um samsæri væri að ræða.

,,Jæja, strákar. Ein létt áður en við förum í bjölluspurningarnar. Hver fann upp á því að mjólka kýr og hvað hélt hann að hann væri að gera þegar hann byrjaði á því?“

Kennararnir litu hver á annan. Andlit þeirra voru mjólkurhvít. Ekki bólaði á svari og þeir hvísluðu ekki einu sinni sín á milli.

,,Eflaust hefur …,“ sagði Óskar hikandi.

,,Því miður, tíminn er útrunninn,“ sagði Pálína. ,,Dömur mínar. Hvað segið þið?“

,,Ætli Nói gamli hafi ekki fundið það upp að mjólka kýr þegar hann var í Örkinni sinni. Og hann hefur örugglega verið að velta því fyrir sér hvers vegna beljan var með svona mörg typpi.“ Anna brosti ekki þegar hún svaraði.

,,Örugglega rétt,“ sagði Pálína og klappaði fyrir kennurunum. ,,Þótt úrslitin séu nánast ráðin ætlum við að bera fram tvær bjölluspurningar. Eins og ég sagði áðan eigið þið að rjúka á fætur og hringja bjöllunni. Ókídókí. Tilbúin? Þið fáið þá mínus eitt stig fyrir þjófstart,“ sagði Pálína og leit á karlaliðið. Hún greip fyrir munninn og þóttist vera að springa úr hlátri.

,,Upp á hvaða vikudag ber Pálmasunnudag árið 2008?“

Karlmennirnir litu undrandi hver á annan og stungu saman nefjum. Elín spratt á fætur og hringdi bjöllunni. ,,Sunnudag, að sjálfsögðu.“

,,Hárrétt,“ sagði Pálína og sumir áhorfendur vissu ekki hvort þeir áttu að hlæja eða gráta.

,,Þetta var svo ruglandi spurning,“ mótmælti Óskar. ,,Við vissum ekki hvort vikudagur eða …“

,,Nota litla heilann,“ sagði Pálína og benti á höfuðið. ,,Ykkur til fróðleiks þá er föstudagurinn langi til dæmis alltaf á föstudögum. Líka árið 2008.“

Óskar hristi hausinn en hinir tveir skellihlógu. Konurnar sátu stoltar og brosmildar og biðu eftir síðustu spurningunni.

,,Að lokum,“ sagði Pálína, ,,er ein skítlétt fyrir lúserana. Hvort liðið er að sigra í spurningakeppninni?“

Pálína hafði varla lokið við að bera fram spurninguna þegar Óskar spratt á fætur og hentist að bjöllunni. Elín hljóp líka af stað. Óðagotið á Óskari var svo mikið að honum skrikaði fótur með þeim afleiðingum að hann datt kylliflatur og flaug fram af sviðinu. Hann náði reyndar að grípa í borðið áður en hann flaug fram af en svo illa vildi til að hann tók borðið með sér í fallinu. Elín greip bjölluna áður en hún skall á gólfinu en Óskar steinlá og fékk borðið yfir sig. Tveir kennarar, sem sátu á fremsta bekk, stumruðu yfir Óskari. Svipbrigði hans voru með þeim hætti að ógjörningur var að segja til um hvort hann væri reiður, svekktur, fullur blygðunar eða fyndist hann hafa verið niðurlægður.

,,Þeir eru að vinna,“ sagði Elín brosmild eftir að hafa litið niður á Óskar. Hann rauk á fætur og vippaði sér upp á sviðið.

,,Rangt,“ sagði Pálína og spurði þá Óskar sem kreisti fram bros.

,,Ekki grænan grun,“ sagði hann og settist.

,,Þetta var aldeilis íþróttamannsleg framkoma hjá Elínu en því miður virðist litli heili Óskars hafa skaddast við fallið,“ sagði Pálína. ,,Við þökkum þessum bráðsnjöllu kennurum kærlega fyrir þátttökuna og nú vitum við, eins og við stelpurnar vissum reyndar alltaf, að konur eru mun gáfaðri en karlmenn. Hjartans þakkir þið öll.“ Hún tók í höndina á keppendum. ,,Ég mæli með því að Óskari verði fylgt heim á eftir.“

PISS gellurnar fengu dúndrandi lófaklapp þegar þær þökkuðu fyrir sig og Tommi sagði að skólinn þyrfti augljóslega ekki að skammast sín fyrir nemendur sína sem væru hver öðrum hæfileikaríkari og glæsilegri.

,,En þá er komið að því að tilkynna hver varð hlutskarpastur í hæfileikakeppninni. Satt best að segja var keppnin það jöfn að dómnefndinni þótti óréttlátt að krýna einn sigurvegara. En eins og fram kom áðan tók dómnefndin tillit til ykkar óska. Af þeim sökum hefur nefndin komist að þeirri niðurstöðu að píanóleikur Kristófers Þorgrímssonar þótti skara fram úr sem og boltasnilld Jóels Sveinssonar. Fáum þá upp á svið og gefum þeim gott klapp.“

Þeir Kristófer og Jóel fóru upp á sviðið og skólastjórinn afhenti þeim bók í fallegum jólaumbúðum. Strákarnir hneigðu sig í tvígang en Jóel fannst allir stara á stuttu buxurnar og hvítu sokkana. Hann hélt sig aðeins fyrir aftan Kristófer.

,,Þá er hefðbundinni dagskrá lokið,“ sagði Tommi og þakkaði skólastjórnendum fyrir það frjálsræði sem skemmtinefndin hefði fengið við undirbúning hátíðarinnar. ,,Eftir nokkrar mínútur mun Armana hvutta spila öll heitustu lögin en fyrir hönd okkar allra þakka ég ykkur fyrir frábært kvöld og óska ykkur gleðilegra jóla. Passið ykkur á myrkrinu.“

Álfhildur kyssti Jóel og faðmaði hann innilega þegar hann kom niður af sviðinu. ,,Þetta var frábært, Jóel. Ég var að farast á taugum en samt vissi ég að þetta yrði ekkert mál fyrir þig.“

,,Það er miklu erfiðara að gera þetta uppi á sviði en einn úti í garði,“ sagði Jóel.

,,Ætlarðu ekki að vera eitthvað á ballinu?“ Augu Álfhildar sindruðu.

,,Ég er ekki búinn að ákveða það.“

,,Er eitthvað að?“

,,Ég er með smá tannpínu og er ekkert svakalega spenntur fyrir því að hanga hérna lengi.“

,,Ekki fara alveg strax, Jóel. Láttu mig allavega vita áður en þú ferð.“

Jóel gekk að Tomma en komst ekki að honum því nokkrir kennarar og nemendur voru að óska honum til hamingju með frammistöðuna. Tommi naut þess að vera í sviðsljósinu og átti það sannarlega skilið. ,,Þú slóst heldur betur í gegn,“ sagði Jóel þegar hann stóð einn eftir með Tomma.

,,Segir hver?“

,,Ég gerði bara það sem ég geri á hverjum degi en það mætti halda að þú værir fæddur stjórnandi.“

,,Ertu fyrst að komast að því núna?“ sagði Tommi. ,,Hvar hefurðu verið allt mitt líf? Af hverju heldurðu að ég sé fyrirliði?“

,,Af því að þú ert frekastur,“ sagði Jóel.

,,Lokasvar?“

,,Nei, af því að þú ert næstbestur, frekastur og með mestu leiðtogahæfileikana.“

,,Ding, dong. 10 stig,“ sagði Tommi. ,,Þú veist meira en allir kennararnir til samans. Óskar var ótrúlega óheppinn. Hann var ekki beint að fíla þetta. Við erum heldur ekki beint að fíla hann. Þá eru allir sáttir.“

,,Ég hélt að hann myndi hálsbrotna.“

,,Sumir hefðu fagnað því,“ sagði Tommi og gretti sig, ,,en hann bjargaði sér fyrir horn með því að skríða aftur upp á sviðið. Annars hefðu menn böggað hann í allan vetur.“

,,Ég er að spá í að fara heim fljótlega. Ég er að drep…“

,,Af hverju? Klukkan er rétt að verða ellefu.“

,,Ég er með tannpínu og svo þoli ég ekki þessi helvítis föt. Mamma var búin að lofa að síkka buxurnar. Ég er eins og fæðingarhálfviti. Ég var næstum hættur við að koma.“

,,Mér finnst þú geðveikt flottur svona,“ sagði Tommi, ,,það er fullt af liði í stuttum buxum.“

,,Tommi. Ég fíla mig illa og ætla að stinga af. Við sjáumst á æfingu á morgun. Kannski fyrr.“

,,Okei þá. Og til hamingju aftur. Þú stóðst þig frábærlega.“

Jóel sótti íþróttatöskuna baksviðs og kastaði kveðju á strákana í hljómsveitinni. Þeir voru að stilla upp fyrir ballið og máttu ekki vera að því að gefa sig á tal við Jóel. Þetta var fyrsta alvöru ball sveitarinnar frá því hún hafði verið stofnuð síðastliðið haust. Jóel hafði margsinnis heyrt í strákunum á æfingum og var hrifinn af lagavali þeirra. Hann ákvað að hlusta á tvö fyrstu lögin áður en hann færi. Reyndar hafði hann engan sérstakan áhuga á því að fara heim. Honum varð hugsað til Rebekku systur sinnar sem hann hafði alltaf dálitlar áhyggjur af. Ekki síst á föstudagskvöldum og um helgar þegar mamma þeirra datt í það. Vonandi var Rebekka sofnuð. Ætli mamma hans hafi lesið fyrir hana? Hann vonaði að mamma hans væri farin að sofa þótt hann teldi nánast engar líkur á því. Og hann var næstum fullviss um að Begga væri í heimsókn eins og venjulega um helgar þegar karlinn hennar var blindfullur eða úti á sjó.

Það tók skamma stund að fjarlægja stólana úr salnum og litlu síðar var hljómsveitin búin að stilla strengina. Jóel leit yfir salinn því hann hafði lofað að tala við Álfhildi áður en hann færi. Nokkrir bekkjarfélagar hans óskuðu honum til hamingju með sigurinn. Hann þakkaði fyrir sig en hafði engan sérstakan áhuga á að ræða það nánar.

Jóel ákvað að fara á klósettið áður en hann sækti úlpuna í fatahengið. Hann langaði að fara upp á kennarastofu og fá magnyl því honum fannst tannpínan vera að breytast í höfuðverk. En hann ákvað að drífa sig bara heim. Hann vætti handklæði með ísköldu vatni og bar það upp að kjálkanum.

,,Varstu sleginn?“ Einar, bekkjarfélagi Jóels, stóð við hlið hans.

,,Nei, ég er með smá tannpínu.“

,,Það er ógeðslega vont,“ sagði Einar og skældi sig. ,,Til hamingju með sigurinn áðan. Þetta var geðveikt flott hjá þér. Hrein snilld.“

,,Ég er líka alltaf að æfa mig,“ sagði Jóel hógværðin uppmáluð. ,,No pain, no gain, segir þjálfarinn alltaf. Það gerist víst ekkert af sjálfu sér.“

,,Þú verður örugglega atvinnumaður.“

,,Kannski. Vonandi.“

,,Þið Tommi eigið eftir að ná langt. Allavega þú.“

,,Örugglega hann líka,“ sagði Jóel en spurði svo hvort Einar hefði séð Álfhildi nýlega.

,,Mér sýndist Geiri putti vera að sleikja sig upp við hana áðan. Hann er náttúrlega meira spennandi en við. Töffari af lífi og sál. Og í tíunda bekk.“

,,Sjáumst seinna,“ sagði Jóel og fór fram í sal eftir að hafa hengt upp handklæðið. Álfhildur hafði sagt honum að Geiri putti hefði nokkrum sinnum sent henni SMS og tölvupóst en hún sagðist ekki taka það alvarlega. Leit meira á það sem grín enda sagðist hún ekki hafa neinn áhuga á að hitta hann. Jóel hafði verið afbrýðisamur síðan hún sagði honum þetta. Samt vissi hann að það var ástæðulaust því Álfhildur hefði aldrei sagt honum frá áhuga Geira á sér ef hún væri hrifin af honum.

Jóel skimaði yfir salinn og óttaðist að sjá eitthvað sem honum mislíkaði. Ljósin höfðu verið deyfð og því var torvelt að greina andlit í dimmunni. Hann var með hnút í maganum en kom ekki auga á Álfhildi. Hann var á báðum áttum hvort hann ætti að kveðja eins og hann hafði lofað en ákvað að sækja úlpuna sína fyrst. Á leiðinni í fatahengið sá hann hvar Álfhildur stóð skellihlæjandi upp við stigann. Geiri putti stóð hjá henni og baðaði út öllum öngum. Jóel gat ekki ímyndað sér hvað væri svona fyndið. Geiri putti var aldrei fyndinn, bara yfirmáta lummó.

Í stað þess að kveðja lét Jóel lítið á sér bera þegar hann fór út. Hann gekk þungt hugsi í kringum skólann. Tónlistin ómaði um alla lóðina þótt hann veitti henni enga sérstaka eftirtekt.

Jóel gægðist á gluggann gegnt stiganum. Álfhildur og Geiri voru hvergi sjáanleg. Hann blóðlangaði að fara inn aftur og fylgjast með þeim en fannst það hallærislegt. Hann var búinn að kveðja svo marga að hann nennti ekki að útskýra fyrir þeim hvers vegna hann væri hættur við að fara heim. Hann gekk aftur í kringum skólann og leit inn um nokkra glugga. Varð einskis vísari.

Jóel settist á snjókarl sem hafði bráðnað í þíðunni deginum áður en frosið í hel þegar kuldinn lagðist aftur yfir Norðurland síðastliðna nótt. Af þeim sökum var snjókarlinn ekki svipur hjá sjón, aðeins neðri hlutinn eftir og gulrótarnefið frosið við móður jörð. Jóel var kalt á tánum. Hann þoldi ekki skóna sem hann var í. Hann losaði reimarnar, stóð upp og sparkaði skónum af sér eins langt og hann mögulega gat. Hann iðraðist þess samstundis en hafði samt engan áhuga á að ganga lengur í þessum ömurlegu skóm. Frekar vildi hann vera í íþróttaskóm á jólunum. Hann seildist eftir innanhússfótboltaskónum, dustaði mesta snjóinn af sokkunum og klæddi sig í skóna. Hann hristi hausinn þegar hann stóð upp. Honum fannst hann vera eins og umrenningur. Í gamalli grænni úlpu af föður sínum, svörtum jakkafötum, sem hann hafði fengið fyrir löngu, og í hvítum Puma-skóm. Honum flaug í hug að hlaupa heim. Þá myndu þeir sem yrðu á vegi hans halda að hann væri á aukaæfingu, rétt fyrir miðnætti. Trúlegt.

Jóel velti fyrir sér hvort Álfhildur væri að dansa við Geira. Það væri saklaust, eða hvað? Geiri var ekki hennar týpa. Þar að auki var Álfhildur besta vinkona Jóels og myndi aldrei svíkja hann, nema láta hann vita. Þá teljast það varla svik, að láta vita fyrirfram. Eða hvað? Nei, Álfhildur hafði engan áhuga á Geira. Hann var bara svo uppáþrengjandi að hún komst ekki hjá því að hlusta á hann. En samt þurfti hún ekki að hlæja eins og hún hefði heyrt brandara ársins. Jóel hafði aldrei fundist Geiri neitt sérstaklega fyndinn. Reyndar þótti honum fyndnast að hann skyldi bara vera með fjóra fingur á vinstri hendi. En það var ekki við hann að sakast. Hann fæddist þannig. Annars talaði Jóel aldrei við Geira. Geiri putti var of merkilegur með sig. Talaði helst ekki við yngribekkinga, allavega ekki strákana nema til að dissa þá. Svo reyndi hann að safna skeggi til að sýnast eldri, en hann gæti auðveldlega rakað sig með strokleðri.

Jóel ákvað að leita að skónum sem hann sparkaði af sér. Það var skynsamlegra að henda þeim strax í ruslið í stað þess að þurfa að horfa upp á þá hanga hjá óskilamunum í skólanum eftir jólin. Það yrði vandræðalegt. Allir vissu að hann ætti skóna. Þeir voru svo áberandi þegar hann tók við verðlaununum. Allir gláptu úr sér augun og grenjuðu af hlátri, inni í sér. Nema Álfhildur. Hún fann til með honum. Örugglega. Hún var svo nærgætin, vildi aldrei særa hann. Var alltaf að spyrja hvernig honum liði, hvort Rebekka vildi ekki kíkja með honum í heimsókn, hvort mamma hans væri hætt að drekka, hvort hann hefði heyrt í pabba sínum nýlega. Álfhildur var hlý en samt vöktu spurningar hennar stundum óþægilegar minningar. Sumu vildi hann gleyma. Sumt vildi hann ekki rifja upp. Sumt vildi hann að hefði aldrei gerst. Sumt átti aldrei að gerast.

En hún særði hann í kvöld. Hún hefði ekki átt að hlæja svona hátt. Nema þegar Jóel var skemmtilegur og fyndinn, eins og hann reyndi alltaf að vera. Tilgerðarlaust.

Hann gekk af stað. Leit nokkrum sinnum í áttina að skólanum eins og hann ætti von á því að Álfhildur stykki út um opinn glugga og segði honum að bíða. Hún átti eftir að kyssa hann í kveðjuskyni. Faðma hann innilega eins og hún gerði svo oft. Mamma hennar faðmaði hann líka, eins og hún ætti jafn mikið í honum og hans eigin móðir.

Jóel slengdi töskunni á bakið. Honum var kalt á tánum. Það var örugglega tíu stiga frost. En logn, til allrar hamingju. Hann bjó ekki langt frá skólanum. Var yfirleitt um ellefu mínútur að labba. Stundum aðeins lengur en oftast skemur. Ef hann hitti engan á leiðinni var hann sneggri. Og veðrið skipti máli. Hann mætti yfirleitt með ískalt nef í skólann en Álfhildur alltaf funheit. Enda heitt og notarlegt í Land Cruiser 100. Pabbi hennar ræsti bílinn með fjarstýringu tíu mínútum áður en þau lögðu af stað. Þó bara ef hann var ekki inni í bílskúr. Frúarbíllinn var yfirleitt þar. Lexus, nýjasta gerð, silfurgrár með rafmagnsleðursætum, álfelgum og lituðu gleri. Hraðamælirinn sýndi 260. Til hvers?

Jóel var hálfnaður heim á leið, fastur í allskyns skrýtnum hugsunum, þegar nafnið hans barst honum til eyrna eins og léttur vindgustur. Hann sneri sér við. Álfhildur hljóp á eftir honum. Heitur andardráttur hennar liðaðist eins og reykur upp í ískalt andrúmsloftið.

,,Jóel,“ sagði hún aftur og nálgaðist óðfluga. ,,Þú lofaðir að kveðja, manstu?“

Jóel sýndi engin svipbrigði. Hún studdi sig upp við hann. Lafmóð. ,,Ég flaug næstum því á hausinn til að ná þér. Af hverju fórstu strax?“

,,Ég leitaði að þér,“ sagði Jóel kuldalega.

,,Það er ekki nóg að leita. Þú verður líka að finna.“

,,Ég fann þig.“

,,En hvað?“

,,Hvað átti ég að gera? Slíta þig frá Geira putta? Mér sýndist hann vera að kreista út úr sér einhverja fúla brandara. Og bendandi í allar áttir, puttalaus.“

,,Geiri króaði mig af og þröngvaði mér til að hlusta á stutta sögu. Hvað átti ég að gera? Hlaupa í burtu eins og skíthrædd mús?“

,,Ekki spyrja mig. Ég var …“

,,Þú veist að ég hef engan áhuga á Geira. En það er ekki þar með sagt að ég vilji ekki tala við hann. Margar stelpur í skólanum eru hrifnar af honum.“

,,Og þú vildir sýna þeim að hann væri að tala við þig.“

,,Jóel,“ sagði Álfhildur ákveðin. ,,Þú þarft ekki að vera afbrýðisamur þótt ég tali við Geira eða aðra stráka. Ég er ekki að fara að byrja með einum eða neinum. Og svo erum við bara vinir. Og verðum alltaf ógeðslega góðir vinir. Við erum búin að vera saman í bekk síðan við vorum sex ára, Jóel.“

,,Fyrirgefðu,“ sagði Jóel og leit í kringum sig, rótaði í snjónum með hægri fæti. ,,Ég er bara með hausverk og tannpínu og þoli ekki þessi hallærislegu föt og svo er ég kominn í íþróttaskóna og …“

,,Ég var ekki búin að taka eftir því,“ sagði Álfhildur og brosti innilega. ,,Mér finnst þetta geðveikt kúl. Er þér ekki kalt á tánum?“

,,Hvaða tám?“

,,Komdu heim. Biðjum mömmu að gefa okkur heitt kakó. Hún og pabbi eru pottþétt ekki sofnuð.“

,,En …“

,,En hvað?“

,,Klukkan er svo margt.“

,,Nei, hún er rétt að verða hálftólf.“

,,Viltu ekki vera lengur á ballinu?“

,,Nei, ég vil frekar gefa þér kakó og nudda á þér tærnar.“ Álfhildur ýtti Jóel af stað og tók utan um hann. ,,Mömmu þykir æðislegt að stjana við okkur.“

,,En pabbi þinn?“

,,Hann snýst jafn mikið í kringum okkur og við í kringum hann. Hann er nú eini karlmaðurinn á heimilinu.“

4. KAFLI

Álfhildur bjó í glæsilegu einbýlishúsi sem hafði verið hannað með það í huga að falla sem best að umhverfinu. Húsið var efst fjögurra húsa sem höfðu verið reist á hamrabelti í miðjum bænum. Stórfenglegt útsýni var til austurs yfir Eyjafjörðinn. Á lognkyrrum sumarkvöldum sátu foreldrar Álfhildar iðulega úti á svölum og horfðu á sólina varpa geislum sínum á spegilsléttan hafflötinn. Rammgerð girðing var umhverfis garðinn að hluta því tignarlegur klettaveggur, liðlega tíu metra hár, var grunnur hússins til austurs. Álfhildur og yngri systur hennar höfðu fengið þau varnaðarorð með móðurmjólkinni að þær mættu aldrei leika sér í klettunum. Og til allrar hamingju höfðu þær farið að fyrirmælum foreldra sinna.

Jóel þótti alltaf jafn ánægjulegt að heimsækja Álfhildi enda hélt hann því fram að hún byggi í völundarhúsi. Einhverju sinni spurði hann hvenær hann fengi að fara í skoðunarferð um húsið en þá svaraði Álfhildur því til að slíkar ferðir væru eftir hádegi á föstudögum. Og kostuðu fimmþúsundkall. Jóel hafði aldrei farið inn í húsbóndaherbergið í turninum en Álfhildur sagði að bara bestu vinir pabba hennar fengju að fara þangað. Jóel þótti mikið til þess koma að í stofunni var uppstoppaður refur, risalax, fálki og tvær rjúpur, önnur sumarklædd en hin í vetrarbúningi. Þótt Jóel, Álfhildur og Tommi hefðu verið góðir vinir í mörg ár höfðu þau sjaldan leikið sér heima hjá Álfhildi. Reyndar leiddist þeim yfirleitt að hanga inni. Þau þurftu að sletta úr klaufunum og fannst mun skemmtilegra að flengjast um í sundi, á skíðum eða í allskyns sumarleikjum með krökkunum í hverfinu. Þau áttu það líka til að sitja löngum stundum úti í guðsgrænni náttúrunni og ræða um lífið og tilveruna, hvað þau langaði til að gera þegar væru orðin eldri, hvert þau langaði til að ferðast og þar fram eftir götunum. Öll áttu þau sér stóra drauma og Ísland rúmaði þá engan veginn.

– • –

Þau Þorsteinn og Þórdís, foreldrar Álfhildar, sátu þétt hvort upp við annað í sjónvarpsherberginu þegar dóttir þeirra og Jóel komu inn. Brad Pitt og Julia Roberts litu undarlega hvort á annað. Augnaráð þeirra gaf til kynna hvað þeim var efst í huga. Litlu seinna hneppti leikarinn frá efstu tölunni á skyrtu Juliu og hún renndi niður …

Þórdís stóð upp og slökkti á sjónvarpinu þegar hún varð vör við krakkana.

,,Sæll, Jóel minn, gaman að sjá þig,“ sagði hún og faðmaði hann innilega. Að svo búnu kyssti hún dóttur sína. ,,Er fjörið búið?“

Jóel leit á Álfhildi. ,,Kannski ekki alveg,“ sagði hún hikandi. ,,Samt eiginlega …“

,,Ég var búinn að fá nóg,“ greip Jóel fram í fyrir henni.

,,Hann sigraði í hæfileikakeppninni. Hélt bolta á lofti hundrað sinnum með allskonar stælum. Alveg meiriháttar.“

,,Til hamingju með það, Jóel,“ sagði Þórdís og Þorsteinn óskaði honum einnig til hamingju.

,,Tommi var kynnir og stóð sig líka æðislega,“ sagði Álfhildur.

,,Þokkalega,“ sagði Jóel og strauk á sér kinnina.

,,Fáðu þér sæti,“ sagði Þorsteinn og rétti betur úr sér. ,,Segið okkur eitthvað skemmtilegt.“

,,Mamma, er til magnyl eða eitthvað svoleiðis? Jóel er með tannpínu.“

,,Það hlýtur að vera. Látið fara vel um ykkur. Ég skal útbúa heitt súkkulaði. Er ykkur ekki kalt?“ Þórdís vænti greinilega ekki svars því hún gekk hvatlega á brott. Álfhildur sömuleiðis. Jóel settist.

,,Var eitthvað varið í þessa mynd?“

,,Já, hún er ágæt,“ sagði Þorsteinn. ,,Það getur verið fínt að kasta sér í sófann og horfa á spólu. Það er kostur ef þær eru góðar og með fögru kvenfólki eins og Juliu Roberts.“ Hann tók sér málhvíld og leit á Jóel. ,,Já, varstu dálítið flottur í kvöld?“

,,Ég get nú ekki sagt það,“ sagði Jóel og mundi skyndilega eftir því að hann var í of stuttum buxum. ,,Ég gerði bara nokkur trix sem ég hef örugglega æft þúsund sinnum.“ Hann krosslagði fætur og reyndi að fela þær undir sófaborðinu.

,,Þú manst að það sem skiptir mestu máli í boltanum er að hafa hausinn í lagi,“ sagði Þorsteinn og lagði áherslu á orð sín með því að lyfta hægri handleggnum og benda upp í loftið. ,,Og ekki bara í boltanum, heldur lífinu almennt.“

,,Þjálfarinn er alltaf að segja okkur þetta. No pain, no gain, segir hann nánast á hverri æfingu. Hugsa, hugsa, öskrar hann reglulega, vanda sig, vanda sig. Nota tvær snertingar. Alltaf sömu frasarnir, trilljón sinnum á hverri æfingu.“

,,Það þarf að berja þetta inn í hausinn á ykkur,“ sagði Þorsteinn. ,,Segir hann ykkur ekki líka að þið eflist við mótlætið?“

,,Jú, jú. Það eru forréttindi, segir hann.“ Jóel sá þjálfarann fyrir sér standa undir töflunni með kreppta hnefa, rauðþrútinn. Hægri handleggurinn var á fleygiferð, og æðarnar á handarbakinu við það að springa. ,,Ef þið gefist upp þegar á móti blæs, munið þið líka gefast upp í lífinu sjálfu. Það er sko enginn dans á rósum. Lífið refsar þeim sem eru ekki við öllu búnir,“ hrópaði hann og sagði þeim að hunskast út á völl.

,,If you want to fly with the eagle, don´t fuck with the chicken,“ sagði Þorsteinn. ,,Þetta var barið inn í hausinn á mér þegar ég var ungur. Aftur og aftur. Og ég skal segja þér, Jóel, að ég var síður en svo teknískastur í mínu liði. Síður en svo. En það sem ég hafði fram yfir hina var dugnaður, einbeiting og klókindi. Og svo kom það sér vissulega vel að vera fljótur að hlaupa. Ég var sá eini sem komst í landsliðið héðan. Spilaði reyndar ekki nema níu leiki. En það var mikil og góð reynsla.“

,,Ég vissi ekki að þú hefðir verið í landsliðinu,“ sagði Jóel og lyftist upp í sætinu. ,,Álfhildur hefur ekki sagt mér það.“

Um leið og hann sleppti orðinu birtist Álfhildur með fat á milli handanna. Hún tók hænuskref, með tunguna í öðru munnvikinu og við það að skella upp úr. ,,Brennheitt vatn og ilmolía,“ sagði hún og lagði fatið varfærnislega frá sér. ,,Ég var alveg að springa úr hlátri á leiðinni.“

,,Af hverju?“ spurði Jóel.

,,Það veit ég ekki.“

,,Ég hélt að við fengjum heitt súkkulaði,“ sagði Þorsteinn.

,,Mamma sér um það. Ég er í nudddeildinni.“ Álfhildur settist á sófaborðið og sagði Jóel að halla sér aftur og lyfta fótunum. Hann gerði það möglunarlaust og vinkona hans klæddi hann úr sokkunum. ,,Þú ert að krókna úr kulda,“ sagði hún og blés á tærnar á honum. Síðan bretti hún upp buxnaskálmarnar, teygði sig eftir fatinu og setti það fyrir framan Jóel. ,,Gjörðu svo vel. Blóðið ætti að þiðna á nokkrum mínútum.“

,,Það er aldeilis þjónusta sem drengurinn fær,“ sagði Þorsteinn og potaði í dóttur sína. ,,Ég minnist þess ekki að þú hafir dansað svona í kringum mig.“

,,Þú ert fljótur að gleyma, pabbi. Hver þvoði þér um hárið í fyrradag? Og hver gekk á bakinu á þér um daginn, heillengi? Manstu, kínverska nuddið sem þú lærðir í eldgamla daga og kenndir mér? Og svo strauja ég oftast skyrturnar þínar!“

,,Þú færð nú vel greitt fyrir það og …“

,,Ba, bú, ba, bú, ba, bú, heitt súkkulaði,“ sagði Þórdís þegar hún birtist með forláta bakka og lagði á borðið. ,,Það er svo huggulegt að fá yl í kroppinn rétt fyrir háttinn.“

Jóel stakk fótunum varlega ofan í balann. Vatnið var funheitt en einkar notalegt. Hann verkjaði í tærnar þegar hitinn bræddi kuldann og honum fannst eins og verið væri að stinga títuprjónum á kaf í tærnar á honum. Hann stundi bæði af vellíðan og sársauka og lokaði augunum um stundarsakir.

,,Er þetta gott?“ spurði Álfhildur og settist við hlið hans.

,,Nei, þetta er ekki gott. Þetta ÓGEÐSLEGA gott,“ sagði hann og þakkaði henni kærlega fyrir. ,,Þetta var reyndar pínu vont fyrst.“

,,Fékk ég svona fótabað þegar ég kom ískaldur heim fyrir örfáum árum?“ spurði Þorsteinn og leit á eiginkonu sína. Hann reyndi að vera alvarlegur.

,,Ertu orðinn svona gamall og kalkaður, elskan mín. Heitt bað, heit náttföt, heitt kakó, heitt tannkrem, heitan þvottapoka, heitt rúm og svo heitar … Það leið oftast yfir þig af ánægju einhvers staðar í þessu ferli,“ sagði Þórdís og rétti honum súkkulaðið. Jóel yljaði fingurna lengi á glasinu áður en hann fékk sér sopa. Álfhildur rétti honum Le petit Écolier súkkulaðið sem var alltaf á boðstólum á heimilinu. Jóel naut þess að láta það bráðna í munninum enda var dökkt súkkulaði honum að skapi.

,,Þú sagðir mér aldrei að pabbi þinn hefði komist í landsliðið.“

,,Er það merkilegt?“ spurði Álfhildur og saup á rjúkandi súkkulaðinu. ,,Ég var búin að segja þér að hann hefði verið gulur og blár fótboltakall og mig minnir að ég hafi einhvern tímann minnst á landsliðið en þú hlýtur að hafa verið að hugsa um eitthvað allt annað.“

,,Þið voruð nú ekki fædd þegar hann var í landsliðinu,“ sagði Þórdís og hrærði aðeins í hárinu á Þorsteini. ,,Hann er orðinn svo gamall, greyið.“

,,Ég spilaði síðast árið 1990 svo að þau hafa verið eins árs, ekki rétt?“ Augabrúnir Þorsteins lyftust eilítið. ,,En ég var fyrst valinn tveimur árum áður.“

,,Spilaðir þú við einhverja fræga?“ spurði Jóel.

,,Manstu eftir Eric Cantona?“

,,Auðvitað,“ sagði Jóel hneykslaður. ,,Einn besti leikmaður Manchester fyrr og síðar. Algjör snillingur.“

,,Minn síðasti landsleikur var gegn Frakklandi á Laugardalsvellinum 1990. Ég lenti í því að passa Cantona.“

,,Í alvöru?“

,,Og já.“

,,Hver vann?“ spurði Álfhildur.

,,Frakkar unnu eitt núll og Cantona skoraði. Hann var helvíti erfiður. Það verður að segjast eins og er.“

,,Vá,“ heyrðist í Jóel.

,,Hvað gerði ég við treyjuna, Þórdís?“

,,Ekki hugmynd,“ sagði hún.

,,Hvaða treyju?“ spurði Álfhildur.

,,Við Cantona skiptumst á treyjum eftir leikinn.“

,,Áttu treyjuna hans Cantona?“ spurði Jóel og svelgdist á súkkulaðinu. ,,Ert’ekk’að grínast?“

,,Ég held að hún sé einhvers staðar í draslinu niðri í geymslu. Ég þarf að finna hana við tækifæri. Svo þú getir mátað hana.“

,,Þokkalega,“ heyrðist frá Jóel. ,,Tommi myndi öfunda mig geðveikt. Og allir hinir í liðinu. Algjör snilld. Ætlar Cantona ekki að láta dreifa öskunni sinni yfir Old Trafford þegar hann deyr?“

,,Einhvers staðar las ég það,“ sagði Þorsteinn. ,,Það er svo sem ástæðulaust fyrir hann að tala um það strax. Kornungur maðurinn. Annars ætla ég með nokkrum félögum mínum á leik á Stamford Bridge í mars á næsta ári. Chelsea á móti United, vonandi með Eið Smára í broddi fylkingar. Það verður spennandi.“

,,Frábært,“ sagði Jóel. ,,Meiriháttar. Biddu Beckham um eiginhandaráritun ef þú hittir hann,“ bætti hann við í gríni en meinti það þó innst inni. Hann dauðlangaði að biðja Þorstein að kaupa fyrir sig Beckham-treyjuna eða Chelsea-treyju númer 22 sem Eiður Smári lék í en kunni ekki við það. Tommi hafði sagt honum að alvöru fótboltatreyjur væru rosadýrar úti í Englandi. Jóel starði fram fyrir sig annars hugar. Hann dreymdi um að komast á leik með uppáhaldsliðinu sínu, Manchester United, eða Chelsea sem hann hélt líka með eftir að Eiður Smári fór að leika með því.

,,Mér finnst Beckham langflottastur,“ sagði Álfhildur, ,,alltaf svo flottur í tauinu með smart klippingu og allt. Ég myndi giftast honum ef hann væri ekki frátekinn.“

,,Ég líka,“ sagði Jóel og leit kankvís á vinkonu sína sem brosti.

,,Verkjatöflurnar,“ sagði Þórdís skyndilega og stóð á fætur. ,,Ég steingleymdi þeim.“

,,Mér er eiginlega alveg að batna,“ sagði Jóel þótt hann fyndi enn töluvert til. ,,Þetta fótabað læknar mig algjörlega.“

Þórdís kom að vörmu spori með tvær töflur og vatnsglas. Jóel þakkaði fyrir sig, gleypti töflurnar og kláraði úr glasinu. Þorsteinn bauð honum að líta við á stofunni hjá sér eftir helgina. Jóel kinkaði kolli en tók boðið ekki alvarlega.

,,Hvernig lukkaðist kvöldið hjá ykkur? Fínt blaðið,“ sagði Þórdís.

,,Mér fannst rosalega gaman,“ sagði Álfhildur. ,,Alveg meiriháttar. Krakkarnir stóðu sig frábærlega. Það var eins og þau hefðu ekki gert annað en að vera uppi á sviði. Jóel var samt flottastur.“

Hann brosti en var þó annars hugar. Það var eins og honum hefði verið sparkað frá Old Trafford yfir hafið og alla leið heim til sín og hann var þess fullviss að Begga væri í heimsókn hjá mömmu hans. Og að þær sætu fullar inni í eldhúsi, eða stofu. Það skipti ekki máli. Jóel langaði ekki heim. En hann varð að fara sem fyrst, vegna Rebekku. Sængin hennar væri kannski dottin niður á gólf. Og kannski hafði hún gleymt að pissa áður en hún fór að sofa.

,,Jóel. Jóel,“ endurtók Álfhildur og kleip hann í fótlegginn. ,,Ertu dauður?“ Hann leit á hana og sagði að sér hefði þótt gaman á jólaballinu.

,,Ég verð að drífa mig heim. Klukkan er orðin ógeðslega margt. Mogginn lætur ekki bíða eftir sér í fyrramálið.“

,,Þú stendur þig frábærlega, Jóel minn,“ sagði Þórdís og klappaði honum á bakið. ,,Mér þykir aðdáunarvert hvað krakkar eru duglegir að vakna á morgnana til að bera út blöð. Sjálf hefði ég aldrei nennt þessu. Að drífa sig út í hvernig veðri sem er, fyrir allar aldir. Hreint aðdáunarvert.“

,,Þetta kemst upp í vana,“ sagði Jóel af hógværð, ,,og svo fær maður góðan vasapening.“

,,Ég skal skutla þér heim,“ sagði Þorsteinn og gerði sig líklegan til að standa upp.

,,Það er algjör óþarfi,“ sagði Jóel og leit á Þorstein eins og hann hefði haft í hótunum við hann. ,,Ég er enga stund að skokka þetta. Fínt að viðra sig fyrir svefninn.“

,,Má ég bera út Sunnudagsmoggann með þér?“ spurði Álfhildur.

,,Ef þú nennir. Rebekka kemur örugglega með mér. Henni þykir svo gaman að fá salíbunu á snjóþotunni.“

,,Ég þarf að mæta í gítartíma klukkan fjögur, verð búinn fimm,“ sagði Álfhildur. ,,Þá hringi ég í þig.“

Jóel þakkaði þeim Þórdísi og Þorsteini fyrir veitingarnar og sagðist hlakka til að fá að máta Cantona-treyjuna. Álfhildur faðmaði Jóel, kyssti hann á báðar kinnar og sagðist vera glöð yfir því að hann væri til.

,,Takk fyrir kvöldið, Jóel. Þú stóðst þig æðislega vel. Ég er stolt af því að vera vinkona þín.“

5. kafli

Jóel fann lítið fyrir frostinu. Hann blés hvað eftir annað út í kuldann en gufan hvarf á nokkrum andartökum. Jóel þótti Álfhildur eiga frábæra foreldra. En að hún skyldi aldrei minnast á það að pabbi hennar hefði spilað með landsliðinu í fótbolta! Sjálfur hefði hann gengið með ljósaskilti á höfðinu með slíkum upplýsingum ef pabbi hans hefði orðið það frægur, jafnvel sett auglýsingu í blöðin, eða málað það utan á blokkina.

Jóel varð hugsað til föður síns. Reyndar hugsaði hann til hans á hverjum einasta degi. Hann saknaði hans sárlega, þráði að eiga pabba eins og allir vinir hans og bekkjarfélagar. Af hverju þurfti hann að láta sig hverfa? Og hvers konar pabbi er það sem hefur ekki samband við börnin sín nema með því að láta vita af sér endrum og sinnum með stuttri kveðju á ömurlegum kortum? Þrátt fyrir afskiptaleysið gat Jóel ekki fyrirlitið föður sinn. Draumurinn skelfilegi breytti engu um það. Hann saknaði hans einfaldlega, þráði að umgangast hann á hverjum degi þótt hann hefði alls ekki verið til staðar öllum stundum áður fyrr. Sú tilfinning að Sveinn kæmi þó í land með nokkurra daga eða vikna millibili var það öryggi sem Jóel hafði búið við til tíu ára aldurs. Og þá hljóp hann iðulega upp um hálsinn á pabba sínum. Þeir áttu sínar stundir, einir. Spörkuðu bolta úti á túni eða inni í stofu, keyptu bland í poka fyrir þúsundkall, leigðu vídeóspólu eða fóru saman í bíó. Í þau skipti sem Sveinn var í landi, ódrukkinn, gaf hann sig að syni sínum. En þegar flaskan var við hönd sigldi hann sinn sjó, þangað sem honum hentaði, tilefnislaust. Jóel þótti óbærilegt að eiga hugsanlega aldrei eftir að sjá pabba sinn aftur. Honum þótti það reyndar ósennilegt en mamma hans sagðist ekki búast við því að Sveinn flytti aftur til Íslands. Aldrei nokkurn tímann. Ekkert benti til þess.

Hann hafði stungið af til Peking í Kína á miðju sumri fyrir rúmum þremur árum. Án þess að kveðja kóng eða prest. Var búinn að pakka, floginn suður og út áður en Hulda kom heim úr vinnunni. Hún náði tali af honum nokkrum vikum seinna og hafði eftir honum við þau Jóel og Rebekku að hann hefði þráð að komast í heitara loftslag, gefist upp á Íslandi. Hjónabandið og börnin væru engin fyrirstaða. Hann sagðist ætla að senda peninga reglulega. Gleymdi því samt fljótt.

Jóel mælti varla orð af vörum í heila viku eftir að pabbi hans lét sig hverfa. Það var ekki fyrr en presturinn og þjálfarinn höfðu rætt við hann í hjartans einlægni að hann sá tilgang með lífinu að nýju. Jóel missti ekki aðeins föður sinn fyrirvaralaust heldur jókst drykkja móður hans til muna eftir að Sveinn flutti úr landi. Hún drekkti sorgum sínum í áfengi, ekki aðeins um helgar heldur stundum kvöld eftir kvöld. Skipaði þá Jóel að sjá um systur sína, sagði að hann væri nú eini karlmaðurinn á heimilinu og þyrfti að sýna meiri ábyrgð. Jóel reyndi ekki að malda í móinn. Honum hafði aldrei tekist að tala móður sína til og var hættur að reyna. Ef hún ætlaði að detta í það hefði eldgos í Hlíðarfjalli ekki breytt þeim áformum. Og þá voru börnin algjört aukaatriði.

Jóel kveið því að koma heim. Hann var fullviss um að vinkonurnar væru að drekka. Karlinn hennar Beggu hafði verið með Sveini til sjós. Og þær drekktu sorgum sínum oft saman, langt fram eftir öllu. Nærðust á kjaftasögum. Ef ekkert krassandi var í umræðunni skiptust þær á skoðunum um sameiginlega kunningja eða fræga fólkið. Hver hafði sofið hjá hverjum? Hvers vegna birtust myndir af þessum í Séð og Heyrt en ekki hinum? Um helgar var eldhúskrókurinn heima hjá Jóel nafli alheimsins. Efni í heilan árgang af Séð og Heyrt hefði getað orðið til á langri kvöldstund. Í reykjarmekki sátu vinkonurnar að sumbli, hlæjandi eða grátandi. Að rífast eða faðmast. Þannig var líf þeirra í hnotskurn þegar þær voru á fylliríi. Þær veltu fyrir sér hugsanlegum rekkjunautum. Hver væri álitlegastur í höfuðstað Norðurlands? Engu máli skipti þótt hann væri giftur. Hvor yrði fyrri til að leggja fyrir hann snöru? Þær elskuðu báðar Þorstein Joð, sögðu hann alveg milljón, jafnvel ruglaðan. Hulda hafði ekki ráð á öðru en Ríkissjónvarpinu og horfði því á heilu bíómyndirnar og framhaldsþættina ruglaða á Stöð 2. Sofnaði þar af leiðandi oft með hausverk um helgar, með milljón hugmyndir um Þorstein Joð, eða getgátur um Loga Bergmann fréttamann sem henni þótti svo skarpur og sexí. Jóel lét sig líka hafa það að horfa á ruglaða Sýn eða Stöð 2 þegar áhugaverðir leikir voru á dagskrá.

Ekki vantaði dömurnar sjálfstraustið á svona stundum þótt þær gætu ekki horft í spegil þess á milli. Þær dreymdi um að hafa efni á að verða sílikonur, láta taka eftir sér, komast í umræðuna, vera einhvers virði. En eldhúskollurinn var þeirra hásæti og fallið var hátt þegar leið á nóttina. Þær komust varla hjálparlaust upp í rúm.

– • –

Jóel gekk fram á ungan mann sem hallaði sér upp að ljósastaur og ældi eins og múkki. Jóel ætlaði að taka á sig krók þegar maðurinn leit upp og kallaði: ,,Er’ett’ekki Jóel? Djöull er gott að sjá þi mar. Ég er gjörsamla drepast í toppstykkinu, mar. Gott ðú komst.“

Jóel kunni ekki við að hlaupa framhjá Palla því þeir bjuggu í sömu götu og höfðu oft átt ágætis spjall um fótbolta og bíla og stelpur. Palli var á fjórða ári í MA, fínn piltur en átti það til að sletta of mikið úr klaufunum. ,,Ég þarf að flýta mér heim, Palli. Þarf að bera út Moggann alveg eldsnemma.“

,,Bídd’a’eins, mar,“ sagði Palli þvoglumæltur og slefan lak úr öðru munnvikinu. Það rauk enn smávegis upp úr volgum matarleifunum í snjónum. ,,Djöull er’etta ógeðslegt, mar. Þú’rt heppinn að drekk’ikki. Ógeslega heppinn, mar. Helvítis stelpan henti mér út, mar. Þoli’kki smá fyllrí’essar stelpur. É’ætlaði þvílíkt að ríð’enni, mar. Þvílíkt.“

,,Ég verð að flýta mér, Palli, í alvöru.“ Jóel hafði engan áhuga á að ræða við nágranna sinn og ætlaði að hverfa á braut.

,,Leymmér bara að haldíðig, Jóli,“ sagði Palli og ráfaði til Jóels. ,,Þett’essso stutt. Gerðu’ða, ha?“ Jóel fékk sig ekki til að stinga af og tók utan um mittið á Palla þegar sá drukkni hafði lagt annan handlegginn yfir axlirnar á honum.

,,Þú’rt æðislugur, Jóli. J’ef alltaf sagt’ða.“

Jóel kúgaðist og rétt náði að víkja sér undan þegar Palli ældi aftur. Hann stóð með sundurglennta fætur og spýtti hvað eftir annað þegar hann hafði lokið sér af. Blótaði í sand og ösku og sagðist vera hættur að drekka. Krækti handleggnum síðan aftur utan um hálsinn á Jóel. Saman stauluðust þeir af stað. ,,Vinur minn drekkur aldrei,“ sagði hann og ranghvolfdi augunum. ,,Hann seg’st fá miklu meira kikk útúr’ðí að setja túnfisksalat undir forhúðina. Spáð’í ruglið, mar. Túnfisksalat undir forhúðina. Djöfs asni, mar. Tí, hí, hí, hik! Hik!!“

Jóel tókst að drösla Palla heim og opna fyrir hann útidyrnar. Palli þakkaði honum ástsamlega fyrir, sagði Jóel vera gullprins Akureyrar og sagðist stoltur af því að búa í sömu götu og hann. Hann sagði reyndar margt annað en Jóel skildi ekki allt sem valt upp úr honum. Palli dró þúsundkall upp úr vasanum og reyndi að troða honum inn á Jóel en hann afþakkaði pent. Að svo búnu hljóp hann heim, en kannski hefði hann átt að þiggja peningana. Hann hefði munað um þá.

– • –

Jóel bjó í þriggja herbergja íbúð á efstu hæð í sex hæða blokk. Tveir inngangar voru í blokkina, fjórar íbúðir hvorum megin við innganginn. Reykjarstybbuna lagði fram á gang þegar Jóel nálgaðist heimili sitt. Hann hallaði höfðinu upp að hurðinni. Hann nennti ekki að eyða orðum í vinkonurnar og vonaðist til að geta læðst inn í herbergið sem hann deildi með Rebekku systur sinni. Begga var í símanum en ekkert heyrðist í Huldu. Jóel notaði tækifærið og opnaði dyrnar varfærnislega. Begga sat ein í stofunni. Living next door to Alice með Smokie ómaði um íbúðina, eitt af uppáhaldslögum Huldu. Gömlu, góðu plötunum var skutlað á fóninn þegar áfengismagnið í blóðinu var komið upp fyrir ákveðið stig. Jóel gat sér til um að mamma hans hefði brugðið sér á klósettið. Hann var að kafna úr reykjarsvælu. Samt hafði mamma hans margsinnis lofað því að reykja bara úti á svölum. En hún missti minnið á fyrsta glasi. Þá var hún ekki lengur tveggja barna móðir heldur óþekkjanleg kona sem Jóel hafði engan áhuga á að eiga samskipti við. Honum fannst hann í raun eiga tvær mæður. Og hann þekkti báðar mætavel. Munurinn á þeim var hins vegar sá að á virkum dögum kunni hann ágætlega við móður sína sem reyndi sitt besta til að halda heimilinu gangandi með því að vinna baki brotnu og sjá börnunum sínum farborða. En þess á milli breyttist hún í volandi flón sem drekkti sorgum sínum í rándýrum bjór og sterkari drykkjum. Og vasapeningarnir sem hún hafði lofað Jóel fóru í sígarettukaup.

,,Lilli minn,“ sagði Begga í símann. ,,Þú mátt ekki skjóta pabba þinn. Ég er margoft búin að banna þér það. Hann er ennþá með glóðarauga frá síðustu helgi. Nei, láttu hann alveg í friði. Ef þú getur ekki vakið hann slökktu þá bara á sjónvarpinu. Nei, þú mátt ekki halda áfram að horfa á myndina. Það er kominn nýr dagur, Lilli. Skilurðu það. Öll börn í heiminum er löngu sofnuð. Mamma kemur bráðum.“ Hún fékk sér smók og sopa af bjórnum. ,,Nei, nei, nei. Jæja, fáðu þér þá smá flögur. Samt bara eina lúku. Láttu pabba þinn alveg í friði. Ég vek hann þegar ég kem heim. Já, ég færi hann úr sófanum, Lilli. Vertu nú góði engillinn hennar mömmu sinnar og drífðu þig í háttinn. Mamma kemur bráðum. Já, elskan. Nei, nei, það eru ekki til draugar. Það var allt í plati sem mamma sagði, allt í plati. Góða nótt, Lilli minn. Jólasveinninn gæti farið að koma. Þú verður að drífa þig, annars færðu bara myglaða kartöflu. Já, eða ónýta. Ef þú ferð strax að sofa færðu nammi á morgun. Nei, bara fyrir tvöhundruð. Nei, Lilli, tvöhundruð, sagði ég. Annars færðu ekki neitt. Bless, já, bless, bless.“

Jóel þótti með ólíkindum að sonur Beggu skyldi ekki vera sofnaður. Hann var nýorðinn sex ára, ári eldri en Rebekka. Begga kastaði kveðju á Jóel og hann gerði slíkt hið sama án þess að gefa frekara færi á sér. Hann flýtti sér inn í herbergið og lokaði á eftir sér. Vonaði að mamma hans myndi ekki líta inn til hans. Hann beið eftir að hún kæmi af klósettinu svo að hann gæti gert sig kláran fyrir háttinn. Að svo búnu ákvað hann að bjóða góða nótt í von um að mamma hans myndi ekki æða inn á hann á eftir. Jóel fór fram og ætlaði að gera vart við sig þegar hann heyrði að Beggu var mikið niðri fyrir. Hann lagði við hlustir.

,,Ég hef engan áhuga á að flytja aftur til Svíþjóðar,“ sagði Begga eftir að hafa ropað hressilega. ,,Þessir andskotar eru gjörsamlega húmorslausir. Í alvöru, Hulda. Tómir helvítis fílapenslar. Þeir vakna klukkan sex á morgnana til að borða kartöflur og síld með dilli, keyra á litla Volvónum sínum í vinnuna, grútsyfjaðir og ljótir, fara í lögboðinn drekkutíma klukkan 9.30, borða smurðu samlokuna sína upp úr litla gula og bláa nestisboxinu og drekka saft með, fá einn kaffibolla á borðið, éta hádegismat og kjafta og eru svo allir komnir út á bílaplan klukkan 16.00. Ekki sekúndu síðar. Engin yfirvinna, maður er sko búinn að vinna klukkan fjögur. Og hana nú! Þeir drullast heim, fara í bláa og gula joggingallann sinn með Jónínusvitabandið á enninu og beint út að jogga í götóttum sokkum. Í kvöldmatinn eru kjötbollur, sulta og kartöflumús. Þeir lesa blaðið sitt, hlusta á fréttir, klóra sér í pungnum og svo beint að sofa. Yndislegt líf, ha? Innihaldsríkt og gefandi. Um að gera að hafa reglu á hlutunum. Sænska ríkið segir að svona eigi líf Svía að vera og hvers vegna að breyta því? Og kynlíf? Tímasóun. Nákvæmlega svona eru Svíar og ég nenni varla að vera innan um þetta pakk. Hvað finnst þér?“

Jóel kom í veg fyrir að mamma hans léti álit sitt í ljós því hann bauð góða nótt með töluverðum raddstyrk til að yfirgnæfa tónlistina. Begga og Hulda litu upp úr glasinu en hvorug tók undir óskina um góða nótt.

,,Við Begga kíkjum kannski eitthvað á eftir,“ sagði Hulda og beindi orðunum til sonar síns. ,,Verðum örugglega ekki lengi, ha? Góða nótt, elskan.“ Jóel svaraði ekki. Hann fór inn í herbergi, settist á rúm systur sinnar og horfði á hana um stund. Tunglsljósið varpaði blárri og notalegri birtu inn um gluggann. Ásjóna Rebekku var náhvít en engilfögur. Snöggklipptur toppurinn var þráðbeinn. Jóel brosti þegar hann sá Rebekku fyrir sér heimta að hárið á henni væri eins og á strák. Toppurinn mátti ekki ná lengra niður en á mitt enni. Honum hlýnaði um hjartarætur við að horfa á systur sína. Hún var litli prakkarinn hans og besti vinur. Hann lyfti undir hægri handlegg hennar sem hékk fram af rúminu, breiddi síðan yfir hana. Henni mátti ekki verða kalt. Jóel kyssti hana á ennið. Bangsarnir hennar, sem kúrðu allajafna til fóta, lágu þvers og kruss í rúminu. Jóel fannst hann ekki geta farið að sofa fyrr en bangsarnir sætu þétt hver upp við annan og ættu auðvelt með að anda. Þeir urðu að veita hver öðrum yl og hann hafði stærstu bangsana yst til að vernda dúkkurnar og litlu dýrin. Tígri var næstur bríkinni af því að hann var sterkastur. Jóel sótti föt fyrir Rebekku inn í skáp og setti þau á heitan ofninn. Hann hafði dekrað svo við hana að hún vildi alltaf fá heit föt á morgnana.

Jóel settist á rúmstokkinn. Tók af sér sokkana og henti þeim út í horn en braut saman buxurnar. Hann ætlaði aldrei í þær aftur, nema kannski um jólin, en það yrði í allra síðasta skiptið. Mamma hans myndi tæplega gefa sér tíma til að síkka þær. Hann þráði ný spariföt sem pössuðu og voru saumuð á þessari öld.

Áður en Jóel skreið upp í rúm sótti hann brjóstsykur og Barbí-límmiða í plastpokann sem hann geymdi uppi í skáp. Þar hafði hann falið sælgæti og ýmislegt smádót sem hann hafði keypt til að setja í skóinn ef mamma hans gleymdi litlu telpunni. Þegar fyrsti jólasveinninn kom til byggða var Hulda ekki með á nótunum. Rebekka hafði verið svo þæg að hún grét þegar hún sá að skórinn var tómur. Hún sagði að jólasveinninn væri fífl og asni og hálfviti. Jóel hætti ekki á að móðir hans gleymdi að gefa Rebekku í skóinn því hann hafði ekki farið varhluta af minnisleysi hennar í þeim efnum þegar hann var yngri. Þegar hann var ellefu ára tilkynnti mamma hans honum það formlega að jólasveinninn hætti að gefa börnum í skóinn þegar þau væru orðin svona stór. Jóel sárnaði og vonaðist til að mamma hans skipti um skoðun. Hann langaði enn að setja skóinn út í glugga við hliðina á skó systur sinnar en vildi ekki ögra móður sinni. Núna fór Rebekka fúslega í háttinn full tilhlökkunar að sjá hvað jólasveinninn gæfi henni.

Þótt Jóel væri lúinn var hugurinn það reikull að hann náði ekki að festa blund. Hann sótti gemsann sem Tommi hafði átt en gefið Jóel þegar hann fékk nýjustu týpuna af Nokia. Hann skrifaði skilaboð til Tomma:

R U OKAI? Litlu síðar fékk hann svar.

JESS : P

SOFNAÐUR?

JAMM =)

Í ALVÖRU??

DJÓK! REYNDI VID STELLU BEIB. GEGT KLÚÐUR. >:$

WHY?

TELL U LATER

KYSSTANA Á VINSTRI RASSKINNINA FRÁ MÉR.

Jóel brosti þegar hann skrifaði þetta því honum þótti hann óskaplega fyndinn eins og svo oft eftir miðnætti þegar hann var búinn að missa tilfinninguna fyrir eigin húmor.

NP, svaraði Tommi.

Jóel ákvað að kanna stöðuna á Álfhildi úr því að hann fékk ekki meira upp úr Tomma. Jóel hugsaði sífellt oftar um hana, ekki síst þegar hann lá einmana uppi í rúmi. Hann var alltaf mun hugrakkari gagnvart Álfhildi þegar hún var víðs fjarri.

R U OK? skrifaði hann en bjóst ekki við svari því klukkan var orðin svo margt.

????

SOFNUÐ?

ER AÐ HÁTTA svaraði Álfhildur.

ÚÚÚ! :D

ALLSBER NÚNA!

Grrrrr, skrifaði Jóel.

BANNAÐ INNAN 14.

VARÐ 14 RÉTT ÁÐAN. Jóel settist upp í rúminu.

OK. KOMDU ÞÁ! DJÓK

ER LAGÐUR AF STAÐ! -:- Hann brosti og beið spenntur eftir svari.

NATTI NATT KRÚTT :*

SÖMULEIÐIS KROPPUR. Jóel vonaðist eftir fleiri sendingum en Álfhildur lét staðar numið.

Jóel vissi ekki hvað hafði hlaupið í hann. Hann reis úr rekkju og hallaði sér upp að gluggakistunni. Tunglið var í essinu sínu og bláleit nóttin hélt honum hugföngnum. One of these nights með Eagles ómaði úr stofunni en reykjarstybban smeygði sér undir hurðina ásamt hinum sígildu tónum. Að þessu sinni var of seint fyrir Jóel að troða sokkum og nærbuxum undir hurðina til að varna reyknum inngöngu. Hann varð að sætta sig við eitrað andrúmsloft í sínu eigin herbergi enn einu sinni.

Jóel sótti skrifblokkina og skrúfblýantinn í skólatöskuna. Stillti koddanum langsum upp við vegginn og kom sé maklega fyrir undir sænginni. Hann leit á Rebekku, starði síðan fram fyrir sig eins og hann væri að reyna að finna hugsunum sínum farveg. Hann kipptist til nokkrum mínútum síðar en hafði ekki hugmynd um hvert hugurinn hafði reikað. Jóel mundaði blýantinn.

Á Akureyri, klukkan 01.30, 18. desember 2002

Elsku pabbi!

Ég get ekki sofnað. Ekki í fyrsta skipti. Ótrúlegt hvað ég er oft andvaka. Rebekka er steinsofandi við hliðina á mér, algjör rúsína, og bangsarnir hennar til fóta, að hrjóta, enginn að þjóta. Einn voða fyndinn! Mamma og Begga eru fullar inni í stofu. Örugglega fimmta helgin í röð hjá þeim. Þær reykja alltaf inni og æra alla í blokkinni með einhverri eldgamalli tónlist. Sum lögin eru reyndar ágæt. Og spáðu í það að Eagles er ein af uppáhaldshljómsveitum Tomma. Pínu klikkað. Hann afsakar sig alltaf með því að segja að pabbi hans sé alltaf að spila Eagles. Mamma segist ætla að hætta að drekka og reykja og byrja að spara svo við getum farið í frí til Spánar eða eitthvað. Hún er búin að tala um þetta síðan þú fórst. Bráðum, bráðum, bráðum, elsku Jóel. Ég er að klikkast á þessu bráðum, bráðum, seinna, seinna. Ég nenni ekki að spyrja hana framar. Hún eyðir örugglega mörg hundruð þúsund á ári í þennan helvítis bjór og sígó og er allaf blönk. Eðlilega! Annars langar mig ekkert í frí með henni fyrr en hún er hætt þessu rugli. Miklu betra að vera bara hér og loka sig inni í herbergi. Núna er ég með skemmda tönn en mamma fengi móral ef ég segði henni frá því af því að hún er blönk. Bráðum, myndi hún örugglega segja. Og mamma fær líka alltaf móral á sunnudögum og líka stundum aðra daga. Þá biðst hún afsökunar og segir að þetta komi aldrei fyrir aftur. Þú veist hvernig það er. Þú varst náttúrlega ekkert betri þegar við vorum öll saman. Oft tóm steypa dag eftir dag. Mamma er samt miklu verri núna en þegar þú varst heima. Kannski lagast hún ef þú kemur aftur. Örugglega.

Það var svaka skemmtun í skólanum í dag. Eiginlega jólaball. Mér gekk ótrúlega vel, hélt bolta á lofti uppi á sviði hundrað sinnum án þess að missa hann. Ég vann hæfileikakeppnina og allir klöppuðu ógeðslega mikið. Ég vildi að þú hefðir verið að horfa á. Þú hefðir örugglega klappað hæst og kannski staðið upp og flautað eins og þú gerðir svo oft þegar ég skoraði. Mér fannst svo gaman að þú skyldir nenna að horfa á mig á æfingum. Þú varst eiginlega duglegasti pabbinn í hópnum. Þjálfarinn sagði það. Álfhildur, þú manst eftir henni, þessi dökkhærða með síða hárið, þessi sem þér fannst svo sæt (og mér reyndar líka), hún var ekkert smá stolt af mér í kvöld. Bauð mér heim til sín þar sem ég fékk heitt kakó og nudd. Það er sko kalt hérna núna, miklu kaldara en hjá þér. Örugglega alltaf sól og sumar í Kína. Ég væri sko til í að kíkja í heimsókn einhvern tímann. Já, hún Álfhildur nuddaði á mér tærnar og ég spjallaði rosamikið við mömmu hennar og pabba. Ég hafði ekki hugmynd um að pabbi hennar hefði verið í landsliðinu, þú veist, hann Þorsteinn tannlæknir. Hann er líka flottur gaur, grannur og stæltur eins og þú varst oftast. En kvöldið var geðveikt. Ég hefði reyndar viljað vera í fötum frá þessari öld en mamma hefur ekkert verið að splæsa í föt.

Jæja, pabbi minn. Núna er ég alveg að sofna, loksins. Þarf að vakna eftir nokkra tíma til að bera út Moggann. Þegar ég fær útborgað læt ég mömmu alltaf fá 10.000. Mér finnst allt í lagi að borga heim af því að ég er eini karlmaðurinn á heimilinu. Ég legg 10.000 inn í banka og nota 5.000 í vasapening. Mamma myndi örugglega leita að peningunum ef ég geymdi þá heima. Þú manst að hún er alltaf blönk. Ég á næstum hundrað þúsund í bankanum, kannski meira, en ég held að hún viti ekki af því þótt hún viti auðvitað að ég leggi inn Moggapeningana. Ég er búinn að spara og spara til að eiga ferðasjóð. Stundum neyðist ég til að lána henni og hún skuldar mér núna akkúrat fimmtíu og eitt þúsund. Ég veit ekki hvort hún borgar það bráðum. Hún er alltaf að tala um að hún fái kauphækkun og þú veist kannski að hún er líka byrjuð að skúra í bankanum, kemur því alltaf seinna heim. Ekki myndi ég nenna að vinna við það að svara í síma, hvað þá í banka. Skil reyndar ekki hvernig hún getur það. Svo ætlar hún að fá sér aðra aukavinnu. Bráðum. Seinna. Trúlegt! Samt allt í lagi mín vegna!

Ég gleymi því aldrei þegar þú fórst. Það var ískalt úti þótt það væri sumar og Rebekka grét svo mikið þennan dag. Samt vissi hún ekkert að þú varst farinn. Ég man hvernig ég var klæddur, hvernig mamma var klædd og hvað við borðuðum í kvöldmatinn. Sprungnar pulsur með gulu sinnepi sem var útrunnið, tómatsósu og steiktum lauk, ógeðslega vondum. Mamma nennti ekki að hita pulsubrauðið. Ég spurði og spurði, Rebekka grét og grét en mamma steinþagði. Það var eins og hún væri á lyfjum. Mig langaði ekkert til að tala fyrr en þú kæmir aftur. En svo vissi ég að það væri ekki hægt að þegja endalaust. Fólk hefði örugglega haldið að ég væri bilaður. Næstu kvöld hrökk ég í kút þegar ég heyrði minnsta þrusk í íbúðinni. Mér fannst ég alltaf heyra í þér læðast frammi á gangi. Ég var viss um að þú værir að koma heim. Ég sofnaði alltaf svo seint. Og hlustaði og hlustaði. Stundum hékk ég lengi, lengi úti í glugga. Ég trúði ekki að þú værir farinn. Mér finnst ég þurfa að sofa minna eftir að þú fórst. Skrýtið. Ótrúlega skrýtið, pabbi. Jólin koma eftir nokkra daga en ég hlakka ekkert sérstaklega til. Samt ætla ég að vera glaður. Ég vil ekki að Rebekka verði leið af því að ég er leiður. Ég vildi að við værum öll saman aftur. Ég veit að Rebekka myndi líka vilja það þótt hún tali nánast aldrei um þig. Kannski gleymir hún þér bráðum. Kannski. Hún var líka bara pínku pons þegar þú fórst, tveggja ára, manstu. Stundum hoppar hún í rúminu sínu og bendir á myndina af þér í leiðinni. Pabbi kemur, pabbi minn, pabbi er dáinn, syngur hún þá. Hún er rosagóð að syngja, meiriháttar góð.

Jæja, aftur. Núna er ég alveg að sofna. Vonandi skilurðu skriftina. Ég skrifa eins og syfjaður gíraffi. Bullið. Samt væri gaman að sjá gíraffa skrifa. Geðveikt fyndið.

Jæja, elsku pabbi. Góða nótt og gangi þér vel í vinnunni! Ertu ekki enn í byggingavinnu? Sjáumst vonandi bráðum. Það væri gaman að fá bréf frá þér. Ekki bara kort heldur langt bréf. Og þú manst að ég er kominn með gsm sem Tommi gaf mér. Ég nota hann rosalítið en númerið er 6918462. Tommi lét mig líka fá númerið sitt. Hann vildi nýtt sem væri auðveldara að muna. Oft svo skrýtinn hann Tommi en samt skemmtilegur. Stundum vildi ég vera jafn hugrakkur og mikill gaur og hann. En samt er ég glaður að vera ég. Alltaf best að vera maður sjálfur. Ég myndi allavega ekki vilja vera stelpa. Það er örugglega geðveikt flókið, þú skilur. Eða skilur ekki. Jæja, enn og aftur. Góða nótt, pabbi.

Þinn Jóel

p.s. Vonandi var draumurinn sem mig dreymdi um þig, mig og Rebekku um daginn bara bull. Hann var samt ógeðslegur. Eins gott að þetta var bara draumur. Vil ekki segja hvernig hann var.

Jóel reif blaðsíðurnar úr blokkinni og braut þær snyrtilega saman við miðju. Síðan stóð hann upp í rúminu, opnaði skápinn og setti bréfið undir sælgætið í skókassanum í efstu hillunni. †tti honum svo innar. Jóel gætti þess sérstaklega að móðir hans kæmist ekki í kassann enda átti hún svo sem ekkert erindi í þennan skáp.

6. kafli

Jóel vaknaði fyrir allar aldir. Hann staulaðist á lappir gegn vilja sínum, nennti hvorki að pissa né bursta tennurnar, lagaði sæng Rebekku, fékk sér banana, klæddi sig í úlpu og skó og skakklappaðist út. Blöðin lágu á gangstéttinni. Enn eitt bílslysið á baksíðunni og það í lit. Fjórir meiddust, enginn alvarlega. Bílbeltin björguðu. Bókin um tilhugalíf Jóns Baldvins söluhæst og Ingibjörg Sólrún að hætta sem borgarstjóri, brúnaþung, allt að því reið. Jóel kippti bunkanum inn, reif plastið af að hluta og lagði blöðin á snjóþotu Rebekku. Jóel var yfirleitt liðlega klukkutíma að bera út en þennan kalda laugardagsmorgun var hann hálfan annan tíma. Hann var ekki með sjálfum sér og mundi ekkert um hvað hann hafði verið að hugsa. Þegar hann kom heim lagðist hann aftur upp í rúm og sofnaði í fötunum, með ískaldar tær. Á sama tíma skriðu nokkrir morgunhanar fram úr, funheitir og ferskir, geispandi glaðir yfir því að Mogginn skyldi hafa komið inn um lúguna. Fæstir leiddu hugann að því að litlir ískaldir blaðburðarfingur hefðu laumað honum þar inn fyrir allar aldir, utangátta og úrvinda.

,,Jóel! Jóel, vaknaðu.“ Rebekka togaði í peysu bróður síns og lagði höfuðið síðan á bakið á honum. ,,Vaknaðu, Jóel minn. Elsku bróðir. Sjáðu hvað jólasveinninn gaf mér í skóinn.“ Jóel rumskaði og náði að opna annað augað til hálfs. ,,Sérðu þetta? Brjóstsykur og Barbí-límmiðar. Einmitt það sem ég hafði óskað mér. Sjáðu.“ Og hún sýndi bróður sínum gjafirnar með því að reka þær nánast upp í andlitið á honum. ,,Sjáðu, Jóel minn! Má ég borða brjóstsykurinn núna?“

,,Umm,“ rumdi Jóel.

,,Takk,“ sagði sú litla. Nokkrum mínútum síðar vaknaði Jóel aftur þegar hún hrópaði. ,,Búin!“ Hann ætlaði að snúa sér yfir á hina hliðina en vissi að hann kæmist ekki upp með að sofa lengur. ,,Búin!“ kallaði hún aftur. Jóel velti sér fram úr rúminu og fetaði sig inn á klósett. Sú stutta sat þar skælbrosandi og dinglaði fótunum. Brjóstsykurinn var eins og risavaxið kýli undir annarri kinninni.

,,Af hverju þarftu alltaf að kúka svona snemma?“ spurði hann pirraður en ætlaðist svo sem ekki til að hann fengi svar.

,,Bara,“ sagði Rebekka.

,,Bara er ekkert svar.“

,,Víst.“

,,Þú átt ekki að kúka fyrr en mamma er vöknuð.“

,,Af hverju?“

,,Af því að þá þarf ég ekki að skeina. Og þá get ég sofið lengur. Ég fæ aldrei að sofa út.“

,,Af hverju viltu sofa úti?“

,,Æ, þú skilur ekki,“ sagði Jóel og reif fjögur blöð af rúllunni.

,,Ég ræð ekkert hvenær ég kúka. Kúkurinn bara kemur og þá verð ég að fara á klósettið. Getur þú ráðið hvenær þú kúkar, eða hvað? Enginn í leikskólanum mínum getur það. Sumir kúka beint í buxurnar. Ekki samt fóstrurnar. Þær kúka í klósettið.“

,,Fínt, fínt,“ sagði Jóel um leið og hann skeindi systur sína. ,,Mér finnst alveg nóg að skeina þig þótt ég þurfi ekki að fá að heyra um kúkavenjur allra í leikskólanum í smáatriðum.“

,,Veistu hvað þýðir gúd?“ spurði Rebekka en svaraði sjálf áður en Jóel áttaði sig á því um hvað hún var að spyrja. ,,Gott. En veistu hvað þýðir kúl? Svalt,“ svaraði hún samstundis.

,,Þú ert bara altalandi á ensku,“ sagði Jóel.

,,Mamma kenndi mér þetta í gærkvöldi. Og eitt í viðbót sem ég man ekki hvað var.“

,,Gott hjá mömmu,“ sagði Jóel en þá mundi hann eftir því að hann hafði ekki athugað hvort hún hefði ekki örugglega skilað sér heim eftir nóttina. Það hafði nokkrum sinnum komið fyrir að hún lét ekki sjá sig fyrr en daginn eftir en Hulda sagði Jóel að hafa engar áhyggjur þótt hún gisti stundum hjá Beggu. Hann vissi betur því hún hafði stundum komið heim með karlmann með sér. Jóel þoldi ekki þegar aðrir en pabbi hans voru að kássast upp á mömmu hans. Hann var reyndar hættur að gera at í mönnunum eins og hann gerði skömmu eftir að Hulda fór að slá sér upp. Einu sinni bað hann Rebekku að sprauta tómatsósu í ókunnugu skóna á ganginum. Öðru sinni sagði hann henni að kúka í þá en henni tókst það ekki, alveg sama hversu lengi hún reyndi. Hulda hundskammaði krakkana þegar þriðji karlmaðurinn, sem heimsótti hana eftir að Sveinn fór að heiman, þurfti frá að hverfa á sokkaleistunum. Jóel hafði hent skónum í ruslið í næsta stigagangi.

Jóel leit inn til mömmu sinnar en það hvarflaði ekki að honum að reyna að vekja hana. Hún þurfti sína sjö, átta tíma eftir að hafa þreifað á næturlífi bæjarins, leidd áfram af vín-andanum sem tók sinn toll.

Rebekka var enn að þvo sér um hendurnar þegar Jóel skilaði sér til baka. Spurningar brunnu enn á vörum hennar. ,,Ef maður deyr þegar maður er að reima skóna sínar hættir maður að reima hægt og rólega eða dettur maður bara steindauður í jörðina?“

,,Þú er hrein snilld, Rebekka. Hrein snilld,“ sagði Jóel og rétti henni handklæðið. ,,Ég er viss um að þú færð vinnu hjá Þorsteini Joð í Viltu vinna milljón þegar þú verður stór. Alveg pottþétt. Jú, ég held að maður detti bara niður steindauður.“

– • –

Rebekka var enn að horfa á teiknimyndir þegar Hulda vaknaði. Nokkrar bjórdollur voru á stofuborðinu, enn fleiri í eldhúsinu og tveir öskubakkar fullir af stubbum. Jóel bauð við óþverranum en það hvarflaði ekki að honum að þrífa upp skítinn eftir móður sína. Hann lét sig þó hafa það að leggjast í sófann, við hlið systur sinnar, en sofnaði um það leyti sem Jenni hafði náð að kveikja í skottinu á Tomma í fjórða sinn.

,,Góðan daginn, elskurnar mínar,“ sagði Hulda þegar hún birtist í stofunni þokkalega mygluð. ,,Varstu búin að fá morgunmat, Rebekka?“ Sú litla kinkaði kolli. ,,En þú Jóel, minn?“

,,Já.“

,,Ég ætla að henda mér í sturtu. Geng frá þessu á eftir. Ekki láta draslið trufla ykkur.“

Jóel fékk sér meira að borða því hann átti að mæta á æfingu strax eftir hádegi. Hann setti brauð með pizzusósu, skinku og osti í samlokugrillið og lét kalda vatnið renna á meðan. Hann velti fyrir sér hvað Óli myndi láta þá gera á æfingunni, hlaupa úti eða bara vera innanhúss. Jóel var ekki í stuði til að hlaupa enda kuldi og víða svellbunkar. Honum þótti hins vegar skemmtilegt að gera tækniæfingar innanhúss, vera í reitarbolta og spila.

Á sama tíma og ljósið slokknaði á grillinu pípti síminn hans. SMS frá Línu. Ekki í fyrsta skipti. Hún var að bjóða í partí. Jóel spurði hverjum væri boðið. Lína sagðist hafa boðið nokkrum í bekknum og nokkrum öðrum. Jóel ætlaði að reyna að koma. Lína sagði að það væri möst að hann kæmi.

Hulda var eins og önnur kona eftir sturtuna. Samt var auðséð að hún hefði viljað hafa hreinni samvisku. Eftir að hafa hellt upp á könnuna fór hún út á svalir til að reykja. Kuldinn hrakti hana inn skömmu síðar. Hún forðaðist að horfast í augu við Jóel en þakkaði honum fyrir að passa.

,,Var ekki allt í lagi í gær?“

Jóel kinkaði kolli. Hann vissi ekki hvort hún var að spyrja um jólaballið eða pössunina og ákvað að bíða eftir því hvort hún spyrði hvernig honum hefði gengið.

,,Ég fer á æfingu á eftir, svo dingla ég mér eitthvað með Tomma, þarf svo að bera út og fer svo í partí til Línu í kvöld. Og veit ekki hvenær ég kem heim.“ Jóel romsaði þessu út úr sér og minntist á partíið á meðan mamma hans var enn með samviskubit yfir drykkjunni og sóðaskapnum.

,,Ekkert mál, Jóel minn,“ sagði hún annars hugar. ,,Já, hvernig gekk á jólaballinu? Ég gleymdi alveg að spyrja þig í gærkvöldi.“

,,Bara vel,“ sagði Jóel.

,,Fínt.“

Jóel ætlaði að spyrja mömmu sína hvenær hann þyrfti að vera kominn heim um kvöldið en ákvað að gera það ekki. Hann vissi mætavel að hann átti að vera kominn inn fyrir klukkan tíu á virkum dögum en mætti oftast vera úti fram að miðnætti um helgar. Þó bara ef hann væri heima hjá vinum sínum. Mamma hans harðbannaði honum að þvælast niðri í bæ eftir klukkan tíu.

,,Guð, jólasveinninn,“ hvíslaði Hulda og leit spurnaraugum á Jóel. ,,Ég steingleymdi mér. Mundir þú …?“

,,Hvað heldur þú? Ég var alveg edrú í gær, aldrei þessu vant.“ Jóel ætlaði sér ekki að vera leiðinlegur en réð ekki við sig. ,,Alveg að hætta, rétt bráðum, bara seinna,“ sagði hann skrækróma og hristi hausinn. ,,Hreint ótrúlegt að þú skulir eiga heilbrigð börn miðað við bullið sem er í gangi hérna um hverja einustu helgi. Eins gott að barnaverndarnefnd eða hvað þetta nú heitir viti ekki um þetta. Þá værir þú einstæð móðir með ekkert barn, ha?“

,,Jóel.“

,,Hvað? Er óþægilegt að heyra sannleikann? Ha? Það er alltaf óþægilegt þegar einhver segir það sem maður vill ekki heyra. Ég er bara orðinn drulluþreyttur á þessu, mamma,“ öskraði Jóel. Rebekka sussaði á hann, sagðist ekki heyra í sjónvarpinu. En hann hafði ekki sagt sitt síðasta orð. ,,Þú ert búin að vera full síðan pabbi fór. En átt samt aldrei pening. Hvernig geturðu átt pening fyrir bjór og sígarettum? Ha? Ef þér kemur það við þá er ég með skemmda tönn og fæ oft tannpínu. En það eru ekki til peningar til að fara til tannlæknis. Auðvitað ekki.“

,,Jóel, hættu. Hættu, segi ég.“ Hulda settist við eldhúsborðið og huldi andlitið.

,,Mig langar mest til að kaupa mér flugmiða til pabba. Ég á bráðum nóg af peningum. Og ég vil taka Rebekku með mér. Hvernig verða jólin núna? Eins og í fyrra. Eins og í hittifyrra. Eins og alltaf. Allir voða glaðir að taka upp pakkana og svo þarf alltaf að skála fyrir jólunum. Og áramótunum. Og fyrir hverjum einasta helvítis degi. Stundum skil ég pabba fullkomlega.“ Jóel skellti hurðinni á herberginu sínu og henti sér upp í rúm. Hann sá strax eftir því sem hann hafði sagt. Mamma hans átti þetta ekki skilið. Jú, víst átti hún þetta skilið en þó ekki frá honum. Hún var svo oft góð við hann og umhyggjusöm. Og lofaði að taka sér tak. Kannski tók það bara svona langan tíma. Óli þjálfari hafði sagt að fólk sem réði ekki við drykkjuna væri sjúklingar og þyrfti hjálp. En vandamálið var að fæstir vildu hjálp. Flestir vildu bara drekkja sorgum sínum aftur og aftur í tómri sjálfsvorkunn. Jóel fannst mamma sín vera þannig. Alltaf að væla yfir hinu og þessu, kvarta yfir því hvað hinir hefðu það gott og gætu keypt allt sem þá langaði til.

Dyrnar inn til Jóels voru opnaðar. ,,Má ég koma með þér á æfingu?“ Rebekka stóð í dyragættinni.

,,Bað mamma þig um að spyrja?“

,,Nei, ég fattaði upp á því alveg sjálf.“

,,Þú mátt koma með ef þú borðar fyrst banana og skyr, annars ekki.“

,,Ég er búin. Mamma gaf mér.“

,,Ókei þá.“

Hulda birtist í dyragættinni og brosti til Jóels. Hann sneri sér undan og lagðist á grúfu. Hún settist á rúmið hans. ,,Fyrirgefðu, Jóel minn,“ sagði hún og strauk á honum bakið. ,,Ég geri mér fulla grein fyrir því að ég á bestu börn í heimi og ég veit ekki hvernig ég kæmist af án þín. Ég ætla ekki að lofa neinu en ég skal reyna að bæta mig.“ Jóel lá grafkyrr. Hann langaði að faðma mömmu sína en fékk sig ekki til þess. Hann hreyfði sig ekki fyrr en hún var farin.

,,Tilbúin,“ kallaði Rebekka skömmu síðar og brosti út að eyrum. ,,Þú mátt alveg draga mig á snjóþotunni ef þú vilt.“ Jóel reisti sig upp.

,,Ef þú dregur mig líka.“

,,Ég er svo aum.“

,,Þá er ég líka aumur.“

Jóel setti æfingafötin í töskuna en Hulda fylgdist með honum og rétti honum handklæði. ,,Fyrirgefðu, mamma,“ hvíslaði Jóel þegar hann tók við því. Hulda faðmaði hann og strauk honum um hnakkann í sífellu. Kyssti hann síðan á kinnina.

,,Bless, krakkar,“ sagði hún og lokaði á eftir þeim.

7. KAFLI

Jóel var ótrúlega kraftmikill á æfingunni miðað við það sem á undan var gengið. Það var eins og hann hefði ekki fengið útrás lengi. Hann keyrði sig út í sprettunum og styrktaræfingunum og einbeitnin skein úr andlitinu. Jóel naut sýn hvergi betur en með bolta á tánum eða í erfiðum líkamsæfingum. Þegar hann sá æðarnar tútna út á handarbakinu af áreynslu og svitann leka niður andlitið leið honum vel. Það var eins og eitthvað gerðist innra með honum þegar hann reimaði á sig fótboltaskó eða æfingaskó og gerði sig kláran í boltann. Tommi hafði stundum haft orð á því að það væri eins og hörundslitur Jóels breyttist, augnaráðið yrði annað og hreyfingarnar mýkri. Hann taldi að Jóel væri fæddur til að skara fram úr í fótbolta. Þessu hélt Tommi fram þótt hann væri engu síðri, reyndar betri að sumu leyti en þó allt öðruvísi en Jóel.

Tommi var stærstur í flokknum og hafði tignarlegan hlaupastíl þótt hann hlypi eins og hann væri alltaf að detta aftur fyrir sig. Hann var ekki fljótur að hlaupa en ótrúlega lunkinn og leikinn með boltann. Hann naut sín best á miðjunni þótt Óli þjálfari léti hann stundum spila í hjarta varnarinnar eða sem senter. Það gerði hann til að Tommi fengi aðra sýn á leikinn og þyrfti að hreyfa sig með öðrum hætti en þegar hann var framar á vellinum til að fá boltann.

Óli þótti hafa ótrúlega hæfileika sem þjálfari og hann hvatti strákana til að gera margt annað en að æfa eins og brjálæðingar. Hann sagði að hugurinn skipti ekki síður máli en hæfileikarnir og brýndi fyrir þeim að setja sér markmið, bæði í lífinu sjálfu og á vellinum, stunda jóga, hugleiðslu og allt sem gæti bætt þá sem einstaklinga. Hann sagði jafnan að sterkustu einstaklingarnir myndu ná lengst, innan vallar sem utan. Ekki voru allir foreldrar á eitt sáttir um þjálfunaraðferðir Óla en strákarnir dýrkuðu hann og dáðu. Hann hafði ætíð svör á reiðum höndum, rökstuddi mál sitt með dæmisögum, bauð kvörtunagjörnum foreldrum að taka þátt í æfingunum svo þeir gætu fylgst með vinnulagi hans. Vissulega var metnaður og dugnaður drengjanna misjafn en þeir allra hörðustu hefðu hlaupið í sjóinn fyrir Óla. Og spurt svo eftir á hvers vegna þeir hefðu þurft að gera það. Óli sagði það vera í sínum verkahring að fá strákana til að leggja sig fram. En þar sem hann væri ekki með þeim allan sólarhringinn gæti hann ekki alið þá upp eftir sínu höfði. Hann brýndi þó fyrir þeim að þeir sjálfir bæru ábyrgð á sinni eigin getu og framtíð. Sumir í flokknum flissuðu þegar Óli varð of andlegur og dulrænn fyrir þeirra smekk en Jóel og Tommi voru í hópi þeirra sem drukku allt í sig sem Óli sagði. Enda sköruðu þeir fram úr, ásamt nokkrum öðrum. Tuttugu og fjórir strákar æfðu að jafnaði með 4. flokki, samkeppnin var töluverð en um helmingur hópsins var á eldra ári, þeirra á meðal Jóel og Tommi.

Jóel var ólíkur Tomma á velli þótt boltatækni þeirra væri áþekk. Jóel var lágvaxnari, þreknari og harðari af sér í tæklingum. Þá hafði Jóel þann kost fram yfir félaga sína að hann var öskufljótur að hlaupa. Enginn hafði roð við honum þegar hann þurfti virkilega að spretta úr spori. Jóel var framlínumaður og fljótur að þefa uppi marktækifæri. Hann hafði reyndar líka leikið sem kantmaður og bakvörður, svo hann fengi tilfinningu fyrir öðrum stöðum á vellinum, eins og Óli sagði. Jóel þótti spennandi að vera færður til þótt honum þætti skemmtilegast að vera í fremstu víglínu. Hann naut þess að fá sendingar inn fyrir vörn andstæðinganna og stinga þá af. Á móti sterkum liðum lét Óli liðið oft draga sig vel til baka þegar það var ekki með boltann til að skapa svæði fyrir aftan öftustu varnarlínu andstæðinganna fyrir Jóel og kantmennina að hlaupa í. Það gaf yfirleitt góða raun. Knattspyrnufélag Akureyrar var eitt öflugasta lið landsins í 4. flokki og strákarnir höfðu sett sér það markmið að verða Íslandsmeistarar næsta sumar.

– • –

Rebekka gat ekki setið kyrr á áhorfendabekknum meðan á æfingunni stóð. Hún hafði margsinnis farið með bróður sínum á æfingar og þekkti hvern krók og kima í íþróttahúsinu. Og hún þekkti flesta í flokknum með nafni. Rebekka hoppaði á trampólíninu í geymslunni, faldi sig í kistunum, æfði sig með húlahringina eða klifraði í netinu fyrir aftan markið. Óli brýndi fyrir henni að fara varlega og gæta þess að vera ekki fyrir þegar strákarnir skytu á markið. Hún sagðist alveg kunna að verja.

Jóel var rennsveittur eftir æfinguna. Þeir Tommi hjálpuðust að í teygjuæfingunum. Þeim þótti sársaukafullt að beygja sig fram og reyna að snerta tærnar. Jóel fannst kvikna í hnésbótunum þegar hann gerði þessa æfingu.

,,Hvernig gekk með Stellu í gærkvöldi?“ spurði hann Tomma þegar þeir höfðu jafnað sig eftir hina skelfilegu aftanlæristeygjuæfingu.

,,Djíses,“ hvíslaði Tommi og leit í kringum sig. ,,Ég segir þér frá því þegar við erum búnir í sturtu. Hún er ótrúleg.“

,,Eigum við að mæta til Línu í kvöld?“ spurði Jóel.

,,Ekki spurning. Hún ætlar að leigja spólur og kaupa sælgæti fyrir brospeningana sína, fimmþúsundkall. Og sýna okkur tattú og sílikon.“

,,Hún er ótrúlega fyndin. Samt oft skemmtileg þótt hún geti studum verið óþolandi. Hvernig er það hægt.“

,,Hverjir mæta?“

,,Örugglega við og Álfhildur og kannski Hildigunnur. Og einhverjir fleiri í bekknum. Það skiptir ekki öllu. Jú, örugglega Sölvi Fannar. Þeim er alltaf boðið.“

,,Það er bara brjálað að gera á hverju einasta kvöldi.“

,,Ekkert smá,“ sagði Tommi og spurði svo hvort þeir ættu að horfa á leikinn á eftir.

,,Hverjir eru að spila?“

,,Liverpool, Manchester.“

,,Í alvöru?“

,,Byrjar eftir rúman hálftíma,“ sagði Tommi.

,,Ég kem ef ég get,“ sagði Jóel og benti á systur sína sem hékk á hvolfi í köðlunum. ,,Hún er alltaf eins og gormur, algjör apaköttur.“

,,Segir hver?“

,,Jæja, strákar,“ kallaði Óli yfir hópinn. ,,Þið getið haldið áfram að teygja í sturtu en næsta æfing er klukkan sex á fimmtudaginn, þriðja í jólum. Það styttist í jólamótið þannig að ég vil sjá ykkur alla, ferska og í góðu formi eftir hátíðarnar.“

Jóel var ekki spenntur fyrir því að fá frí um jólin. Hann gerði ekkert skemmtilegra en að æfa. Það leið varla sá dagur að Jóel færi ekki út til að halda bolta á lofti, sparka í gaflinn á blokkinni og æfa móttöku og ýmislegt annað til að bæta tæknina og sendingarnar. Hann vissi mætavel að það væri undir honum sjálfum komið hvort hann næði góðum árangri eða ekki. Jóel lét hvorki snjó né frost aftra sér frá því að skokka út á völl og æfa aukaspyrnur eða hreinlega skjóta á markið frá ólíkum stöðum. Tommi fór yfirleitt með honum en ef frostið fór í mínus fimm gráður eða meira var hann ekkert sérlega spenntur. Þær afsakanir sem hann greip til voru: yfirvofandi hætta á heilahimnubólgu, kaldir fingur, kal í andliti, frost í liðamótum, snjóflóðahætta og ótti við að typpið á honum frysi og brotnaði í smæstu einingar. Jóel hristi hausinn þegar vinur hans hóf upptalninguna.

– • –

Rebekka settist við hlið bróður síns í búningsklefanum. Strákarnir tíndust hver á fætur öðrum í sturtu. Valur var ekki sáttur við návist Rebekku en spéhræðslu hans hafði stundum borið á góma. ,,Hvenær verður hún of stór til að horfa á okkur allsbera?“ spurði Valur og leit á Óla.

,,Hún verður aldrei of stór til þess,“ sagði þjálfarinn. ,,Því eldri sem hún verður, því meira spennandi.“

,,Er hún ekki orðin sex?“

,,Hún er bara fimm ára,“ sagði Jóel og fór úr stuttbuxunum. Rebekka sveiflaði fótunum fram af bekknum, skælbrosandi.

,,Af hverju eruð þið með svona mörg typpi?“ spurði sú litla eftir að hafa svipast um.

,,Við erum ekki með mörg typpi,“ sagði Jóel, ,,það er bara eitt á mann.“

,,Sko,“ sagði Valur hneykslaður, ,,hún er alveg komin með vit á þessu.“

,,Af hverju ert þú með stærsta typpið?“ spurði hún og benti á typpið á bróður sínum. Allir nema Valur sprungu úr hlátri. ,,Það er af því að ég er bestur,“ sagði Jóel og brosti út að eyrum.

,,Er Valur þá lélegastur?“ hélt Rebekka áfram og benti á Val sem reyndi að hylja nekt sína á bak við Liverpool-handklæðið.

,,Alveg rétt,“ sagði Tommi. ,,Valur var stelpa en lét nýlega breyta sér í strák. Það getur tekið nokkur ár eins og þú sérð. Typpið er að vaxa inn.“ Valur flýtti sér í sturtu, bölvandi og ragnandi.

,,Elsku Jóel,“ sagði Rebekka og skipti snögglega um umræðuefni, ,,ef þú gefur mér eitt nammi á eftir ertu besti bróðir í heimi.“

,,Nei, þú færð ekki nammi í dag.“

,,Þú ert ömurlegur í fótbolta.“

,,Takk,“ sagði Jóel og henti táfýlusokk í andlitið á henni.

Tommi var glaðbeittur og einbeitnin skein úr andlitinu. Hann stóð lengi fyrir framan spegilinn, eins og hann gerði jafnan eftir sturtu. Fyrst var það ljósgrænt húðkrem sem hann smurði nánast á hvern einasta blett líkamans, á milli tánna, fingranna og á bak við eyrun. Það var eins og hann þyrfti að setja kremhúð á sig til að verða ekki fyrir barðinu á ósonlaginu. Þegar hann hafði strokið kreminu yfir hverja einustu húðflögu var það svitalyktareyðir, þá andlitskrem, rakspíri, þótt engir skeggbroddar væru sýnilegir, og loksins hárgelið. Það þufti að koma lokkunum í réttar skorður, hár fyrir hár, lokk fyrir lokk. Jóel lét sér nægja að renna fingrunum í gegnum hárið. Ef hann nennti ekki að bíða aðgerðarlaus fékk hann stundum að prófa snyrtidót Tomma. Jóel gat ekki beðið eftir því að pumpa vin sinn um ævintýrið með Stellu.

Stella var þekkt fyrir að láta sér ekki allt fyrir brjósti brenna í strákamálum og stundum voru veðmál í gangi í skólanum um það hversu lengi hún væri á föstu hverju sinni. Sá sem hafði haft mesta úthaldið í klóm hennar þoldi við í átján daga, ellefu klukkutíma, fjórar mínútur og þrjátíu og níu sekúndur. Þetta stóð í skólablaðinu og haft var eftir Stellu að strákarnir í skólanum væru tómir grjónapungar. ,,Ég nenni ekki að hanga með þessum gríslingum sem éta úr nefinu á sér og hlaupa alltaf í fangið á mömmu þegar þeir verða hræddir,“ sagði hún í viðtalinu sem flestir töldu að væri skáldskapur. Ritnefndin lét ekkert uppi um það. ,,Strákarnir sem hafa verið með Stellu hafa allir þurft áfallahjálp,“ voru lokaorð viðtalsins sem daman var víst sérlega ánægð með.

,,Þetta var ótrúlegt,“ sagði Tommi þegar þeir voru komnir út úr íþróttahöllinni. ,,Ég bauð Stellu upp í dans í tómum fíflaskap og hún reif mig út á gólfið. Ég hef aldrei séð hana dansa við neinn í áttunda fyrr. Hvað þá að hún hafi yrt á okkur. Mér brá svo að ég gat ekki sagt að ég hefði verið að grínast.“

,,Í alvöru,“ sagði Jóel. Hann dró Rebekku á eftir sér á snjóþotunni en hún var svo upptekin við að missa ekki tösku bróður síns að hún heyrði ekki á tal vinanna.

,,Og akkúrat þegar við komum út á gólfið byrjaði vangalag. Spáðí’ða, mar!“

,,Í alvöru. Loksins lentirðu á alvöru gellu.“

,,Alvöru gellu,“ át Tommi upp eftir honum. ,,Þetta er sko ekki búið. Mér þótti ekkert smá kúl að vera að vanga við stelpu í tíunda þannig að ég sökkti mér bara niður í hálsinn á Stellu og brjóstin dönsuðu á kassanum á mér. Hún er ekki með neinar smá svalir. Og hitinn frá henni, maður, það kviknaði í mér á staðnum.“ Jóel leit stórum augum á Tomma og það var ógjörningur að sjá á svip hans hvort hann vorkenndi honum eða dauðöfundaði hann. ,,Ég fékk þessa rokna standpínu og þegar hún fann það dró hún mig út af gólfinu og fram í fatahengi.“

,,Nei!“

,,Jú, jú,“ sagði Tommi og það var augljóst að honum þótti ekki leiðinlegt að treysta vini sínum fyrir þessu. ,,Við vorum varla komin í fatahengið þegar hún kleip í punginn á mér og rak tunguna upp í mig.“

,,Þú lýgur!!“

,,Af hverju ætti ég að ljúga? Mér brá svo að ég gat ekki kysst hana almennilega. Hún var svo rosalega harðhent.“

,,Og hvað?“

,,Ég ætlaði að strunsa í burtu þegar hún reif í mig og dró mig aftur að sér. Veistu hvað hún sagði? Þú getur aldrei giskað á það. Aldrei í lífinu. Ég hélt að hún væri að fíflast.“

,,Hvað?“ sagði Jóel sem var að drepast úr forvitni.

,,Hún sagði: Þú ert ekkert nema kjafturinn og klærnar, klofið, rassgatið og tærnar.“

,,Ha?“

,,Einmitt það sem ég sagði líka. Þá stafaði hún þetta ofan í mig og rauk svo í burtu.“

,,Hvað var hún að pæla?“

,,Örugglega fúl af því að hún hafði mig ekki í vasanum eins og alla aðra.“

,,Þú meinar af því að þú þorðir ekki,“ sagði Jóel og stjakaði við Tomma.

,,Ég þorði víst en ég vildi það bara ekki. Ég er ekkert fyrir eldri konur.“

Jóel hristi hausinn. ,,Ég vissi ekki að Stella væri barnaræningi.“

,,Ég náði þó allavega að kyss’ana,“ sagði Tommi og lagaði á sér hárið.

,,T-i-l  h-a-m-i-n-g-j-u,“ sagði Jóel og hljómaði eins og vélmenni: ,,Þ-ú e-r-t n-ú-m-e-r  þ-r-j-ú-h-u-n-d-r-u-ð f-j-ö-r-u-t-í-u o-g n-í-u í  r-ö-ð-i-n-n-i. B-a-r-a k-y-s-s-a  e-k-k-i  k-á-f-a.“

,,Come on,“ sagði Tommi og barði Jóel í bakið með töskunni.

,,Hættu þessu eða ég bít af þér fótinn,“ sagði Rebekka og henti snjó í Tomma. Hann gretti sig framan í hana og hún ullaði á móti.

– • –

Hulda var á fullu gasi þegar systkinin komu heim. Hún hafði tekið til í stofunni, þurrkað af, skipt um á rúmunum og var að leggja lokahönd á hreinsunarátakið með ryksuguna sér við hönd. Rebekka bað um mjólk og þambaði tvö glös á augabragði. Ropaði svo vel og lengi eins og rjúpan. Mjólkurskeggið náði upp á nef en lak svo niður munnvikin. Jóel fékk sér vatn, epli og blátt skyr.is. Rebekka muldi kex á meðan bróðir hennar fyllti vöðvana af nauðsynlegum næringarefnum.

,,Nennirðu út í sjoppu, Jóel?“ spurði Hulda þegar hún hafði slökkt á ryksugunni.

,,Gera hvað?“

,,Ég var að spá í hvort við ættum að lottóast. Hann er þrefaldur. Annars skiptir það svo sem …“

,,Við?“

,,Já, ef þú átt smá pening getum við skipt fifty fifty ef við vinnum. Það er ekki svo oft sem hann er þrefaldur,“ sagði Hulda. ,,Átján milljónir, held ég.“ Svitinn perlaði á enni hennar. Jóel borðaði skyrið án þess að líta upp. Þögull. ,,Ég get líka skotist á eftir,“ bætti Hulda við. ,,Ég þarf aðeins að skreppa hvort sem er.“

,,Ég á engan pening,“ sagði Jóel og renndi vísifingri inn í skyrdolluna til að ná því sem skeiðinni sást yfir. Hann hafði reyndar oft keypt lottómiða fyrir mömmu sína í góðri von um að vinna. Hulda spilaði með um nánast hverja einustu helgi enda var sá stóri alltaf handan við hornið. Líka í Víkingalottóinu. Hún hafði krotað afmælisdaga sinna nánustu á miðana, tölur sem henni varð starsýnt á hér og þar í bænum af því að hún taldi að um dulin skilaboð frá löngu látinni ömmu sinni væri að ræða. Og svo hafði hún lagt sig í líma við að reyna að láta sig dreyma réttu tölurnar aðfaranótt miðvikudaga. Nei, þessir hálfvitar á hinum Norðurlöndunum fengu alltaf stóra vinninginn, aldrei þeir sem þurftu virkilega á peningum að halda, sögðu þær Hulda og Begga sem voru ætíð með svör á reiðum höndum. Kemur næst, sagði Hulda og hélt ungmennafélagsandanum á lofti með því að stappa stálinu í vinkonu sína. Og svo náði vínandinn yfirleitt tökum á þeim þegar lottóið rann út í sandinn og skömmu síðar sukku þær dýpra í kviksyndið.

– • –

Álfhildur stóð við orð sín um að bera út Sunnudagsmoggann með Jóel og Rebekku.

HV LAUMAST MOGG INN UM LÚGUR? spurði Álfhildur með SMS til Jóels.

SEX

EKKI NÚNA, TAKK skrifaði Álfhildur til baka.

WHY?

KEM SEX-†-SEX svaraði Álfhildur og lét þar við sitja.

,,Þú ert alltaf svo fyndin,“ sagði Jóel þegar þau Rebekka hittu Álfhildi fyrir framan útidyrnar.

,,Þú líka,“ sagði Álfhildur og heilsaði Rebekku.

,,Óli píka,“ svaraði Rebekka áður en hún tók undir kveðju Álfhildar. Jóel skammaði systur sína en gat þó ekki annað en brosað.

,,Hún er ótrúleg,“ sagði hann afsakandi, ,,ég ræð ekkert við hana.“

,,Hún er bara með sjálfstæðan vilja og skoðanir. Lætur ekki valta yfir sig. Það er gott.“

,,Ég ætla að verða strákur þegar ég er orðin stór,“ sagði Rebekka. ,,Það er miklu meira skemmtilegra. Ég nenni ekki alltaf að vera stelpa.“

,,Rebekka þó,“ sagði Álfhildur, ,,þú ert sætasta stelpan á Akureyri og lætur eins og kjáni. Mér finnst frábært að vera stelpa og eiga svona góða vini eins og ykkur.“ Rebekka þagði og saug snjó af vettlingnum.

Jóel, Rebekka og Álfhildur skemmtu sér konunglega við að bera út Moggann. Sú stutta sat lengstum á snjóþotunni og rétti hinum eitt eintak af blaðinu fyrir framan hvert hús. Hún reyndi að telja en þegar hún nefndi töluna átta í fjórða sinn gafst hún upp. Sunnudagsblaðið var þykkt og efnismikið enda síðasta blaðið fyrir jól. Jóel vissi að þeir sem biðu hvað spenntastir eftir blaðinu fengju prentsvertu á puttana. Ekki síst þeir sem þurftu að blaða í gegnum atvinnuauglýsingarnar.

Jóel þótti vænt um að vinkona hans skyldi slást í hópinn. Hún hafði reyndar gert það áður en sjaldnast að vetrarlagi. Þegar síðasta blaðið var komið í hús blasti við þeim brött brekka. Þau litu hvert á annað, augabrúnir Álfhildar lyftust eilítið og hún kinkaði kolli, síðan lögðust þau öll á þotuna. Jóel neðst, þá Álfhildur og loks Rebekka. Þau ýmist skellihlógu eða öskruðu og áttu fullt í fangi með að halda jafnvægi. Rebekka skríkti af gleði þótt hún segðist vera að detta en á einhvern óskiljanlegan hátt voru þau á góðri leið með að komast klakklaust niður. Hælarnir á Jóel rákust annað slagið í snjóinn og þá þyrlaðist mjöllin yfir æpandi og kuldaleg andlitin. Jóel snarbeygði neðst í brekkunni með þeim afleiðingum að þau kútveltust af þotunni. Rebekka kveinkaði sér örlítið en heimtaði strax að fá að fara aðra bunu. Jóel upplýsti að það væri kominn kvöldmatur, næstum háttatími. Rebekka hélt nú ekki og stappaði niður fæti. Álfhildur kvaddi systkinin og sagðist hlakka til að hitta Jóel um kvöldið.

,,Hvert ert þú að fara?“ spurði Rebekka.

,,Í partí með nokkrum vinum.“

,,Sem þú ferð fer ég,“ sagði Rebekka og krosslagði hendur. ,,Ég ætla ekki að vera ein heima.“

,,Mamma verður heima, Rebekka. Láttu ekki svona. Ég skal lesa og syngja fyrir þig og biðja bænirnar, ha?“ Hún leit ekki upp og reyndi að troða öðru stígvélinu lengra ofan í snjóinn. ,,Fljót, mamma er örugglega með eitthvað ógeðslega gott. Flýtum okkur, annars nennir jólasveinninn ekki að koma í nótt.“ Rebekka þaut af stað.

Hulda hafði bakað pizzu á meðan krakkarnir tróðu ylvolgum fréttum og spennandi greinum inn um lúguna hjá áskrifendum Moggans. Pizzan var gómsæt. Sveppir, skinka og ananas og lítill ostur. Rebekka henti sveppunum af sinni pizzu yfir til bróður síns og tíndi síðan ananasinn af hans sneiðum. Hann lét sér það í léttu rúmi liggja því hún var svo laumuleg á svipinn.

8. KAFLI

Það var fámennt en góðmennt í partíinu hjá Línu. Krakkarnir hlógu í stofunni enda hafði Fannar verið að segja brandara. Rottweilerhundar geltu tiltölulega lágt í Bang & Olufsen-græjunum. ,,Náttúruhamfarir á fyrsta degi og engisprettur á öðrum / þriðja, fjórða, fimmta og sjötta mun ég bæta við ykkur kvölunum / kem svo sjálfur á sjöunda degi til að ráða ykkur af dögunum,“ góluðu hundarnir skemmtilega taktfast án þess að njóta ósvikinnar athygli.

Álfhildur, Tommi og Hildigunnur voru í sófanum en Lína sat í Egginu, Sölvi í Uxanum og Fannar á stól sem Lína kunni engin deili á. ,,Samt ógeðslega dýr,“ sagði hún þegar Fannar hringaði sig niður í hann. Lína kom því strax til skila að Eggið og Uxinn væru dýrustu stólar í heimi, sænsk gæðavara, hélt hún, eða dönsk, skipti svo sem ekki máli. Hvor um sig kostaði um átta hundruð þúsund, ef ekki meira. Krakkarnir höfðu nokkrum sinnum heyrt Línu tala um þessi stofudjásn og fleira skraut sem prýddi heimili hennar. Jóel kom síðastur í partíið. Honum var alveg sama hvort stóllinn sem hann settist á kostaði krónu eða milljón. Lína benti honum á að elta sig inn í eldhús til að fá gos.

,,Ég er öll þakin þessum tveimur ógeðslegu bólum,“ sagði hún og skenkti Jóel gos um leið og hún rak höfuðið upp að honum. ,,Eru þær ekki áberandi?“

,,Hvaða bólur?“ sagði hann og skoðaði hana gaumgæfilega.

,,Æ, þú ert alltaf svo sætur. Algjört krútt.“

,,Hvar eru mamma þín og pabbi?“ spurði Jóel.

,,Þau fóru í leikhús og ætluðu svo að kíkja til vinafólks. Koma örugglega seint.“

,,Máttu hafa partí þegar þú vilt?“

,,Örugglega, en ég er eiginlega aldrei með partí. Bara stundum.“

,,Koma fleiri?“

,,Geiri og Snorri ætla kannski að kíkja á eftir. Þeir voru eitthvað uppteknir. Geiri ætlar að senda mér SMS á eftir.“

,,Geiri putti?“ spurði Jóel.

,,Já.“

Jóel var ekki spenntur fyrir því að hitta Geira og honum fannst óviðeigandi að bjóða strákum í tíunda bekk í partí hjá áttunda bekk. Hann átti reyndar eftir að sjá að þeir kumpánar mættu. Þeir myndu áreiðanlega ekki vilja að það fréttist. En Lína hafði gaman af að bjóða þeim. Með því taldi hún sig skora nokkur stig og bjóst eflaust við að vera boðið til þeirra seinna.

Sölvi og Fannar voru bekkjarfélagar krakkanna. Þeir voru skemmtilegasta ,,parið“ í áttunda bekk, ef svo má að orði komast. Systrasynir, jafn ólíkir og fíll og gíraffi en smellpössuðu saman. Yfirleitt var talað um þá í eintölu og þeir sem þekktu þá ekki héldu að um einn og sama drenginn væri að ræða. Það kom stundum fyrir þegar annar hvor þeirra átti erindi símleiðis að fólk kveikti ekki á perunni fyrr en þeir kynntu sig sem Sölvi Fannar. Sölvi var í þokkalegum holdum án þess að vera feitur, sterklega byggður og hár miðað við aldur. Hann var burstaklipptur, sagði að hárið væri þá ekki að þvælast fyrir sér í boltanum. Hann var ekki mikið fyrir það að tala enda má segja að Fannar hafi talað fyrir þá báða. Sölvi kinkaði oft kolli, hummaði, jammaði, sagði já, já eða nei, nei þegar við átti og benti á Fannar ef hann var inntur álits á einhverju sem hann kunni ekki deili á. Og hann komst ótrúlega oft upp með að segja ekki nokkurn skapaðan hlut. Munnleg próf voru ekki hans sterka hlið. Þrátt fyrir að hann virtist sjálfskipaður talsmaður þagnarinnar hló hann á við þúsund manns og þá aðallega þegar Fannar tíndi upp úr brandarabankanum sínum. Augun í Sölva hurfu þá undir augabrúnirnar og þegar hann byrjaði að hlæja var eins og tístandi mús sæti föst í hálsinum á honum. Undir lok hverrar hláturroku þagnaði músin og Sölvi emjaði æj, æj, æj, æj, æj í belg og biðu þar til hann þagnaði alveg. Hlátur hans var svo smitandi að fæstir gátu látið staðar numið fyrr en hann var hættur.

Sölvi lék með Tomma og Jóel í KA. Hann þótti feiknasterkur varnarmaður, en hafði ekkert æft frá því að keppnistímabilinu lauk. Sagðist ætla að sjá til hvort hann nennti að halda áfram í fótbolta. Jóel hafði margoft reynt að draga hann með sér á æfingar, Óli þjálfari hringdi reglulega í hann en allt kom fyrir ekki. Sölvi lét verkin tala inni á vellinum, þögull sem gröfin. Andstæðingar hans komust fljótt að því að það var skynsamlegast að halda sig í hæfilegri fjarlægð frá Sölva því ef hann gat ekki náð til boltans átti hann það til að láta vaða í leikmennina. ,,Sorrí, sá þig ekki,“ hrökk þá upp úr honum. Og menn ráku upp stór augu þegar Sölvi þögli tjáði sig. Samt var hann mikilvægur hlekkur í liðinu.

Fannar var eins og teiknimyndafígúra frá Walt Disney. Tággrannur sláni og síbrosandi, kvikur í hreyfingum, með lifandi andlitsdrætti. Krakkarnir héldu því fram að þegar hann færi í sturtu þyrfti hann að ganga um til að blotna og að það væri bara ein rönd á náttfötunum hans. Þótt Fannar væri mikill mathákur þyngdist hann nánast ekki neitt en hins vegar var eins og allur matur sem hann borðaði settist á bróður hans sem var spikfeitur. Hárið á Fannari var snjakahvítt, toppurinn náði niður í augu og lubbinn huldi eyrun. Hann blés hárið reglulega frá augunum og hafði þann kæk að hrista hausinn eins og til að færa toppinn. Fannari líkaði athyglin og gerði mest grín að sjálfum sér, sagðist vera frændi skemmtikraftanna Halla og Ladda og laug væntanlega engu um það því hann gat tekið undir með Tomma í nánast öllum lögum grínistanna.

Fannar hélt því fram að hann væri einn mesti hrakfallabálkur í heimi og renndu sögur af óhöppum hans stoðum undir þá fullyrðingu. Hann hafði reynt að æfa fótbolta með vinum sínum en sagðist vera of brothættur. Prófaði þá handbolta en var sífellt kastað út í rimla. Hann spjaraði sig þokkalega í körfubolta enda sögðu vinir hans að hann væri með ekta körfuboltavarir, stórar og þykkar, með lafandi neðri vör eins og svertingjarnir í NBA boltanum. Varirnar fleyttu honum ekki langt í boltanum og hjálpuðu honum lítið í þriggja stiga skotunum en Fannar fann loksins fjölina sína í leiklistinni. Þrátt fyrir gleðibrosið sem hvarf nánast aldrei af andliti hans þótti hann efnilegur í alvarleg hlutverk. Draumur hans var að fá að leika Rómeó, eða Júlíu, sagði hann eftir stundarhik og brosti. Fannar var sannkallaður gleðigjafi, gerði ekki upp á milli bekkjarfélaga sinna og mætti yfirleitt í partí hjá ólíkum vinahópum, svo fremi að þögli hláturpokinn hans fengi að fljóta með.

,,Sáuð þið DV í dag?“ spurði Tommi og sló í lærið á Jóel. Augnabliksþögn varð í stofunni þar sem allir krakkarnir sátu saman í hring. Snakkið hvarf hratt úr skálunum og gosið hafðist ekki lengi við í glösunum.

,,Ekki Jóel,“ sagði Álfhildur og blikkaði vin sinn, ,,hann sér bara Moggann.“

,,Þvílíkt ógeð,“ sagði Tommi.

,,Hver? Ég?“ spurði Jóel og muldi Doritos. Krakkarnir skelltu upp úr.

,,Það var einhver maður að segja frá matarvenjum í ólíkum löndum og vitiði hvað? Í Kína þykir ógeðslega flott að setja lifandi apa undir kringlótt borð, sem er með gat í miðjunni, og stinga hausnum á apanum í gegnum gatið. Síðan er hálf höfuðkúpan höggvin af með sveðju. Lifandi, takk fyrir. Spáiði í það!“

,,Oj,“ sagði Lína og tók fyrir munninn á sér.

,,Og svo étur fólk heilann úr apanum, glóðvolgan, beint úr hausnum á honum.“

,,Oj, barasta,“ stundi Lína aftur og sagðist ekki trúa þessu.

,,Ég get svarið það,“ sagði Tommi. ,,Þetta er gert í matarboðum hjá ríkasta fólkinu í Kína og þykir rosafínt.“

,,Nú,“ sagði Lína hissa og áhugasöm en áður en hún gat tjáð sig frekar klykkti Jóel út með því að segja að kannski tíðkaðist svona apaheilaát í þessu fína húsi. Lína brosti.

,,Sjáði apagreyið fyrir ykkur?“ sagði Fannar. ,,Hálfur hausinn látinn fjúka í matarboði. Jakk! Heilaslettur og blóð út um allt.“

,,Og þeir gera meira í Kína,“ hélt Tommi áfram, ,,þeir éta lifandi mýs.“

,,Þú lýgur,“ sagði Álfhildur og lyfti fótunum snarlega frá gólfinu. Hildigunni var heldur ekki skemmt.

,,En spennandi,“ sagði Fannar og kinkaði kolli. Sölvi kinkaði líka kolli.

,,Fyrst setja þeir mýsnar í olíu, svo þær verði sleipar og festist ekki í hálsinum, og svo er þeim kyngt. Lifandi, takk fyrir. Og ekki nóg með það. Aðalsportið er að finna hvernig mýsnar hlaupa um í maganum áður en þær drepast.“

,,Þú ert ógeðslegur,“ emjaði Álfhildur og kúgaðist. ,,Ertu ekki að djóka?“

,,Þetta stóð í DV. Og fólk sem étur lifandi mýs fær víst rosagóðan lífskraft.“

,,Gæti verið góður jólamatur,“ sagði Fannar, ,,apaheili í forrétt og lifandi mýs í eftirrétt! Girnó!“

,,Ég sá líka furðulega frétt á femin.is,“ sagði Lína. ,,Það var einhver maður sem fékk svo geggjaðslega standpínu í sumarfríinu sínu úti á Spáni að það þurfti að flytja hann heim með sjúkraflugi.“

,,Ha!“ sagði Álfhildur og leit á Tomma sem sagði að þetta gæti verið skemmtilegt óhapp fyrir suma.

,,Manninum þótti þetta reyndar ágætt fyrst og var voða vinsæll á ströndinni en svo var hann orðinn rauður og þrútinn og …“

,,Eins og sumir um daginn,“ greip Jóel fram í fyrir henni og benti á Tomma. ,,Þið munið eftir þessum ljóshærða í sófanum þarna sem vaknaði með suðandi hunangsflugur í pungnum.“

,,Ekkert einelti hér,“ sagði Tommi.

,,Og hvað gerðist svo með gæjann?“ spurði Álfhildur.

,,Hann þurfti að fara í skurðaðgerð,“ svaraði Lína, ,,og varð getulaus í nokkrar vikur. Þessi sjúkdómur kallast ,,príapismi“, stóð í greininni. Príapos var grískt goð og tákn frjósemi karlmannsins.“

,,Þú hefur heldur betur lært greinina utanbókar,“ sagði Álfhildur. ,,Alveg eins og kennslubækurnar, ha?“ Lína tók samlíkinguna ekki nærri sér þótt einkunnir hennar væru rétt undir meðallagi.

,,Spáiði í að vera með bullandi standpínu í heilt ár,“ sagði Tommi. ,,Ekki vildi ég lenda í því.“

,,Mér finnst þú eiginlega alveg rétta týpan í það,“ sagði Fannar.

,,Það eru allavega ekki mikla líkur á því að Sívar lendi í svona standpínuveseni,“ sagði Lína.

,,Sívar í okkar bekk?“ spurði Jóel.

,,Já, hann er byrjaður og reykja og verður örugglega kominn með tjörutyppi eftir tíu, fimmtán ár,“ sagði Lína og starði á Jóel. ,,Ertu búinn að gleyma myndinni úr lífsleikninni um daginn, fræðslumyndinni um getuleysi karlmanna af völdum reykinga. Þetta er mesta feimnismál ungra karlmanna í Bandaríkjunum og þá örugglega líka á Íslandi.“

,,Já, það var ógeðslegt hvernig tjaran settist inn á æðarnar,“ sagði Tommi. ,,Hvað eru þessi gæjar að spá? Ég myndi frekar vilja deyja en verða getulaus.“

Það kom Jóel á óvart að Lína skyldi brydda upp á reykingum Sívars því flestir í skólanum vissu að Lína hafði reykt nánast allt síðastliðið sumar. Hún hætti þeim dauðans ávana þegar hún las niðurstöður rannsókna sem sýndu að konur sem reyktu væru almennt feitari en konur sem ekki reyktu.

,,Verður Sívar þá með tjörutyppi?“ spurði Álfhildur og bætti við að það væri líklega best að láta hann alveg í friði.

,,Það er líka ógeðslega vond lykt af honum. Svona reykingadrullulykt,“ sagði Fannar og gretti sig. ,,Ég sit nú fyrir aftan hann og ætti að vita það.“

,,Annars finnst mér Sívar fínn gaur,“ sagði Lína, ,,þótt hann sé oft illa brókaður.“

,,Ég er sammála því,“ sagði Jóel og Tommi kinkaði kolli. ,,Og það hlýtur að vera hans vandamál hvort hann reykir. Ekki okkar. Við höfum öll einhverja galla.“ Jóel varð hugsað til reykinga mömmu sinnar. Hann skildi ekki hvers vegna hann var að taka upp hanskann fyrir Sívar.

,,Við vorum ekkert að tala um það.“ sagði Lína. ,,Ég nefndi hann bara í framhaldi af standpínusögunni.“

,,Þetta er ekki Sívari að kenna,“ sagði Hildigunnur sem hafði ekkert blandað sér í umræðurnar til þessa. Þá sjaldan hún lagði orð í belg hlustuðu krakkarnir af athygli. Og hún gerði það ekki nema umræðuefnið vekti áhuga hennar. ,,Pabbi hans er alkóhólisti og mamma hans engu betri. Þau eru hans fyrirmyndir. Þessa vegna er hann í óreglu.“

,,Er hann líka byrjaður að drekka?“ spurði Tommi.

,,Ég veit það ekki en af hverju haldið þið að Sívar læri sjaldan heima? Af því að mömmu hans og pabba er alveg sama,“ sagði Hildigunnur. ,,Börnin verða oft eins og foreldrarnir. Lítið þið bara í kringum ykkur. Núna. Hvernig foreldra eigið þið og hvernig hagið þið ykkur?“

Vandræðaleg þögn ríkti í stofunni eftir að Hildigunnur hafði breytt um umræðuefni og beint kastljósinu að krökkunum sjálfum. Jóel leit ósjálfrátt á alla og velti fyrir sér hvort hegðun og framkoma krakkanna endurspeglaði lífsmáta og siði foreldra þeirra. Hann var ekki frá því. Reyndar kannaðist hann bara lítillega við foreldra Sölva og Fannars en gott ef Hildigunnur hafði ekki rétt fyrir sér. Jóel snöggroðnaði þegar Fannar spurði hvort pabbi hans væri enn í útlöndum.

,,Ha, já, já, pabbi er, er alltaf í Kína,“ sagði Jóel og teygði sig eftir kartöfluflögum til að láta sem minnst á því bera að spurningin hefði komið honum úr jafnvægi. ,,Ég held að hann flytji bráðum aftur til Íslands. Held það. Góðar þessar kartöfluflögur,“ sagði hann.

,,Hvað er pabbi þinn að gera í Kína?“

,,Borða apaheila,“ sagði Tommi stríðnislega en gretti sig þegar Jóel horfði alvarlegur hann.

,,Hann er að smíða,“ sagði Jóel. ,,Hann er í byggingavinnu í Peking, víst rosafínt, góð laun og svoleiðis.“ Jóel hikaði. ,,Hann var þar síðast þegar hann skrifaði mér. Hann skrifar mér alltaf löng bréf. Oft. Svo ég geti fylgst með honum.“

,,Er hann giftur aftur?“ spurði Lína. Jóel starði fjarrænu augnaráði á hana áður en hann svaraði. Hann var við það að fá kökk í hálsinn.

,,Ekki segir hann. Allavega ekki í bréfinu sem ég fékk í gær.“

,,Ég held að þetta sé rétt hjá Hildigunni,“ sagði Álfhildur alvarleg í bragði. ,,Ég á frænku sem er í tómu tjóni af því að foreldrar hennar eru hálfgerðir aumingjar. Hún er nýorðin sautján. Mamma hefur líka sagt mér að börn alkóhólista séu í meiri hættu að verða fyllibyttur en önnur börn.“

,,Alveg eins og börn reykingafólks,“ sagði Lína. ,,Þau byrja miklu frekar að reykja en hin börnin. Allavega stóð það í blaðinu sem við fengum. Og krakkar sem reykja verða miklu frekar alkóhólistar.“

,,Þess vegna er best að eiga bestu foreldra í heimi,“ sagði Álfhildur. ,,Þá verðum við öll æðisleg. Ekki satt?“ Lína samsinnti öllu sem Álfhildur sagði.

Jóel var þungt hugsi. Innst inni langaði hann að deila ýmsu með krökkunum og leita ráða hjá þeim. Hætti samt ekki á það, vildi ekki uppljóstra öllu. Samt þráði hann að bera það upp við þau hvort hann ætti að reyna að heimsækja pabba sinn eða láta sem hann væri ekki til, djöflast endalaust í mömmu sinni vegna óreglunnar eða láta hana afskiptalausa. Honum lá ýmislegt á hjarta og vildi vita hvort hinir krakkarnir ættu góð samskipti við sína foreldra.

Jóel efaðist um að mamma hans stæði við það að fara ekkert út á lífið. Glætan að hún myndi bara horfa á bíómyndirnar í sjónvarpinu, eins og hún sagði sjálf. En hún hafði verið svo vel til höfð og sannfærandi að hann vildi ekki trúa því að hún sviki loforðið. Hann sá Rebekku fyrir sér liggja í hnipri í rúminu, kannski óttaslegna yfir því að mamma færi út. Til allrar hamingju var Rebekka ekki orðin nógu gömul til að hafa áhyggjur af óreglu mömmu sinnar. Þótt hún ætti stundum bágt með að skilja hvers vegna Hulda lægi oft lengi í rúminu, slöpp, með hausverk, pirruð, löt eða leiðinleg, setti hún það ekki í samhengi við neyslu áfengis. Enda vissi hún ekki hvað áfengi var þótt hún hefði margoft heyrt talað um bjór og þurft að smokra sér á milli dósa í íbúðinni. Í hennar augum voru dósirnar eins og hver önnur nytjavara sem mætti fá peninga fyrir. Þau Jóel fóru reglulega með þær í Sorpu og keyptu sér nammi fyrir hluta af ,,verðlaununum“ sem þau fengu fyrir að skila svo mörgum dollum.

,,Pabbi minn drekkur næstum því um hverja einustu helgi og stundum í miðri viku.“ Öllum að óvörum tók Fannar að segja frá slæmum hliðum föður síns, reyndar líka þeim broslegu. ,,Hann er rosagóður kall en samt fyllibytta, finnst mér. Stundum skil ég ekki hvernig mamma nennir að vera gift honum. Hún drekkur aldrei en stjanar endalaust í kringum rassgatið á honum. Svo er hann alltaf svo veikur og veiklulegur að hann virkar miklu eldri en hann er. Mamma var einu sinni að velta því fyrir sér hvort hún ætti að óska eftir opinberri rannsókn á fæðingarári hans.“

Krakkarnir hlustuðu af athygli, brostu stundum, en spurðu einskis þótt Fannar tæki sér málhvíld. Jóel fann til með honum. Fannar starði fram fyrir sig eins og hann væri að velta fyrir sér hvort hann ætti að opna sig enn frekar. ,,Ég þoli ekki þennan dónaskap í pabba,“ hélt Fannar áfram, ,,þessar eilífu skipanir. Bjór, núna, hvar er skyrtan, hitaðu kaffi, kerling, láttu renna í baðið, komdu með handklæði, kauptu lambakjöt, franskar, kokteilsósu. Pabbi er sjúkur í franskar. Og svo lekur kokteilsósan niður munnvikin þegar hann étur fullur. Stundum langar mig að æla.“

,,Áttu ekki eldri bróður?“ spurði Hildigunnur.

,,Jú.“

,,Hvað gerir hann þegar pabbi þinn lætur svona?“

,,Við lokum okkur bara inni í herbergi eða förum út. Við höfum verið að hvetja mömmu til að fara frá honum en hún vill það ekki. Samt er pabbi góður við okkur þegar hann er edrú en það þorir enginn að tala um þetta við hann. Ég veit að hann segir að drykkjan sé ekkert vandamál, bara stundargaman. En þetta stundargaman er á góðri leið með að sundra fjölskyldunni.“ Fannar yppti öxlum og reyndi að brosa. Aldrei þessu vant var hann alvarlegur.

Jóel reyndi að láta fara eins lítið fyrir sér og hann mögulega gat. Hann óttaðist að einhver spyrði hvort mamma hans ætti ekki líka við áfengisvandamál að stríða. Hann vissi að flestum í bekknum var kunnugt um það. Í svona litlu bæjarfélagi fréttist allt. Jóel hafði ekki lengur áhuga á því að ræða um vandamál mömmu sinnar.

,,Pabbi drakk líka mikið,“ sagði Hildigunnur og Jóel varpaði öndinni léttar. ,,Hann dó í bílslysi fyrir sex árum, eins og þið vitið eflaust. Keyrði fullur á ljósastaur. Ég man vel eftir því hversu slæmur hann gat verið. En hann var líka æðislegur þess á milli. Vildi allt fyrir mig gera. Gaf mér oft pening og allskonar dót. Og ég veit að hann iðrast þess núna að hafa látið eins og fífl. Mamma hefur sagt mér það.“

Krakkarnir spurðu ekki nánar út í síðustu fullyrðingu Hildigunnar því þau vissu að mamma hennar var þekktur miðill. Og þau höfðu oft spurt Hildigunni spjörunum úr um þau mál, voru reyndar flest með það á hreinu að hún hefði sjálf fengið hæfileika móður sinnar í vöggugjöf. Hildigunnur sagði stundum frá ólíklegustu atburðum sem áttu eftir að eiga sér stað og þegar hún var í fámennum hópi átti hún það til að lýsa látnu fólki sem fylgdi vinum hennar og kunningjum. Sumir urðu skíthræddir en öðrum þótti það spennandi og vildu heyra meira. Þótt Hildigunnur væri bara fjórtán ára hafði hún tamið sér það að ræða aldrei skyggnigáfu sína að fyrra bragði og sagði aldrei tíðindi að handan nema hún væri sérstaklega beðin um það. Hún fór dult með hæfileikana, undi sér vel í þögninni eins og Sölvi.

,,Hvernig eru foreldrar þínir, Sölvi?“ Það var Tommi sem spurði. Sölva brá dálítið, leit á Fannar, síðan á Jóel og loks á Tomma.

,,Þau eru bæði bara rosafín.“

Allir litu á Sölva án þess að segja orð.

,,Pabbi bara vinnur rosamikið sko og mamma er sko oft heima til að passa sko litlu krakkana,“ sagði Sölvi. ,,Þau drekka sko eiginlega aldrei og reykja ekki heldur.“

,,Jæja, eigum við ekki að gera eitthvað skemmtilegt,“ sagði Lína og stóð upp. ,,Mér finnst stemmningin orðin ansi drykkjuleg og drungaleg. Hvað segið þið um góða bíómynd með Tom Cruise eða einhverjum choko-gæja?“

,,Hann er svo mikið rassgat,“ sagði Tommi og stóð upp til að fá sér meira gos.

,,Skrýtið að rassgat skuli vera hrós,“ sagði Álfhildur, ,,fyndið hvernig sum orð þróast og breyta um merkingu.“

,,Ég þarf allavega að fara að skíta,“ sagði Tommi, ,,ég veit ekki með ykkur. Og ég vil fara einn á klósettið. Ég er búinn að vera að drepast í fjósinu í nokkra daga, alltaf að steypa. Hvar er snyrtingin í höllinni, fröken Lína?“

,,Í forstofunni fyrir þig en fjölskyldan notar annað og stærra sem er ekki fyrir gesti,“ sagði hún og leit spurnaraugum á Tomma. ,,Hefði Stella fengið að fara með þér á klósettið ef hún hefði verið í partíinu?“

,,Hvað meinarðu?“ spurði Tommi og þóttist ekki vita um hvað málið snerist.

,,Mér og ansi mörgum sýndist vangadansinn ykkar í gær vera frekar nautnalegur.“

,,Ein geðveikt öfundsjúk,“ sagði Tommi og reyndi að slá umræðunni upp í grín.

,,Og svo fatahengið,“ hélt Lína áfram, ,,það náðist víst upp á vídeó.“

,,Dream on,“ sagði Tommi hálf vandræðalega. ,,Hver ætti svo sem að hafa verið með vídeóvél? Annars var þetta saklaust. Stella vildi bara vita hvort það væri rétt sem allir hafa verið að tala um.“

,,Hvað?“

,,Að ég sé besti kyssarinn í skólanum.“

Krakkarnir gáfu frá sér hávært væl þegar Tommi reyndi að útskýra mál sitt. Hann brosti sínu breiðasta. ,,Ég man ekki betur en að þú hafir verið í sleik við Nínu á vorballinu, ha?“ sagði Tommi og leit á Línu.

,,Það var bara æfing,“ sagði Lína. ,,Og til að gefa skít í ykkur, gæjana. Þið eruð allir svo feimnir að maður neyðist stundum til að æfa sig á stelpum.“

,,Ég hef aldrei skilið þetta,“ sagði Tommi, ,,af hverju gera strákar það ekki? Eru stelpur miklu opnari eða miklu heimskari? Við værum taldir hommar ef við værum að kyssast.“

,,Ég nenni ekki þessu bulli,“ sagði Álfhildur og bað Tomma vinsamlegast að drífa sig á klósettið áður en það liði yfir alla í stofunni.

,,Ég hefði ekki átt að borða sveskjur áður en ég kom,“ sagði hann og dillaði rassinum framan í þau. Hildigunnur tók undir tillögu Línu um að það væri fínt að horfa á bíómynd. Um leið og Lína stóð upp pípti síminn. KOMUM EKKI C U LATER!

,,Geiri og Snorri koma ekki,“ sagði Lína og sendi Okei til baka.

,,En leiðinlegt,“ sagði Álfhildur. Jóel brá við þessa athugasemd hennar.

,,Hafið þið heyrt um manninn sem mætti í partí með eldri bróður sínum sem var dvergur?“ Fannar var við það að detta í brandarastuð. ,,Vinur mannsins spurði hvort þetta væri bróðir hans. Já, þetta er hálfbróðir minn,“ sagði maðurinn þá og klappaði á kollinn á dvergnum. Sölvi tísti en öðrum þótti þetta ekkert sérlega fyndið.

,,Drífum okkur niður,“ sagði Lína og leiddi hópinn niður í heimabíóið sem var staðsett í kjallaranum. Risaskjár og átta leðurstólar. Krakkarnir trúðu ekki sínum eigin augum.

,,Er ekki allt í lagi heima hjá þér?“ spurði Fannar. ,,Skítur pabbi þinn peningum?“

,,Nei, hann er bara kvótaeigandi,“ sagði hún stolt. ,,Eru svoleiðis menn ekki ríkustu menn landsins?“

,,Vitið þið hvernig fyrstu dvergarnir urðu til?“ spurði Fannar og skeytti ekkert um það sem Lína sagði. Krakkarnir litu forvitin á hann. Hann virtist vera með dverga á heilanum en Jóel áttaði sig ekki á því hvað dvergar kæmu kvóta við. Hann hristi hausinn. ,,Þeir skruppu saman út í búð,“ sagði Fannar og augun í Sölva hurfu um leið og músin tók að tísta.

,,Tókstu upp 70 mínútur á fimmtudaginn?“ spurði Tommi þegar hann kom nokkrum grömmum léttari af klósettinu. Spurningunni var beint til Línu.

,,Nei, en strákarnir voru ógeðslega skemmtilegir. Mér finnst PoppTíví eiginlega besta stöðin.“

,,Ekkert smá fyndnir gæjar,“ sagði Fannar, ,,sérstaklega Sveppi. Hann var valinn sjónvarpsmaður ársins um daginn, fékk Edduna. Spáiði í það, Sveppi kallinn.“

,,Mér finnst Auddi fyndnastur,“ sagði Lína. ,,Hann er alltaf svo alvarlega fyndinn, er aldrei neitt að rembast, setur bara upp svona ráðabruggssvip.“

,,Simmi er svo mikið krútt,“ sagði Álfhildur, ,,algjört rassgat eins og Tommi segir. Samt fannst mér ógeðslegt þegar hann sleikti sinnepið úr naflanum á hinum. Ég var næstum búin að æla og hef ekki keypt mér pulsu með sinnepi síðan.“

,,Það var geðveikt fyndið þegar Sveppi var að faðma ókunnugt fólk úti um allt í Kringlunni. Hann var alveg að míga á sig og sagðist þurfa knús.“ Fannar sagðist hlæja í hvert sinn sem hann sæi Sveppa.

Þegar Lína setti spóluna í DVD tækið þagnaði hópurinn snarlega.

9. KAFLI

Bökunarilm lagði frá blokkinni. Jóel þefaði út í loftið á meðan hann þreifaði eftir lyklunum. Honum þótti volgar jólasmákökur æðislegar, einkum mömmukökur og loftkökur. Ilmurinn var ekki síðri í stigaganginum. Það var ekki fyrr en hann var kominn inn til sín að hann gerði sér grein fyrir því að mamma hans hafði verið að baka.

,,Hæ,“ sagði Elísabet þegar Jóel hengdi upp úlpuna. Elísabet hafði passað þau Jóel og Rebekku alloft síðastliðin ár. Hún var sautján ára, glaðlynd og einlæg. Töff í tauinu. Jóel virti hana gaumgæfilega fyrir sér, ekki í fyrsta skipti.

,,Hvar er mamma?“

,,Ég átti að skila til þín að Begga hefði skorið sig og að mamma þín þyrfti að hjálpa henni. Hún verður ekki lengi.“

,,Hringdi Begga?“

,,Það hlýtur að vera,“ sagði Elísabet. ,,Mamma þín hringdi allavega í mig í miðjum bakstri. Hún þurfti að bíða með að baka eina sort til morguns.“

,,Fór mamma í önnur föt?“

,,Já. Af hverju spyrðu?“

,,Bara.“

,,Hún var ekkert að fara í ballföt eða svoleiðis,“ sagði Elísabet sem var kunnugt um að Hulda væri veik fyrir víni. ,,Hún fór úr jogginggallanum og í gallabuxur og skyrtu, sýndist mér.“

,,Þú mátt fara núna,“ sagði Jóel gramur.

,,En mamma þín …“

,,Mér er andskotans sama hvað mamma sagði,“ hreytti Jóel út úr sér. ,,Ég get passað Rebekku og það þarf ekki að passa mig.“

Elísabet hörfaði hikandi aftur á bak og settist á stól í stofunni.

,,Farðu!“ öskraði Jóel og sparkaði af sér skónum. Elísabet sat sem fastast en Jóel rauk inn á klósett. Hann kom út nokkrum mínútum síðar.

,,Ég skil þig vel, Jóel,“ sagði Elísabet þegar Jóel gáði hvort hún væri enn í íbúðinni. ,,Ég yrði líka brjáluð ef mamma mín eða pabbi væru alltaf að drekka. Væri örugglega flutt að heiman, Jóel. Algjörlega.“

,,Ég vil að þú farir,“ sagði Jóel og var við það að bresta í grát. ,,Þá þurfum við ekki að borga þér eins mikið.“

,,Þið þurfið ekki að borga mér neitt, Jóel. Þetta snýst ekki um það. Ég er bara að gera það sem mamma …“

,,Mér er skítsama.“

,,Viltu hringja í mömmu þína og fá leyfi?“

,,Hversu oft heldurðu að ég hafi verið einn, ha? Trilljón sinnum í viku! Mamma vinnur stundum til sjö og á morgun byrjar hún í aukavinnu. Hún ætlar að vinna á bar einu sinni til tvisvar í viku. Kannski oftar. Til þrjú á nóttunni eða lengur. Spáðu í ruglið. Hvað heldurðu að hún fái í kaup?“ Elísabet yppti öxlum. ,,Ekkert,“ sagði Jóel. ,,Hún mun pottþétt drekka fyrir launin og koma út í skuld. Ég skal veðja.“

,,Værirðu til í að hringja?“ sagði Elísabet.

,,Mamma er ekki heima hjá Beggu. Og Begga er heldur ekki heima. Ég skal lofa því.“ Jóel settist og sló inn númerið.

,,Halló,“ svaraði mjóróma stúlkurödd.

,,Eru Begga eða Hulda þarna?“

,,Nei, þær voru að fara út.“

,,Bless,“ sagði Jóel og skellti á. ,,Þær voru að fara út. Hvað sagði ég?“

,,Mér þykir þetta leitt,“ sagði Elísabet og stóð á fætur. ,,Viltu að ég hlaupi eftir spólu? Ég get líka keypt ís eða eitthvað. Snakk.“

Jóel hristi hausinn. ,,Ég var að horfa á spólu og er bara drulluþreyttur.“ Hann ráfaði inn í eldhús. Tvær stórar Machintosh-dollur voru á eldhúsborðinu, fullar af smákökum. Deig hafði verið sett í þrjá plastpoka. Sykurkarið var opið, hveiti á víð og dreif, annar pottaleppurinn á gólfinu. Sleifar, skeiðar og ýmislegt fleira lá í vaskinum. Úti í horni var undanrennuferna, troðfull af matarleifum og eldhúspappír. Óhrein borðtuska hékk á krananum. Svuntunni hafði verið kuðlað saman og hent út í horn. Jóel var ljóst að mamma hans hafði sýnt ágætis viðleitni til að undirbúa jólin eins og hún gerði þegar hann var yngri. Þá var gaman á jólunum, allir glaðir og þau dönsuðu í kringum jólatréð, þótt þau væru bara þrjú. Hann fann bragð af jólaöli, malti og appelsíni blandað saman og smávegis af kóki bætt við. Til að gefa því ferskara bragð, hafði pabbi hans sagt. Jóel saknaði þess að hafa ekki fengið hangikjöt með kartöflumús, grænum baunum og rauðkáli lengi. Jólin voru svo allt öðruvísi núna. Endalausar áhyggjur og kvíði. Stressið setti alla út af laginu.

Jóel tók upp aðra Machintosh-dolluna og bauð Elísabetu að smakka. Hún brosti. ,,Heldurðu að mamma þín hafi ekki talið kökurnar?“

,,Ég efast um að mamma kunni að telja,“ sagði Jóel þungur á brún en reyndi þó að brosa.

,,Þú hefur breyst rosalega síðustu árin, Jóel,“ sagði Elísabet og horfði íbyggin á hann. Þagði svo um stundarsakir. ,,Þú ert orðinn svo þroskaður og fullorðinslegur.“ Jóel sagði ekkert en fékk sér aðra köku. ,,Um hvað ertu að hugsa?“ spurði Elísabet.

,,Ekkert.“

,,Það er ekki hægt að hugsa um ekki neitt.“

,,Nú?“ sagði Jóel.

,,Ég hugsa aldrei meira en einmitt þegar ég reyni að hugsa um ekki neitt.“

,,Ég ræð ekkert við það sem ég hugsa,“ sagði Jóel, ,,það bara kemur ósjálfrátt. Og ég get ekki sagt hvað það er.“

,,Stundum skammast ég mín fyrir það sem ég hugsa,“ sagði Elísabet. ,,Og ég myndi ekki þora að segja neinum frá því.“

,,Eins og hvað?“ sagði Jóel.

,,Sniðugur,“ sagði Elísabet og leit á hann. ,,Það er oft svo hallærislegt og ógeðslegt að ég skil ekki hvernig svoleiðis hugsanir detta inn í hausinn á mér. Í kvöld þegar við vorum að borða þá hugsaði ég um að stinga pabba í augun með gafflinum. Ég ætlaði ekkert að hugsa þetta og var svo sem ekkert að velta neinu slíku fyrir mér. Þetta bara kom. Ég skil ekki svona hugsanir því pabbi er æðislegur. Og þegar mamma þín var farin hugsaði ég um að henda öllum smákökunum í gólfið og hoppa á þeim. Hella síðan tómatsósu yfir. Þegar ég heyrði í þér frammi kom sú hugsun upp að það væri gaman að sprauta rjóma framan í þig þegar þú opnaðir dyrnar eða stökkva á þig og sleikja á þér eyrun.“

Jóel brosti og leit hugsi á Elísabetu. ,,Ég hugsa líka oft svona tóma steypu. Alveg óvart. Samt hugsar maður miklu meira en maður framkvæmir.“

,,Sem betur fer,“ sagði Elísabet, ,,ég væri talin biluð ef ég framkvæmdi allt sem ég hugsa. Samt væri stundum gaman að gera allskyns fríkaða hluti. Gera eiginlega allt sem mann langar til en hefur aldrei þorað. Heldurðu það ekki?“

,,Örugglega. En þá þyrfti maður að vera fljótur að hlaupa.“

Jóel bauð Elísabetu vatn og þau færðu sig inn í stofu. Þau héldu áfram að tala um ýmislegt sem tengdist hugsunum og draumum og Elísabet sagði honum frá langömmu sinni sem eignaðist fjórtán börn, allt stelpur. ,,Þau hafa örugglega bara kunnað eina aðferð,“ sagði Elísabet og hló. Þau Jóel höfðu aldrei rætt saman af einlægni enda sjaldan setið ein og spjallað. Rödd Elísabetar var bljúg, handahreyfingarnar yfirvegaðar, umræðuefnið heppilegt. Jóel var afslappaður. Myrkrið í stofunni gerði það að verkum að honum fannst hann vera á eintali við sjálfan sig, treysti dimmunni fyrir hugsunum sínum. Veran sem sat á móti honum hefði allt eins getað verið hans eigin spegilmynd. Eða hans eigin skuggi. Eitt augnablik fannst Jóel eins og hann væri sjálfur horfinn á braut og fylgdist með samtalinu úr fjarlægð. Væri að njósna og hlakkaði til að heyra hvert framhaldið yrði. Það var svo gott að treysta nóttunni fyrir hugsunum sínum. Gærdagurinn var gleymdur og morgundagurinn ekki til. Augnablikið skipti öllu máli. Seinna kæmi engum við hvað þeim hefði farið í milli, varla þeim sjálfum. Enda enginn verið til áheyrnar nema myrkrið.

,,Hvað þráirðu mest í lífinu, Jóel?“ Elísabet spurði af hjartans einlægni en Jóel fannst eins og hans eigin samviska hefði varpað orðunum út í andrúmsloftið. Honum fannst hann heyra spurningarnar aftur og aftur. Hann þagði drykklanga stund og starði annars hugar fram fyrir sig. Ótal myndir komu upp í hugann, myndir sem hreyfðu við tilfinningum hans. Lítill kertalogi flökti í stofunni.

,,Það er svo margt,“ svaraði hann loksins ofurhljótt. Hann var ekki meðvitaður um hvort hann var að hugsa eða hvort varir hans hreyfðust. ,,Mest af öllu langar mig,“ hélt hann hikandi áfram, ,,að hitta pabba. Ég er svo hræddur um að hitta hann aldrei aftur. Ég held að hann komi aldrei aftur til Íslands. Og mig langar líka að vita hvers vegna hann fór. Pabbi hefði aldrei farið frá mér bara til þess að vinna í nýju landi, eins og mamma segir. Pabbar gera ekki svoleiðis. Við pabbi vorum vinir. Hann treysti mér fyrir öllu, nema þessu. Mamma snýr bara út úr þegar ég spyr um ástæðuna.“

Jóel leit á Elísabetu. Hún sat grafkyrr í sófanum. Það var ekki að sjá að hún deplaði auga. Hann varð þess ekki var að hún drægi andann. ,,Svo langar mig líka til að mamma hætti að drekka. Ég er svo oft skíthræddur um hana, þótt ég haldi að mér sé alveg sama. Stundum held ég að hún komi ekki aftur heim þegar hún er úti á nóttunni. Fólk getur alveg dottið og dáið þegar það er svona drukkið. Það er svo ógeðslega kalt. Ég veit ekki hvort ég gæti verið einn með Rebekku ef mamma myndi deyja. Kannski. Kannski kæmi pabbi þá heim. Eða við færum til hans. Kannski. Ég á bráðum fyrir því í banka, rúmlega hundrað þúsund. Kostar samt örugglega miklu meira fyrir okkur bæði. Svo langar mig líka mest af öllu að verða atvinnumaður í fótbolta. Spila með Manchester eða Chelsea eða Arsenal eða Liverpool. Það væri gaman að spila með Eiði Smára eða Beckham. Ég hugsa oftast um að verða atvinnumaður í fótbolta. Miklu oftar en ég hugsa um pabba eða mömmu. Ég gæti þénað milljónir, mörg hundruð, ef ég verð góður. Þá gæti ég gefið mömmu pening, pabba líka og Rebekku. Og auðvitað Tomma og öllum sem ég þekki. Þá gæti ég gefið KA nokkrar milljónir og …“

Jóel þagnaði skyndilega. Það var eins og hann hrykki upp af ljúfum draumi þegar Elísabet hóstaði. Hann leit á hana, sá hana brosa í rökkrinu.

,,Þú átt þér fallega drauma, Jóel,“ sagði Elísabet þegar allt benti til þess að hann myndi ekki lesa meira upp úr draumum sínum. ,,Ég er sannfærð um að því oftar sem þú hugsar um draumana, því fyrr rætast þeir. Og þeir munu rætast, Jóel.“

Hann kinkaði kolli. Langaði að trúa henni. Hann geispaði ógurlega, eins og hann hefði verið að safna til geispans í marga daga. ,,Úff,“ sagði hann hljóðlega og afsakandi en geispaði aftur.

,,Núna skal ég að drífa mig,“ sagði Elísabet. ,,Og þú lofar að fara beint að sofa,“ bætti hún við stríðnislega. Elísabet þakkaði honum fyrir einlægnina og þau kvöddust með handabandi. Jóel horfði á eftir henni niður stigann, sagði henni að fara varlega. Hann fylgdist með henni út um eldhúsgluggann. Ótal hugsanir þvældust hver fyrir annarri. Hann hefði viljað hafa hana lengur. Miklu, miklu lengur.

Jóel fannst eins og hann hefði ekki kynnst Elísabetu fyrr en í kvöld. Samt höfðu þau þekkst frá því hann var fimm ára. Hann hafði ekki haft hugmynd um að það væri svona gaman að tala við hana. Hún var svo hlý og nærgætin. Eins og hún gat verið hrekkjótt fyrir nokkrum árum. Hann minntist þess ekki heldur að hafa horft á hana með þessum hætti fyrr. Það var ekki annað hægt en að fyllast aðdáun. Buxurnar rétt náðu upp á mjaðmarbein, þykkt beltið með silfurstjörnunum var svo smart og pinninn í naflanum. Hvað var hún að hugsa? Láta stinga í gegnum naflann á sér! Gallabuxurnar voru samt aðeins of litlar. Elísabet var ekki lengur sami stelpukjáninn og hafði dregið hann á snjóþotu fyrir mörgum árum, eða farið með honum í bíó. Þá kútveltust þau oft í garðinum og slógust í gamni eins og hundur og köttur. Hann hafði aldrei fyrr litið á hana sem stelpu sem hann langaði að snerta. Seiðandi varirnar, stinn brjóstin og kúlurassinn. Hvað ef hún tæki upp á því að snerta hann á móti? Myndi hann flýja af hólmi eða myndu varir þeirra tala sama tungumál? Hvað var hann að hugsa? Hún var miklu eldri en hann. Álfhildi laust niður í huga hans. Hvað myndi hún segja? Henni kæmi þetta ekki við. Hún var alltaf að telja puttana á Geira putta! Allavega stundum.

Jóel hagræddi sænginni á systur sinni, raðaði dýrunum vandlega til fóta og lagði föt á ofninn. Hulda hafði sett mandarínu og fjórar karamellur í skóinn. Það staðfesti að hún hefði verið í þokkalegu jafnvægi fram eftir kvöldi. Og líklega edrú.

Jóel lá þráðbeinn í rúminu. Spennti greipar á bringunni og horfði upp í bláleita nóttina sem málaði rökkrið í herberginu. Tunglið sýndi ekki á sér fararsnið. Það virtist hlakka til jólanna. Hugurinn reikaði til Álfhildar. Og Línu sem óx stöðugt í áliti hjá honum. Hann kunni líka æ betur við Hildigunni, ekki síst eftir innlegg hennar í umræðuna í partíinu. Hún var svo skemmtilega dularfull. Jóel sá brosið á Fannari fyrir sér, hlátursvip Sölva. Makalaust hvað þeir voru skemmtilegir. Hvert skyldi Tommi hafa farið? Örugglega heim. Þó vonandi ekki með Álfhildi. Þau ætluðu að verða samferða enda bjuggu þau nálægt hvort öðru.

Jóel svaf eins og steinn og varð ekki var við Rebekku þegar hún skreið upp í til hans og hjúfraði sig að honum. Aldrei þessu vant sváfu þau til klukkan að verða ellefu. Hulda var að baka síðustu sortirnar þegar þau skriðu fram úr. Jóel ákvað að spyrja mömmu sína ekki um atburði næturinnar. Hún var óvenju glaðbeitt. Hann vissi að hún biði eftir spurningaflóðinu en hann ákvað að bregða út af vananum.

,,Ef maður finnur lifandi tannbursta yrði það ekki rannsakað?“ spurði Rebekka og spýtti tannkreminu út úr sér. Hún leit spurnaraugum á bróður sinn. Hann yppti öxlum. ,,Yrði það ekki í fréttunum út um allan heim?“

,,Örugglega,“ sagði Jóel en var samt ekki í stuði til að svara undarlegum spurningum.

,,Eigum við að fara í bíó á eftir?“ spurði Hulda þegar hún hafði sett síðustu smákökurnar í bakaraofninn. Jóel yppti öxlum en Rebekka valhoppaði um íbúðina.

,,Við ætlum í bíó, við ætlum í bíó, na, na, na, bú, bú.“ Og hún skoppaði hring eftir hring eftir hring. ,,Getum við þá keypt kók og popp, og svona fullt af gúmmínammi?“

,,Sjáum til,“ sagði Hulda, ,,ef þú verður þæg og góð.“

Jóel langaði að hafa skoðun á því hvað það væri að vera ,,þæg og góð“ en ákvað að halda sig til hlés. Hann hafði engan sérstakan áhuga á að fara í bíó, hvað þá að sjá teiknimynd.

,,Við unnum ekkert í lottóinu í gær,“ sagði Hulda og reyndi eftir bestu getu að ná upp samræðum við Jóel. Hann hummaði. ,,Vinningurinn skiptist á fjóra. Það var svo sem ágætt þótt ég hefði alveg meikað að fá hann ein. Við vinnum bara næst. Viljið þið smakka?“ Rebekka stökk á dolluna. Jóel afþakkaði smáköku og sömuleiðis bíóferð. Hringdi þess í stað í Tomma. ,,Hvað ertu að gera?“

,,Blogga smá og spjalla á tölvunni.“

,,Við hverja?“

,,Álfhildi.“

,,Nú,“ sagði Jóel og fékk fiðring í magann. ,,Um hvað?“

,,Ekkert sérstakt. Við erum bara að hlæja að því sem gerðist í gærkvöldi, strákunum og myndinni og bröndurunum hans Fannars.“

,,Eigum við að gera eitthvað?“ spurði Jóel, ,,fara í sund eða …?“

,,Er ekki skítakuldi?“

,,Kannski smá frost. Fínt að tjilla í heita pottinum.“

,,Eigum við bara að fara tveir?“

,,En ekki hvað?“

,,Hvað með Álfhildi og …?“

Jóel fannst Tommi vera með hana á heilanum. Hann var farinn að halda að eitthvað hefði gerst á milli þeirra eftir að Jóel fór heim frá Línu. ,,Það slitnar ekki slefan á milli ykkar núna,“ sagði hann hortugur.

,,Enga öfund,“ sagði Tommi stríðnislega, ,,það er svona að þurfa að fara að hátta fyrir tólf. Litla krúttið.“

,,Ég fór nú ekki að sofa fyrr en hálfþrjú,“ sagði Jóel fúll á móti. ,,Ég og barnapían vorum í sófanum heillengi.“

,,Elísabet?“ spurði Tommi.

,,Já.“

,,Er hún barnaræningi eins og Stella?“

,,Greinilega,“ sagði Jóel og vildi að svo væri.

,,Æ, hættum þessu bulli og drífum okkur í sund. Ég kem við hjá þér,“ sagði Tommi og skellti á. Jóel varpaði öndinni léttar. Hann var dálítið fúll því Tommi átti að vita að Jóel og Álfhildur voru betri vinir en hann og Álfhildur. Jafnvel þótt þau hefðu aldrei minnst á það átti öllum að vera það ljóst.

10. KAFLI

,,Kíkjum í Play Station 2 á eftir,“ sagði Tommi þegar þeir stóðu í sturtunni. ,,Pabbi gaf mér geðveikt flottan fótboltaleik, HM 2002. Manstu, við vorum að tala um hann um daginn. Það er alveg eins og maður sé í alvöru fótbolta. Allt í þrívídd.“

,,Er pabbi þinn að dæla í þig pökkum rétt fyrir jólin?“

,,Ég held að hann hafi mest langað í leikinn sjálfur en ekki kunnað við annað en að gefa mér hann. Við erum búnir að liggja í honum í allan dag. Pabbi varð ekkert smá fúll þegar ég vann hann.“

,,En þú varst í tölvunni áðan?“

,,Ég rétt skaust í hana eftir matinn. Mamma var með geðveikt læri, sykurbrúnaðar kartöflur, sósu og sultu. Geðveikt.“

,,Hvenær fóruð þið heim í gær?“ spurði Jóel sakleysislega svo að Tommi áttaði sig ekki á því að hann væri að grennslast fyrir um hvort eitthvað hefði gerst á milli þeirra Álfhildar.

,,Við fórum bara rétt á eftir þér. Ég, Álfhildur og Hildigunnur voru samferða. Hildigunnur sagði okkur frá einhverri þarmaskolun sem hún og mamma hennar fóru í um daginn. Þær eru ekkert smá klikkaðar.“

,,Þarmaskolun?“

,,Já, þarmaskolun,“ endurtók Tommi hæðnislega. ,,Þær drukku næstum tuttugu glös af saltvatni hvor um sig en það átti víst að hreinsa þarmana þannig að þeir yrðu eins og nýir. Hildigunnur sagði að Snickers, Mars og allskonar súkkulaði gæti verið þrjú ár að fara í gegnum þarmana. Spáðu í það, þrjú ár.“

,,Er svona gaman á leiðinni niður þarmana?“ sagði Jóel sem þótti þetta fremur fyndið.

,,Örugglega. En saltvatnið hreinsar víst allt eins og skot. Þær máttu ekki hætta fyrr en það kom alveg hreint og tært vatn í gegn. Þær hlupu á klósettið eftir hvert glas, alveg í spreng.“

,,Geðslegt,“ sagði Jóel. ,,Ég myndi aldrei segja frá þessu ef ég léti plata mig í svona vitleysu.“

,,Núna hljóta þær þá að kúka rosalega hreinum og flottum kúk.“

,,Mér finnst þetta pínu klikkað,“ sagði Jóel. ,,Hildigunnur er alltaf í einhverju svona spúkí og fyndnu. Núna skil ég hvers vegna hún borðar aldrei súkkulaði.“

,,Mamma hennar er náttúrlega meiriháttar undarleg.“

,,Fóruð þið beint heim?“ spurði Jóel.

,,Við fórum ekki heim að ríða, ef þú heldur það,“ sagði Tommi. ,,Þú veist að ég er fyrir eldri konur.“ Þeir hlógu báðir. Jóel stóð samt ekki alveg á sama.

Strákarnir gengu rösklega út í heita pottinn þar sem fólk flatmagaði tímunum saman. Aldrei þessu vant var frekar fámennt í lauginni en skýringuna var líklega að finna á hitamælinum, öllu heldur kuldamælinum, mínus 8 gráður. ,,Þetta er klikkað,“ sagði Jóel þegar þeir höfðu rennt sér ofan í.

,,Geðveikt.“

Þeir stundu báðir þokkalega til að byrja með og umluðu, skimuðu síðan í kringum sig. ,,Engar gellur í sundi,“ sagði Jóel.

,,Þær þola svo illa kulda þessi grey,“ sagði Tommi. Jóel ræskti sig í tvígang og leit á Tomma. Hann skildi sneiðina. ,,Ég þoli alveg svona kulda,“ sagði hann, ,,svona heitu-potta-kulda. En ég dræpist ef ég þyrfti að hlaupa einn hring í kringum laugina.“

,,Það er ekkert mál þegar þú ert búinn að sjóða þig í tíu mínútur. Skinnið er svo rosalega heitt að kuldinn bítur ekki strax á það. Þú veist að fólk syndir í sjónum í Rússlandi um hávetur.“

,,Þeir hljóta að vera heilalausir hálfvitar,“ sagði Tommi.

,,Prófum á eftir.“

,,Algjörlega,“ sagði Tommi og fór í kaf. Það var eins og skipt hefði verið um harða diskinn í hausnum á honum á meðan því þegar hann kom aftur upp á yfirborðið var hann í landsliðshugleiðingum. ,,Hvenær tilkynnir Óli hverjir komast í úrvalshóp KSÍ í okkar flokki?“

,,Það er ekki fyrr en rétt fyrir páska, held ég, eða er ég að rugla?“

,,Förum við ekki örugglega?“ Það var engin alvara í spurningunni því vinirnir höfðu margoft rætt um að úr því að hvert lið mætti senda tvo fulltrúa í úrvalshópinn kæmu aðrir en þeir tveir varla til greina.

,,Ef við eigum ekki skilið að fara á enginn það skilið,“ sagði Jóel og kunnuglegum keppnissvip brá fyrir á andliti hans.

,,Ef öll lið mega senda tvo leikmenn verða örugglega um hundrað strákar á Laugarvatni. Það er enginn smá fjöldi.“

,,Nei, en þú hefur líka fimm daga til að sanna þig. Dugar það ekki?“ spurði Jóel.

,,Pottþétt.“

,,En liðin geta ekki bara tilnefnt sóknarmenn eða miðjumenn. Hvað ef Óli ákveður að senda varnarmann?“

,,Hann hlýtur að vilja senda sína bestu menn. Annars væri hann ansi,“ sagði Tommi.

,,Kannski. Kannski ekki. Leiðinlegt fyrir þig að komast ekki,“ sagði Jóel og stjakaði við Tomma.

,,Þú verður nú dauður fyrir páska,“ sagði Tommi og kaffærði vin sinn. Jóel lét sig fljóta á grúfu þar til hann gat ekki lengur haldið í sér andanum.

,,Nei, í alvörunni,“ sagði Tommi, ,,það skiptir ógeðslega miklu máli að komast í þennan landsliðshóp eða úrvalshóp eða hvað sem þetta er kallað. Fyrsti alvörulandsliðshópurinn sem er valinn er skipaður leikmönnum fjórtán ára og yngri og síðan er það undir sextán ára landsliðið, undir átján, svo undir tuttugu og eins og svo A-liðið. Þannig að …“

,,Ertu að segja satt?“ sagði Jóel og skvetti á Tomma.

,,Nei, í alvörunni. Þeir sem eru valdir í fyrsta hópinn eiga mestu möguleikana á að komast í næsta landslið og svo koll af kolli. Landsliðsþjálfararnir fylgjast best með þeim sem komast í Laugarvatnshópinn næsta sumar.“

,,Þá gerum við það, ha?“ sagði Jóel ákveðinn en skyndilega seig hann ofan í vatnið. Elísabet trítlaði ofan í heita pottinn og settist við hliðina á honum.

,,Hæ.“

,,Hæ,“ sagði Jóel og gaut augunum á hana.

,,Hæ, Tommi,“ sagði Elísabet. Tommi hallaði sér yfir Jóel og heilsaði með handabandi.

,,Langt síðan við höfum sést,“ sagði hún.

,,Greinilega allt of langt síðan. En það má nú bæta …“

Elísabet greip fram í fyrir Tomma og sagðist ekki hafa búist við að sjá Jóel svona snemma í sundi miðað við hversu lengi þau hefðu vakað. ,,Hvenær fór ég eiginlega frá þér?“

,,Örugglega um fjögur,“ sagði Jóel og öðlaðist sjálfstraust að nýju með einum andardrætti.

,,Það hefði ekki verið verra,“ sagði Elísabet og brosti. ,,Klukkan var örugglega að verða tvö, er það ekki?“

,,Nákvæmlega tólf tímar síðan,“ sagði Jóel. ,,Dettur þér virkilega í hug að ég sofi í tólf tíma?“

,,Nei, ég var nú bara að grínast af því að þú sefur alltaf svo lítið. Þú ert allavega ekki eins og snigill. Sniglar geta víst sofið í samfleytt þrjú ár. Ert þú líka að bera út blöð, Tommi?“

,,Ertu vitlaus? Ég dræpist eftir tíu metra ef ég þyrfti að dröslast með Moggann eldsnemma á morgnana í svona frosti. Nei, ég elska að sofa á morgnana og mamma þarf yfirleitt að draga mig fram úr á eyrunum.“

,,Þess vegna er hann eins og Júmbó,“ skaut Jóel inn í. ,,Með lafandi eyrun út um allan bæ.“

,,Þessi hiti er flottur,“ sagði Tommi. ,,Allt yfir þrjátíu gráður hentar mínum blóðhita, skapferli og, og …“

,,Heilabúinu,“ botnaði Jóel fyrir hann. ,,Heilinn í honum virkar ekki nema í heita pottinum. Þess vegna er hann skýrastur í júlí og ágúst og í gufubaði. Annars er hann heiladauður.“

,,Halló, halló,“ sagði Tommi.

,,Hann er að ná upp eðlilegri heilastarfsemi núna þannig að …“

,,Þið eruð alltaf jafn skemmtilega bilaðir,“ sagði Elísabet og bætti við að hún ætlaði að synda fimm hundruð metra.

,,Ertu klikkuð?“ spurði Tommi. ,,Fimm hundruð metra í þessum kulda.“

,,Gott fyrir heilasellurnar,“ sagði hún og stóð upp. Tommi og Jóel mændu á hana frá hvirfli til ilja. Hugmyndaflugið fór af stað og blóðið rann hraðar í æðum þeirra.

,,Ef þú drukknar, kallarðu á mig,“ sagði Tommi þegar hún steig upp úr pottinum. ,,Ég kann munn við munn við kinn við kinn við þinn við minn og ýmislegt svoleiðis, ha!“

Elísabet brosti sínu breiðasta. ,,Ætli ég myndi ekki frekar kalla í Jóel. Þú myndir frjósa í hel á leiðinni út í laug.“ Jóel hlýnaði um hjartarætur en Tommi leit sármóðgaður á hann.

,,Það mætti halda að þú hefðir unnið fjörutíu milljónir í Víkingalottóinu.“

,,Enga öfund, Tommi litli tvær tommur. Enga öfund. Elísabet vill alvöru gæja.“ Tommi réðst aftur á Jóel og kaffærði hann dágóða stund. Þegar Jóel kom úr kafi hvíslaði Tommi að honum.

,,Þvílíkur kroppur, maður. Sást’etta? Og þú varst einn með henni í gærkvöldi. Djíses kræst.“

,,Hún er flottari en Stella,“ sagði Jóel.

,,Stella er brotajárn við hliðina á Betu beib. Blessaður rektu mömmu þína út í kvöld og segðu henni að fá Betu til að passa. Ég mæti fyrstur. Með bleiu og búinn að skíta á mig.“

,,Skrýtið að Hitler og Napóleon skyldu báðir vera með eitt eista,“ sagði Jóel eins og hann væri að hugsa upphátt.

,,Hvað kemur það Stellu og Elísabetu við?“ spurði Tommi og starði á Jóel.

,,Nákvæmlega ekkert, ég mundi bara allt í einu eftir þessu.“

,,Voru þeir með eitt eista samanlagt?“

,,Skrýtið að svona miklir foringjar skuli báðir hafa verið með eitt eista.“

,,Kannski verður maður heimsfræg hetja ef maður týnir öðru eistanu. Kannski.“

Heita vatnið virtist hafa ýtt enn frekar undir fíflaganginn í Tomma því hann lét ekki staðar numið. Þegar þeir voru að þurrka sér hvarf Tommi skyndilega inn á stóra klósettið. Stuttu seinna bað hann Jóel um að gefa sér merki þegar enginn annar en hann væri fyrir framan klósettið. Jóel gaf honum merki á réttum tíma og í sama mund hratt Tommi upp hurðinni. Hann var með bleika sundhettu á sér og stór kafaragleraugu, sem einhver hafði skilið eftir hjá handklæðunum. Jóel skellihló því Tommi hélt ekki á handklæðinu með höndunum. Hann hafði aukið blóðstreymið í typpið á sér með einhverjum hætti og þráðbeint virkaði það eins og hin besta handklæðastöng. Tommi gekk í átt að búningsklefunum í þessari múnderingu. Jóel stóð ekki á sama og beið átekta. Hann hafði engan áhuga á að láta aðra sjá að þeir þekktust. Tommi lét ekki slá sig út af laginu þótt hann mætti tveimur útlendingum. Þeir hrukku hinsvegar báðir í kút þegar þeir sáu ,,töfrabragðið“.

,,Bonsjúr,“ sagði Tommi og kinkaði kolli. ,,The swimming pool is just úti. But you must passa ykkur á hákörlunum. The sharks, you know. They eat people. First you must þvo ykkur vel um rassinn og eyrun. Because the hákarlar borða frekar skítugt people. You know. Bæ, bæ.“ Og svo hélt hann sínu striki. Útlendingarnir virtust kunna að meta þennan íslenska sundlaugarhúmor því þeir brostu í sturtunni. Og þvoðu sér vel um rassinn og eyrun. Til öryggis.

– • –

Rakel, móðir Tomma, tók fagnandi á móti strákunum. Hún var með svuntu um sig miðja, bakaraofninn var stilltur á 200 gráður, straujárnið í sambandi, þvottavélin í gangi og fallegt jólalag skreytti andrúmsloftið. Rakel var engri lík. Hún lét sér ekki nægja að strauja buxur og skyrtur heldur fóru borðtuskur, sokkar og nærbuxur einnig undir brennheitt járnið. Allt varð að vera slétt og fellt í skápunum, engar misfellur. Vinkonur hennar héldu því fram að hún notaði reglustiku til að koma fötunum fyrir. Rakel var söngfugl og mikil félagsvera, lét ljós sitt skína hvenær sem tækifæri gafst. Hún þreifst best í stórum hópi svo fremi að hún fengi að vera forystukind. Hún hafði verið í saumaklúbbi og briddsklúbbi í tæpa tvo áratugi og stofnaði einnig hugleiðsluhóp og gönguhóp sem hún kallaði Við sem heima sitjum. Hún sagðist njóta þess að vera með fólki sem lífgaði upp á tilveruna. Kyrrseta var henni ekki að skapi.

Tommi kveikti á sjónvarpinu í herberginu sínu og stillti á Sýn. ,,Ég færi ykkur smákökur og heitt kakó á eftir,“ sagði Rakel sem elti strákana inn í herbergi með hveitihvítar hendur. ,,Viljið þið kannski frekar ískalda mjólk?“

,,Þú ræður, mamma,“ sagði Tommi og einblíndi á skjáinn. Leikmenn Tottenham og Arsenal gengu inn á White Hart Lane í tveimur röðum. Fyrirliðarnir fyrstir með litla gutta sér við hlið. Eftirvæntingin skein úr augum þeirra. ,,Tottenham rústar þeim,“ sagði Tommi en Jóel taldi hins vegar fullvíst að gulldrengir Arsene Wenger myndu rúlla yfir nágranna sína.

,,Hvað er að frétta af pabba þínum, Jóel?“ spurði Rakel þegar hún færði þeim kökudisk og mjólk.

,,Bara allt go…“

,,Hann er ekkert að koma aftur til Akureyrar, er það?“ greip Rakel fram í fyrir honum. ,,Nei, hann hefur það örugglega svo fínt úti,“ hélt hún áfram. ,,Hvernig líður mömmu þinni? Er hún eitthvað að minnka drykkjuna?“

,,Já, já, hún er alltaf alveg í la…“

,,Það er skelfilegt þegar fólk lendir í þessu,“ sagði Rakel áköf og ýtti kökunum nær Jóel. ,,Hreint skelfilegt að sjá góðar sálir verða fyrir þessum sjúkdómi. Ég þekki fjölmarga sem urðu tómir aumingjar eftir áratuga drykkju. En Rebekka, litla skottan, hvernig líður henni?“

,,Hún er bara hress og …“

,,Já, hún er svo sjálfstæð og ákveðin, sú litla,“ sagði Rakel án þess að hlusta á það sem Jóel hafði til málanna að leggja. ,,Hún á sko örugglega eftir að spjara sig.“

,,Algjörlega,“ sagði Jóel og seildist eftir smáköku.

,,Þú lætur okkur vita ef þig vanhagar um eitthvað, Jóel minn. Þú getur alltaf leitað til okkar ef illa stendur á heima hjá þér.“ Jóel kinkaði kolli.

,,Þú mátt fara núna, mamma,“ sagði Tommi pirraður yfir því að leikmennirnir skyldu ekki fá að leika sinn bolta í friði fyrir félagsmálatröllinu og maríuerlunni. ,,Við köllum á þig ef við viljum fleiri kökur.“ Hann hristi hausinn þegar Rakel hafði lokað á eftir sér. ,,Mamma er geðveikt ofvirk,“ sagði hann. ,,Hefurðu séð hana sitjandi, eða sofandi? Nei, það er tímasóun. Henni þætti örugglega kúl að ganga í svefni svo hún hefði eitthvað að gera á nóttunni. Pabbi segir að hún sofi með gúmmíhanska til að spara tíma ef hún myndi vakna óvænt um miðja nótt. Þá gæti hún skellt sér í að bóna eða þrífa klósettið.“

,,Pabbi þinn er miklu rólegri.“

,,Pabbi segir bara já og amen þegar mamma er í stuði. Þá er eins gott að vera ekki fyrir henni. En hann getur sko brjálast í Play Station.“

,,Þá er hann líka að spila við minnimáttar,“ sagði Jóel og brá upp alvörugefnum svip.

,,Ertu að segja að mamma sé meirimáttar og ég minnimáttar?“

,,Ég var bara að gefa í skyn að mamma þín stjórnaði pabba þínum, pabbi þinn stjórnaði þér og þú stjórnaðir mömmu þinni. Hin fullkomna hringrás. Já, og svo stjórnar Ásdís ykkur öllum þótt hún sé yngst.“

,,Þegiðu aðeins og horfðu á leikinn,“ sagði Tommi og henti í hann köku.

,,Ásdís er orðin þrælflott gella.“

,,Ertu heitur fyrir henni?“

,,Mér sýnist hún vera heit fyrir mér.“

,,Dream on.“

Arsenal sigraði Tottenham og Thierre Henry skoraði sigurmarkið. Strákarnir héldu áfram í boltanum með því að leika sér í Play Station en fóru síðan niður í tómstundaherbergið í kjallaranum og kepptu í að halda plastbolta á lofti. Þeir lögðu sig alla fram enda keppnismenn langt fram í tær. Tommi náð mest 204 snertingum í einni tilraun en Jóel 196.

11. KAFLI.

,,Mamma mía, pabbi kría, amma Rósa, afi rosalega góð sósa.“ Rebekka sönglaði þetta í sífellu við kvöldverðarborðið og leit útundan sér á bróður sinn. Beið eftir að hann skipaði henni að hætta.

,,Hver kenndi þér þetta eiginlega?“ spurði Jóel pirraður.

,,Gunna á leikskólanum mínum.“

,,Ég hélt að þið ættuð að syngja jólalög núna.“

,,Ertu vitlaus, eða hvað? Djók! Við syngjum bara stundum jólalög. Svo er jólaskemmtun á morgun. Þú átt að koma með. Allir pabbar og allar mömmur og allir bræður og allar systur mega líka koma. Fóstrurnar sögðu það.“

,,Það er nú ekki alveg satt,“ sagði Hulda og lagði tvær ristaðar brauðsneiðar á borðið. ,,Þú mátt bara taka einn gest með.“

,,Já, en ég vil fá Jóel líka,“ sagði sú stutta.

,,Við sjáum til.“ Hulda smurði aðra brauðsneiðina og spurði hvort Rebekka vildi líka ost. Hún hristi höfuðið. ,,Bara banana.“

,,Við eigum ekki banana, elskan mín. Við verslum á morgun. Þá er Þorláksmessa og gaman að kíkja í bæinn.“

,,Má ég koma með?“ spurði Rebekka og iðaði í stólnum. Hún sleikti smjörið af fingrunum.

,,Auðvitað. Það mega allir koma með sem vilja.“ Hún leit á Jóel. Hann smurði sína brauðsneið án þess að blanda sér í umræðuna þótt hann gerði sér grein fyrir að Hulda væri að reyna að ná athygli hans. Hann velti því fyrir sér hvort hún væri búin að kaupa jólagjafir handa þeim og hvort pabbi þeirra hefði sent pakka. Hann hafði ekki séð neina tilkynningu um póstkröfu.

,,Ég þarf að vinna frá níu til eitt í kvöld,“ sagði Hulda og leit á son sinn. ,,Varstu nokkuð búinn að gleyma því?“ Hann hristi hausinn. ,,Okkur veitir ekki af smá aukapeningi. Það er allt orðið svo skelfilega dýrt og það kostar sitt að halda jól. Ég veit ekki hvernig við færum að ef Bónus hefði ekki komið norður. Kannski get ég tekið einhverjar aukavaktir yfir hátíðarnar.“

,,Það eru að koma jól, mamma,“ sagði Jóel í ásökunartón. ,,Þá reyna fjölskyldur að vera saman.“

,,Já, en þetta er nú bara yfir dauða tímann, elskan mín. Rebekka sofnuð og þú að glápa á sjónvarpið.“

,,Einmitt,“ sagði Jóel og dró seiminn. ,,Ég gjörsamlega ligg yfir RÍKISsjónvarpinu. Missi ekki af einni einustu mínútu. Getum við ekki bara sleppt jólagjöfum og fengið okkur Sýn í einn eða tvo mánuði?“

,,Í febrúar eða mars, Jóel,“ sagði Hulda. ,,Ég lofa, ha? Promis!“ Hún hellti vatni í glasið hans og leit svo á hann með loforð upp eftir öllu andlitinu. ,,Þá verð ég búin að leggja aukapeningana fyrir og kannski vinnum við í lottóinu um jólin. Við verðum endilega að kaupa miða sem gildir í nokkrar vikur. Ég finn það á mér að við vinnum bráðum. Veljum bara tölurnar vel og vandlega.“

,,Af hverju ferðu ekki bara í Viltu vinna milljón?“ spurði Jóel hæðnislega. ,,Þú sérð ekki sólina fyrir Þorsteini Joð þannig að hann hlýtur að velja þig í þáttinn.“

,,Já, gerðu það, mamma,“ sagði Rebekka æst. ,,Það væri geggjaðslega gaman að sjá þig ruglaða í sjónvarpinu.“

,,Þú segir nokkuð,“ sagði Hulda og leit dreymin út í bláinn, ,,ég ætti kannski að skrá mig. Það sakar ekki að prófa. Fimmtíu þúsund eru alltaf fimmtíu þúsund, ha?“

,,Einmitt,“ sagði Jóel og langaði að bæta við að hann treysti Rebekku betur til að spjara sig í Viltu vinna milljón. Hann horfði stundum á þáttinn ruglaðan enda skipti meira máli að heyra hljóðið en sjá myndina skýra. ,,Nei, við skulum frekar kaupa lottómiða,“ sagði hann eftir stutta umhugsun. Hann vissi að ef móðir hans gerði sig að fífli fyrir framan alþjóð yrði honum strítt í skólanum. Hann hafði heyrt því fleygt að maðurinn sem klikkaði á að þekkja annað orð yfir kartöflur í þætti Þorsteins Joð hefði orðið aðhlátursefni í heimabæ sínum. Sá hélt að moldarappelsínur væri það sama og kartöflur en samt blasti orðið jarðepli við honum. Vesalingurinn setti Íslandsmet í því að staldra stutt við í milljónaþættinum og var kallaður Kiddi kartafla upp frá því.

Jóel þurfti að eltast við Rebekku til að fá hana til að hátta. Fyrst þótti honum það fyndið en þegar sú litla skreið undir borðstofuborðið, síðan á bak við sófann og svo undir hjónarúmið var þolinmæði hans á þrotum.

,,Ég fer út ef þú kemur ekki strax.“ Hann stóð óþreyjufullur og pirraður við rúmið.

,,Þú mátt það alveg. Ég hringi bara í Stínu. Hún vill örugglega leika.“ Það hvarflaði ekki að Jóel að troða sér undir rúm mömmu sinnar og reyna að draga systur sína undan því. Hann lokaði dyrunum, fór fram, opnaði fram á gang, skellti hurðinni og læddist inn í stofu. Beið. Velti því fyrir sér hvort ekki hefði verið skynsamlegra að skríða á eftir henni. Makalaust hvað hún var treg til að fara að hátta.

,,Halló,“ heyrðist undan rúminu. Rebekka kallaði aftur. Jóel faldi sig. ,,Jóel, halló. Ertu farinn?“ Innan skamms læddist Rebekka fram og leit hikandi í kringum sig. Jóel óskaði þess að hún yrði skíthrædd og hlypi upp um hálsinn á honum þegar hann gæfi sig fram. Hún kíkti inn í stofu, skimaði inn í eldhús, gekk inn í svefnherbergið sitt en kom brátt til baka. Hún tók upp símtólið, sló inn símanúmer og beið. Jóel trúði ekki sínum eigin augum.

,,Er Stína heima?“ spurði Rebekka þegar móðir vinkonu hennar svaraði. Jóel spratt fram og reif í systur sína.

,,Afsakið. Rebekka stalst í símann,“ sagði Jóel vandræðalega. ,,Já, hún getur verið algjör apaköttur. Ég er að reyna að koma henni í háttinn, sko.“ Að svo búnu lagði hann á og húðskammaði systur sína. Hún geiflaði sig en gaf sig að lokum gegn því að hann myndi segja henni sögu og leggjast hjá henni.

,,En ég er svöng,“ sagði hún þegar Jóel setti tannkrem á tannburstann.

,,Það er of seint, Rebekka. Þú hefðir bara átt að klára skyrið áðan. Þú verður alltaf svöng þegar þú ferð seint að sofa. Alltaf. Á morgun er bara einn dagur til jóla.“

,,Já, en ég er samt …“

,,Jólasveinninn hættir við að koma hingað í nótt. Kannski er hann meira að segja búinn að koma. Og farinn aftur.“

,,Þú ert að plata. Hann kemur ekki fyrr en í nóttinni. Ég veit það. Fóstrurnar segja það. Hann er að hvíla sig núna.“

,,Ef við verðum snögg að bursta, pissa, þvo hendurnar, lesa og biðja bænirnar gæti hann komið. En bara kannski.“

,,Tröll éta ekki börn af því að þau eru svo óholl,“ sagði Rebekka þegar Jóel hastaði á hana.

,,Hver segir það?“

,,Gunna í leikskólanum. Hún veit það alveg. Hún þekkir konu sem er alveg að verða 250 ára. Og hún er næstum því búin að missa annað augað úr sér. Ég veit það. Gunna sagði það.“

,,Svakalega veit þessi Gunna mikið,“ sagði Jóel, ,,hvernig stelpa er þetta eiginlega?“

,,Bara svona barnastelpa,“ sagði Rebekka og yppti öxlum. ,,Hún sagði líka að ég mætti alveg kalla pabba hennar pabba minn af því að ég ætti engan pabba.“

,,En þú átt pabba,“ sagði Jóel alvarlegur í bragði.

,,Kannski er hann dáinn. Kannski. Ég á allavega engan pabba hér heima. Borðar þú flugur?“ spurði hún og virtist hafa gleymt pabba sínum á augabragði.

,,Ojbarasta.“

,,Gunna hefur borðað kjöt af flugu. Hún sagði það. Það var ógeðslega gott. Á maður ekki að borða flugur þegar maður er krakki?“

,,Nei, bara orma,“ sagði Jóel. ,,Þykka og langa ánamaðka.“

,,Það er ógeð,“ sagði Rebekka og smokraði sér í náttbuxurnar. Síðan skreið hún undir sængina.

,,Eigum við ekki að raða dýrunum. Þau liggja úti um allt. Þeim verður skítkalt í nótt.“ Jóel leit á hana og beið eftir viðbrögðum. Gaf síðan í skyn að hún hugsaði ekki nógu vel um dýrin.

,,Þú mátt.“

,,Þá geri ég það á eftir,“ sagði Jóel og settist við hlið systur sinnar. En spurði svo af hverju hún hefði slitið hendurnar af einni dúkkunni.

,,Af því að hún er svo ljót.“

,,Viltu að ég slíti hendurnar af þér, ha?“

,,Ég er ekki ljót,“ sagði Rebekka undan sænginni.

,,Nei, en það er ljótt að slíta dúkkurnar í sundur. Ef þér þykir vænt um dótið þitt áttu að fara vel með það.“

,,Á ég að segja þér,“ sagði hún og settist á koddann. ,,Fóstrurnar sögðu að við ættum að elska alla, alveg sama hvernig þeir eru á litinn. Svarta, gula og allt.“

,,Auðvitað,“ sagði Jóel af bróðurlegri umhyggju því Rebekka virtist hafa breyst í lítinn engil þegar hún hóf frásögn sína.

,,Við erum nefnilega eiginlega öll eins,“ hélt hún áfram. ,,Sko, á ég að segja þér. Þú fæðist bleikur og ert gulur ef þú verður veikur. Og, og …,“ sagði hún og leit hugsi fram fyrir sig. Boraði í nefið. ,,Þegar þér er kalt ertu blár. Ef þér er heitt verður þú rauður. Og ef þú verður hræddur verður þú hvítur og svo ertu svartur ef þú ert reiður.“

,,Flott hjá þér, Rebekka. Þú ert alveg frábær.“

,,Nú sögu,“ sagði hún dálítið heimtufrek og hjúfraði sig upp að Jóel.

,,Ég ætla að segja þér sögu af pabba okkar af því þú manst svo lítið eftir honum.“

,,Já, já, gerðu það, plís,“ sagði Rebekka. ,,Það er gaman. Eins og þú gerðir einu sinni.“

,,Pabbi var svo rosalega stríðinn,“ sagði Jóel og tók utan um systur sína. ,,Og hann er örugglega ennþá stríðinn í Kína. Hann var eiginlega alveg eins og þú, algjör sprelligosi.“

,,Hvað er sprelligosi?“

,,Það er svona apaköttur eins og þú sem getur aldrei verið kyrr og þarf alltaf að vera að fíflast.“

,,Er ég svoleiðis?“ spurði Rebekka.

,,Já, Rebekka,“ sagði Jóel og potaði í hana. ,,Þú ert stundum eins og fjórar systur.“

,,Vá. Þá get ég leikið við þær.“

,,En hafðu nú hljóð á meðan ég klára söguna. Ef við verðum ekki fljót getur jólasveinninn ekki sett í skóinn.“

,,Drífðu þig þá.“

,,Við pabbi vorum alltaf í sundi og hann vildi bara vera í útiklefanum. Honum fannst það svo hressandi. Við fórum oft í kapp um hver yrði á undan að klæða sig úr, síðan klæða sig í og allskonar svoleiðis. Stundum brutum við saman sokk-

ana og reyndum að hitta ofan í körfuna eða grýttum þeim í hvor annan. Einu sinni fylltum við munninn af vatni og reyndum að spýta sem lengst. Pabbi var alltaf að fíflast og var rosalega skemmtilegur, en þú manst ekki eftir því.“ Jóel brosti og honum vöknaði um augun. Í hvert sinn sem hann talaði um pabba sinn langaði hann að gráta. Hann lét samt á engu bera.

,,Einu sinni þegar við vorum að klæða okkur í útiklefanum var pabbi í þessu sama fíflastuði þótt það væri líka fullorðinn maður í klefanum. Maðurinn var að verða búinn að klæða sig, átti bara eftir að fara í úlpuna. Þetta var svona græn hettuúlpa, mjög þykk og örugglega hlý. Pabbi ætlaði að sýna mér rosaflott trix með nærbuxunum sínum. Hann lagði þær á gólfið, kleip í þær með tánum og sveiflaði þeim aftur fyrir sig. Svo ætlaði hann að grípa nærbuxurnar þegar þær væru búnar að fljúga yfir hausinn á honum. En veistu hvað?“ Rebekka hallaði sér fram og leit stórum spurnaraugum á bróður sinn. ,,Pabbi sveiflaði buxunum með miklum krafti en í stað þess að svífa yfir hann flugu þær hátt upp í loftið í vitlausa átt og lentu á öxlunum á gamla manninum. Karlinn var akkúrat að klæða sig í úlpuna og þær hurfu undir hana. Og það fyndna var að karlinn fattaði ekki neitt.“

,,En hann fattlaus,“ sagði Rebekka og kreisti upp hlátur.

,,Já, en við pabbi stóðum bara eins og myndastyttur og fylgdumst með manninum fara út úr klefanum með skítugar nærbuxurnar á öxlunum.“ Rebekka hló enn meira og það tísti líka í Jóel. ,,Það hefði verið frekar hallærislegt ef pabbi hefði sagt við manninn: Heyrðu, þú ert með nærbuxurnar mínar á öxlunum. Við grenjuðum af hlátri.“

,,Í hvaða nærbuxur fór þá pabbi?“

,,Engar. Hann fór bara á typpinu í gallabuxurnar.“

,,Var honum þá ekki kalt?“

,,Örugglega,“ sagði Jóel. ,,En ég hefði viljað sjá svipinn á konu gamla mannsins þegar hann kom heim og fór úr úlpunni.“

,,Hún hefur kannski haldið að hann hafi farið vitlaust í nærbuxurnar.“

,,Það held ég ekki. Þetta voru litlar hvítar nærbuxur sem gamlir menn nota ekki.“

,,Skilaði kallinn ekki buxunum seinna?“

,,Hann vissi ekkert hver átti þær.“

,,Kannski vildi hann bara eiga þær,“ sagði Rebekka.

,,Kannski, já.“ Systkinin ræddu þetta stuttlega en Jóel lofaði einni stuttri sögu til viðbótar.

,,Einu sinni þegar ég var fimm ára var ég í kirkju með mömmu og pabba og allir voru að fara með Faðirvorið.“

,,Hvar var ég þá?“ spurði Rebekka.

,,Þú varst ekki til.“

,,Var ég kannski hjá guði?“

,,Örugglega, en ekki trufla söguna,“ sagði Jóel og minntist aftur á jólasveininn. Sú stutta þagnaði um leið. ,,Mér fannst alltaf svo skrýtið að í Faðirvorinu er sagt: fyrirgefum vorum skulduNAUTUM. Þegar presturinn var búinn að segja amen og blessa alla stóð ég upp, lyfti annarri hendinni og sagði: Heyrðu, prestur! Fólkið glápti á mig og presturinn brosti og spurði hvað ég vildi. Þá sagði ég: Hvað er þetta naut eiginlega að gera í Faðirvorinu? Allir í kirkjunni sprungu úr hlátri.“

Rebekka skildi augljóslega ekki hvað bróðir hennar átti við því hún sýndi engin svipbrigði. ,,Jú, það stendur: vorum skuldu-nautum,“ sagði Jóel og brosti út að eyrum. ,,Pabbi hló svo mikið að hann þurfti að fara út. Ég elti hann en mamma eldroðnaði og hundskammaði okkur þegar við komum heim. Sagði að við værum verri en smábörn.“

,,Fyndið,“ sagði Rebekka geispandi og systkinin lögðust á koddann. Fóru svo með Faðirvorið. Bæði skelltu upp úr þegar nautið kom fyrir en þeim tókst að lokum að ljúka blessuninni. Jóel spurði síðan hvað Rebekka vildi fá í jólagjöf. Hún þurfti ekki að hugsa sig lengi um.

,,Barbí-dúkku, svona sleða með stýri eins og Kolfinna á, hlýja vettlinga og kuldaskó og kannski bara nammi.“

,,Viltu bæði harða og lina pakka?“

,,Já, af því að mér er svo oft kalt á puttunum í leikskólanum. Og líka tánum. Stígvélin eru svo köld.“

,,Kannski færðu bara allt þetta,“ sagði Jóel og kyssti systur sína góða nótt.

,,En hvað vilt þú eiginlega fá? Bara grjónagraut kannski?“ Rebekka spurði hljóðlega en Jóel svaraði ekki strax því honum flaug ýmislegt í hug. Hann langaði í nýja fótboltaskó, skauta, skíði, Play Station 2, sjónvarp inn í sitt herbergi, áskrift að Sýn, ný spariföt og skó, tölvu, nýjan síma, hlýja úlpu og ýmislegt sem Tommi átti. Hann sá ekki ástæðu til að þreyta systur sína með þessari upptalningu og sagði bara að hann vildi líka hlýja vettlinga eins og hún og svo óskaði hann þess að það kæmi bréf eða pakki frá pabba þeirra.

,,Það vil ég sko líka,“ sagði Rebekka. ,,Ég vil sko fá pakka frá Kína. Einhvern flottan Kínakjól. Kannski líka lítinn fíl, allavega ekki eiturslöngu, sko. Mig langar ekki baun í bala í eiturslöngu.“ Jóel kyssti systur sína góða nótt og raðaði dýrunum til fóta. Hún vildi fá Bóbó undir sængina en hin máttu húka í kös við fótagaflinn. Jóel hallaði hurðinni þegar hann fór fram.

Klukkan var langt gengin í ellefu. Jóel langaði að hringja í Álfhildi. Kunni samt ekki við að trufla hana í jólaundirbúningnum. Hún var örugglega að baka með foreldrum sínum, eða taka til eða skreyta eða pakka inn jólagjöfum eða æfa sig á gítarinn. Jóel sendi Tomma SMS.

WHAZZ UP?

ER AD BLOGGA

COOLISTINN

I KNOW. LANGFLOTTASTUR

C U

SEE YAA 2, MAN

Jóel var hissa á því hvernig Tommi nennti að vera að þessu bloggi. Tommi byrjaði á að þreifa sig áfram eftir að hafa lesið blogg nokkurra krakka í MA og var fyrst kallaður aumingjabloggari. Þá æstist hann allur upp og hóf að lesa blogg annarra og blogga sjálfur heilu kvöldin. Hann sá að því grófari sem hann var í blogginu þeim mun fleiri heimsóknir fékk hann. Tommi var í því að gefa stelpunum í skólanum einkunnir eftir útliti á síðunni sinni og strákarnir og kennararnir komust heldur ekki hjá einkunnagjöfinni. Tommi hvatti sem flesta til að lesa bloggið en sumir sögðust ekki hafa neinn áhuga á bullinu í honum. Jóel þótti gaman að sitja yfir Tomma þegar hann lét gamminn geisa. Og þeir voru báðir spenntir yfir viðbrögðum við blogginu.

Jóel opnaði kexskápinn. Hann var orðinn glorhungraður. Kremkexið var brotið og hrökkbrauðið gamalt en hann fékk sér tvö Ritzkex. Í ísskápnum var útrunnin skólakæfa, dáið diet kók og gamlar, linar gulrætur með marblettum. Appelsínan var með eldgamla appelsínuhúð en Jóel bjargaði henni úr kuldanum og skar hana í báta. Hún var bragðgóð þrátt fyrir allt. Jóel ætlaði að fá sér mjólk en mundi þá eftir því að það var skelfilegt að drekka mjólk með appelsínu. Hann skrúfaði frá kalda vatninu. Lét leka dágóða stund áður en hann renndi glasinu undir bununa.

Bruce Willis handlék skammbyssu kunnáttusamlega á skjánum. Jóel skipti yfir á Stöð 2. Betra að horfa á góða mynd ruglaða en lélega mynd skýra. Merki stöðvarinnar efst til hægri var rautt. Kannski sæi hann þá brjóst eða nakinn kvenmann, jafnvel fleiri en einn. Kannski samfarir eða eitthvað verulega ógeðslegt. Kannski? Jóel lauk við appelsínuna og vatnsglasið. Ropaði síðan eins og hann væri einn í heiminum. Hann hlakkaði til að fá að sofa út. Guði sé lof að Mogginn skuli ekki fara að koma út á mánudögum fyrr en eftir áramót. Bara að mamma hans kæmi ekki seint heim svo hún væri upplögð til að sinna Rebekku í fyrramálið. Klæða hana og koma henni í leikskólann. Jóel ætlaði að grúfa sig út í horn og látast sofa ef systir hans reyndi að draga hann fram úr. Hann ætlaði að sofa mikið um jólin og lesa, ef hann fengi góða bók. Langaði mest í Svölustu 7una eða Harry Potter. Sá drengur var snilld. Hrein snilld.

12. KAFLI

Jóel vaknaði við pískur og fliss og karlmannshlátur. Hann galopnaði augun og reisti sig upp í rúminu, þurfti nokkur sekúndubrot til að átta sig á því hvar hann var. Pabbi hans kom fyrst upp í hugann. Þetta gat ekki verið hann, auðvitað ekki. Það var niðamyrkur, hvað var klukkan? Jóel hafði verið að dreyma. Þau Rebekka sigldu í kínverskum báti ásamt pabba þeirra. Þau skellihlógu þótt Rebekka væri næstum því búin að míga í sig af hræðslu. Karlmannshláturinn stöðvaði bátinn og myndin hvarf með það sama.

Hulda sussaði á manninn. Jóel lagði við hlustir. Mamma hans var augljóslega komin með enn einn næturgestinn. Og það rétt fyrir jól. Jóel þoldi ekki að mæta ókunnugum karlmönnum á morgnana. Úfnum, andfúlum, illa lyktandi, óbrosandi, hallærislegum og grúttimbruðum. Hann langaði að ráðast á þá. Segja þeim að drulla sér út eða hann dræpi þá. Tommi sagði honum að hætta að pirra sig á þessu því Hulda mætti auðvitað sofa hjá eins og annað fólk. Jóel kæmi það ekki við. Engum kæmi það við. Jóel andmælti en Tommi sagði að Jóel væri bara eigingjarn. Vildi hafa mömmu sína út af fyrir sig. Jóel vildi ekki viðurkenna það.

Hann lagðist aftur á koddann. Dró sængina upp fyrir haus og hélt fyrir eyrun. Hnipraði sig saman og reyndi að komast aftur upp í bátinn með Rebekku og pabba sínum. Bölvaður hávaðinn úr eldhúsinu eyðilagði allt. Hann langaði að segja þeim að snarhalda kjafti. Sígarettureykurinn smokraði sér undir hurðina og sængina og inn í nefið. Tók sér þar bólfestu, eins og svo oft áður. Eitraði svo út frá sér. Jóel setti höfuðið undir koddann. Aldrei þessu vant var ekki ólykt af honum. Annars var skítastuðull Jóels orðinn það hár að hann kippti sér ekki upp við það þótt íbúðin væri ekki þrifin vikum saman og fatahrúgur fylltu þvottahúsið. Stundum þurfti Jóel að gramsa í óhreina tauinu til að finna minnst skítugu nærbuxurnar svo hann þyrfti ekki að fara nærbuxnalaus í skólann. Fataskáparnir voru oft tómir, nema þegar Hulda fékk samviskubit gagnvart börnunum, eftir annasama nótt eða blauta helgi. Þá átti hún það til að þyrlast um íbúðina eins og hvítur stormsveipur. Þvottavélin veinaði af þreytu og undi sér ekki hvíldar fyrr en undir kvöldmat. Mest var þvegið á short colored. Snúrurnar á svölunum svignuðu. Af tómri þrjósku hafði Jóel ekki lært á þvottavélina þótt mamma hans hefði boðist til að kenna honum á hana.

Jóel vissi ekki hvort hann hafði sofnað. Lagði við hlustir. Allt var hljótt og enn niðamyrkur. Hann varð að pissa. Jóel læddist úr rúminu, fór fram á gang og sá að það var opið inn til mömmu hans. Dauf birta frá lampanum. Hann langaði að gægjast inn en fór rakleitt á klósettið. Þar var eins og Jóel hefði séð draug því hann snarstansaði, leit á nakinn manninn, sem var einnig krossbrugðið. Jóel gat sig hvergi hreyft og virti þennan gest fyrir sér frá hvirfli til ilja. Viðurstyggðin leyndi sér ekki. Hann hafði aldrei áður hitt ókunnugan mann á klósettinu, sem var með standpínu í þokkabót. Maðurinn hætti að bursta tennurnar og brosti vandræðalega til Jóels.

,,Þetta er tannburstinn minn,“ sagði Jóel án þess að gera sér grein fyrir því hvort hann væri að hugsa eða hvort hann hrækti orðunum út úr sér. Áður en hann náði að hugsa rökrétt setti hann hausinn undir sig og hljóp af fullum þunga á vesalings næturgestinn með hreinu tennurnar. Gesturinn kastaðist aftur á bak, skall með hnakkann í vegginn án þess að geta borið hendurnar fyrir sig og steinlá ofan í baðkarinu, steinrotaður. Jóel hafði ekki lyst á því að taka upp tannburstann sem hafði dottið á kafloðna bringu mannsins heldur strunsaði fram og beint undir sæng. Alveg í spreng.

Hulda spratt fram úr rúminu þegar hún heyrði dynkinn og spurði hver andskotinn væri í gangi. Það hvarflaði ekki að Jóel að svara. Hún gat sjálf hringt á sjúkrabíl eða tínt líkamsleifarnar upp úr baðinu. Hún hafði sent manninn inn á baðherbergi með þau skilaboð að hann fengi ekki að kyssa hana fyrr en hann hefði burstað tennurnar. Bursta tennurnar, hafði hann étið upp eftir henni. Er ég svona andfúll eða hvað? Hann renndi sér úr rúminu með liminn í hálfa stöng, valdi bláasta tannburstann en var litlu síðar stangaður ofan í baðið. Þar með fóru öll hans áform í vaskinn.

Hulda tvísté á gólfinu og vissi ekki sitt rjúkandi ráð. Virti fyrir sér gaurinn sem hafði verið svo álitlegur í fjólubláa ljósinu við barinn þar sem reykmettað andrúmsloftið, þægilegur blústakturinn og skvaldrið gerði augnablikið svo rómantískt þegar hann spurði hvar hún hefði verið allt hans líf. Hún kiknaði í hnjáliðunum og lagðist flöt skömmu síðar. Manngarmurinn var ekki eins tilkippilegur eða kynæsandi þar sem hann lá skjannahvítur í baðkarinu, með bláa tannburstann á bringunni, Colgate-froðu á hökunni, tillann nánast horfinn og hægri fótlegginn boginn og kafloðinn upp úr karinu. Stóratáin sem blasti við Huldu var dökkhærð, þótt hárin væru fá, nöglin blá og hún gat ekki betur séð en hann væri með tásveppi í þokkabót. Hún sem hafði ætla að sofa hjá þessum gaur. Var það lán í óláni að hann skyldi hafa valið bláa tannburstann?

Hulda greip um andlitið og sneri sér undan eitt augnablik. Hvað ef vesalings maðurinn væri dauður? Þá væri hún í slæmum málum. Og Jóel, já og þau öll. Hún teygði sig í sturtuhausinn, skrúfaði frá kalda vatninu og lét bununa vaða í andlitið á ,,líkinu“. Maðurinn kipptist til þegar ískalt vatnið vakti heilasellurnar. Hann starði í forundran á Huldu, sem var nánast jafn fáklædd og hann, ranghvolfdi augunum og virtist þurfa nokkrar sekúndur til að átta sig á því hvort hann væri í himnaríki eða helvíti eða jafnvel heima hjá sér. Hulda rétti honum hjálparhönd, síðan handklæði en hvorugt mælti orð af vörum. Báðum var þó ljóst að þau myndu ekki ylja hvort öðru það sem eftir lifði nætur. Vínandinn var við það að gufa upp og löngunin til kynlífs fokin út í veður og vind í logninu. Þökk sé Jóel. Maðurinn tíndi á sig spjarirnar en gleymdi að renna upp buxnaklaufinni. Stakk sér í skóna, greip frakkann og hvarf út í kalda Þorláksmessunóttina. Ófullnægður en með kúlu á hnakkanum, eins og jólasveinn sem hafði farið harkalega niður reykháf. Kannski var hann búinn með jólabaðið sitt!

Hulda reyndi að toga sængina af Jóel. ,,Hvað kemur þér við þótt ég sé með gesti?“ hvæsti hún með samanbitnar varir. Jóel hélt dauðahaldi í sængina og reyndi að toga hana yfir sig.

,,Hann var með tannburstann minn,“ sagði hann án þess að líta á mömmu sína.

,,Er í lagi að drepa mann fyrir það eitt að taka vitlausan tannbursta?“

Jóel þagði en langaði að öskra. Skipaði henni síðan að fara fram.

,,Þú ert heppinn að maðurinn skyldi ekki drepast,“ hreytti Hulda út úr sér. ,,Það hefðu þá orðið skemmtileg jól.“

,,Það eru aldrei til hreinar nærbuxur,“ sagði Jóel og togaði fastar í sængina, ,,þú nennir aldrei að þvo.“

,,Hvað kemur það þessu máli við?“

,,Það er bara óþolandi að eiga ekki hrein föt.“

Hulda stóð lengi við rúmið, andvarpaði mæðulega. ,,Hversu oft hef ég boðist til að kenna þér á þvottavélina?“

Jóel vildi ekki svara, taldi sig hafa rætt þetta þvottastand nógu oft. Hann var þess fullviss að allur þvottur yrði á hans ábyrgð ef hann lærði á þvottavélina. Hann ætlaði ekki að gera mömmu sinni það til geðs.

Mamma hans lét sængina loksins af hendi. Rebekka rumskaði þegar hún lokaði dyrunum harkalega. Pjási kettlingur rann niður á gólf. Á hann vantaði annað augað og eina löpp. Jóel beit eins fast í sængina og hann gat. Blótaði pabba sínum í sand og ösku fyrir að hafa stungið af. Þetta var allt honum að kenna. Helvítis eigingirnin. Hvernig getur maður stungið af frá börnunum sem hann elskar? Bara horfið án þess að kveðja. Jóel langaði ekki að halda jól, vildi bara liggja uppi í rúmi. Eða vera einn í heita pottinum í sundlauginni. Aleinn þar sem enginn gæti fundið hann, eða í íþróttahúsinu að þruma á markið, aftur og aftur. Eða taka út peningana sína og stinga líka af. Hann átti örugglega nóg til að komast í burtu. Eitthvað lengst í burtu, einn.

Jóel grét lengi. Gætti þess að mamma hans heyrði ekki í honum. Og hann vildi ekki vekja Rebekku. Hún mátti ekkert vita. Hann sárvorkenndi sjálfum sér og dauðöfundaði Tomma. Af hverju átti hann allt sem Jóel langaði í? Af hverju voru ekki allir jafn ríkir? Allt var svo óréttlátt. Hann gat ekki sofnað. Hugsanirnar létu hann ekki í friði. Af hverju gat hann ekki fengið að vera einn á nóttunni? Hver sendi þessar hugsanir til hans? Guð? Amma hans sem dó þegar hann var eins árs? Örlögin? Hvað voru allir að skipta sér af honum, reyna að stjórna lífi hans? Var ekki hægt að skrúfa fyrir þessar hugsanir, hoppa bara yfir í draumana, upp í bátinn í Kína þar sem var svo heitt og notalegt? Pabbi hló og hló enda var lífið í Peking stanslaus gleði. Hann lyfti Rebekku og Jóel til skiptis og sveiflaði þeim í kringum sig. Endalaust.

Jóel stóð upp, opnaði skápinn þar sem hann geymdi bréfin og teygði sig innst í hornið. Spiladósin var á sínum stað, vel innpökkuð. Samt var hann alltaf að hlusta á lagið, uppáhaldslagið sitt. Hann spilaði það þegar hann var dapur og honum fannst hann svo oft dapur þegar hann var að fara að sofa. Jafnvel þótt dagurinn hefði verið skemmtilegur og vinirnir kátir. Það var eins og nóttin hellti yfir hann allskyns hugsunum, eins og þær söfnuðust allar saman fyrir ofan rúmið hans. Hann trekkti upp spiladósina og setti hana í gluggann. Lokaði síðan augunum og söng í huganum.

Heims um ból var svo fallega spilað. Tár láku á koddann. Jóel sá pabba sinn fyrir sér dansa með sig í fanginu á aðfangadagskvöld, þriggja ára gamlan. Hann spilaði lagið aftur og aftur og lagði vanga Jóels upp að sínum. Þetta var lagið þeirra og þeir hlustuðu á það vetur, sumar, vor og haust. Sveinn sagði að fallegra lag hefði ekki verið samið. Það greyptist í huga Jóels, hann sönglaði það við ólík tækifæri, oft ómeðvitað. Lagið hreyfði við tilfinningum hans, komi róti á hugann, hann sá andlit föður síns, heyrði hvernig hann söng … sá brosið. Minningarnar flóðu. Pabbi, pabbi, pabbi!

13. KAFLI

Síminn hringdi klukkan átta fimmtán. Jóel vaknaði fyrstur, beið eftir að mamma hans svaraði en rauk fram þegar ekkert bólaði á henni. Lyfti tólinu.

,,Halló.“

,,Var ég að vekja þig?“

,,Nei, ha, jú, eiginlega.“

,,Þetta er Þorsteinn, pabbi Álfhildar.“

,,Já,“ sagði Jóel.

,,Geturðu komið upp á stofu eftir hálftíma? Það var einn að afpanta og þú færð tímann hans. Átta fjörutíu og fimm.“ Jóel vissi ekki hvað hann átti að segja því hann bjóst ekki við að mamma hans ætti pening fyrir tannviðgerðum.

,,Ég veit ekki, ég var ekki búinn að ræða þetta við mömmu og veit ekki hvort hún á pen…“

,,Jóel, ég er að bjóða þér. Þú borgar ekkert. Drífðu þig á lappir og komdu eftir hálftíma. Ekkert múður.“ Að svo mæltu lagði Þorsteinn á. Jóel stóð um stund með símtólið í hendinni. Hann vissi ekki að Þorsteinn ætti það til að vera svona höstugur eða ákveðinn, eða hvorutveggja. Jóel var enn milli svefns og vöku, hafði ætlað að sofa út, loksins. Hvað var mamma hans að drolla? Auðvitað dauðþreytt eftir nóttina. Rebekka þyrfti að mæta í leikskólann fyrir klukkan níu. Hún myndi trompast ef hún missti af jólaballinu.

Jóel klæddi sig hljóðlega til að vekja ekki systur sína, skrifaði miða til mömmu sinnar um að hann hefði farið til tannlæknis, að hann þyrfti að snúast allan daginn og kæmi seint heim. Hann stillti síðan vekjaraklukkuna þannig að hún myndi vekja Huldu eftir fimmtán mínútur. Að svo búnu hreinsaði hann tennurnar, sem aldrei fyrr, með tannbursta Rebekku. Tók til íþróttadótið sitt og sundskýluna, klæddi sig í skó og úlpu og dreif sig af stað. Jóel hafði áhyggjur af því að mamma hans myndi ekki vakna við klukkuna en reyndi að leiða það hjá sér. Það var ekki hans vandamál. Og svo myndi Rebekka pottþétt vakna og hlunkast ofan á mömmu sína. Þá átti hún engra kosta völ.

Þorsteinn tók glaðlega á móti Jóel og gerði Karíus og Baktus heimilislausa á skömmum tíma. Klukkutíma síðar gekk Jóel út með stálslegnar tennur en dofið andlit fyrir neðan nef. Ein skemmd hafði verið í hvorum tanngarði og svo fékk hann jólahreingerningu í þokkabót. Hann fann mest til þegar Þorsteinn stakk nálinni á kaf í góminn, fann hvernig deyfingin spýttist inn undir slímhúðina, lamaði frumur og taugar. Jóel togaði í varirnar á sér þegar hann var kominn út, reyndi að flauta og purra með munninum en deyfingin var við völd. Hann brosti með rammskakkan munn í búðarglugga. Spegilmynd hans brosti líka.

Jóel nennti ekki heim og gekk í hægðum sínum að sundlauginni. Var að spá í að hringja í Tomma en lét það vera. Hann var örugglega enn steinsofandi, hafði líklega verið að blogga fram eftir nóttu eða á MSN eða senda SMS eða í GTA 3. Tölvur og tæki voru bræður hans og systur. Álfhildur var líka pottþétt sofandi. Þeim þótti báðum gott að lúra lengi. Jóel flatmagaði í heita pottinum á meðan deyfingin var að hverfa. Hann lá á bakinu, hulinn gufumekki og lét ekkert raska ró sinni nema sínar eigin hugsanir. Það var eins og þær hefðu flykkst frá rúminu hans og yfir í heita pottinn og létu hann ekki í friði. Hann brosti í sturtunni, sá Tomma fyrir sér allsberan með handklæði á typpinu. Alltaf sama bullið í honum, uppátækin ótrúleg. Jóel fékk að geyma íþróttatöskuna í sundlauginni, sagðist ekki nenna að dröslast með hana í bænum.

Jóel rölti í Íslandsbanka og komst að því að Moggapeningarnir voru 101.936 krónur. Hann tók út fimmtán þúsund til að eiga fyrir jólagjöfum og hafa vasapeninga yfir hátíðarnar. Þótt hann ætti fyrir nýjum sparibuxum tímdi hann ekki að taka út meiri pening. Afgreiðsludaman brosti, bauð honum brjóstsykur og óskaði honum gleðilegra jóla. Jóel rölti eftir göngugötunni. Stakk höndunum í buxnavasana, langaði í heitt kakó á Bláu könnunni, sem honum þótti besta kaffihúsið í bænum því þar gat hann setið án þess að vera að kafna úr sígarettureyk. Hann og Tommi höfðu setið þar löngum stundum og spáð í mannfólkið, aðallega kvenfólkið, mest þó gellurnar.

Jóel leit í búðarglugga, lét sig dreyma og langaði að kaupa svo margt handa systur sinni. Hún hlaut fyrir löngu að vera komin í leikskólann, klukkan var að verða ellefu. Rebekka var enn efst í huga hans þegar mamma hans hringdi.

,,Já,“ sagði Jóel þurr á manninn.

,,Hvar ertu?“

,,Skoða jólagjafir.“

,,Kemurðu með á jólaballið? Rebekka heimtaði það.“

,,Sé til.“

,,Ertu ekki orðinn svangur, elskan mín?“

,,Nei.“

,,Kemurðu heim í hádeginu?“ spurði Hulda.

,,Nei.“

,,Reyndu endilega að kíkja á jólaballið. Það byrjar klukkan tvö, ha?“

,,Kannski.“

,,Svo ætlum við að fara í smá jólastúss um kvöldmatarleytið. Kemurðu ekki með í það?“

,,Kannski.“

,,Það myndi gleðja systur þína og auðvitað mig.“

,,Humm.“

,,Ekki láta þér verða kalt, elskan. Og það sem gerðist í nótt verður ekki rætt frekar. Hann slapp lifandi. Svo var mér sagt. Ekki orð um það meir. Kannski var ég bara heppin að þú skyldir stanga hann í baðið, ha? Ég þarf allavega ekki að vinna meira fyrir jól.“

Jóel þagði. Skildi ekki síðustu athugasemd móður sinnar því jólin voru á morgun. Hann sparkaði með hægri fæti í brotið grýlukerti sem hafði hrapað neðan úr þakrennu.“

,,Ég hlakka til að sjá þig, Jóel minn. Og ekki eyða miklu í gjafir. Ég þarf ekki neitt.“

,,Nei.“

,,Bless, elskan.“

,,Já.“

Jóel hélt för sinni áfram annars hugar. Hjarta hans sló örar eftir símtalið. Það setti að honum hroll. Hann fylltist stundum reiði eða fann til biturðar þegar hann talaði við mömmu sína, samt þráði hann að eiga einlæg samskipti við hana. Eitthvað hélt aftur af honum. Eitthvað sem pirraði hann óstjórnlega. Hann vissi reyndar hvað það var en lét það samt stjórna sér. Hann hringdi í Tomma.

,,Tómas snillingur,“ svaraði vinur hans háttvíslega.

,,Hvað ertu að gera?“

,,Bara tjilla og reyna að taka til í herberginu mínu. Mamma ætlar að gefa mér tvö þúsund þegar ég er búinn, fyrir mat í hádeginu. Hún sagðist ekki nenna að elda.“

,,Hvert ætlarðu?“ spurði Jóel. ,,Fá þér pizzu eða makka eða …“

,,Ég er kominn með ógeð á pizzum, hvert vilt þú fara? Ég býð.“

,,Bara sama og síðast. Ég er niðri í bæ.“

,,Hvað ertu að gera þar?“

,,Ég þurfti að fara til tannsa í morgun, fór svo í sund og er bara að slæpast og …“ Jóel var kominn á fremsta hlunn með að segja Tomma að hann nennti ekki að hanga heima hjá sér en ákvað að minnast hvorki á það né átökin við ókunnuga manninn sem eyðilagði tannburstann hans.

,,Eigum við að hittast klukkan hálfeitt?“ spurði Tommi, ,,eftir einn og hálfan?“

,,Já, já,“ sagði Jóel en fannst dálítið langt þangað til.

,,Ég ætla að klára að rústa herberginu, skella mér í ljós og svo sjáumst við. Okei? Ferskir og flottir. Fáum okkur heitt kakó, geðveika samloku og ýkta köku.“

,,Ekki vera lengi,“ sagði Jóel til að segja eitthvað en Tommi sagðist verða kominn á slaginu hálfeitt. ,,Ef ég verð sekúndu of seinn geri ég einhvern skandal á Bláu könnunni.“

Það var mannmargt í miðbænum. Jóel kannaðist við fjölmörg andlit en lét sem hann þekkti engan, hélt bara sínu striki með hausinn hálfan ofan í úlpunni og leitaði að heppilegum gjöfum handa dömunum á heimilinu. Fólk með eplakinnar, loðhúfur og leðurhanska rýndi í nýjustu jólabækurnar í bókabúðinni og þaggaði niður í barnaskaranum sem benti í allar áttir með eftirvæntingarfull augu og spennandi jólagjafir á vörum. Jóel smeygði sér á milli karla og kvenna og krakka og skoðaði gamlar bækur á viðráðanlegu verði. Þær höfðu varla versnað þótt þær hefðu staðið í hillunni aðeins lengur en þessar nýju. Eftir að hafa handleikið nokkrar áhugaverðar eldri bækur keypti hann bókina Kýrin sem hvarf, sem var ekki nema tveggja ára gömul. Rebekka hafði svo gaman af myndskreyttum bókum, fyndnum. Hún kostaði ekki nema átta hundruð og níutíu. Í næstu búð keypti hann hlýja vettlinga handa systur sinni. Jóel leið vel yfir því að geta glatt hana. Í dótabúðinni var pínulítil barnadúkka sem Rebekka myndi örugglega taka ástfóstri við. Tveir aukakjólar fylgdu með dúkkunni, annar bleikur, hinn rauður.

Móðir hans var meiri höfuðverkur. Ekki í fyrsta skipti. Hvað er hægt að gefa mömmu sinni í jólagjöf? Brjóstahaldara? Handbók um uppeldi barna? Uppþvottavél eða bara lifandi heimilishjálp, unga gellu? En að gefa henni bjór? Jóel brosti. Fannst hann fyndinn í kuldanum. Það kæmi örugglega skrýtinn svipur á hana. Heineken, Jóel minn! Þakka þér fyrir, einmitt það sem mig langaði í. Ég var orðinn svo þyrst. Hvað með dildó? Nei, hún hefði varla húmor fyrir því. Jóel ákvað að leita ráða hjá Tomma.

Jóel beið fyrir utan Bláu könnuna sem var smekkfull af fólki með jólaglampa í augum. Troðfullir plastpokar voru tvöfalt fleiri en fólkið sem saddi sárasta hungrið. Krakkarnir höfðu ekki þolinmæði til að bíða eftir mömmu eða pabba, eða báðum, þegar þau höfðu náð síðasta súkkulaðidropanum með vísifingri upp úr krúsinni. Þau vildu halda áfram, fylla fleiri poka, kaupa eitthvað spennandi, meira, meira. Klukkuna vantaði aðeins eina mínútu í hálf. Hvaða skandal myndi Tommi gera? Jóel vonaði að hann kæmi á réttum tíma.

,,Hélstu að ég myndi klikka?“ sagði Tommi sem birtist við hlið vinar síns eins og hann hefði dottið af himnum ofan. ,,Vantar tíu sekúndur í hálf, á frönskum tíma.“ Hann ilmaði og leit út eins og hann væri að fara að taka þátt í fegurðarsamkeppni, vel smurður og með gel í hárinu. Allir lokkar á sínum stað, hárfínir.

,,Ég var orðinn þrælspenntur,“ sagði Jóel en bætti strax við að staðurinn væri troðinn. ,,Þú hefur ekki látið lita á þér hárið núna?“ Tommi lét sem hann heyrði ekki athugasemdina um háralitunina. Nóg hafði honum samt verið strítt í gegnum tíðina á því.

,,Það er enginn staður troðinn fyrir sanna töffara. Komdu!“ Tommi dró Jóel með sér inn, staðnæmdist augnablik á mottunni, skimaði yfir salinn, hélt síðan áfram með Jóel á hælunum og staðnæmdist við fjögurra manna borð á besta stað við gluggann sem aðeins ein dama sat við. ,,Eru þessir stólar lausir?“ spurði hann og leit á dömuna.

,,Ég bara veit það ekki,“ sagði hún grafalvarleg, ,,ég hef ekki prófað að hreyfa þá.“

Tommi brosti og hreyfði einn stólinn. ,,Jú, hann er laus,“ sagði hann, ,,megum við?“

,,Ég á von á vinkonu minni en þið megið setjast hér,“ sagði daman og færði töskuna sína úr stólnum við hlið hennar og dró nær sér tímaritin sem hún hafði dreift yfir borðið. Jóel fór úr úlpunni, lagði hana í stólinn við hliðina á dömunni og Tommi dró stólinn gegnt Jóel undan borðinu og lagði sína úlpu frá sér.

,,Þú horfir kannski á úlpurnar á meðan við sækjum okkur mat,“ sagði Tommi og leit á dömuna eins og hún væri gömul kærasta.

,,Heldurðu að þær stingi af?“ spurði hún og saup úr kaffibollanum sem var með rósóttu mynstri. Teskeiðin var sömuleiðis ævaforn, hæfði staðnum.

Tommi bjóst ekki við að daman sneri svona endalaust út úr og ákvað að gera slíkt hið sama eftir augnabliks hik og umhugsun. ,,Ef þeim verður mjög heitt gætu þær stungið af, já,“ sagði Tommi þokkalega ánægður með svarið.

,,Ef þær hreyfast kæli ég þær niður með vatni,“ sagði daman og hélt áfram að blaða í Nýju lífi sem hún handlék með löngum fingrum sem skörtuðu hárrauðu naglalakki. Hún var í svartri þröngri rúllukragapeysu, snjáðum gallabuxum og támjóum kúrekastígvélum. Ljóst hárið var slegið og náði niður á herðar. Laglegt andlitsfall, oddhvasst nef, augabrúnirnar eins og mjó pennastrik. Augun heiðblá og glettin, varirnar lostafullar.

Strákarnir smokruðu sér á milli borða og námu staðar við afgreiðsluborðið. Horfðu löngunaraugum á súkkulaðikökuna, eplakökuna, rjómakökuna, marengskökuna, kransakökuna og allt brauðmetið. Garnirnar í Jóel gauluðu því hann hafði ekkert borðað frá því kvöldið áður. Og hann hélt að hann hefði misst matarlystina fyrir lífstíð þegar hann sá nakta, loðna manninn með standpínuna þeytast í tóma baðkarið með hans eigin tannbursta í lúkunum og tannkremið lekandi niður munnvikin. Ekki bætti það matarlystina þegar hann hélt að maðurinn væri steindauður.

,,Hvað eigum við að fá okkur?“ spurði Tommi og sleikti út um í orðsins fyllstu merkingu.

,,Þú meinar, hvað eigum við EKKI að fá okkur?“

,,Ég splæsi,“ sagði Tommi og tók upp leðurveskið. ,,Nei, fyrirgefðu, mamma splæsir.“

Tommi borgaði með tveimur þúsundköllum og stuttu eftir að strákarnir settust kom þjónustudaman með tvær grænmetissamlokur, heitt súkkulaði með rjóma, vatnsglös og tvær stórar súkkulaðikökusneiðar með miklum rjóma. Þeir byrjuðu á samlokunum eins og góðra manna er siður, sögðu ekki orð á meðan þeir troðfylltu munninn án þess þó að verða sér til skammar. Gættu þess að smjatta ekki. Tommi fylgdist gaumgæfilega með dömunni sem var niðursokkin í tímaritið og Jóel skaut augunum sömuleiðis lymskulega að henni. Fyrirsögnin í Nýju lífi vakti athygli hans: Konur gáfaðri en karlar? Var fólk endalaust að velta þessu fyrir sér? Það væri gaman ef hún læsi upphátt. Jóel varð hugsað til mömmu sinnar og ömmu. Auðvitað var ekki hægt að alhæfa um svona fullyrðingu eða spurningu hvort heldur þetta var.

,,Af hverju horfirðu svona á mig?“ spurði daman skyndilega og leit á Tomma með kankvísu augnaráði. Strákarnir voru hálfnaðir með súkkulaðikökuna og höfðu ekki átt nein orðaskipti eftir að kræsingarnar voru bornar á borðið. Jóel brá þegar daman spurði svona ákveðin.

,,Mér finnst þú falleg,“ sagði Tommi án þess að bregða svip. Jóel svelgdist á, hóstaði og leit undan. Gat Tommi ekki haldið kjafti einu sinni.

,,Þakka þér fyrir,“ sagði daman með þeim hætti að augljóst var að hún hlaut iðulega að þakka fyrir gullhamra sem henni voru slegnir. ,,Þið eruð líka bráðmyndarlegir. Hvað ertu gamall?“

,,Verða fimmtán,“ laug Tommi og smeygði gafflinum undir rjómaslettu.

,,Þú líka?“spurði hún og beindi athyglinni að Jóel. Hann kinkaði kolli með semingi.

,,Hvað gerir þú?“ spurði Jóel og blandaði sér í umræðuna í von um að Tommi yrði þeim ekki til skammar.

,,Ég er í heimspeki.“

,,Heimspeki?“ át Tommi upp eftir henni, ,,er það ekki bara fyrir sérvitringa og gáfnaljós sem vita ekki hvað þeir vilja verða?“

,,Jú.“

Strákarnir þögðu um stundarsakir því daman sökkti sér aftur niður í greinina eins og hún hefði lokið öllum samskiptum við þá. Jóel leit hugsi út um gluggann, fólk gat verið svo fyndið og kostulegt og ólíkt. Hann sá Fannari, bekkjarfélaga þeirra, bregða fyrir og benti Tomma á hann. Um leið og Tommi leit út virtist Fannar reka aðra stórutána í ójöfnu á gangstéttinni. Í það minnsta flaug hann fram fyrir sig, keyrði fullorðinn mann næstum því með sér í stéttina, missti plastpokann og var dágóða stund að drattast á fætur. Hann strauk hvað eftir annað yfir annað hnéð og þegar hann færði höndina kom í ljós að hann hafði rifið buxurnar. Blóð vætlaði úr sárinu. Fjórir jólapakkar höfðu oltið úr plastpokanum og Fannar hristi þá lítillega áður en hann setti þá aftur í pokann og haltraði af stað. Það var auðséð á svip hans að annaðhvort kenndi hann mikið til eða þá að einhver pakkanna hafði farið í mask.

,,Dæmigert fyrir greyið Fannar,“ sagði Jóel og samúðin leyndi sér ekki. Tommi sagði að sumir mættu bara alls ekki hlaupa. Síðan saup hann á súkkulaðinu sem var loksins orðið volgt og viðráðanlegt. Hann lék sér að því að sökkva vörunum á kaf í bollann þannig að hann fékk hið vænsta yfirvaraskegg úr rjóma.

,,Og hvað lærir maður í heimspeki?“ spurði Tommi hvítskeggjaður þegar Fannar var ekki lengur efst í huga hans. Daman leit upp og brosti loksins. Hún var þá ekki dæmigerður heimspekingur.

,,Þú ert nú meiri hálfvitinn,“ sagði hún og brosti enn meira.

,,Þú segir ekki við ókunnuga að þeir séu hálfvitar,“ sagði Tommi undrandi og ákveðinn.

,,Sérvitringar mega segja það sem þá langar til.“

,,Hvað er heimspeki, eiginlega?“ spurði Jóel því hann bjóst við hinu versta frá Tomma. Hann varð að reyna að koma viðræðunum yfir á kurteislegra plan.

Daman horfði út um gluggann eitt augnablik, lokaði Nýju lífi, fékk sér kaffisopa, hugsaði, strauk með vísifingri hægri handar yfir vinstri augabrúnina og leit síðan á strákana. ,,Ef tveggja kílóa þungum steini er kastað niður úr Akureyrarkirkju á 90 kílómetra hraða og hann lendir á dökkhærðum læknanema, sem notar skó númer 43, og á systur sem er þremur árum yngri en hann og stundar handbolta, hversu langan dóm fær sá sem kastaði steininum ef læknaneminn rotast og missir sjónina á öðru auga í sex mánuði og ellefu daga?“

Tommi leit á Jóel, síðan á dömuna, hún horfði á Jóel og strákarnir gláptu aftur hvor á annan. Tommi ræskti sig, klóraði sér í höfðinu og spurði hvað klukkan væri.

,,Þetta er heimspeki,“ sagði daman.

,,Bull,“ sagði Tommi, ,,þetta er bull.“

,,Það veltur á því hvort sá sem kastaði var örvhentur eða ekki,“ sagði Jóel. Daman kinkaði kolli, var augljóslega ánægð með svarið. ,,Er ekki heimspeki eitthvað svona; af hverju heitir heita vatnið heita vatnið og svoleiðis pælingar?“ spurði Jóel og minntist þessarar spurningar sem pabbi hans varpaði stundum fram í gríni.

,,Nei, strákar mínir, heimspeki er í alla staði mjög áhugaverð og fjallar fyrst og fremst um lífið sjálft, alla okkar hegðun, hugsun, pælingar, framkomu og kaffihúsaspjall. Hvers vegna erum við eins og við erum en ekki öðruvísi. Þið eruð báðir hluti af heimspekinni, við öll.“

,,Einmitt,“ sagði Tommi og svipur hans bar vott um að hann hefði vitað þetta allan tímann. Hann var ekki fyrr búinn að sleppa orðinu en vinkona dömunnar birtist.

,,Þú ert bara komin á séns,“ sagði vinkonan og leit hýr og rjóð með glettnum jólasvip á strákana áður en dömurnar kysstust á báðar kinnar.

,,Já, ég hef smekk fyrir karlmönnum,“ sagði daman og settist aftur. Hin lagði frá sér kápuna, töskuna og pinklana og sagðist ætla að fá sér köku.

,,Værirðu til í að kaupa fyrir mig einn espresso?“ sagði Tommi og seildist ofan í vinstri buxnavasann, ,,tvöfaldan.“ Röddin var mun dimmari en venjulega. Daman hikaði, leit á hann, síðan á Jóel og vinkonu sína, hristi svo hausinn og hélt sínu striki. Jóel hafði yfirleitt gaman af sýndarmennsku vinar síns. Tommi yppti öxlum.

,,Eru konur gáfaðri en menn?“ spurði daman og lokaði tímaritinu.

,,Ekki spurning,“ sagði Tommi augljóslega til að ganga í augun á henni. Síðan bætti hann við. ,,Er rækja fiskur?“ Jóel hló því hann hafði margoft heyrt Tomma spyrja þessarar fáránlegu spurningar.

,,Er rækja fiskur?“ endurtók daman og setti upp heimspekilegan svip. ,,Þú segir nokkuð. Ertu ekki að meina svona hefðbundin rækja, bleik eins og við borðum stundum, úr hafinu?“ Tommi kinkaði kolli. ,,Nei, ætli rækja sé ekki bara skeldýr,“ sagði daman.

,,Nei, krabbadýr,“ sagði Tommi montinn. ,,Blessuð litla rækjan er nefnilega krabbadýr. Eða svo segir Guðni hlandbúnaðarmálaráðherra.“

,,Svona er að vera í heimspeki,“ sagði daman, ,,maður missir af öllum þessum áhugaverðu rækjuupplýsingum. En þú skalt ekki gera grín að Guðna því hann er frændi minn, bróðir mömmu. Fínn kall.“

,,Það hlaut að vera,“ sagði Tommi og gerði sig guðnalegan í framan, ,,þar sem tvö tré koma saman, þar er skógur. Og þar sem tvær kýr koma saman, þar er Guðni.“

Daman brosti. Jóel hristi hausinn. Tommi naut athyglinnar. Ungt par á næsta borði skemmti sér konunglega. Maðurinn skrifaði af kappsemi í litla rauða minnisbók, kannski rithöfundur. Kannski njósnari, eða blaðamaður, leit á Tomma, síðan aftur í bókina.

Þegar vinkonan birtist að nýju með fangið fullt af gómsætu gúmmelaði smullu dömurnar saman eins og jing og jang. Tommi og Jóel heyrðu nú sögunni til, enda aðeins kátlegir strákhvolpar sem gaman var að fíflast í eitt stundarkorn. Þeir höfðu sjálfir um ýmislegt að skrafa. Tommi hvíslaði því meðal annars að hann hefði allt eins búist við því að stelpurnar færu í sleik eftir kossana á kinnina. Jóel sussaði á hann en dömurnar voru í heimspekilegum jólafatakvöldklæðnaðarhugleiðingum og strákadeitpælingum.

,,Veistu hvað einn bloggarinn skrifaði í gær?“ sagði Tommi kindarlegur í framan og hallaði sér yfir borðið.

,,Nei.“

,,Hann sagði að kynlíf með karlmönnum væri bara fyrir kerlingar og homma.“ Og svo hló Tommi þessi reiðinnar býsn. Dömurnar litu upp og brostu, sömuleiðis unga parið. Maðurinn nóteraði hjá sér sem aldrei fyrr.

,,†kt fyndinn gaur,“ sagði Jóel sem fannst fullyrðingin hljóma fáránlega í upphafi þótt hún ætti auðvitað við rök að styðjast, nema hvað.

Að klukkutíma liðnum sagðist Jóel verða að drífa sig svo hann yrði ekki of seinn á jólaballið hjá Rebekku. Þeir klæddu sig í úlpurnar, kvöddu dömurnar sem litu upp en sukku svo aftur niður í umræður sem hefði verið forvitnilegt að lesa um í Nýju lífi.

Tommi ráðlagði Jóel að gefa mömmu sinni einhverja jákvæða og uppbyggilega sjálfsræktarbók í þeirri von að hún tæki sig saman í andlitinu. Strákarnir handléku ýmsar bækur, Stolið frá höfundi stafrófsins, Leyndarmál Bláu handarinnar, Bonus and the beautiful en að lokum keypti Jóel bókina Lifðu lífinu lifandi eftir hinn umdeilda sálfræðing Huga Heimisson sem hafði áður sent frá sér bækurnar Stattu í lappirnar, kona og Hysjaðu upp um þig brækurnar, maður. Jóel keypti síðan tannbursta í apótekinu og tannþráð sem hafði ekki verið til á heimilinu vikum saman. Fann svo fimm pör af sokkum í einni kippu með góðum afslætti, svarta. Álfhildur yrði ánægð með það.

,,Af hverju heitir heita vatnið heita vatnið?“ spurði Tommi þegar strákarnir kvöddust fyrir framan Bautann. ,,Mér finnst ég hafa heyrt þetta áður.“

,,Eitthvað verður það að heita vatnið,“ sagði Jóel og skokkaði af stað til að sækja íþróttatöskuna.

,,Alveg rétt,“ sagði Tommi, ,,sjáumst kannski á morgun,“ kallaði hann á eftir vini sínum.

14. KAFLI

Börnin á leikskólanum voru að dansa í kringum jólatréð þegar Jóel birtist. Adam átti syni sjö og sáði og sáði og klappaði saman lófunum, stappaði meira að segja niður fótunum, ruggaði sér í lendunum og sneri sér í hring. Jóel hafði farið í snyrtilegri gallabuxurnar sínar, hvítan bol og köflóttu skyrtuna sem hann hafði fráhneppta. Rebekka leiddi jólasveininn með hægri hendi og móður sína með þeirri vinstri. Þegar hún kom auga á Jóel sleppti hún takinu á þeim báðum og stökk upp um hálsinn á bróður sínum. Knúsaði hann í klessu og kyssti hann á báðar kinnar eins og Álfhildur hafði kennt henni.

,,Komdu, Jóel minn, þú verður að koma. Jólasveinninn er búinn að vera að bíða eftir þér lengi, lengi. Ég sagði að þú ætlaðir að koma, ég vissi það, ég vissi það sko alveg.“ Rebekka dró Jóel með sér inn í ytri hringinn, kynnti hann fyrir jólasveininum undir laginu Göngum við í kringum og leyfði honum að leiða jólasveininn. Jóel fékk kökk í hálsinn þegar hann sá kátínuna í andliti systur sinnar og einlægnina sem geislaði frá henni. Hulda brosti til sonar síns.

Þegar Adam og sjö sonum hans höfðu verið gerð góð skil auk fjögurra annarra jólalaga var gert hlé á dansinum og boðið upp á piparkökur, laufabrauð og heitt kakó. Rebekka dró Jóel með sér á milli fóstranna og tilkynnti hátíðlega að hann væri kominn. ,,Þetta er Jóel,“ sagði hún stolt og ýtti Jóel nær þeim. Hann skildi ekki hvers vegna Rebekka lét svona því hann hafði margoft farið með hana á leikskólann og sótt hana og tekið þátt í flestum uppákomum með henni. ,,Segðu halló við Jóel,“ sagði Rebekka við þriggja ára gamla hnátu sem reyndi að troða heilli piparköku upp í sig. Jóel beygði sig í hnjánum og sagði að hún mætti bara taka litla bita.

Rebekka sat í fanginu á Jóel og naut þess að vera í faðmi fjölskyldunnar með jólasveininum. Hún iðaði í skinninu, leit stöðugt í kringum sig eins og hún væri að missa af einhverju og gat varla setið kyrr. ,,Ég gerði þetta laufabrauð,“ sagði sú stutta og sýndi bróður sínum laufabrauð sem búið var að skera í augu, munn, nef og eyru. Hárið var götótt og bólgið og hakan snúin.

,,Flott hjá þér,“ sagði Jóel. ,,Ég vissi ekki að þú gæti teiknað mig.“

,,Þetta ert ekki þú,“ sagði Rebekka. ,,Kannski er þetta bara pabbi. Ég gerði líka margar aðrar kökur. Sumar brotnuðu. Og við fengum að smakka öll brotin. Það var gott. En við erum búin að klára piparkökurnar mína, fyrir löngu.“

Hulda spurði Jóel hvort hann hefði hitt einhvern niðri í bæ. Hann sagði að Tommi hefði boðið sér í mat.

,,Var margt í bænum?“

,,Já, frekar.“

,,Við þurfum að kíkja á eftir,“ sagði Hulda. ,,Ég verslaði heilmikið áðan en það væri gaman að kíkja í bæinn seinnipartinn. Rebekka er spennt fyrir því. Þú manst hvað henni þótti gaman í fyrra.“

Jóel kinkaði kolli, mundi reyndar ekki eftir því hvort Rebekku hefði þótt gaman í fyrra. Þá hafði hann hinsvegar haldið á henni heim, dauðþreyttri. Hann velti því fyrir sér hvort mamma hans væri búin að kaupa allar jólagjafir og hvort amma Sísí og langamma yrðu með þeim á jólunum eins og í fyrra. Það kæmi bara í ljós. Honum var eiginlega alveg sama. Samt var gaman að vera með gesti. Þá var talað um svo margt og hægt að draga sig í hlé annað slagið. Athyglin beindist þá að fleirum.

Það var allt á rúi og stúi í íbúðinni þegar Hulda, Rebekka og Jóel komu heim frá litlu jólunum. Nokkrir Bónuspokar voru í eldhúsinu en Hulda hafði aðeins náð að ganga frá kælivörunni. Hún hafði sótt jólatréð og jólaskrautið niður í kompu, var augljóslega búin að pakka inn nokkrum gjöfum sem hafði verið raðað út í horn við hliðina á sófanum. Rebekka grandskoðaði pakkana án þess að snerta þá og spurði hver ætti þann stóra. Hulda sagði að hún fengi enga pakka ef hún gramsaði í þeim. Jóel var ekki síður spenntur. Hann var ekki frá því að pakkarnir væru fleiri en í fyrra. Kannski höfðu einhverjir komið með flugi eða flutningabílum að sunnan. Samt voru þau ekki vön að sækja þá pakka fyrr en seinnipartinn á Þorláksmessu.

Þremenningarnir hjálpuðust að við að ganga frá matnum, brjóta saman þvottinn, strauja og ryksuga. Rebekka og Jóel tóku til í sínu herbergi og þegar fátt annað var eftir en að setja upp jólatréð og skreyta var klukkan langt gengin í sjö. Hulda skellti þá Freschetta-pizzum með skinku og ananas í ofninn og stakk upp á því að þau röltu niður í bæ eftir kvöldmatinn.

,,En jólatréð, mamma?“ sagði Rebekka. ,,Við eigum eftir að setja það upp og líka allt skrautið.“

,,Það er alltaf gert á kvöldin, manstu? Þegar litlu börnin eru farin að lúlla.“

,,Nei,“ sagði Rebekka og krosslagði hendur, ,,þá ætla ég ekki í bæinn. Ég vil skreyta jólatréð.“

,,Auðvitað máttu það, elskan. Ég var bara að grínast.“

– • –

Veðrið skartaði sínu fegursta þótt frostið væri mínus 8 gráður. Hvert sem litið var lýstu jólaljósin upp kvöldmyrkrið, gul, rauð, græn og blá. Aðventuljós voru nánast í hverju húsi, hlátrasköll bárust víða að, jólatónlist ómaði og stemmningin í miðbænum hafði mikið aðdráttarafl. Þótt aðeins tæpur sólarhringur væri þar til klukkan hringdi inn jólin var eins og undarlegur höfgi svifi yfir vötnunum. Sumir flýttu sér meira en aðrir, hlupu jafnvel milli búða, litu í kringum sig, handfjötluðu ýmsa gripi, hristu hausinn, hlupu annað, ráku sig í, misstu hanska, þurrkuðu svita af enninu og hlupu enn lengra í fráhnepptum frökkum. Aðrir voru með brennheit Visa- eða Eurokort, leiddu skuldadaga hjá sér, treystu á guð og lukkuna í þeim efnum, eða lottóið. Þrátt fyrir einstaka hamagang virtist meirihluti kvöldgesta miðbæjarins tiltölulega afslappaður. Fólk gaf sér tíma til að spjalla við vini og kunningja, brosti, hló, klappaði á öxlina hvert á öðru, bauð gleðileg jól og sagðist ætla að kíkja í kaffi. Stöku jólasveinn skaut upp kollinum með óvæntan glaðning í poka; ,,ho, ho, ho,“ kölluðu sumir en aðrir spreyttu sig á jólalögunum.

,,Ætlum við ekki að kaupa neitt?“ spurði Rebekka því mamma hennar gekk bara í rólegheitum milli verslana, leit í gluggana, stakk stöku sinnum inn nefinu, hummaði eða lýsti yfir aðdáun sinni en keypti aldrei neitt.

,,Ég er búin að kaupa allar jólagjafir,“ sagði Hulda. Það kom Jóel á óvart. Hún hafði þá farið ansi laumulega með það. Og komið þeim haglega fyrir. Ekki að hann hafi verið að leita heldur þótti honum ótrúlegt að jólagjafainnkaupin hefðu farið framhjá sér.

,,Hvar fást jólabuxur á þig, Jóel?“ spurði Hulda og kom syni sínum í opna skjöldu. Hann bjóst ekki við að hann fengi ný föt fyrir jólin og hvað þá að mamma hans hefði efni á því að fata hann upp.

,,Ég get alveg notað þessar gömlu,“ sagði Jóel lítt sannfærandi og varð hugsað til peninganna sem hann átti í banka.

,,Nei, þú færð nýjar buxur, skó, sokka og skyrtu,“ sagði hún ákveðin. Jóel hélt að heilagur andi hefði komið yfir mömmu hans eða þá að hún væri farin að slá sér upp með Jóakim aðalönd.

,,Ég vil líka ný föt,“ sagði Rebekka og togaði í Huldu. ,,Mín eru alltof lítil.“

,,Þú átt fín föt, Rebekka mín. Jóel er hins vegar fatalaus.“

,,Getum við þá bara keypt smá nammi í staðinn?“ sagði Rebekka.

,,Við skulu kíkja á kaffihús á eftir, kaupum kakó og kannski vöfflur. Fyrst finnum við föt á bróður þinn.“

Jóel vissi hvar Tommi verslaði og fór rakleitt þangað. Þar fann hann allt sem hann vanhagaði um og var sérstaklega flottur í skónum sem hann valdi, brúnum Adidas-skóm. Mamma hans spurði hvort svona íþróttaskór gætu talist jólaskór. Jóel og afgreiðsludaman sannfærðu Huldu um að þetta væri tískan í dag, íþróttaskór færu við allt. Hulda greiddi með Visa. Jóel fékk hnút í magann þegar posinn ætlaði aldrei að gefa samþykki sitt fyrir úttektinni. Hélt að hann myndi gleypa kortið. Afgreiðsludaman sagði að þetta tæki sinn tíma enda álagið mikið. Jóel andaði léttar þegar heimild var gefin. Hann hefði horfið ofan í gólfið ef bankinn hefði ekki heimilað úttekt sökum ofnotkunar. Jóel gekk glaður út úr búðinni, hlakkaði til að hitta Tomma og Álfhildi á morgun eða hinn. Þá ætlaði hann að vera í nýju fötunum.

Jóel mætti Sölva Fannari, annar haltraði. Hann kastaði á þá kveðju. Sölvi hélt á tveimur pokum, kannski átti Fannar annan þeirra. Vissara að hafa þá í öruggum höndum. Jóel fannst eins og allir sem hann þekkti væru niðri í bæ. Hann sá skólastjórann, íþróttakennarann og fjögur bekkjarsystkini sín áður en hann mætti Álfhildi, systrum hennar og foreldrum.

Álfhildur gekk rakleiðis að Jóel og kyssti hann á báðar kinnar. Hann varð hálf vandræðalegur því hún hafði aldrei kysst hann fyrir framan mömmu hans. Allir heilsuðust í kross.

,,Ertu í lagi?“ spurði Þorsteinn og leit á Jóel. Hann kinkaði kolli. ,,Gott,“ sagði tannlæknirinn. Þórdís og Hulda skiptust stuttlega á skoðunum um veðrið, stemmninguna og mannhafið, allt þetta hefðbundna sem fólk neyðist til að spjalla um fyrir kurteisissakir en enginn hefur neitt að segja. Jóel fann til óöryggis. Honum þótti algjör óþarfi að mamma hans væri að tala við mömmu og pabba Álfhildar. Hann vildi helst ekki að þau þekktust of vel eða að Þorsteini og Þórdísi væri kunnugt um vandamál Huldu. Samt vissi hann að Álfhildur segði þeim örugglega allt sem Jóel sagði henni. Hún var svo opin og svo mikill vinur foreldra sinna. Jóel fannst skárra að Þórdís og Þorsteinn fengju upplýsingar í gegnum þriðja aðila í stað þess að sjá vandamálið augliti til auglitis.

,,Má ég leika við þær?“ spurði Rebekka og leit á systurnar Ísabellu, Gabríelu og Daníelu sem voru tíu, átta og sex ára og allar klæddar í eins föt. Álfhildur var mjög stolt af systrum sínum því þær voru svo miklar prinsessur þótt þær gætu verið hinir mestu grallarar.

,,Ekki núna, Rebekka mín,“ sagði Hulda, ,,bráðum förum við öll að sofa. Þú mátt leika seinna. Kannski getur Álfhildur komið með þær í heimsókn um jólin, ha?“

,,Endilega,“ sagði Þórdís, ,,Rebekka er svo skemmtileg stelpa.“ Systurnar þrjár störðu þöglar og feimnar á Rebekku, virtust ekki vita hvort þær vildu leika eða ekki. Daníela leit þó á móður sína og augnaráðið gaf til kynna að hún vildi leika. Enda var hún aðeins ári eldri en Rebekka.

,,Ég kíki til þín á morgun og svo gerum við eitthvað skemmtilegt um jólin,“ hvíslaði Álfhildur að vini sínum þegar fjölskyldurnar kvöddust. Jóel kinkaði kolli, fullur tilhlökkunar. Fyrir einhverja slembilukku gat Jóel reddað borði á Bláu könnunni. Hann tróð sér inn á einmana Frakka sem sat með stórt nef og espressokaffi við fjögurra manna borð og ætlaði að njóta jólanna á Íslandi. Rebekka sötraði heitt kakó og át vöfflur með rjóma og sultu á við hundrað og fimmtíu kílóa karlmann. Spurði útlendinginn nokkurra spurninga, hann brosti og sagði: ,,Je ne comprend pas.“ Jóel hnippti í systur sína.

– • –

Stefán Hilmarsson, Björgvin Halldórsson og Pálmi Gunnarsson sungu hvert jólalagið á fætur öðru á meðan Jóel setti saman jólatréð, Rebekka raðaði jólakúlunum á borðið og Hulda klippti niður grenigreinar og stakk þeim á hefðbundna ,,jólastaði“. Jóel var búinn að taka gervijólatréð í sátt en hafði fussað og sveiað þegar það var keypt fyrir fjórum árum. Hann sagði að það væru engin jól nema hafa alvörutré með jólalykt. Núna þótti honum nánast vænt um tréð og jólalyktin kom frá nokkrum aðkeyptum greinum. Rebekka heimtaði að fá að hengja allt skrautið á sjálf en Jóel þurfti að lyfta henni svo hún næði líka að hengja á efstu greinarnar.

Hulda raðaði jólapökkunum undir tréð, sagði að krakkar mættu alls ekki koma við pakkana fyrr en á aðfangadag. ,,Af hverju megum við ekki opna einn?“ spurði Rebekka.

,,Þú mátt opna alla núna ef þú vilt,“ sagði Hulda eins og hún meinti það sem hún sagði.

,,Okei, bara á morgun þá.“

Kunnuglegir hljómar bárust frá hátölurunum. Hulda sagðist fá gæsahúð þegar hún heyrði þetta lag, dýrkaði Pálma Gunnarsson og söng með eins og hún treysti sér til.

Mundu að þakka guði, gjafir, frelsi’ og frið / Þrautir, raunir náungans víst koma okkur við. / Gleymdu ekki guði, hann son sinn okkur fól, / mundu að þakka guði fyrir gleð´og friðarjól.

Jóel sá að hún klökknaði enda Friðarjól eitt fallegasta jólalag sem samið hafði verið, sagði hún. Heims um ból var enn betra að hans áliti.

Jóel lokaði sig af á meðan hann pakkaði inn gjöfum til mæðgnanna en Rebekka fór ekki leynt með þær gjafir sem hún hafði útbúið í leikskólanum, eina fyrir Jóel og eina fyrir mömmu. Hún dró líka upp pakka sem leikskólinn hafði gefið henni. ,,Ég skal segja þér hvað ég fæ frá leikskólanum,“ sagði hún við Jóel og rak pakkann upp að andliti hans. ,,En ég verð að hvísla því ég má ekki heyra það.“ Að svo búnu greip hún fyrir eyrun svo hún heyrði ekki hvað hún hvíslaði: ,,Tuskudúkku.“ Jóel brosti og sagði að þetta væri spennandi pakki. Hún setti hann undir jólatréð og geispaði á við fjóra. Hulda spurði Jóel hvort hann nennti að koma systur sinni í háttinn. Klukkan var að verða tólf. Jóel var líka orðinn dauðþreyttur og ákvað að drífa sig í rúmið. Það gladdi Rebekku.

Þau burstuðu tennurnar samtímis, pissuðu í röð, þvoðu sér um hendurnar og í framan, háttuðu sig, skvettu pínu vatni hvort á annað og Rebekka klæddi sig í náttfötin á meðan Jóel tíndi til þau föt sem þau ætluðu að vera í fram á miðjan aðfangadag. Svo buðu þau mömmu góða nótt.

Rebekka sofnaði þegar Jóel var rétt nýbyrjaður að lesa söguna um bangsann sem hafði verið lokaður uppi á háalofti í mörg ár. Hulda leit inn þegar Jóel var að raða dýrunum á sængina. Hún bað hann um að setja sinn skó líka út í glugga. Jóel sagði að það væri óþarfi. Hulda vildi samt að hann gerði það. Hann nennti ekki að þræta.

Jóel velti fyrir sér hvort auðmýkt og gjafmildi móður hans væri lognið á undan storminum. Hún hafði reyndar oft sýnt þessa hlið á sér, gert honum allt til geðs, haldið sig frá áfengi dögum saman, verið í þokkalegu jafnvægi og setið yfir sjónvarpinu kvöld eftir kvöld, yfirveguð og að því er virtist sátt við guð og menn. Um síðir fór þó allt í sama farið. Begga hringdi eða kom, þær fóru út á lífið og helgarnar urðu tómt sukk og svínarí. Núna leit út fyrir að hún ætlaði ekki að birgja sig upp fyrir jólin. Nema hún laumaðist í ríkið á aðfangadag. Það væri svo sem eftir henni. Kannski hafði hún nú þegar komið bjórkassa fyrir á góðum stað. Jóel hafði ekki leitað skipulega og síst niðri í kompu.

Jóel sárnaði að hafa hvorki fengið bréf né pakka frá Kína. Hann lifði alltaf í voninni. Bara ef hann gæti hringt út, einu sinni. Af hverju gat pabbi hans ekki sent símanúmerið sitt? Hvað var hann eiginlega að bralla? Var hann orðinn aumingi, róni eða glæpamaður? Honum var svo sem trúandi til alls. Samt … Jóel dæsti og spennti greipar. Reisti sig upp á olnbogana og þreifaði eftir skólatöskunni undir rúmi. Sótti skrifblokkina og skrúfblýantinn.

Akureyri, 23. desember, kl. 00.33, 2002

Elsku pabbi.

Jólin eru á morgun eða eiginlega í dag því það er komin nótt. Við vorum að skreyta jólatréð og alla íbúðina og það er eiginlega allt tilbúið. Mamma segist vera búin að kaupa allt sem þarf að kaupa, pakka handa okkur og allt það nauðsynlegasta. Hún var skemmtileg í dag. Við fórum á litlu jólin í leikskólanum hjá Rebekku. Það var fínt, jólasveinn og kökur og læti. Rebekka var svo glöð að ég skyldi mæta. Svo fórum við heim og tókum til, fórum í bæinn og keyptum ný föt á mig. Ég skil ekki hvernig mamma hafði efni á því, jú með Visa. Þarf ekki að borga fyrr en í febrúar. Hún þarf að taka ógeðslega margar aukavaktir í janúar til að geta splæst á mig jólafötum. Það var gaman í bænum, ég þekkti rosamarga. Hitti Álfhildi og foreldra hennar og allar litlu systurnar, þær eru þrjár, manstu? Ekkert smá flottar. Klæddar eins og prinsessur, allar eins. Mér þykir vænt um Álfhildi, hún kyssir mig alltaf þegar við hittumst. Stundum held ég að hún sé hrifin af Tomma. Og mig grunar að hann sé líka heitur fyrir henni. Samt tölum við eiginlega aldrei um það. Mér finnst ég vera betri vinur hennar en Tommi og þess vegna held ég að hann vilji ekki reyna við hana. Tommi er óður í stelpur, stundum gjörsamlega bandbrjálaður. Það er oft svo fyndið að fylgjast með honum. Þú hefðir átt að sjá hann á Bláu könnunni í dag. Við settumst hjá háskólastelpu, einhverri heimspekigellu. Tommi var frekar fyndinn og hún reyndar líka. Heimspekin hljómaði mjög spennandi, allavega eins og hún sagði það.

Mig langar að kyssa Álfhildi. Og vera einn með henni, lengi. Það er alltaf fullt af fólki í kringum okkur þegar við hittumst. Allir vinirnir, allir í fjölskyldunni og svoleiðis. Ég finn að hún vill líka vera ein með mér. Og ég held að hún sé að bíða eftir að ég taki af skarið. Ég skil ekki af hverju hún gerir það ekki. Hún er miklu kaldari en ég. Kannski er hún svona kurteis. Kannski held ég að hún haldi að ég haldi að hún hafi ekki áhuga, skilurðu? Nei, ég skil þetta ekki heldur. Mig langar að hitta hana um jólin. Stundum er Geiri putti að hringja í hana, hann er í tíunda bekk. Algjör gervitöffari. Álfhildur er svo þroskuð að hún gæti alveg verið eldri. Ég skil vel að Geiri skuli vera sjúkur í hana. Hann er bara með níu putta. Manstu ekki eftir honum? Alltaf að benda í allar áttir, örugglega einhver minnimáttarkennd. Hallærislegt.

Jæja, pabbi. Rebekka steinsefur, mamma er frammi að sniglast, vonandi ekki að drekka. Ég þarf að fara fram að pissa og ætla að kíkja á hana í leiðinni. Ég held að hún þori ekki að drekka af því að ég hef verið svo fúll við hana. Hún er stundum með öðrum mönnum. Ég þoli það ekki. Þú átt bara að vera maðurinn hennar. Alveg sama þótt þú sért í Kína. Þú ert pabbi minn og hún er mamma mín og þið eigið að vera saman. Vonandi tekst það einhvern tímann. Stundum ímynda ég mér að þú sért fluttur aftur til Akureyrar og ég er stundum hræddur um að rekast á þig þegar ég er úti. Þú gætir alveg verið kominn án þess að láta okkur vita. Mamma vill aldrei tala um þig. Ég held að hún sé að ljúga að þú sért enn í Kína. Kannski ertu bara kominn til Reykjavíkur með nýja konu og kannski krakka. Stundum ímynda ég mér það. Það væri allavega betra en að hanga þarna úti í Peking. Allir örugglega að kafna úr hita. Það er langt síðan þú sendir kort, rúm tvö ár, ég fékk það 17. desember árið 2000, eiginlega bara hæ og bæ. Þú mættir alveg skrifa aftur, langt bréf. Við búum enn á sama stað.

Ég held að amma Sísí og langamma verði með okkur á morgun, þær búa saman í þjónustuíbúð. Mamma segir stundum að þær séu kolklikkaðar en þær hljóta bráðum að drepast. Vonandi samt ekki strax. Verst að mamma skuli ekki hafa átt nein systkini. Þá fengjum við fleiri pakka. Við fáum samt alltaf pakka frá systkinum þínum þótt við heyrum aldrei neitt í þeim nema Viðari. Hann hringir stundum en þau búa náttúrlega í Reykjavík. Kannski skiljanlegt að hitta þau sjaldan. Og ekki heimsækjum við þau þegar við förum suður. Aldrei. En það er gott að fá jólapakkana.

Gleðileg jól, pabbi minn, og hafðu það gott.

Þinn Jóel

15. KAFLI

,,Hvenær verður klukkan eiginlega sex? Hún er alltaf bara fjögur eða fimm eða þrjú eða fimm eða tvö eða eitt eða núll. Aldrei sex!“ Rebekka gekk fram og til baka á gólfinu, staðnæmdist við jólatréð og mændi á pakkana. Potaði í einn og einn þegar enginn sá til. Las í plati á merkimiðana. Allir pakkarnir voru til hennar. Jóel hafði farið með hana í kirkju klukkan ellefu til að stytta biðina. Þar gat hún ekki setið kyrr. Presturinn starði oft á hana. Þau fengu hafragraut og epli í hádegismat og Rebekka litaði hverja myndina á fætur annarri í litabókina sem hún fékk í skóinn. Þegar Jóel vaknaði var skórinn hans líka úti í glugga og jólasveinninn hafði gefið honum tölvuúr, DKNY. Hann hafði ekki hugmynd um hvað það þýddi.

Um fjögurleytið fór Rebekka í jólabaðið, tók með sér plastkönnu og tvö glös. Hún hefði getað orðið heimsmeistari í hreinlæti þegar hún steig upp úr baðinu. Það ískraði í húðinni og hárið var silkimjúkt, vottaði ekki fyrir skít undir nöglunum, puttarnir eins og rúsínur. Jóel vildi fá að vera í friði á meðan hann var í baði, læsti að sér.

Dyrabjallan glumdi tvisvar með stuttu millibili á meðan Jóel lá í móki í brennheitu vatninu. Fyrst kom Álfhildur með tvo pakka og Tommi stuttu seinna með einn. Rebekka svaraði í báðum tilfellum og hljóp niður stigann til að taka á móti þeim. Hún tilkynnti að Jóel væri í baði en skipaði vinum hans að koma inn. Hvorugt sagðist hafa tíma til þess. ,,Ég hringi í kvöld,“ sagði Álfhildur og kyssti Rebekku gleðileg jól. Bað hana síðan fyrir kveðju til bróður síns. Jóel var grautfúll yfir því að hafa verið í baði þegar hún kom. Hann átti reyndar ekki von á henni og því síður Tomma. Þau höfðu aldrei fyrr gefið honum jólagjafir. Jóel fékk móral yfir því að hafa ekkert keypt handa þeim.

– • –

Mæðgurnar komu með þjónustubifreið um fimmleytið. Þær voru samtals 162 ára. Sísí var sjötug en Tóta gamla níutíu og tveggja. Sísí var mun verr farin andlega og líkamlega en móðir hennar. Hún hafði drukkið frá sér nánast allt vit og reykt frá sér heilsuna þannig að henni hafði verið komið fyrir í þjónustuíbúð með góðra vina hjálp fyrir einum átta árum. Næstum búin að missa mátt í fótleggjunum og húðin þunn og grá eins og hún hefði myglað. Sísí var lítt málgefin, stakk inn einu og einu orði í samræður sem í gangi voru, oft í litlu samhengi við það sem um var rætt. Tóta gamla hafði búið hjá dóttur sinni í tvo áratugi og ákvað að slást í för með henni í þjónustuíbúðina. Þótt hún væri með falskar tennur var hún algjörlega ókölkuð, orðheppin, orðljót, orðmörg og budduleg. Mæðgurnar bjuggu í krúttlegri tveggja herbergja íbúð og nutu góðrar aðhlynningar. Tóta lauk lofsorði á starfsfólkið og félagsskapinn, sagði gamalt fólk mun skemmtilegra en þetta unga pakk sem væri alltaf í símanum eða í einhverjum hálfvitalegum tölvuleikjum, að missa brækurnar niðrum sig, tattúerað á rassgatinu og allt í götum eða hringjum.

Jóel hjálpaði bílstjóranum að leiða dömurnar upp stigann. Rebekka skottaðist á milli þeirra, síblaðrandi, reyndi að koma því til skila að hún kynni að ropa í hljóði. Hún var spenntust yfir pokanum sem bílstjórinn hélt á fyrir mæðgurnar. Það var jólagjafalykt af honum. Tóta blótaði lyftuleysinu og sagði það hreinan glæp að bjóða fólki upp á svona erfiða stiga. Sísí átti í miklum erfiðleikum með að komast leiðar sinnar. Hún þurfti að hvíla sig á hverjum stigapalli. Tóta sagði að dóttir hennar ætti fyrir löngu að vera búin að fá súrefniskút þótt það væri áreiðanlega hvimleitt að hafa slíkt apparat endalaust í eftirdragi.

Hulda kyssti þær í bak og fyrir, tók af þeim yfirhafnirnar og bauð inn í stofu. Þær höfðu ekki komið í heimsókn síðan Rebekka varð fimm ára þann fjórða maí.

,,Á ég að kenna þér geggjaðslega flott lag, Sísí amma?“ sagði litla skottan. ,,Það heitir nefnilega Sísí eins og þú.“ Jóel brosti, var búinn að fá sig fullsaddan af þessu lagi og mörgum öðrum áþekkum sem gengu eins og eldur í sinu í leikskólum og yngri bekkjum grunnskóla. Hann féllst þó á að gera handahreyfingarnar með systur sinni svo hún gæti sungið fyrir ömmu sína. Sísí starði tómum, áhugalausum augum á telpuna. Rebekka og Jóel kræktu saman litlu puttunum, sú stutta hóf upp raust sína og systkinin viðhöfðu allskyns furðulegar handahreyfingar, klapp, handarbök saman, vinstri lófi á móti hægri lófa og öfugt og ýmislegt í þessum dúr. ,,Sísí kompleimó, kompleimó you and me, kompleimó Sísí, kompleimó aggen daggen spís.“

,,Það er nebblega það,“ sagði Sísí hneyksluð og hristi hausinn þegar Rebekka hafði sungið og handleikið þetta kostulega lag.

Tóta vildi ólm hjálpa til við matseldina en húsmóðirin tók það ekki í mál, sagði þeim að njóta tónlistarinnar og spjalla við krakkana. Hvorug var sérlega gefin fyrir börn þannig að þær reyndu ekki beint að toga upplýsingar upp úr systkinunum. Jóel stóð á sama og það skipti Rebekku engu þótt gömlu konurnar gæfu sig ekki að henni því þá gat hún talað meira sjálf.

Hulda stóð í ströngu. Hamborgarhryggurinn var að verða tilbúinn, sósan mallaði í skaftpottinum, grænu baunirnar voru á næstu hellu, gulræturnar hitnuðu á þeirri þriðju og sykurbrúnuðu kartöflurnar litu vel út á pönnunni á fjórðu og síðustu hellunni og bragðlaukar allra voru á iði. Jóel hafði blandað jólaöl eins og pabbi hans kenndi honum og brátt var hægt að byrja á jólamatnum.

Rebekka vísaði til sætis en Jóel studdi ömmu sína. ,,Mikið andskoti ilmar þetta vel hjá þér,“ sagði Tóta og glennti upp augun, ,,vonandi að þetta verði ekki hart undir tönn.“

,,Amma Tóta,“ sagði Rebekka þegar allir voru sestir við borðið og Hulda byrjuð að skammta kjöt á diskana, ,,hvort vilt þú eignast lítinn hvolp eða fá frítt í sund í heilt ár?“

Jóel brosti en Tóta spurði hvað barnið hefði verið að segja. Telpan endurtók spurninguna en langamma sagðist vilja hvorugt, bara kjöt og heita sósu. Hulda sussaði á Rebekku. Telpan heimtaði fullorðinshnífapör og stórt glas.

,,Hefur þú gleypt rok, amma Sísí?“ spurði Rebekka skömmu síðar en hún reyndi hvað hún gat til að ná sambandi við ömmu sína sem var nánast eingöngu líkamlega nálæg í stólnum, ekki andlega. Jóel tísti í sætinu. Honum þótti systir sín frábær og það var enn fyndnara þegar Sísí lét sem hún hefði ekki heyrt í henni. Það pirraði Rebekku að enginn skyldi svara henni. Þegar Hulda var búin að skammta kjötið, skera niður fyrir Rebekku og setja kartöflur og grænmeti á diskinn hennar reyndi telpan enn einu sinni að ná athygli ömmu Tótu. Hún var búin að átta sig á því að það var meira líf í ömmu Tótu en ömmu Sísí og þar af leiðandi meiri líkur á því að hún nennti að ræða málin.

,,Ég er byrjuð að skeina kúk,“ sagði sú stutta og svipur hennar bar þess merki að hún væri stolt af þessu afreki sínu. Hulda bað hana að þegja. Jóel stóð upp, þóttist þurfa að sækja eitthvað inn í eldhús, en sprakk þar úr hlátri. Reyndi þó að kæfa hláturinn með því að halda fyrir munninn. ,,Ég má samt ekki skeina geggjaðslega stóran kúk, bara pínku pons.“

,,Hvurslags orðbragð er á barninu?“ sagði Tóta og leit hneyksluð á Huldu. ,,Er þetta algjörlega óuppalið?“ Hulda afsakaði dóttur sína af fremsta megni, sagðist lítið hafa getað sinnt henni upp á síðkastið.

Jóel koma brátt til baka með steinrunnið andlit en samt kraumaði hláturinn innra með honum. Hann blikkaði systur sína. Hún smjattaði á kjötinu, sagði það ógeðslega gott, stakk stórum gaffli upp í sig og sveiflaði hnífnum.

Jólamáltíðin lukkaðist áfallalaust og allir átu á sig gat. Rebekka ropaði hressilega og sagði afsakið. Tóta gamla hallaði sér aftur í stólnum, sagðist alveg vera að springa. Jóel langaði að spyrja hvort hún væri ekki til í það. Það hefði verið spennandi en samt ekki fögur sjón að sjá konu á tíræðisaldri springa á aðfangadag og matinn spýtast í allar áttir, ásamt innyflum og allskyns líkamshlutum. Nei, líklega væri betra að hún springi á gamlárskvöld, rétt fyrir miðnætti. Rebekka greip fyrir andlitið þegar Tóta tók út úr sér efri góminn og sleikti matarleifarnar af honum.

,,Dóninn,“ hrópaði Rebekka og gægðist út á milli fingranna. Tóta lét sem hún heyrði ekki í barninu, stakk upp í sig gómnum og reif þann neðri út úr sér. Byrjaði síðan að sleikja án þess að fara í felur með það.

,,Ojbarasta. Aftur, dóninn þinn,“ sagði Rebekka og faldi augun algjörlega í þetta sinn. Jóel langaði að æla. Hann leit undan og kúgaðist, hafði vonast til að sú gamla gerði þetta ekki yfir jólamatnum eins og í fyrra. Lærði fólk enga mannasiði á elliheimilum?

,,Jæja, þá er það ísinn og svo pakkarnir,“ sagði Hulda og stóð á fætur eftir að hafa staflað diskunum.

,,Jibbí,“ hrópaði Rebekka og lét sig engu skipta þótt Tóta sveiflaði tönnunum yfir borðinu. ,,Drífum okkur.“ Heimilisfólkið hjálpaðist að við að raða í uppþvottavélina og færa það sem eftir var af matnum inn í eldhús. Gömlu konunar sátu sem fastast, Sísí eins og liðið lík en Tóta engri lík.

,,Mikið lifandis skelfing var þetta góður matur hjá þér, Hulda mín,“ sagði langamma og dreypti á jólaölinu. ,,Það held ég að hann afi þinn hefði orðið stoltur af þér. Ekki gátum við leyft okkur svona krásir í gamla daga. Þá voru nú sultardropar á hverju andliti.“

,,Vita hestar að það eru jól?“ sagði Rebekka þegar hún rétti mömmu sinni hnífapörin.

,,Við skulum vona það. Þeir hljóta að fá aukaheytuggu á jólunum. Heldurðu það ekki?“

,,Örugglega,“ sagði Rebekka glöð. ,,Hvað er súkkulaðisósan lengi að þorna?“ spurði hún þegar ísinn var kominn á borðið. ,,Kannski jafn lengi og ég er að labba inn í mitt herbergi og til baka?“ Hulda kinkaði kolli. Jóel skenkti ömmu sinni og langömmu ís og rétti þeim súkkulaðisósuna. Rebekka vildi fá sér sjálf. Hún þakti allan ísinn með sósunni.

Sami háttur var hafður á og um síðustu jól. Jóel las á pakkana og Rebekka útdeildi þeim. Hún var eitt sólskinsbros. Hermdi stöðugt eftir Jóel. ,,Til Rebekku frá Jóel. Til mömmu frá Jóel. Til langömmu Tótu frá Jóel og Rebekku. Til Rebekku frá Bimbu frænku.“ Hún var eldsnögg að koma pökkunum áleiðis. Hennar pakkahrúga var langstærst. Það gekk mikið á þegar hver gjöfin á fætur annarri kom í ljós. Telpan rak upp gleðióp í hvert sinn sem hún tók utan af pakka. Vá, jibbí, alveg eins og ég vildi, jess, auj, vei og ýmislegt þessu líkt heyrðist á milli þess sem skrjáfið var yfirgnæfandi. Unglingurinn og hinir fullorðnu sögðu fátt. Jóel gladdist með Rebekku og fór sér að engu óðslega með sínar gjafir. Hulda bauð konfekt í öllum látunum og telpan stakk einum upp í sig án þess að gera sér grein fyrir því. Hún var svo hugfangin af Stigasleðanum sem hún fékk frá mömmu sinni að hún tíndi til hvert einasta lýsingarorð sem hún kunni.

,,Takk, mamma,“ sagði hún og kyssti mömmu sína svo kröftuglega. ,,Alveg eins og mig langaði í. Má ég taka hann með í leikskólann, mamma plís?“

,,Við sjáum til.“

Eldri borgararnir fengu hvor um sig fjóra pakka og fóru ekki á límingunum yfir innihaldinu. Í það minnsta héldust tennur Tótu á sama stað. Konfektið heillaði þær meira og jólaölið var þeim að skapi. Tóta kom því reyndar að á fremur háværan máta þegar minnst varði að öll börn á Íslandi væru spillt af eftirlæti og að Rebekka væri lifandi dæmi þess. Auk sleðans fékk hún dúkkur, límmiðabók og límmiða, þrjár bækur, vettlinga og ullarsokka, ljósmynd í ramma af henni og Álfhildi sem var tekin síðastliðið sumar, pússluspil og ýmislegt fleira. Jóel fékk leirmynd frá systur sinni sem á hafði verið skrifað: Besti bróðir í heimi. Hann kyssti systur sína fyrir gjöfina. Hulda gaf honum gjafabréf; áskrift að Sýn í tvo mánuði. Hann mátti velja mánuðina. Jóel kyssti móður sína fyrir gjöfina og hún þakkaði sömuleiðis fyrir sig. Gömlu mæðgurnar gáfu honum ullarsokka og vettlinga og hann kyssti þær sömuleiðis. Jóel fékk líka þrjár bækur, nýja geisladiskinn með Quarashi frá Tomma og æðislega fótboltaskó frá Álfhildi. Hann trúði ekki sínum eigin augum þegar hann opnaði pakkann, Adidas tegund sem hann hafði aldrei séð og vissi ekki að væri til. Kostaði örugglega hátt í tuttugu þúsund. Hvað var hún að spá og hvernig tímdi hún þessu?

Jóel mátaði þá strax. Þeir voru líklega hálfu númeri of stórir, myndu smell passa næsta sumar, silkimjúkir og örugglega úr spes leðri. Rebekka gapti líka af undrun. Mátaði þá síðan og spurði hvort hún mætti sýna fóstrunum þá eftir jólin. Jóel hélt það nú.

Fyrr en varði lá innihald allra pakka ljóst fyrir og Hulda tróð pappírnum í svartan ruslapoka. Jóel saknaði þess að hafa hvorki fengið pakka né bréf frá föður sínum en vissi þó innst inni að það hefði bara verið óskhyggja. Rebekka minntist ekki einu orði á pabba sinn. Hún var í öðrum heimi en gestirnir heimtuðu kaffi og meira konfekt. Hvimleið fiskifluga gerði Tótu gramt í geði og hún spurði hvað í ósköpunum þessi fiskifluga væri að gera hér um hávetur, sagðist halda að þessi kvikindi ættu að vera löngu dauð. Hulda sagði góðlátlega að kannski hefði hún bara elt þær af elliheimilinu.

,,Við erum í þjónustuíbúð,“ sagði Tóta þá sármóðguð, ,,engu helvítis elliheimili.“ Hún reyndi að fæla fluguna á brott en litla dýrið lét sér ekki segjast. Ef til vill var flugan að bíða eftir því að næla sér í matarbita af neðri gómnum. Hulda bað Jóel að drepa fjandans fluguna og hann gerði sitt besta en gat með engu móti slegið hana með viskustykkinu því þá hefði hann barið langömmu sína líka.

,,Hún minnir mig á hana Stefaníu mína sem var á sveimi í eldhúsinu okkar í gamla daga,“ sagði Tóta og hristi höfuðið sökum ágangs flugunnar. ,,Það mátti ekki drepa hana enda var hún sauðmeinlaus. Hún lifði bara og lifði, litla skinnið, þótt sumir hefðu reynt að kremja hana til bana.“ Jóel áttaði sig smátt og smátt á því að söguhetjan var fiskifluga.

,,Ég skal taka þessa flugudruslu,“ sagði Rebekka sem reis skyndilega upp eins og gorkúla. ,,Kannski þarftu bara að fara oftar í bað.“ Tóta náði ekki upp í nefið á sér fyrir hneykslan enda var hún með kaffibolla í annarri hendinni og konfektmola í hinni.

Rebekka gekk rakleiðis inn í eldhús, botnfyllti vatnsglas, hellti fjórum matskeiðum af sykri út í, hrærði vel og lengi, fór með glasið inn í stofu, sveiflaði því í kringum hausinn á Tótu, lagði það síðan á sófaborðið, stillti sér upp og krosslagði hendur á maganum. Tóta var kjaftstopp eins og aðrir í stofunni. Rebekka starði á glasið og fluguna til skiptis, beið, brosti og varð sposk á svipinn. Flugan settist fljótlega á öxlina á Tótu, pússaði á sér vængina stundarkorn, sleikti framlappirnar og steypti sér síðan ofan í sykurdrulluna. Þá lagði Rebekka lófana yfir glasið, bað Jóel um að opna svaladyrnar og skvetti síðan vatninu ásamt flugunni út.

,,Ja, hérna,“ sagði Tóta og hældi Rebekku á hvert reipi, ,,þú deyrð ekki ráðalaus, vina mín.“

,,Ef maður borðar tvö Hubba bubba tyggjó í einu getur maður fengið lungnabólgu, krabbamein og orðið heyrnarlaus,“ sagði Rebekka eins og hún hefði lengi beðið eftir að koma þessum upplýsingum á framfæri.

,,Ja, hérna,“ endurtók Tóta, ,,þú átt eftir að spjara þig einn góðan veðurdag. Vittu til.“

,,Hún spjarar sig nú þegar,“ sagði Jóel og hætti að handfjatla skóna augnablik. Síðan lyktaði hann af þeim aftur og aftur. Aðra eins dýrgripi hafði hann aldrei augum litið, þeir voru svartir með heiðgulum röndum.

Á miðju kvöldi voru augun í Sísí farin að lokast og Tóta sagði að nú væri mál að linnti. ,,Maður fær víst ekki meira koníak hér,“ sagði hún stríðnislega og mjakaði sér á fætur. ,,Réttu mér símann, ljúfurinn, best að hringja í hann Nonna minn. Samt leitt að þurfa að rífa hann úr faðmi fjölskyldunnar á miðju aðfangadagskvöldi.“

,,Hann vissi nú að hann þyrfti að sækja ykkur aftur,“ sagði Hulda og tók við símanum af Jóel. Hún bauðst til að hringja.

,,Verður þú dauð þegar ég er tíu ára?“ spurði Rebekka þegar Tóta hafði gramsað dálitla stund í jóladótinu hennar.

,,Við skulum vona það, litla skott. Við skulum vona það.“

,,Er ekki leiðinlegt að vera dauður?“ spurði Rebekka alvörugefin.

,,Varla leiðinlegra en hvað annað,“ sagði Tóta, ,,maður ætti svo sem að geta fundið sér eitt og annað til dundurs hjá guði. Heldurðu það ekki?“

,,Jú, jú.“

Nonni kom prúðbúinn og kurteisin uppmáluð eftir nokkrar mínútur. Gömlu konurnar þáðu kossa frá Huldu, Rebekku og Jóel, og Tóta sagði að hún kæmi brátt aftur ef hún fengi svona góðan mat.

,,Ekki deyja strax,“ sagði Rebekka þegar Tóta fetaði sig niður stigann í öruggri fylgd Nonna. ,,Þú ert svo skemmtileg.“ Tóta brosti.

Undarleg þögn ríkti í íbúðinni þegar gestirnir voru farnir. Jóel saknaði þeirra strax þótt hann hefði ekki haft mikinn félagsskap af þeim. Honum þótti þægilegra þegar athyglin var ekki á honum og athöfnum hans heimafyrir. Hann vildi fara sínar eigin leiðir þótt hann reyndi eftir fremsta megni að hlýða móður sinni. Jóel var engu að síður afslappaður. Hulda sagðist ætla að snurfusa aðeins í eldhúsinu en síðan fara að tygja sig í háttinn. Rebekka flutti dótið sitt inn í herbergi, einn hlut í einu. Jóel lét sig falla í rúmið og stakk höndum undir hnakkann. Hann var ánægður með kvöldið, samanborið við síðustu jól og jólin þar á undan. Andrúmsloftið hafði verið svo notalegt, konurnar passlega hófsamar. Sísí ömmu hafði augljóslega hrakað fá því hann sá hana síðast. Hún sagði varla eitt aukatekið orð allt kvöldið. Samt virtist henni líða vel í þögninni. Tóta hafði ekki brugðið út af vananum með orðbragði sínu enda algjör bomba.

,,Snögg að hátta ef þú vilt að ég lesi upp úr einhverri jólagjöf.“ Jóel reis upp með látum þannig að Rebekku krossbrá. Hann langaði skyndilega að hringja í Álfhildi og Tomma en vildi fyrst koma systur sinni í háttinn.

,,Bíddu aðeins,“ sagði hún, ,,ég er alveg að verða búin.“ Rebekka var algjörlega búin með orkuforðann. Jóel þurfti að hátta hana, bursta, þvo og klæða í náttfötin. Telpan kyssti mömmu sína góða nótt og sagði að hún ætti að lesa fyrir sig á morgun og hinn og hinn og hinn. Samt alltaf til skiptis við Jóel.

Rebekka vildi sitja í fanginu á bróður sínum á meðan hann las. Jóel hafði ekki lesið nema tvær blaðsíður þegar Rebekka sagðist frekar vilja hlusta á lagið þeirra. Jóel lét ekki segja sér það tvisvar heldur sótti spiladósina í einum grænum. Hann setti hana í gluggakistuna, trekkti hana upp, slökkti ljósið og lagðist hjá systur sinni. Hún sneri sér að honum og tók utan um hann. Jóel fannst Heims um ból aldrei hafa hljómað eins fallega. Hver laglína greyptist inn í sál hans. Systir hans hélt þéttingsfast utan um hálsinn á honum en smám saman linaðist takið. Þegar lagið var búið vildi hún heyra það aftur. Hún sofnaði undir ,,signuð mær, son guðs ól“ og handleggurinn rann af hálsi Jóels niður í rúmið. Hann lá kyrr um hríð, fann sting í hjartanu þegar hann hugsaði til þess hversu heitt Rebekka elskaði hann og treysti á hann. Hún var það dýrmætasta sem hann átti. Milljón nýir Adidas-skór kæmu ekki í staðinn fyrir eina Rebekku. Aldrei. Hann kyssti hana á ennið, fór varlega fram úr rúminu og kveikti á lampanum.

Hulda hafði slökkt í eldhúsinu og stofunni og var komin í náttslopp. Jóel sagðist ætla að hringja í Álfhildi og Tomma. ,,Ég ætla að skríða upp í,“ sagði Hulda og gekk að syni sínum. ,,Góða nótt, elskan,“ sagði hún og faðmaði hann að sér. ,,Þakka þér fyrir alla hjálpina. Alltaf.“ Jóel kinkaði kolli. Þetta var sú mamma sem hann vildi kannast við.

Jóel hafði gleymt símanum í úlpuvasanum. Hann sótti hann og fór inn í sitt herbergi. Sló inn númer Tomma. ,,Stekkjarstaur,“ sagði Tommi þegar hann svaraði eftir langa mæðu.

,,Hæ, Tommi. Þetta er ég.“

,,Heldurðu að ég viti það ekki.“

,,Gleðileg jól og þakka þér fyrir gjöfina. Það var nú algjör óþarfi að gefa mér pakka.“

,,Hvað er ein gjöf á milli vina?“ sagði Tommi eftir hafa tekið undir jólakveðjuna. ,,Ég vissi að þú fílaðir Quarashi og ákvað því að kaupa eitt stykki disk. Ertu að fara að sofa?“

,,Örugglega bráðum,“ svaraði Jóel, ,,ég er eiginlega skítþreyttur. Fékkstu fullt af jólagjöfum?“

,,Já, allskonar drasl, diska, bækur, ný skíði, föt og fleira. Sýni þér seinna. En þú?“

,,Já, ég fékk bækur og geisladisk frá Stekkjarstaur, vettlinga, sokka og geggjaða fótboltaskó frá Álfhildi. Ekkert smá …“

,,Gaf hún þér pakka?“

,,Já.“

,,Ekki mér.“

Jóel þagði og beið eftir að Tommi segði eitthvað meira, en hann gerði það ekki. ,,Ekki stjórna ég því,“ sagði Jóel með afsökunartón í röddinni. ,,Hún hefur kannski vitað að mig langaði í nýja fótboltaskó og …“

,,Já, hún vissi líka að mig langaði í vélsleða.“

,,Einmitt,“ sagði Jóel.

,,Ég er ekkert fúll,“ sagði Tommi, ,,bara smávegis. Við vitum báðir að hún er meira hrifin af þér en mér og það verður bara að hafa það.“

,,Góður,“ sagði Jóel en vissi þó ekki hvernig hann ætti að bregðast við athugasemdum vinar síns.

,,Eigum við að hittast á morgun?“ spurði Tommi.

,,Of course my horse en ekki of snemma. Ég ætla sko að sofa, takk.“

,,Okei, sjáumst á morgun, loverboy.“

,,Bless.“

Jóel hringdi í gemsa Álfhildar. Hún svaraði samstundis eins og hún hefði átt von á símtali. ,,Hæ.“

,,Gleðileg jól,“ sagði Jóel dálítið feiminn þegar hann heyrði hversu glaðlega Álfhildur sagði hæ.

,,Gleðileg jól.“

,,Ertu alveg snarbiluð?“ sagði Jóel. ,,Þetta eru geðveikir fótboltaskór.“

,,Ég veit það. Vinur hans pabba var að koma frá Þýskalandi og keypti þá fyrir okkur. Þetta er splunkuný lína sem verður ekki kynnt fyrr en næsta sumar. Spáðu í það. Nú áttu skó sem mjög fáir eiga. Allavega enginn á Íslandi.“

,,Geggjað. Þú ert ótrúleg, Álfhildur.“

,,Nennirðu ekki að kíkja í heimsókn?“

,,Núna?“ sagði Jóel og fann hvernig honum hitnaði í framan og hann fékk seiðing í magann.

,,Já, núna.“

,,En …“

,,Mamma og pabbi eru að lesa uppi í rúmi og stelpurnar eru sofnaðar og ég nenni ekki að byrja á bók þannig að …“

,,En klukkan … ég skal …,“

,,Hún er rétt rúmlega ellefu. Það er ekki neitt á jólunum,“ sagði Álfhildur. ,,Maður er vanur að vaka miklu lengur, oft fram á miðja nótt. Stundum hef ég lesið bók í einum rykk í rúminu.“

,,Ég ætla að spyrja mömmu og hringi aftur ef ég má ekki fara út. Annars kem ég strax.“ Jóel læddist fram á gang og stakk höfðinu inn í herbergi mömmu sinnar. Hún lá á hliðinni, sneri baki í dyrnar og virtist vera að lesa. Það var kveikt á lampanum. Hún saug snöggt upp í nefið þegar Jóel bankaði lauslega. Hún strauk síðan með fingrunum yfir votar kinnarnar. Skáskaut svo augunum á Jóel.

,,Mamma má ég skreppa til Álfhildar í smástund? Hún var að hringja. Ég lofa að …“

,,Farðu varlega,“ sagði Hulda, ,,og mundu eftir lyklum.“

,,Takk, mamma.“ Jóel fannst málrómur mömmu sinnar undarlegur. Gat verið að hún hefði verið að gráta? Hún virtist allavega ekki vilja snúa andlitinu að honum. Jóel fékk skyndilega samviskubit yfir því að vera að fara út á aðfangadagskvöld. Hann hafði aldrei gert það áður. Var hann að bjóða hættunni heim? Hvað ef mamma hans félli nú í freistni og fengi sér í glas, notaði tækifærið á meðan hann væri í burtu? Hvað ef Rebekka vaknaði?

16. KAFLI

Jóel reimaði á sig skóna, sótti úlpuna, fór í nýju vettlingana, opnaði dyrnar og lokaði varlega á eftir sér. Honum leið eins og hann væri að laumast út í leyfisleysi um miðja nótt á vit ævintýranna. Hann var kvíðafullur en gat samt ekki beðið eftir að hitta Álfhildi og hlakkaði til að hún kyssti hann á báðar kinnarnar. Mest langaði hann þá að snúa höfðinu þannig að varir þeirra mættust.

Jóel var með fiðrildi í maganum, fisléttur í tánum. Andardráttur hans gufaði upp í ísköldu andrúmsloftinu. Hann var einn á ferli en skimaði í kringum sig eins og hann ætti von á að sjá eitthvað óvænt. Það var eins og bærinn væri í fastasvefni en jólaljósin lýstu upp kvöldkyrrðina. Jóel starði á húsin sem hann gekk framhjá, rýndi inn um glugga, reyndi að sjá hvar jólatréð var staðsett og hvort einhver væri enn á fótum, kannski að stríplast. Kannski þekkti hann einhvern, kannski yrði hann vitni að einhverju óvenjulegu, kannski innbroti. Vonandi ekki, því þá neyddist hann til að kalla á lögguna og bera vitni. Álfhildur myndi ekki nenna að bíða. Nóttin var ung, varla búin að taka sín fyrstu skref, enda kvöldið oft mest spennandi tími sólarhringsins.

Hvað vakti fyrir Álfhildi? Hún var svo ákveðin, talaði eins og hún ætlaði að fá hann í heimsókn hvað sem tautaði og raulaði. Kannski hafði hún fengið spennandi DVD disk í jólagjöf, kannski nýtt spil, nema hún ætlaði að plata hann í fatapóker. Frábært en þó ólíkt henni, eða hvað? Jóel velti fyrir sér hvort á bak við fegurð Álfhildar og fágaða en glettna framkomu leyndist dulinn persónuleiki sem þráði útrás, eitthvað óvænt og spennandi. Langaði hana að sofa hjá honum eða fara með honum í sturtu? Jóel hitnaði í framan og hann var hugsanlega til í hvað sem var, í skjóli nætur, þegar flestir voru í fastasvefni. Þá fór hugarflugið af stað og raunveruleikinn var órafjarri. Myrkrið geymdi leyndarmálin og kjaftaði ekki frá. Nóttin var allt annar heimur, hulin að morgni dags.

Hann kunni ekki við að hringja dyrabjöllunni en bankaði þess í stað á gluggann í herberginu hennar. Álfhildur spratt á fætur og benti Jóel á að koma að dyrunum. Hjartsláttur hans var ör, fingurnir spenntir, hann rann til í snjónum en reisti sig eldsnöggt upp. Hún opnaði dyrnar og bar vísifingur samstundis upp að vörunum til merkis um að þau yrðu að hafa hljóð. Álfhildur kyssti hann á báðar kinnar og hjálpaði honum úr úlpunni. Hún hafði farið úr sparifötunum og smeygt sér í náttföt. ,,Gaman að þú skyldir koma,“ hvíslaði hún og eftirvæntingin leyndi sér ekki. Augun sindruðu en samt varð Jóel var við einhvern glampa sem hann hafði ekki séð áður.

,,Ég var algjörlega einn úti. Þetta er eins og draugabær, samt frábært. Allir örugglega pakksaddir eða liggjandi í leti.“ Jóel blés á fingurna til að gera eitthvað þótt honum væri ekki kalt. Nuddaði höndunum svo saman.

,,Mamma og pabbi eru enn að lesa, held ég. Við læðumst bara.“

,,Flott náttföt.“

,,Mamma og pabbi gáfu mér þau, æðislega þægileg. Ég nennti ekki að vera lengur í fínum fötum, skilurðu? Þetta er miklu þægilegra. Enda þarf ég svo sem ekkert að punta mig fyrir þig, er það?“ Jóel fylgdi henni eftir eins og skuggi og naut þess að finna sæta angan sem stafaði frá henni. Hún hlaut að vera nýkomin úr baði, hann hefði viljað fara með henni. ,,Eigum við að horfa á mynd? Ég fékk Charlie’s Angels á DVD frá stelpunum, sáum við hana ekki saman?“

,,Jú og Tommi líka.“

,,Nennirðu?“

,,Til þess kom ég.“

Álfhildur hafði raðað gjöfunum á skrifborðið og útlistaði í smáatriðum frá hverjum hún hafði fengið þær og hvað hún hefði viljað fá. Jóel kinkaði kolli hvað eftir annað, sagði smart, flott, æðislegt, ógeðslega flott, uhu, aha, vá og geggjað. ,,Viltu kók eða malt eða jólaöl eða eitthvað?“

,,Bara kók, ég er búinn að þamba jólaöl í allt kvöld.“

,,Ég kem líka með Nóa konfekt og smá snakk, bíddu.“

,,Ég sé til,“ sagði Jóel og leit í kringum sig. Kannski fer ég úr, sagði hann við sjálfan sig þegar Álfhildur var farin. Honum fannst hann roknafyndinn í óöryggi sínu. Herbergið var smekklegt. Langafi hennar hafði arfleitt hana að skrifborðinu sem var með útskornum hurðum og litlum hirslum og skúffum bæði að framan og á hliðunum. Meira að segja tveimur leynihólfum. ,,Þetta er svona rithöfundaskrifborð,“ hafði Álfhildur sagt þegar Jóel heimsótti hana í fyrsta skipti. Tölvan var á sér borði, stór troðfullur fataskápur við hliðina á dyrunum og neðst í honum voru tólf pör af skóm. Spari, hversdags, íþrótta, fínni, skóla og bara venjulegir. Skófrík, sögðu strákarnir stundum en Álfhildur sagði að þeir mættu máta ef þeir vildu. Ofan á skápnum lá gítarinn í leðurhulstri. Jóel þótti Álfhildur snillingur á gítar en samt lék hún mjög sjaldan á hann. Á veggjunum voru plaköt af poppstjörnum, leikurum og íþróttamönnum, tvö viðurkenningarskjöl fyrir frábæran árangur í gítarnámi og svarthvítar myndir af öllum fjölskyldumeðlimum. Í silfurlituðum ramma hafði Álfhildur raðað saman nokkrum myndum af bekkjarfélögum sínum úr síðustu vorferð. Jóel fannst hann vera eins og hengilmæna á myndinni en Tommi brosti breiðast, stillti sér upp eins og söngvari. Neðan úr loftinu við fótagaflinn hékk lítið sjónvarp í keðju en það hvíldi ennfremur á sérsmíðaðri hillu sem var boltuð við vegginn. Betra að hafa það fast ef það kæmi jarðskjálfti. DVD tækinu hafði verið komið fyrir í hillu í skápnum, fyrir ofan steríógræjurnar. Og snúrurnar voru vel faldar.

,,Da, daaaaaa,“ söng Álfhildur þegar hún birtist með fangið fullt af gosi, snakki og súkkulaði. ,,Það er allt leyfilegt á jólunum.“

,,Allt?“ sagði Jóel og sleikti út um. Álfhildur brosti.

,,Myndin er í tækinu þannig að við þurfum bara að koma okkur fyrir. Langbest að setja koddana og rúmteppið upp við gaflinn og vera bara í rúminu, ha?“ Jóel kinkaði kolli. ,,Það er svo kósí,“ sagði Álfhildur og færði stólinn upp að rúminu þegar hún hafði fært sængina og brotið rúmteppið saman og sett það við hliðina á koddunum. Síðan setti hún gosið og snakkið á stólinn svo það yrði í seilingarfjarlægð. ,,Farðu bara út í horn. Ég skal vera á endanum. Flott föt, Jóel, ég var ekki búin að taka eftir þeim. Fékkstu þau í jólagjöf?“

,,Nei, mamma keypti þau í gær, eða við keyptum þau í gær, hún borgaði. Mér finnst þau kúl. Tommi á svipuð, eiginlega alveg eins.“

,,Smart,“ sagði Álfhildur, ,,æðisleg, algjör töffari.“

Jóel skreið upp í rúm og hagræddi teppinu undir höfðinu og bakinu þannig að það færi vel um hann. Hann vildi hvorki liggja né sitja en gat þó ekki sett sig í réttar stellingar fyrr en Álfhildur hafði sótt fjarstýringuna og var líka komin upp í. Hún slökkti loftljósið, lokaði skápnum, kveikti á kerti á skrifborðinu og tísti þegar hún skreið upp í með fjarstýringuna. ,,Svona eiga jól að vera,“ sagði hún og spurði hvort það færi vel um Jóel. Hann kinkaði kolli. Hún settist við hlið hans, teygði sig í kókglösin, síðan í snakkið og andvarpaði af vellíðan þegar allt virtist vera eins og hún vildi hafa það.

,,Geggjað,“ sagði Jóel.

,,Hver nennir að fara að sofa strax? Miklu skemmtilegra að kúra og glápa á mynd og nærast, ha?“

Þau náðu ekki að koma sér í réttar stellingar fyrr en búið var að sýna fjölda sýnishorna úr öðrum myndum. Snakkskálin mátti ekki velta og varð þess vegna að vera á milli þeirra, kókglösin gætu oltið, koddinn rann til vinstri, teppið lak of langt undir mjóbakið, vinstri höndin á Álfhildi rakst of harkalega í síðuna Jóel, hárið á henni kitlaði hann, hægri fóturinn á Jóel leitaði of mikið til hægri og nærbuxur hans strekktust of mikið upp í boruna. En loksins var eins og allt væri komið í réttar skorður, þau og flögurnar. Jóel átti í erfiðleikum með að einbeita sér að myndinni því Álfhildur var svo klesst upp við hann. Ilmurinn af henni var svo lokkandi, einhvers konar sambland af jólasápubaðilmvatnsnáttfatadömulykt sem dáleiddi hann. Þá varð honum starsýnt á stórutærnar á henni sem höfðu tilhneigingu til að nudda sér hvor upp við aðra.

,,Hefurðu tekið eftir því að neglurnar á stórutánum á þér eru eins og litlir sjónsvarpskjáir, næstum alveg ferkantaðir?“

,,Er það?“

,,Já, og stórutærnar á þér eru annaðhvort tvíburar eða rosalega góðir vinir. Þær leita stöðugt að hvor annarri.“

,,Þetta er ættgengt, í alvöru. Mamma er svona líka, amma og langamma og stelpurnar litlu, í alvöru. Þegar við erum berfættar eða í sokkum fer önnur táin alltaf ofan á hina, oftast fer hægri táin yfir þá vinstri.“

,,Ertu að grínast?“

,,Ekki baun í bala. Farðu upp í hjónaherbergi og kíktu undir sængina hjá mömmu. Ég skal veðja að tærnar liggja í kássu, í alvöru. Mamma er vinstra megin í rúminu, nema þau séu í miðjunni, þá er pabbi oftast ofan á.“

,,Þetta er pínu kínkí,“ sagði Jóel.

,,Er þetta ekki bara sætt?“

,,Ekkert smá, það væri geggjað ef maður gæti horft á sjónvarpið eftir að hafa klætt sig úr sokkunum. Bæði Stöð 2 og Sjónvarpið. Fínt í skólanum þegar maður nennir ekki að læra.“

,,Frekar PoppTíví og Skjár I.“ Álfhildur gaf Jóel vinalegt olnbogaskot og spurði hvort hann ætlaði að missa af myndinni.

,,Ég sé að PoppTíví er ruglað á vinstri tánni. Þú hefur gleymt að borga afnotagjöldin.“ Jóel hreyfði magann hvað eftir annað eins og hann væri að drepast úr hlátri. Álfhildur danglaði aftur í hann, aðeins fastar. Hann ræskti sig og fékk sér kóksopa.

Fjölmörg atriði í myndinni vöktu hlátur og ýmsar spekúlasjónir um líkamsþjálfun, tæknibrellur, sílikonbrjóst og blondínur en Jóel var þó stöðugt með hugann við Álfhildi. Hún færði sig æ lengra upp á skaftið en hann vissi ekki hvort það var af ásettu ráði. Hún setti vinstri fótinn á milli fóta hans, hallaði höfðinu að honum, lagði vinstri lófann yfir höndina á honum og klóraði sér í fætinum með því að strjúka sér fast upp við hann, allt án þess að gefa nokkuð annað í skyn en að myndin væri skemmtileg. Í ofanálag hafði Álfhildur fært snakkið, konfektið og gosið á stólinn þannig að hún gat legið eins þétt upp við hann og henni hentaði án þess að eiga á hættu að fá meðlætið yfir sig.

Blóðið ólgaði í æðum Jóels, roði hljóp í kinnarnar, hjartað hamaðist og löngunin til þess að snerta Álfhildi var að ríða honum að fullu. Og hann var kominn með rokna standpínu. Hann óttaðist að Álfhildur myndi reka sig í typpið á honum og finna hvaða áhrif nærvera hennar hefði á hann. Hann færði hægri handlegginn varfærnislega yfir kynfærin til að veita þeim skjól.

,,Langar þig aldrei að vera á föstu?“ spurði Álfhildur þegar lítið var eftir af myndinni.

,,Ég hef ekkert pælt í því,“ laug Jóel.

,,Mig langar stundum að eiga kærasta.“

Jóel hummaði og hreyfði höfuðið íbygginn upp og niður en það gat bæði þýtt já og er það? Hann vissi ekki hvað hann átti að segja og beið eftir að Álfhildur tjáði sig frekar um málið. ,,Ekki það að ég vilji fara að sofa hjá eða neitt svoleiðis en ég held að það væri gaman að prófa að vera á föstu, bara prófa. Ég ætla sko ekki að sofa hjá nærri því strax. Í fyrsta lagi sextán, sautján eða bara átján. Mamma dræpi mig ef ég byrjaði fyrr.“

,,Alveg sammála,“ laug Jóel aftur því hann hafði margoft dreymt um að sofa hjá Álfhildi og reyndar öðrum stelpum líka. Svoleiðis hugsanir skutust bara niður í tíma og ótíma eins og svo margar aðrar án þess að hann gæti nokkuð við það ráðið. Samt var hann ekki viss um að hann þyrði að stíga skrefið til fulls ef á reyndi. Líklega ekki. Pottþétt ekki.

Álfhildur sneri sér á hliðina, hvíldi höfuðið í vinstri lófanum og studdi olnbogann við koddann, lagði hægri fótinn yfir Jóel og hægri höndina á bringuna á honum. ,,Svakalega slær hjartað hratt,“ sagði hún undrandi og færði lófann ofar þar til hann nam við hjartastað.

,,Heldurðu að hjartað sé bara easy going þegar það munar bara nokkrum millimetrum að það liggi allsber stelpa ofan á mér? Það fer nú ýmislegt af stað sem maður ræður ekki við, ha!“

,,Hvað meinarðu?“

,,Þessi náttföt þín eru örþunn þannig að þú ert næstum allsber. Hjartað er bara í sjokki, það hefur aldrei verið svona nálægt flottri gellu.“

,,Þú ert svo skemmtilegur, Jóel. Ógeðslega skemmtilegur og fyndinn.“ Álfhildur lét fingur hægri handar labba frá bringunni upp að hökunni á Jóel og fingurgómarnir gældu við hörund hans. ,,Það eru bestu kostirnir, að vera fyndinn, skemmtilegur og heiðarlegur. Já, og trúr og traustur. Ég held að þú sért þannig.“ Hún þagði um stund en bað hann síðan að færa hægri handlegginn svo hún gæti komi fætinum betur fyrir. Jóel gerði það en óttaðist að hún myndi strax gera grín að standpínunni. Hún lagði fótinn yfir klofið á honum. Jóel kipptist örlítið til en reyndi að bera sig mannalega. ,,Tommi er líka fyndinn og skemmtilegur en stundum of mikill töffari. Samt kann ég rosa vel við hann. Þið eruð báðir æðislegir.“

,,Þú ert líka frábær, Álfhildur.“

,,Það er af því að mér líður svo vel með þér. Líkur sækir líkan heim.“ Álfhildur kyssti Jóel á kinnina. Hann hreyfði hvorki legg né lið, stífnaði aðeins en ótal litskrúðug fiðrildi flögruðu um í maganum. Hann grunaði hvað var í vændum og kyngdi í tvígang, renndi tungunni yfir framtennurnar. Hann hefði viljað hreinsa munninn með tyggjói eftir snakkið. Álfhildur færði sig aðeins ofar og fikraði sig hálfpartinn upp á Jóel. Þau horfðust í augu. Hún brosti og augun sindruðu. Jóel kyngdi aftur og reyndi að brosa. Álfhildur lagði varir sínar að vörum hans. Augu hans glenntust ósjálfrátt upp og hann stífnaði í bakinu. Hugur hans var á æstu flugi, ímyndunaraflið óstöðvandi. Hún lyfti höfðinu örlítið, renndi fingrunum í gegnum hárið á sér og reyndi að festa það fyrir aftan hægra eyrað. Þau horfðust aftur í augu. Síðan renndi hún tungunni yfir varir hans. Jóel opnaði munninn varlega og tungubroddar þeirra snertust feimnislega, þreifuðu fyrir sér, hikandi. Jóel lagði vinstri handlegginn yfir hana og togaði hana betur upp á sig. Hann var að springa af girnd og skammaðist sín ekki lengur fyrir standpínuna. Naut þess að finna fyrir þunga Álfhildar, brjóstunum, tungunni, mjöðmunum, fingrunum, hárinu, þótt það kitlaði, og örum andardrættinum. Álfhildur lagðist aftur á hliðina og flissaði. Jóel reisti sig upp og þrýsti henni á bakið, brosti út að eyrum og kyssti hana af svo mikilli áfergju að það var eins og hann væri í dauðans ofboði að reyna að skora þrjú mörk í sömu sókn á síðustu mínútum úrslitaleiks.

,,Lætin,“ sagði Álfhildur og kleip hann í rassinn.

,,Þetta er svo skemmtilegt,“ stundi Jóel en tunga hans var víðförul og leitandi, löngunin til að liggja í faðmi Álfhildar óseðjandi. Þau veltust um, brostu, hlógu, kitluðu hvort annað og nutu jólanæturinnar. Heims um ból var í allt öðru bóli.

,,Taler du dansk, min lille dame?“ sagði Jóel og strauk yfir Danmörku á hálsinum á Álfhildi.

,,Nej, jeg spiser dansk, du lille krutt,“ svaraði Álfhildur og sleikti kinnina á Jóel.

,,Eða segir maður kannski snakke dansk?“ spurði Jóel. ,,Ég man aldrei hvort maður spiser, taler eða snakker dansk. Mér er svo sem skítsama.“

17. KAFLI

,,Strákar! Þetta eru þrír leikir, allir fá að spila og við keyrum á hundrað allan tímann. Ekkert helvítis hálfkák. Ókei?“ Óli þjálfari stóð í miðjum búningsklefanum í bláum Henson-galla, baðaði út höndunum, örlítið boginn í baki og frussaði ómeðvitað þegar hann lagði áherslu á einstök orð en strákarnir sátu sveittir á bekkjunum beggja vegna við hann, pungsveittir og með rjóðar kinnar. Svitadropar láku niður á enni þeirra sem höfðu lagt sig mest fram í upphituninni. Nokkrir áræddu varla að depla auga.

,,Við eigum að vera sterkari en þessi lið en ég vil engan helvítis kókópöffs hugsunarhátt. Þeir sem eru enn á kafi í jólapökkunum og steikunum geta farið heim, strax. Það á ekki að skipta neinu máli við hverja við spilum, þetta eru allt ókunnug andlit, no names, bara andstæðingar sem þarf að leggja að velli. Það sem þið gerið skiptir máli, ekkert annað. Við spilum tveir í vörninni eins og við höfum æft og munið að þið eigið að sjá manninn og boltann samtímis, annars eruð þið rangt staðsettir. Og aldrei horfa á hreyfingar leikmannsins, starið á boltann, þið þurfið að ná honum, ekki manninum. Leyfið honum að dansa ef hann vill en ráðist á boltann ef hann ætlar framhjá ykkur. Og ég vil mikla hreyfingu allan tímann, sá sem stígur niður í hælana fer umsvifalaust í sturtu. Það er fullt af urrandi mönnum fyrir utan. Við liggjum aftarlega í vörninni, lokum sendingarleiðum og þegar hornamennirnir fá boltann er 100 prósent pressa, og þá meina ég 100 prósent. Ef einn klikkar fer allt úr skorðum. Ef þeir skjóta framhjá eða missa boltann í innkast, stillum við upp eins og ég hef talað um. Við sækjum rólega á þá en ef við stelum boltanum, BANG, þá er það keyrsla upp, allir. Sævar líka, þú ert aftasti maður í sókn eins og venjulega, þótt þú sért í markinu. Mátt bara ekki fara of framarlega því þú þarft að vera eldsnöggur til baka. Muna svo enn og aftur strákar: klókir, klókir, klókir og skynsamir. Ekki selja sig, ekki loka augunum, ekki kvarta og kveina. Ef það er sparkað í ykkur vil ég ekki heyra múkk. Það pirrar hina ef þið látið sem þið hafi ekki fundið fyrir sparkinu, ekkert helvítis væl. Ef þið notið hausinn rúlliði þessu upp.“

Óli leit grimmur yfir hópinn og reyndi að ná augnsambandi við sem flesta. Smeyk mús með lítið sjálfstraust hefði fengið hjartaslag eða migið í brækurnar við það eitt að horfast í augu við hann. ,,Allir klárir,“ öskraði hann síðan og klappaði saman lófunum. Strákarnir stóðu upp, klöppuðu og öskruðu. Það var eins og einhver væri á leið í gapastokkinn.

Jólamót KA var árlegur viðburður í íþróttahöllinni á Akureyri en auk KA tóku Þór, sem var líka frá Akureyri, Leiftur frá Ólafsfirði og Völsungur frá Húsavík þátt. Öll liðin tefldu fram A- og B-liðum. Jóel og Tommi byrjuðu báðir inn á í A-liðinu.

Fyrsti leikurinn var gegn erkióvininum Þór. Viðureignin var leikur kattarins að músinni því KA valtaði yfir þá. Það var engu líkara en að leikmenn KA væru enn dáleiddir eftir þrumuræðu Óla því einbeitnin skein úr augum þeirra og þeir stigu varla feilspor. KA sigraði 6:1 og skoruðu Jóel og Tommi tvö mörk hvor.

Þrátt fyrir góða frammistöðu byrjuðu þeir báðir á bekknum í næsta leik sem var gegn Leiftri. Staðan í leikhléinu var 2:2 og síðan skoruðu Ólafsfirðingar fyrsta markið í síðari hálfleik. Óli sendi þá Tomma inn á og hann gjörbreytti leik liðsins, aðallega sóknarlega. Hann var snillingur í að draga að sér tvo andstæðinga í einu og senda síðan boltann á hárréttu augnabliki á næsta mann og þá var eftirleikurinn nánast auðveldur. KA komst yfir, 4:3, Leiftur jafnaði skömmu síðar en Tommi skoraði svo sigurmarkið rétt fyrir leikslok eftir glæsilegan einleik. Hann fékk boltann á miðju vallarins, lék snöggt til hægri og þóttist ætla að þruma á markið. Andstæðingur hans renndi sér fyrir hann en með það sama hætti Tommi við að skjóta, dró boltann að sér með hægri fæti, lék aðeins lengra, gaf boltann á Magna þegar annar andstæðingur sótti að honum, hljóp í eyðu, fékk boltann aftur og þóttist ætla að þruma sem gerði það að verkum að markmaðurinn kastaði sér. Tommi vippaði síðan boltanum snyrtilega yfir liggjandi markmanninn. Jóel dáðist að snilld vinar síns en hefði óneitanlega viljað taka þátt í leiknum.

Óli stillti upp sínu sterkasta liði gegn Húsvíkingum því um hreinan úrslitaleik var að ræða. Jóel var fremstur í vörninni, hélt sig þó hægra megin eins og Óli hafði lagt upp. Hann var eldsnöggur að hlaupa á milli manna og reyndi ávallt að snúa þannig þegar hann pressaði að andstæðingur hans neyddist til að senda boltann út í hornin. Þá beitti KA hápressu og skilaði þessi taktík tveimur mörkum á upphafsmínútum leiksins. Eftir hápressu í horninu barst boltinn óvænt til Jóels sem leit strax upp. Markmaður Völsungs, sem hafði tekið þátt í sókninni, sneri sér við um leið og boltinn tapaðist og tók strauið til baka. Án umhugsunar spyrnti Jóel vel undir boltann þannig að hann fór í háum boga með undirsnúningi yfir allan völlinn og stefndi í mark Völsungs. Markmaðurinn sá hvað verða vildi og þegar boltinn nálgaðist markið stökk hann upp í loft eins og loftfimleikamaður til að freista þess að reka einhvern skanka í boltann. Jóel til mikilla vonbrigða lenti boltinn neðarlega í þverslánni en þaðan skaust hann í andlit markmannsins og skoppaði svo í markið.

Seinna markið kom eftir leiftursókn og skildu Jóel, Magni og Tommi andstæðinga sína eftir á hælunum. Jóel lék upp að endalínu og gaf á Tomma sem hefði hæglega getað skorað, en þar sem Magni stóð fyrir opnu marki renndi Tommi boltanum á hann.

Eftir þetta sagði Óli þeim að spila skynsamlega, reyna að halda boltanum sem lengst í sókninni og taka enga sénsa. KA spilaði vörnina jafn aftarlega og örugglega og áður, þannig að Húsvíkingar neyddust til að skjóta á markið úr þröngum og lélegum færum. Í sókninni var eins og KA væri í reitarbolta því leikmennirnir léku bara á næsta mann í stað þess að reyna tæpar sendingar. Yfirburðir KA fóru í skapið á leikmönnum Völsungs og létu sumir finna harkalega fyrir sér. Dómarinn dæmdi hverja aukaspyrnuna á fætur annarri en honum var nóg boðið þegar varnarjaxl sparkaði Jóel niður aftan frá í þann mund sem Jóel tók við boltanum og ætlaði að snúa sér við. Varnarmaðurinn var rekinn af velli en Jóel lá eftir og hélt um ökklann. Hann ætlaði að standa upp eins og Óli hafði fyrirskipað en treysti sér ekki til þess. Óli hljóp inn á völlinn og þeir Tommi studdu Jóel inn í búningsklefa. Ingvar liðsstjóri tók við stjórn liðsins en Óli hjálpaði Jóel að leggjast á nuddbekkinn, setti sjúkratöskuna undir fótinn, bað um klaka í poka, færði Jóel úr skónum, legghlífinni og sokknum og lagði pokann síðan yfir ökklann.

,,Þetta verður allt í lagi,“ sagði Jóel til að reyna að sannfæra sig um að hann hefði ekki meitt sig alvarlega. Hann gretti sig því pokinn var ískaldur og hann verkjaði enn töluvert.

,,Það á að banna svona spilamennsku,“ sagði Óli og hélt um klakapokann. ,,Þessi drengur getur verið stórhættulegur.“ Hann lyfti pokanum og skoðaði ökklann gaumgæfilega. ,,Það er góðs viti að ökklinn bólgnar strax, þá er þetta ekki alvarlegt.“

,,Ég finn svaka æðaslátt hægra megin í ökklanum,“ sagði Jóel og reyndi að kíkja á fótinn.

,,Það er eðlilegt. Líkaminn byrjar strax að lækna sig sjálfur. Þú verður orðinn góður eftir fimm, sex ár,“ sagði Óli kíminn og klappaði hraustlega á hægra lærið á honum.

,,Farðu fram og kláraðu leikinn,“ sagði Jóel, ,,ég fer víst ekki langt.“

,,Ertu viss?“

,,Pottþétt.“

Jóel reisti sig upp á olnbogana og hreyfði ristina fram og aftur sársaukalaust. Verkurinn var mestur fyrir ofan kúluna á utanverðum hægri ökklanum. Jóel lagðist aftur og lokaði augunum, dró djúpt andann og þurrkaði svitann af enninu. Hann sveið í augun, vætti varirnar, saug upp í nefið. Renndi fingrunum í gegnum hárið. Hjartað hamaðist í brjóstinu. Honum leið vel þrátt fyrir allt og hann hafði engar áhyggjur af þessum meiðslum, vissi innst inni að þau væru ekki alvarleg. Ótal hugsanir sóttu þó á hann. Meiðslin bundu enda á knattspyrnuferilinn, Manchester United hafnaði samningi eftir ítarlega læknisskoðun. Gömul ökklameiðsli komu í ljós, of mikil áhætta, sögðu forráðamenn stórliðsins. Jóel fór grátandi frá Old Trafford, draumurinn var úti, milljónirnar urðu að aurum og hann sá fram á að þurfa að hunskast með rútunni norður til Akureyrar og leika með sínu gamla félagi aftur í roki eða rigningu. Hetjan komin heim, var fyrirsögn Akureyrartíðinda, með öngulinn í rassinum, boltinn sprunginn. Mamma hans trylltist, Rebekka skreið hágrátandi undir rúm, Sveinn hætti við að koma frá Kína. Jóel brosti með sjálfum sér, ótrúlegt hvaða hugmyndir gátu stungið sér niður í kollinn á honum. Álfhildur feykti fótboltapælingunum á brott, hún stóð honum ljóslifandi fyrir hugskotssjónum, brosandi, biðjandi og með blautar varir.

,,Jóel!“

Jóel reisti sig upp, Álfhildur var ekki svona dimmrödduð. Húsvíkingurinn sem hafði sparkað í hann stóð skömmustulegur við enda nuddbekksins, horfði í gaupnir sér, flækti fingrunum saman, sleikti varirnar. Jóel hafði margoft leikið gegn honum og þekkti hann eingöngu af heiðarleika og háttvísi, þar til í dag. ,,Ég vildi bara … vildi bara … skiluru … segja assakið og fyrirgeðu sko. Þjálfarinn sagði sko … að ég yrði að koma, hinga sko.“

,,Ekkert mál,“ sagði Jóel, ,,ég er feginn að þú komst.“

,,Ég ætlai sko bara sko að sparka boltanum sko, ekki í þi, skiluru?“

,,Svona gerist í hita leiksins. Samt betra að fara varlega.“

,,Ég veit, vi vorum bara spældir, held ég.“

,,Ég skil það vel. Það er fúlt að tapa.“

,,Vonandi batnaru og allt þa.“

,,Örugglega. Ég sparka bara í þig næst þegar við mætumst.“

,,Ekkert mál,“ sagði Húsvíkingurinn og vinstra munnvikið lyftist örlítið. ,,Sjáumst.“

KA skoraði eitt mark til viðbótar og eftir að Tommi hafði tekið við sigurlaununum sem fyrirliði komu strákarnir inn í búningsklefann með bikarinn. Jóel endurtók í sífellu að sér liði vel, að meiðslin væru ekki alvarleg. Þjálfarar hinna liðanna litu inn til að aðgæta hvort Jóel væri nokkuð stórslasaður. Þeir þökkuðu fyrir drengilega keppni og óskuðu KA til hamingju. Óli hældi strákunum á hvert reipi, sagði að þeir hefðu fylgt fyrirmælum hans í einu og öllu og ítrekaði að þeir myndu ná þeim árangri á vellinum sem þá langaði til. ,,Hausinn,“ sagði hann og benti á kollinn á sér. ,,Hlutirnir gerast hér inni. Toppstykkið skiptir öllu máli, strákar. Sáuð þið hvað þetta var auðvelt þegar þið voruð á tánum og með einbeitinguna í lagi? Þið stjórnið þessu sjálfir.“

Áður en Óli hleypti strákunum í sturtu tilkynnti hann hvaða tveir leikmenn hefðu verið valdir í æfingahóp KSÍ sem var skipaður leikmönnum 4. flokks. Hjartað í Jóel tók kipp. Hann þráði ekkert heitar í lífinu en að komast í æfingahópinn.

,,KSÍ verður með þrjár æfingar í nýju knattspyrnuhöllinni í Reykjavík í lok mars og svo hittist hópurinn aftur á Laugarvatni í júní. Ég hef ákveðið að tilnefna Tomma og Jóel sem fulltrúa KA og ég er sannfærður um að þeir verða okkur og Akureyri til sóma.“ Óli sagði ýmislegt meira tengt æfingunum en Jóel heyrði ekki boffs. Hann lokaði augunum, kreppti hnefana og þuldi yes, yes, yes, hvað eftir annað í hljóði. Þar sem hann lá enn á nuddbekknum við enda búningsklefans reiknaði hann ekki með að nokkur sæi að hann væri að rifna úr monti. Auðvitað var fullkomlega eðlilegt að hoppa hæð sína í loft upp við svona draumafréttir en hann kaus samt að halda andlitinu út á við.

Þegar Óli hafði lokið máli sínu sagði hann strákunum að klappa fyrir Tomma og Jóel. Að svo búnu stökk Tommi til vinar síns, réð sér ekki fyrir kæti, sló í útrétta hönd Jóels hvað eftir annað. Tommi ruglaði hárinu á Jóel, togaði í eyrun á honum og kyssti hann þrisvar á ennið. Félagar þeirra óskuðu þeim til hamingju og flestir sögðu að þeir ættu þetta skilið.

Óli ráðlagði Jóel að halda kyrru fyrir á bekknum á meðan strákarnir væru í sturtu, sagði æskilegt að kæla ökklann í tuttugu mínútur. Jóel lagði handklæði yfir andlitið á sér á meðan mesti hamagangurinn í sturtunni stóð yfir. Hann naut þess að vera í sínum hugarheimi, skælbrosandi. Hann langaði að hringja í Álfhildi með það sama, segja henni gleðitíðindin og hún myndi segja föður sínum fréttirnar, stolt af vinum sínum. Hún hefði faðmað og kysst Jóel. Synd að hún skyldi þurfa að fara til Reykjavíkur í gær, endalaus jólaboð, hafði hún sagt þegar þau kvöddust, tóm leiðindi. Jóel saknaði hennar. Hún reiknaði ekki með að koma aftur norður fyrr en á gamlársdag.

Jóel bjóst við að hann yrði óöruggur gagnvart henni eftir keleríið en það hafði hins vegar blásið í hann sjálfstrausti. Hann stækkaði um nokkra sentímetra, varð ákveðnari í framkomu og geislaði af meira sjálfsöryggi en nokkru sinni fyrr. Þegar vinirnir hittust á jóladag spurði Tommi hvort Jóel hefði fengið uppblásna dúkku í jólagjöf. Hann minntist þess ekki að hafa séð hann svona brosmildan. ,,Sjö rétta,“ sagði Jóel og brosti.

Jóel ákvað að segja besta vini sínum ekki frá því sem hafði gerst heima hjá Álfhildi. Hún hafði haft orð á því og Jóel var sammála, honum fannst engum koma það við. Samt dauðlangaði hann að létta á hjarta sínu því það var ekki á hverjum degi sem hann gat státað sig af stelpumálum. Tommi skráði sína sigra hins vegar niður í sérstaka bók. Koss þarna, káf hér, snerting á ganginum, daður í stofunni, Sigga elskar mig, Dísa dáir mig, Lína hatar mig og þar fram eftir götunum. Hann sagðist gera þetta í gríni eða til að vera með ævintýri æskuáranna á hreinu þegar hann þyrfti að skrifa fyrsta bindi ævisögu sinnar eftir að hafa verið forseti Íslands í sextán ár. Jóel hristi hausinn þegar Tommi las upp úr bókinni þegar þeir voru komnir á trúnaðarstigið, samt þótti honum þetta uppátæki vinar síns athyglisvert.

Óli skutlaði þeim Tomma og Jóel heim. Vinirnir ætluðu að tala saman eftir kvöldmat. Jóel gat gengið einn og óstuddur upp stigann, haltraði reyndar aðeins, en verkurinn var hverfandi. Óli hafði líklega haft á réttu að standa varðandi bólguna. Hann ráðlagði honum að kæla ökklann með reglulegu millibili næstu klukkustundir.

18. KAFLI

Jóel stakk lyklinum í skráargatið og sneri honum varlega þar til small úr lás, ýtti við hurðinni og beygði sig eftir íþróttatöskunni. Aldrei þessu vant kom Rebekka ekki stökkvandi á móti honum. Hún var vön að knúsa hann í klessu, fara með skrýtnar leikskólaþulur eða spyrja furðulegra spurninga. Kannski var enginn heima. Rebekka hlaut að vera að leika sér við Kolfinnu sem bjó í næsta stigagangi. Stundum voru þær eins og samlokur, stundum eins og hundur og köttur, slógust og grýttu sandi, snjó eða grýlukertum hvor í aðra. Illindin stóðu yfirleitt stutt yfir. Tvær karamellur hefðu fengið þær til að kyssast. Einhverju sinni deildu þær harkalega um það hvort Rebekka væri stærri en allir hundar í heiminum. Kolfinna hélt nú ekki, sagði að til væru risahundar sem næðu pabba hennar ,,heim að hingað“, og hún benti á hökuna á sér. Rebekka sagði ne, he, hei og svo deildu þær þar til Kolfinna fór að grenja.

Jóel lokaði varlega á eftir sér, settist á símastólinn og gretti sig þegar hann fór úr hægri skónum. Strauk síðan nokkrum sinnum yfir ökklann sem var ekki eins bólginn og hann hafði búist við. Ekki hafði mamma hans ætlað að taka aukavakt í dag eða kvöld? Hún hafði ekkert minnst á það. Hann heyrði í henni inni í svefnherbergi, dyrnar voru lokaðar, henni lá hátt rómur. Hún var í símanum. Jóel komst ekki hjá því að heyra að henni lá mikið á hjarta. Hann færði sig nær og ætlaði að banka en hætti við þegar hann heyrði hana nefna Kína. Honum krossbrá og gæsahúð spratt fram á handleggjunum. Pabbi hans kom strax upp í hugann. Jóel lagði eyrað þétt upp að hurðinni, gætti þess að gera ekki vart við sig. Hann hlustaði agndofa á símtalið eða öllu heldur eintal Huldu. Hún var augljóslega að tala við Svein og jós yfir hann skömmum. Hún fullyrti að hann ætti sök á því að hún hefði ekki haldið áfram í námi, ekki látið drauminn rætast um að búa í Danmörku og spurði síðan trekk í trekk hvers konar pabbi það væri sem styngi af frá ungum börnum. Jóel var viss um að ör hjartsláttur hans myndi koma upp um hann, hreinlega banka á dyrnar og láta Huldu vita að hann væri að springa úr forvitni og spennu. Þegar Hulda hafði þagað í dálitla stund, augljóslega til að hleypa Sveini að, öskraði hún skyndilega að honum kæmi það andskotans ekkert við hver væri pabbi Rebekku.

Pabbi Rebekku, sagði Jóel við sjálfan sig og fékk sting í magann, um hvað var hún eiginlega að tala? Hafði hann misst af einhverju? Mamma hans hlaut að hafa verið lengi í símanum. Hann færði sig frá hurðinni augnablik, kyngdi munnvatni, yggldi brúnir, strauk yfir ennið með vinstri hendinni en hallaði sér síðan aftur að hurðinni, óttasleginn. Um hvað voru þau eiginlega að tala? Hulda sagði að Sveinn hefði betur verið oftar heima í stað þess að flengjast á þessum skítadöllum út um allan heim. Hún sagðist hafa borið ábyrgð á uppeldi Jóels, séð til þess að endar næðu saman fjárhagslega og klykkti síðan út með því að segja að Sveinn hefði bara átt að standa sig betur í rúminu. Jóel trúði ekki sínum eigin eyrum. Var pabbi hans ekki pabbi Rebekku? Hvað var eiginlega í gangi á þessu heimili? Var það ástæða þess að hann hafði flutt að heiman, flúið til Kína? Hvað var mamma hans að spá? Jóel hélt áfram að hlusta og eftir nokkrar mínútur hafði hann fengið staðfestingu á því frá fyrstu hendi að hann og Rebekka væru ekki samfeðra. Jóel leið eins og hann hefði fengið hnefahögg í andlitið. Hann hallaði sér upp að veggnum og starði fram fyrir sig en sá ekki neitt. Athyglin var í öðrum heimi, hjartað kramið en særindin fikruðu sig upp í háls og honum fannst hann vera að kafna. Samt vildi hann ekki fara út. Hann vildi heyra mömmu sína segja HONUM sannleikann, ekki komast að hinu sanna með því að liggja á hleri. Hvernig gat hún eyðilagt líf þeirra?

Skyndilega rykkti Hulda upp hurðinni, aldeilis grunlaus um að Jóel hefði legið á hleri. Hún fraus þegar hún sá son sinn, galopnaði munninn og hallaði sér afturábak. Hún starði grátklökk á Jóel, lokaði munninum, leit niður í gólf. Hendurnar féllu niður með síðum, skjálfandi, og nokkrum andartökum síðar hörfaði hún og settist á rúmið. Huldi andlitið. Jóel gat sig hvergi hreyft. Hann langaði að öskra en ekkert gerðist. Langaði að ráðast á mömmu sína en húkti sem límdur við vegginn. Tárin runnu niður kinnarnar. Kverkarnar voru þurrar, hakan titraði.

,,Er þetta satt?“ muldraði hann þegar hvorugt hafði hreyft við þögninni í nokkrar mínútur. Hulda var með ekka. Jóel sá systur sína fyrir sér síhlæjandi og hoppandi og skoppandi, með stutta toppinn og svarta hárið sem heillaði alla sem urðu á vegi hennar. Litli prakkarinn hans, litli engillinn sem át úr tannkremstúpunni, hvarf þegar háttatíminn rann upp, reif kremkex í sundur til að geta borðað kremið og elskaði nammi meira en allt annað, gúmmíbangsa, gúmmítennur, marglita orma, krítar og Lindubuff sem var í uppáhaldi. Rebekka var ekki lengur alsystir hans heldur bara hálfsystir. Hvernig var hægt að missa helminginn af systur sinni með einu símtali? Með því að liggja á hleri? Kannski voru það mistök. Hann hefði átt að fara til Tomma.

,,Ég ætlaði alltaf að segja þér þetta, elsku Jóel,“ sagði Hulda nánast óskiljanlega því annar lófinn var enn fyrir munninum. ,,Það var bara aldrei rétti tíminn.“

Jóel laut höfði og saug upp í nefið. Hann hafði ekki geð í sér til að horfa á mömmu sína. Eins og hún hafði verið frábær um jólin, ekkert áfengi, reykt úti á svölum, Beggu bannað að koma í heimsókn, alltaf matur á réttum tíma, kyrrð í stofunni á kvöldin, lesið fram eftir eða spilað. Og svo eins og hendi væri veifað var Rebekka ekki lengur alsystir hans. Hvernig var hægt að eyðileggja jólin með svona fréttum, sem voru ekki einu sinni fréttir heldur eitthvert öskur til Kína, íslenskt ljónsöskur á manninn sem flúði frá barninu sem hann átti ekki þótt hann hefði alið það upp í tvö ár í þeirri trú að hann væri pabbinn? Við hvern var eiginlega að sakast?

,,Hann hefði samt ekki þurft að fara, Jóel. Þú hlýtur að skilja það. Annað eins hefur nú gerst á Íslandi, andskotinn hafi það. Þetta er búið og gert, samt leiðinlegt auðvitað. Ófyrirgefanlegt.“

Jóel varð óglatt. Hann leit á móður sína og vissi ekki hvort hann fyrirleit hana eða vorkenndi henni, nema hvorutveggja væri. Reið bara einhverjum manni úti í bæ, kom ófrísk og brosandi heim, eldaði mat og vaskaði upp eins og ekkert hefði í skorist. Kannski hafði hún brosað allt það kvöld og næstu daga, samviskulaus. Svo fæddist Rebekka og raunverulegi pabbinn vissi ekki rassgat í bala. Og pabbi að rifna úr monti, annar augasteinn fæddur, vék ekki frá henni, kjassaði hana og kyssti. Svo hvarf hann þegar hann komst að því að hann væri ekki pabbinn, heldur einhver asni úti í bæ.

,,Hver er pabbinn?“

,,Það skiptir ekki máli, Jóel. Það skiptir engu andskotans máli. Þú verður að skilja það. Sveinn veit það ekki heldur og enginn fær að vita það. Aldrei.“

,,Veit hann það ekki sjálfur?“

,,Nei.“

Jóel fannst hann vera að drukkna í miðri lygasögu. Þetta gat ekki verið að gerast. Það var ekki klukkutími liðinn síðan honum fannst hann hafa sigrað heiminn, kominn í úrvalshóp KSÍ, og svo fékk hann kjaftshögg á sínu eigin heimili. Var fullorðið fólk kolklikkað? Hausinn á honum var að springa, hann þráði að leggjast upp í rúm og halda fyrir eyrun þar til einhver segði honum að vakna, að kominn væri nýr dagur, að gærdagurinn hefði bara verið plat, smá grín. Og Rebekka myndi skríða upp í til hans, skríkjandi eins og venjulega og láta slefuna leka niður á hálsinn á honum.

,,Hvar er Rebekka?“

,,Hjá Kolfinnu.“

,,Ég ætla út,“ sagði Jóel og strauk með hendinni yfir andlitið. Hann var kominn með hausverk og þráði ferskt loft.

,,Hvert?“

,,Bara út.“

,,Fyrirgefðu Jóel. Þetta er búið að naga mig að innan öll þessi ár. Hvernig heldurðu að mér hafi liðið? Hvað átti ég að gera? Láta eyða fóstrinu? Þá væri Rebekka ekki til, myndirðu vilja það, ha? Mig langaði í annað barn en auðvitað var þetta slys. Ekki fara, Jóel. Ég þarf á þér að halda, ég vil ekki missa þig líka.“

Jóel sótti veskið sitt inn í herbergi, stakk símanum á sig, fór í úlpuna, smeygði sér í skóna og opnaði fram á gang. Mamma hans sat enn á rúminu. Jóel haltraði niður stigann, honum lá ekkert á enda vissi hann ekki hvert hann ætlaði. Hann gekk aftur fyrir blokkina, að róluvellinum og settist í rólu sem var komin til ára sinna, sætið var gömul spýta sem borað hafði verið í við endana, kaðli stungið í götin og hnútar bundnir. Hann hafði margoft dottið úr þessari rólu sem barn en núna leitaði hann á náðir hennar. Jóel hallaði sér fram og hvíldi andlitið í lófunum. Hausinn á honum var að klofna, æðaslátturinn í vinstra gagnauganu óbærilegur. Hann teygði sig eftir snjó og bar hann upp að enninu.

Jóel vissi ekki hversu lengi hann hafði setið í rólunni þegar síminn hringdi. Þótt hann væri sár og svekktur áttaði hann sig smám saman á því að það hafði engan tilgang að setja heimsmet í fýlu eða hefna sín á mömmu sinni með því að láta sig hverfa í marga klukkutíma. Það myndi engu breyta, aðeins gera hana áhyggjufulla. Kannski átti hún það skilið? Hvað ef hann léti sig hverfa í nokkra daga eða vikur? Hún myndi deyja úr áhyggjum. Rebekka myndi ekki lifa það af, litla hálfsystirin.

,,Halló!“

,,Djöfull varstu lengi að svara, maður. Varstu að runka þér?“ Tommi var samur við sig. Jóel þagði. ,,Ertu þarna?“ Jóel kinkaði kolli. Honum þótti óþægilegt að tala með kökkinn í hálsinum. ,,Pabbi ákvað að panta pizzu og kók og Brynjuís og ég veit ekki hvað,“ sagði Tommi hraðmæltur. ,,Hann er ekkert smá montinn af okkur. Kemurðu? Þú mátt það, ég er búinn að spyrja. Við skulum sko rokka feitt í kvöld.“

Jóel lokaði augunum.

,,Jóel?“

,,Já.“

,,Er eitthvað að? Það mætti halda að þú hefðir gleypt ryðgaða appels…“

,,Rebekka er ekki systir mín, bara …“

,,Ha?“

,,Mamma var að tala við pabba og ég heyrði að Rebekka er bara hálfsystir mín.“ Tommi snarþagnaði, sagði ekki orð um stund.

,,Í alvöru?“ stundi hann loksins. ,,Ert’ekk’að ljúga? Og hvað?“

,,Og ekkert. Ég veit ekki meira, fór bara út.“

,,Hvar ertu?“

,,Í rólunni, þú veist … sem við … þarna … fyrir aftan blokkina.“

,,Bíddu.“

Innan örfárra mínútna kom Tommi á harðahlaupum. Pabbi hans hafði skutlað honum að blokkinni. ,,Ertu ekki að grínast?“ Jóel hristi höfuðið. ,,Djíses kræst, maður,“ sagði Tommi. Hann settist við hlið vinar síns og þeir ræddu um þessar óvæntu og óþægilegu staðreyndir frá ýmsum sjónarhornum. Tommi var alvarleikinn uppmálaður og ráðlagði Jóel að láta sem ekkert hefði gerst. Hann sagði að Rebekka væri það eina sem skipti Jóel máli í lífinu, að fótboltanum undanskildum, og hvers vegna að svekkja sig á því sem færði manni mestu gleðina? Jóel kinkaði kolli. Tommi sór þess eið að segja engum frá þessu og ráðlagði vini sínum að steinhalda kjafti, sagði að engum kæmi þetta við, síst af öllu Rebekku.

,,Hringdu í mömmu þína og segðu að þú ætlir að borða hjá mér,“ sagði Tommi og stóð upp.

,,Ertu vitlaus!“

,,Örugglega, en ég sé enga ástæðu til að kvelja mömmu þína meira, Jóel. Hún á það ekki skilið. Það er miklu betra að tala við hana strax í stað þess að koma heim í fýlu í kvöld og strunsa inn í herbergi. Ekki ætlarðu halda kjafti heima hjá þér næstu árin?“

,,Ert þú til í að hringja?“

,,Nei, Jóel. Þú hringir og segir að þú hafir ákveðið að segja engum frá því sem þú heyrðir, ekki einu sinni mér.“

Jóel þagði og ýtti sér fram og aftur í rólunni með vinstri fætinum án þess að halda sér í. Hann seildist eftir símanum og gerði nákvæmlega það sem Tommi hafði ráðlagt honum. Hulda þakkaði honum fyrir hugulsemina og bað hann að koma ekki seint heim. Hún baðst fyrirgefningar í annarri hverri setningu, grét þess á milli. Jóel kinkaði bara kolli.

,,Hvernig er ökklinn?“ spurði Tommi.

,,Skítsæmó.“

,,Viltu að ég haldi á þér heim?“

,,Litla grínið,“ sagði Jóel en taldi að það væri skynsamlegast ef pabbi Tomma nennti að skutlast eftir þeim.

– • –

Jóel var annars hugar heima hjá Tomma, brosti reyndar út í annað munnvikið þegar foreldrar hans óskuðu honum til hamingju. Jóel sagðist vera lystarlaus en borðaði þó tvær sneiðar með skinku, osti og ananas. Fékk sér síðan stóran skammt af Brynjuís og hellti heitri súkkulaðisósu yfir. Það jafnaðist ekkert á við Brynjuís. Strákarnir horfðu á spólu með James Bond, spjölluðu dágóða stund um fótbolta, jólin, skólann og stelpur en þegar klukkan var að verða ellefu sagði Tommi Jóel að drífa sig heim. Hann kom Jóel á óvart með ótrúlegri nærgætni og föðurlegri umhyggju. Tommi faðmaði Jóel í kveðjuskyni áður en honum var skutlað heim.

– • –

Hulda húkti glaseyg og stjörf inni í stofu, umvafin kunnuglegri áfengislykt. Jóel stóð um stund í forstofunni og velti fyrir sér hvað hann ætti að gera. Hann nennti ekki að tala við mömmu sína, hlusta á eilífar afsakanir eða frekari útskýringar á málinu. Hann vildi í raun ekki heyra eitt orð um það framar. Jóel vildi fá að vera einn með Rebekku, faðma hana og sýna henni hversu vænt honum þætti um hana. Sjónvarpið var í gangi en Hulda virtist ekki með hugann við myndina þótt henni væri starsýnt á imbakassann með fætur uppi á borði og höfuðið ofan í bringu. Hún heilsaði syni sínum þegar hún varð hans vör en sýndi enga tilburði til að ræða nánar við hann. Jóel varpaði öndinni léttar. Hann fékk sér vatnsglas í eldhúsinu, hristi höfuðið yfir þremur tómum bjórdollum og hellti hálfri vodka í vaskinn án umhugsunar. Leit síðan inn í ísskáp og opnaði líka þá tvo skápa sem mamma hans var vön að geyma áfengi í. Ekkert. Hann haltraði inn á baðherbergi, burstaði tennurnar og starði lengi á sjálfan sig í speglinum. Grimmir andlitsdrættir blöstu við honum, þungar augabrúnir. Hann hreyfði þær upp og niður og geiflaði sig aðeins til að kveikja meira líf. Hárið var úfið. Hann spýtti tannkreminu í vaskinn og þurrkaði sér um munnvikin.

Jóel krossbrá þegar hann fór inn í herbergi. Rebekka var ekki í rúminu. Hann strunsaði inn í stofu. ,,Hvar er Rebekka?“

,,Hjá Kolfinnu.“

,,Fékk hún að gista?“

,,Umm.“

,,Ég ætla að sækja hana.“

Hulda yppti öxlum eins og henni kæmi ekki við hvað Jóel gerði. Hann fór aftur inn í herbergi og kom að vörmu spori með myndavél og smellti mynd af móður sinni áður en hún gat brugðist við.

,,Til hvers varstu að þessu?“ spurði hún þvoglumælt.

,,Ég veit það ekki,“ svaraði Jóel þurrlega og trekkti vélina. ,,Kannski bara til að eiga mynd af mömmunni sem ég vil ekki eiga. Myndin sem ég tók í gær var æðisleg, þessi ömurleg. Gott að sjá það í lit. Seinna. Gæti líka verið gott fyrir þig að sjá hvernig þú lítur út blindfull. Þú fengir áfall.“

Hulda muldraði eitthvað um afskiptasemi, tillitsleysi og virðingarleysi. Jóel undirbjó rúm systur sinnar þannig að hann gæti lagt hana frá sér án nokkurrar fyrirhafnar og setti sængina upp á fótagaflinn.

Móður Kolfinnu rak í rogastans þegar Jóel hringdi dyrabjöllunni. ,,Nú?“ sagði hún þegar Jóel sagði að það hefði verið misskilningur að Rebekka ætti að gista. ,,En þær eru sofnaðar.“

,,Skiptir engu máli,“ sagði Jóel og bauð sér inn. Rebekka svaf á dýnu á gólfinu hjá Kolfinnu. Hún var ekki með neinn kodda og hafði bylt sér það mikið að höfuðið nam við gólfið. Jóel var sannfærður um að hún fengi hálsríg ef hún svæfi í þessari stellingu alla nóttina. Sængin hafði runnið til og skálmarnar á náttbuxunum krumpast upp að hnjám. Annar sokkurinn hafði snúist, hællinn var á ristinni. Jóel bað um plastpoka, setti föt systur sinnar í hann, tróð skónum líka ofan í og smeygði pokanum upp á handlegginn. Síðan beygði hann sig í hnjánum, tók undir Rebekku og lyfti henni varlega upp. Hún hafði aldrei verið svona þung. Jóel rétt náði að reisa sig upp enda óstyrkur í ökklanum. Rebekka umlaði en þegar Jóel hafði lagt hana þétt upp að sér hvíldi höfuð hennar á öxlum hans en hendurnar lágu máttlausar niður með síðunum.

,,Mér þykir þetta leiðinlegt,“ sagði móðir Kolfinnu afsakandi. ,,Þær léku sér svo fallega og þegar mamma þín hringdi og bað um gistingu fyrir hana hoppuðu þær af kæti.“ Jóel svaraði engu. ,,Ég skal opna fyrir þér, Jóel minn,“ sagði konan og bauðst til að fylgja þeim yfir. Jóel afþakkaði.

Hann staulaðist niður stigann, guðslifandi feginn að Kolfinna skyldi búa á 2. hæð. Hann opnaði útidyrnar með vinstri hendinni, hélt við hurðina með hægri fætinum og mjakaði sér út. Það var skítakuldi og Rebekka eingöngu í náttfötunum. Asni gat hann verið að taka ekki með sér teppi. Hvað var hann að spá? Gangstéttin var sleip þannig að Jóel fór sér hægt enda leyfði ökklinn enga kraftgöngu. Hann lyfti betur undir systur sína þegar hún seig niður, fikraði sig upp tröppurnar að þeirra stigagangi en gat ekki sótt lykilinn í vasann nema leggja Rebekku frá sér. Það kom ekki til greina. Hann náði að hringja dyrabjöllunni með vísifingri. Móðir hans svaraði eftir tæpa mínútu, þegar fjórar ákveðnar hringingar höfðu glumið í íbúðinni.

Þegar inn var komið settist Jóel á handriðið á jarðhæðinni. Gætti þess að halla sér ekki of mikið aftur því þá hefðu þau bæði hrapað niður í kjallara. Rebekka rumskaði ekki. Henni myndi án efa bregða þegar hún vaknaði í fyrramálið. Hvað kom fyrir? Flaug ég í draumnum, vá! En fyndið. Ég verð að segja Kolfinnu vinkonu minni frá þessu.

Jóel var ekki lengur til setunnar boðið og harkaði af sér. Hann fór sér hægt en blés samt eins og hvalur þegar hann kom upp. Hulda hafði opnað dyrnar svo hún þyrfti ekki að standa upp í tvígang með stuttu millibili. Jóel gekk rakleiðis inn og lagði systur sína í rúmið, breiddi síðan yfir hana og kyssti hana góða nótt. Síðan fór hann fram, tók af sér skóna og leit inn í stofu.

,,Kennir þú Rebekku um að pabbi stakk af?“ spurði hann ákveðinn.

,,Ég kenni engum um neitt, skilurðu!“

,,Ef hún hefði ekki fæðst væri pabbi örugglega ennþá heima, er það ekki?“

Hulda yppti öxlum.

,,Ég ætla bara að minna þig á að það varst þú sem hélst framhjá, ekki pabbi. Og þess vegna skaltu ásaka sjálfa þig en ekki aðra.“

,,Þú veist ekki hver hélt framhjá hverjum, Jóel. Og hvað veit ég hver …“

Hann nennti ekki að eiga orðaskipti við móður sína og hvarf inn í herbergi. Kveikti á lampanum og lagðist í rúmið til að kasta mæðinni áður en hann háttaði. Hann var feginn að hafa sótt Rebekku. Honum þótti skrýtið til þess að hugsa að hún væri bara hálfsystir hans, hreint ótrúlega skrýtið, eftir öll þessi ár. Hann reyndi að gera sér í hugarlund hvernig pabba hans hefði liðið þegar Hulda sagði honum að hann ætti ekki Rebekku. Hvernig bregðast pabbar við þegar þeim er sagt að þeir eigi ekki barnið sitt sem þeir hafa alið upp og elskað alla tíð? Tryllast þeir eða verða þeir sorgmæddir? Næstum 30% allra barna á Íslandi voru rangfeðruð, hafði Tommi fullyrt fyrr um kvöldið, sagði að mamma sín hefði lesið það í Mannlífi. Þetta hlaut að hafa verið skelfilegt áfall fyrir Svein. Kannski fannst honum það skömm að búa með konu sem hafði alið honum barn annars manns. Var það ekki smán?

Jóel reisti sig upp, fór úr fötunum og sótti litla vasaljósið í skúffuna. Teygði sig síðan eftir myndinni af pabba sínum og mændi á hana um hríð. Síðan kraup hann við rúm systur sinnar og lýsti á andlit hennar, reyndi að átta sig á því hvaða svip hann sæi. Síðan beindi hann ljósinu á myndina af pabba sínum til að aðgæta hvort það gæti verið satt að hann væri ekki pabbinn. Var ekki svipur með þeim? Víst! Hakan var svipuð og augabrúnirnar svartar og þykkar. Jóel grandskoðaði systur sína sem var augljóslega í draumaheimi því hún bylti sér ekki þótt titringur kæmi á augnlokin þegar sterkt ljósið lýsti á þau. Jóel settist á rúmstokkinn og lagaði toppinn á Rebekku. Það hafði gleymst að þvo henni í framan. Tómatsósublettur var á hökunni, sinnepslykt af húðinni. Jóel þefaði, stóð síðan upp. Hann lyfti undir systur sína, færði hana að veggnum og lagðist varlega þétt upp að henni. Tók utan um hana og lokaði augunum.

19. KAFLI

Jóel vaknaði eldsnemma til að bera út Moggann. Barnadagur í dag, stóð neðst á forsíðunni, undarleg tilviljun fannst Jóel. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir var frekust á plássið framan á Mogganum. ,,Ég á mig sjálf,“ var haft eftir henni. Við hliðina á borgarstjóra fæddist kálfur á annan í jólum, á Staðastað á Snæfellsnesi, skírður Beckham í höfuðið á knattspyrnuhetjunni. Jóel brosti, hefði viljað eiga kálf með því nafni. Geðveikt fyndið að setja hann í fótboltaskó, líka fokdýrt, kannski fengi hann þá aðra fyrirsögn eftir ár: ,,Sló í gegn á sinni fyrstu æfingu. Þrumufleygur með hægri afturlöpp hafnaði í þverslánni.“ Fyndið ef kálfurinn tæki hjólhestaspyrnu. Mogginn sagði líka frá rólegum jólum lögreglunnar og neðst fyrir miðju var mynd af Trausta veðurfræðingi sem sagði að útlit væri fyrir stillt áramótaveður, gott fyrir flugeldana. Jóel hélt að Trausti væri löngu dauður. Hann yppti öxlum og haltraði út í frostið. Ökklinn hafði hvorki versnað né batnað, bólgan þó eitthvað í rénun.

Rebekka skreið í fangið á Jóel um níuleytið. Hann hafði ekki nennt úr fötunum eftir að hann kom heim eftir blaðburðinn. Hún spurði hvort teiknimyndir væru byrjaðar og minntist ekkert á að hún hefði sofnað heima hjá Kolfinnu. Jóel kveikti á sjónvarpinu, gaf henni kornflex, hellti nýmjólk yfir og lagði banana og mandarínu við hliðina á diskinum. Rebekka límdist við skjáinn þegar ,,Bubbi byggir“ sýndi listir sýnar í húsasmíði. Jóel skreið aftur upp í undir kunnuglegum söng Stubbanna sem hann hafði ofnæmi fyrir, fékk grænar og fjólubláar stubbabólur.

Klukkutíma síðar togaði Rebekka hann úr sokkunum og sagðist vera þyrst. Jóel reyndi að efla sjálfsbjargarviðleitni hennar en gafst upp þegar hún beit hann í vinstri hælinn.

,,Ertu brjáluð?“ gargaði Jóel og reis upp með látum.

,,Fyrirgefðu, elsku Jóel, en ég er þyrst.“

Jóel tók hana í fangið. Asni gat hann verið að öskra því hún beit svo laust. Síminn hans pípti. Hann gaf systur sinni vatn og athugaði síðan hver hefði verið að senda honum SMS. Það komu ekki margir til greina.

WAZZ UP BEIB?

Álfhildur var greinilega vöknuð, eldsnemma. Enginn tími til að sofa út í Reykjavík.

HV KEMURU?

30.12 : *

HLAKKA TIL

ME 2. R U OK?

LA LA

????

SEINNA

????

LEYNDÓ

????

31.12

C U LATER! =)

Jóel saknaði Álfhildar. Hann dauðlangaði að treysta henni fyrir leyndarmálinu og var búinn að ákveða að gera það, burtséð frá ráðleggingum Tomma. Þótti fullkomlega eðlilegt að treysta báðum bestu vinum sínum fyrir því sem hvíldi mest á honum.

– • –

Hulda var þögul á Barnadaginn, laugardaginn 28. desember, lét eins og ekkert hefði í skorist kvöldið áður. Hún veitti Rebekku þó töluverða athygli, stakk upp á sundferð og Brynjuís. Telpan brosti út að eyrum og spurði hvort hún mætti bjóða Kolfinnu með. Það var auðsótt. Þá hoppaði hún af kæti.

Jóel fór til Tomma. Þeir horfðu á tvær beinar útsendingar úr enska boltanum. Sögðu fátt en töluðu í upphrópunum á milli þess sem þeir muldu Doritos og sötruðu sítrónukók; sástu sendinguna, hrein snilld, ótrúlegur leikmaður, nau maður, þetta er rautt spjald dómari, víti, víti, sástu þetta, þvílík snudda, geðveikt góður, algjör sprinter. Í síðari leiknum fór Guðni Bergsson á kostum með Bolton sem rúllaði yfir Tottenham. ,,Hann er eins og antilópa,“ sagði Tommi og hélt ekki vatni af hrifningu, ,,hann er gjörsamlega með þá í vasanum.“

,,Hann er greinilega of góður fyrir íslenska landsliðið,“ sagði Jóel og undirstrikaði vanþóknun sína á því að Guðni hefði ekki verið valinn í landsliðið í nokkur ár með því að hrista hausinn.

,,Þvílíkt bull, algjör skandall.“

,,Þeir vilja reisa styttur af honum úti um allt England,“ sagði Jóel, ,,af því að hann er lögfræðingur og atvinnumaður. Og bestur í Bolton. Þeir segja að hann sé eini lögfræðingurinn sem hefur leikið sem atvinnumaður í úrvalsdeildinni. Þeir vilja sýna ungum strákum að það sé bæði hægt að mennta sig og verða góður í fótbolta.“

,,Nennum við því?“ spurði Tommi.

,,Kannski!“

,,Hann er langflottastur,“ muldraði Tommi og starði á Guðna lesa enn einn sóknarmanninn eins og opna bók, stela af honum boltanum og klobb’ann í þokkabót.

– • –

Álfhildur hringdi í Jóel þann þrítugasta, sagðist leggja af stað eftir kvöldmat. Erindið var að bjóða Jóel í partí heim til hennar þegar búið væri að skjóta upp flugeldum. Jóel leist vel á það. Álfhildur sagðist vera á leið í Kringluna og ekki geta talað lengur, vildi bara panta Jóel í partíið.

Gamlárskvöld var lygasögu líkast. Hulda var í essinu sínu og stjanaði í kringum krakkana, leyfði Jóel að kaupa flugelda fyrir fimm þúsund en Rebekka lét sér nægja stjörnuljós og hurðasprengjur. Hún spurði flugeldasölumanninn reyndar hvort þeir ættu ,,rakjéttu“ sem gæti flogið til tunglsins. Hann sýndi henni stærsta flugeldinn en þá faldi Rebekka sig á bak við Jóel.

Hulda bauð upp á rjúpnabringur, léttsteiktar á pönnu með gómsætu meðlæti. Ísinn var líka ljúffengur enda gerði heita súkkulaðisósan gæfumuninn. Fjölskyldan fór í göngutúr að brennunni, þau hlustuðu á snarkið og skvaldrið en mæðgurnar héldu fyrir eyrun þegar litlar sprengingar kváðu við í bálinu og allt í kring. Æstir pabbar með flugeldmóð í augum tefldu á tæpasta vað með bombur og blys, það gæti orðið slys.

Seinna um kvöldið átti sirkusinn í sjónvarpinu athygli litlu fjölskyldunnar í blokkinni og þremenningarnir hlógu í kross yfir áramótaskaupinu. Rebekku fannst fyndnast þegar landbúnaðarráðherra reið á beljubaki niður Laugaveginn og inn í Alþingishúsið. Jóel þótti mest gaman af þögla viðtalinu við strákana í hljómsveitinni Sigur Rós. Þeir minntu hann á Stubbana.

Múgur og margmenni var við róluvöllinn því myndast hafði hefð fyrir því að allir í blokkinni skytu upp flugeldum og kveiktu á blysum saman. Rebekka og Kolfinna viku varla hvor frá annarri en þegar öflugustu bomburnar sprungu gripu þær fyrir eyrun, föðmuðu hvor aðra, öskruðu og héldu að þær væru að deyja. Augnabliki síðar hoppuðu þær og trölluðu, skrifuðu bullstafi með stjörnuljósum og heimtuðu meiri hávaða. Jóel þótti gaman að sprengja og hélt sig nálægt þeim sem höfðu fjárfest í dýrustu flugeldunum. Hann naut sín í látunum, bauðst til að kveikja fyrir hina og þessa og fikraði sig nær öflugum sprengjugosum sem náðu himinhátt upp í nóttina. Hulda fylgdist álengdar með, í fjölskylduúlpunni eins og Rebekka kallaði hana því hún gat falið sig undir henni.

Eftir að hálftími var liðinn af nýja árinu sprungu aðeins nokkrar rakettur í myrkrinu, grænar, rauðar, bláar, gular og silfraðar með glitrandi stjörnum. Sumir vildu augljóslega að þeirra flugeldar fengju notið sín í friði og geymdu þá þar til nóttin var aftur orðin koldimm. Ein og ein bleik sól lýsti upp myrkrið og Jóel reyndi að fylgjast með hvar fallhlífarnar lentu. Gæti verið gaman að finna eina á nýársdag. Angan af púðri, brunnum spýtum, brennisteini og rokeldspýtum fyllti loftið. Jóel þefaði í allar áttir enda sá lognið til þess að lyktin feyktist ekki út í buskann. Hann tímdi ekki að fara strax inn, settist í gömlu róluna og horfði á eftir mæðgunum rölta inn í hlýjuna. Hann vinkaði, sagðist koma eftir smástund. Rebekka sagði að hann mætti ekki krókna úr kulda nema láta sig vita svo hún gæti komið og bjargað honum, hringt á sjúkraliðsbílinn, fjúkrunarfólkið og læknirina.

Jóel hlakkaði til að hitta vini sína í partíinu. Hann hafði talað við Álfhildi um miðjan dag, þótti gott að heyra röddina, hláturinn, skynja umhyggjuna. Hann treysti henni fyrir leyndarmálinu eftir að hafa tekið af henni loforð um að segja engum. Álfhildur sýndi mikla hluttekningu en sagði jafnframt að þetta breytti engu fyrir Jóel. Hann var sömu skoðunar enda hafði honum gefist nægur tími til að velta því fyrir sér hvernig heppilegast væri að bregðast við. Hann sagðist ekki vilja ræða þetta meira, vildi ekki að það fréttist.

Hulda og Rebekka voru að hátta þegar Jóel kom inn. ,,Mamma ætlar að lesa, mamma ætlar að lesa, ligga ligga lá, bítt’í stórutá og farðu svo frá,“ söng Rebekka þegar hún klæddi sig í náttfötin. ,,Ég fæ að sofa uppí, ligga, ligga lá, ekki, ekki þú, bítt’í ljóta kú.“

Jóel brosti. Honum varð hugsað til þess hversu furðulegt heimilislífið gat verið. Einn daginn þoldi hann ekki mömmu sína, fyrirleit hana jafnvel sökum óreglunnar, reifst eða skammaðist sín fyrir hana, næsta dag átti hann hálfsystur í stað alsystur, þriðja daginn stangaði hann karlmann ofan í baðkarið, fjórða daginn var hann í sigurvímu yfir fótboltaleik en svo gat þetta allt gerst á einum og sama deginum. Og löngu áður varð hann föðurlaus. Hann gat í raun aldrei gengið að neinu vísu, allra síst þegar móðir hans átti í hlut.

,,Ég ætla að skreppa til Álfhildar.“

,,Ekki koma seint heim,“ sagði mamma hans.

,,En það er gamlárskvöld.“

,,Já, og þú ert bara þrettán.“

,,Að verða fjórtán.“

,,Eftir átján daga, já, en þá eru líka fjögur ár í að þú verðir sjálfráða.“

,,Sumir verða aldrei sjálfráða,“ sagði Jóel og fór úr peysunni. Mamma hans virtist ætla að segja eitthvað meira en lét staðar numið, var hugsanlega að melta það sem Jóel sagði og rak á eftir Rebekku í rúmið.

20. KAFLI

,,Vitið þið að það er gamall karl í Kjarnaskógi sem passar svæðið eða svoleiðis. Þið skiljið.“ Fannar sat á skrifborðsstól Álfhildar en hinir krakkarnir húktu í rúminu eða á gólfinu í herberginu. Álfhildur hafði boðið sömu krökkum heim til sín og voru í partíinu hjá Línu. Enginn hafði heyrt um þennan gamla karl. Sölvi var þegar byrjaður að tísta, hafði augljóslega heyrt um karlinn en Fannar sussaði á hann.

,,Já, þessi gamli karl var á sinni hefðbundnu kvöldgöngu síðastliðið haust, að passa skóginn, því eins og þið vitið er ekkert mál að rústa svona skógi ef maður vill, kveikja í eða gera einhvern bömmer. Allt í einu heyrði karlinn furðulegar stunur úr litlum runna og gægðist inn og sá þar hvar skjannahvítur og loðinn karlmannsrass gekk upp og niður, mjög taktfast. Það kostar þúsundkall að ríða í skóginum, sagði karlinn og reyndi að fá manninn til að hætta að hjakka svona í runnanum, nema borga fyrst. Rassinn hélt áfram upp og niður, upp og niður og þá greip gamli karlinn til þess ráðs að pota með prikinu sínu í rassinn. Heyrðu, vinur minn, það kostar þúsundkall að ríða í Kjarnaskógi. Maðurinn sinnti þessu ekki og hélt áfram að ríða en þegar sá gamli potaði í þriðja sinn og heimtaði sinn þúsundkall þá kom kvenmannsandlit skyndilega undan manninnum og öskraði: Geturðu ekki látið okkur í friði? Nú, sagði gamli maðurinn steinhissa eftir augnabliksþögn. Eruð þið tvö? Þá kostar þetta tvöþúsundkall!“

Krakkarnir grenjuðu af hlátri og það var eins og músin hefði fjölgað sér í hálsinum á Sölva því hann tísti sem aldrei fyrr. Álfhildur átti erfitt með að hætta og náði varla andanum því hún hló á innsoginu. Hún benti á Sölva og gaf til kynna að hann yrði að hætta að tísta svo hún myndi ekki kafna.

Tommi mætti með þriðja augað í partíið. Hildigunnur tók það ekki nærri sér, sagði að loksins væri eitthvað varið í töffarann. Síðastliðin ár hafði hún nokkrum sinnum hvatt vini sína til að nota innsæið, þriðja augað, sem hún sagði að allir hefðu í enninu en fæstir notuðu. Tommi hafði málað auga á mitt ennið og leit út eins og skondin fígúra í mynd um Indiana Jones. Hildigunnur hélt áfram að hrósa Tomma, sagði að hann hefði greinilega þroskast um áramótin, væri loksins farinn að líta lífið réttu auga.

,,Þroskinn kom fyrir klukkutíma,“ sagði Tommi spekingslega og hreyfði höfuðið rólega frá vinstri til hægri, aftur og aftur eins og hann væri að glápa á alla með þriðja auganu. ,,Þá varð ég fyrir dularfullum andlegum áhrifum því ég fann Júpíter senda geisla niður til jarðar sem laust niður í mig með þeim afleiðingum að ég datt í gólfið og allir viðstaddir fengu sjokk. Þegar ég reis upp var þriðja augað galopið og ég sá hluti sem ég hafði aldrei séð áður, sá í gegnum föt, gat lesið hugsanir, séð inn í aðra veröld, fylgst með dauðum sem neita að yfirgefa þetta jarðvistarsvæði og ýmislegt sem ég þori ekki að nefna nema …“

,,Í hvernig nærbuxum er ég?“ greip Lína fram í fyrir Tomma.

Hann beindi sjónum sínum að Línu, hallaði sér örlítið fram þannig að þriðja augað glápti á hana, brosti, hristi hausinn og sagði með sömu dularfullu röddinni: ,,Fyrst sýndist mér þú ekki vera í neinum naríum en þegar ég leit betur sá ég að þú ert í eldrauðum G-streng, svaka flottum.“

Sölvi leit undrandi á Línu sem kinkaði kolli. ,,Nokkuð gott hjá þér, Tommi. Þú ert ekki eins vitlaus og þú lítur út fyrir að vera.“

,,Vitlausari,“ sagði Fannar og hló.

,,Þú ert líka í G-streng,“ sagði Tommi og mændi þríeygður á Fannar. ,,Bleikum reyndar, en það fer þér vel. Hæfir þínum persónuleika.“

,,Alveg rétt,“ sagði Fannar og brosti sínu breiðasta. ,,Þú gleymdir þeim hjá mér í gær, manstu?“

,,Usss,“ suðaði Tommi, ,,bannað að kjafta frá.“

,,Ég legg til að Hildigunnur spái fyrir okkur,“ sagði Álfhildur og stóð upp. ,,Vilja ekki allir fá að vita hvað gerist árið 2003, plís, Hildigunnur? Þú ert svo mikill snillingur.“

Þessi tillaga fékk þvílíkan hljómgrunn að Hildigunnur átti í vök að verjast. Látunum linnti ekki fyrr en hún sagði Álfhildi að sækja spil. Álfhildur stökk af stað, kom líka með meira gos, sælgæti og snakk. Hildigunnur færði sig úr rúminu niður á gólf, krosslagði fætur og tók til við að stokka spilin. ,,Hver vill fyrst?“ spurði hún án þess að líta upp.

,,Ég,“ hrópuðu flestir og endurtóku það í sífellu en þá stakk spákonan upp á því að farið yrði eftir stafrófsröð. ,,Sestu á móti mér, Álfhildur,“ sagði hún og bað Tomma að slökkva loftljósið. ,,Það verður að ríkja grafarþögn svo ég missi ekki einbeitinguna. Grafarþögn.“

Jóel fann til örlítils ótta þegar Hildigunnur sagði þetta þótt hann sæi á svip hennar að henni væri tæplega alvara. Hann vissi ekki til þess að hún hefði nokkurntíma spáð í spil heldur eingöngu leikið sér að því að ráða drauma fyrir vini sína og sína nánustu. Tommi, Jóel og Fannar settust á rúmið en Sölvi og Lína sátu áfram á gólfinu, skáhallt á móti Álfhildi.

Hildigunnur bað Álfhildi að stokka spilin en lokaði sjálf augunum á meðan. Hún tók varfærnislega við spilunum að nýju, eins og þau væru heitari eða dýrmætari en áður. Hún bað Álfhildi að leggja fingurna á spilin, einbeita sér að því að draga sjö spil og leggja þau á gólfið. Álfhildur gaf sér góðan tíma, dró eitt af öðru og lagði þau frá sér. Hildigunnur rýndi í spilin. Dauðaþögn ríkti. Álfhildur leit á Jóel og brosti. Tommi gaf honum olnbogaskot. Jóel bar vísifingur upp að munninum. Tommi kinkaði kolli, benti á þriðja augað og brosti.

Hildigunnur ræskti sig og starði á spilin eins og hún væri að bíða eftir að þau hvísluðu einhverju að henni. ,,Ég sé einhvers konar mold og þoku,“ sagði spákonan hikandi og nuddaði bæði gagnaugun með fingurgómunum, hægt og rólega. ,,Mér sýnist þú fara í jarðarför fljótlega, samt ekki sorglega því það er líka hlátur í þokunni. Það eru miklar tilfinningar í spilunum og þú munt sveiflast í allar áttir á þessu ári, fram og til baka.“ Hildigunnur þagnaði, augun hurfu nánast inn í dökka augnaumgjörðina, ennið hrukkaðist. ,,Ég sé stráka í biðröðum, sem þér þykir ekki leiðinlegt þótt þú vitir alveg hvað þú vilt. Samt sýnist mér þú máta nokkrar varir.“

Jóel fékk sting í magann, Tommi gaf frá sér lágt, draugalegt hljóð, Fannar sussaði á hann. ,,Annars blómstrar þú sem aldrei fyrr á árinu,“ sagði Hildigunnur og það var eins og þungu fargi væri af henni létt. Hún rétti úr bakinu og leit á vinkonu sína. ,,Spilin segja að þetta verði gott ár hjá þér. Og þú ert augljóslega með danskt blóð í æðum.“

Krakkarnir hlógu.

Álfhildur færði sig, kinkaði kolli eins og hún væri að melta það sem Hildigunnur hafði sagt og sagðist hvorki skilja þetta með jarðarförina né biðröðina. Tommi sagði að hún væri blind ef hún sæi ekki strákana sem slefuðu á eftir henni.

Fannar settist gegnt Hildigunni og stokkaði. Spákonan gaf sér góðan tíma eins og hún væri að stilla sig inn á hugsanir eða tilfinningar Fannars. ,,Það er mikið ljós yfir heimilinu þínu, miklu bjartara ljós en hefur verið. Og þú hoppar af kæti, dansar í kringum jólatréð sem mamma þín hefur ákveðið að taka ekki niður þetta árið. Það er svo mikil gleði og hamingja, eins og þú getur verið alvarlegur og ófyndinn,“ sagði Hildigunnur og brosti, baðst síðan afsökunar. ,,Ég sé bara gleði og aftur gleði í spilunum, eins og þú hafir dregið alla ásana.“

Fannar brosti hringinn þegar hann stóð upp, íbygginn á svip, var augljóslega að ímynda sér í hverju hamingjan væri fólgin. Vinir hans vissu alveg hvers hann óskaði heitast og Jóel vonaði að draumar hans rættust.

Jóel settist hikandi á gólfið. Hann langaði ekki að láta spá fyrir sér en vildi ekki vera heigull, enda var þetta fyrst og fremst gert til gamans. Hann var enn með hugann við varirnar sem Álfhildur ætlaði að máta á árinu, var pirraður, önugur. Hjartað sló mun örar en þegar hann sat á rúminu.

Það var léttara yfir Hildigunni en þegar hún lagði fyrstu spilin, þótt hún væri jafn einbeitt. Hún virtist ekki taka sig eins alvarlega og þá. Engu að síður þagði hún lengi áður en hún las í spilin hans.

,,Ég sé ferðalag hjá þér, elsku karlinn minn, nýja stráka sem hlaupa út um allt, allir eins. Það mætti halda að þú værir að flýja frá Akureyri. Það er allavega bíll á fullri ferð í spilunum, honum virðist liggja lífið á. Mér sýnist vera stór, svartur poki í skottinu á bílnum sem þið náið ekki að losa ykkur við fyrr en á næsta ári, sumarið 2004. Ég skil þetta ekki. Þú og mamma þín og Rebekka togið öll saman í pokann, fáið meira að segja hjálp frá grænu fólki en samt situr pokinn fastur. Rebekka grætur og grætur, vill losna við pokann en hann er pikkfastur. Þá hlær hún bara.“

Jóel sá hvernig svipur Hildigunnar þyngdist, hún yggldi brúnir og fletti spaðakónginum við. Ræskti sig og klóraði sér í höfðinu. ,,Þú ert berfættur og leiður en samt svo glaður í hjartanu. Mótlæti, mótlæti, mótlæti, segir kóngurinn, og þú klifrar þá bara hærra. Og ert mjög sáttur við það. Skrýtið. Sé ekkert meira.“

Jóel fikraði sig aftur á bak og settist upp við hurðina, íhugull og brúnaþungur, feginn að ljósið frá lampanum lýsti aðeins á spilin og Hildigunni. Hann hefði ekki vilja svara neinum spurningum og langaði ekki að velta sér upp úr spádómnum, fannst hann fáránlegur. Hann myndi aldrei flytja frá Akureyri, aldrei. Nema kannski til Kína.

Lína þvertók fyrir að láta spá fyrir sér, sagðist ekki trúa svona bulli, henni þótti samt gaman að heyra hvað sagt var um aðra. Sölvi settist á móti Hildigunni. Hún sagði stutt og laggott að árið hjá honum yrði hagstætt og að hann kæmi sjálfum sér á óvart á miðju sumri. Það var eins og allur vindur væri úr Hildigunni þegar röðin var komin að Tomma. Hún sagði að andinn hefði yfirgefið sig og hann yrði bara að eiga spádóminn inni. Tommi lét sér það í léttu rúmi liggja, sagðist hlakka til að heimsækja hana annað kvöld undir fjögur augu og gleyma G-strengnum sínum hjá henni. Hann spurði síðan hvort hann mætti leggja spil fyrir Hildigunni en hún tók það ekki í mál.

Jóel geispaði í vinstri lófann á sér og ætlaði að biðja um leyfi til að fara á klósettið þegar barið var harkalega á rúðuna. Álfhildi brá og nefndi guð en Tommi guðaði á gluggann. ,,Þetta eru Geiri putti og Snorri,“ sagði hann og tónninn í röddinni gaf til kynna að hann óskaði þess að þeir hefðu flækst í skiparakettu og skotist með henni til tunglsins.

,,Hvað eru þeir að gera hér?“ spurði Jóel og leit áhyggjufullur á Álfhildi. Hún virtist spennt og eftirvæntingarfull.

,,Bjóddu þeim inn,“ sagði Lína í sama mund og þeir börðu harkalega að dyrum. Álfhildur rauk fram og Lína var sem límd við hæla hennar. Jóel og Tommi fylgdu í kjölfarið.

,,Gleðilegt ár,“ sagði Geiri og baðaði út höndunum þegar Álfhildur opnaði, stökk inn og kyssti hana á munninn áður en hún gat tekið undir áramótakveðjuna. Síðan kyssti hann Línu líka beint á munninn en Snorri var öllu hógværari, lét stutt halló duga.

,,Okkur var sagt að mesta fjörið og flottustu gellurnar væru hér,“ sagði Geiri og kinkaði kolli til strákana, áhugalaus. ,,Er ekki verið að hössla, strákar?“

,,Þetta er einkapartí, Geiri,“ sagði Álfhildur sem virtist á báðum áttum um hvort hún ætti að hleypa þeim inn.

,,Leyfðu þeim að vera smástund,“ sagði Lína og það lifnaði aldeilis yfir henni. Álfhildur leit á Tomma og Jóel, yppti öxlum og setti upp spurnarsvip.

,,Við ætlum rétt að slíta af ykkur nokkra kossa og svo erum við farnir,“ sagði Geiri en Jóel gat ekki betur séð en að hann hefði stolist í áramótakampavín föður síns, nema þeir feðgarnir hefðu verið að djúsa saman.

,,Ertu heyrnarlaus?“ sagði Jóel og leit með fyrirlitningarsvip á Geira. ,,Hún sagði að þetta væri einkapartí. Og svo ertu búinn að kyssa þær.“

,,Ert þú með derring, litli sportstrákur? Þú ert eins og klipptur út úr Tár, bros og takkaskór. Þetta er einkapartí,“ hermdi Geiri eftir Jóel og sló töffaralega í öxlina á Snorra.

,,Ég vil að þið farið,“ sagði Álfhildur. ,,Mamma og pabbi eru uppi og þau gáfu mér bara leyfi til að bjóða …“

,,Gefðu okkur tíu fokking mínútur, Álfa mín,“ sagði Geiri og gerði sig líklegan til labba inn eftir ganginum.

,,Drullaðu þér út,“ hrópaði Jóel og gekk í veg fyrir hann.

,,Jóel, ég skal …“ Álfhildur kom ekki fleiri orðum að því Geiri greip fram í fyrir henni.

,,Ég hélt að þú værir að drekka með mömmu þinni, Jólasveinn,“ sagði hann og gerði sér upp hlátur. ,,Nei, hún er kannski með Palla eða Nonna eða Sigga, nei, það var Óli á þriðjudögum, alveg rétt, RBB.“

Jóel fann hvernig reiðin blossaði upp, hann eldroðnaði og áður en hann vissi af rauk hann í Geira. Geiri var ekkert lamb að leika við enda tveimur árum eldri og tók hraustlega á móti. Öll ljótustu orð sem Jóel kunni ultu upp úr honum samhengislaust og hann reyndi í tvígang að slá Geira sem vék sér fimlega undan í fyrra skiptið en varðist seinna högginu með höndunum. Lína hörfaði en Tommi, Snorri og Álfhildur reyndu að stilla til friðar. Jóel sá rautt og það eina sem komst að í huga hans var að berja Geira putta í klessu, sparka í hann og henda honum út. Jóel hafði náð góðu taki á jakka Geira og þótt Tommi héldi fast í besta vin sinn hélt Jóel áfram að berja út í loftið, þar til hann hitti. Álfhildur féll veinandi í gólfið og með það sama var eins og enginn annar en hún væri með lífsmarki á ganginum. Eitt augnablik ríkti vandræðaleg þögn en þegar Jóel áttaði sig á því að hann hafði lamið Álfhildi greip hann úlpuna sína og tók til fótanna. Hann fann ekki til sársauka þótt ökklinn væri ekki upp á sitt besta. Tommi hljóp á eftir honum og skipaði honum að bíða en Jóel sagði honum að drulla sér í burtu.

21. KAFLI

Jóel grúfði sig undir sængina, hjartað kvaldist með þungum dynkjum, hann verkjaði í ökklann og höfuðið var að klofna. Hann var algjör hálfviti, aumingi, asni að eyðileggja nóttina fyrir öllum, lemja stelpuna sem hann var hrifinn af og hlaupa í burtu án þess að athuga hvort hún væri með brotna tönn, sprungna vör eða skurð. Hún sem hafði gefið honum þá jólagjöf sem honum þótti vænst um. Hvers konar vinur var hann eiginlega? Jóel gat ekki hugsað skýrt. Atburðarásin hringsnerist í hausnum á honum og bullið í Geira bergmálaði undir sænginni, í herberginu, íbúðinni, alls staðar. Djöfuls fíflið að ryðjast svona inn. Þetta var allt honum að kenna.

Jóel náði varla andanum, stakk hausnum undan sænginni, starði upp í loftið. Hvað var að gerast hjá honum, af hverju þessi viðkvæmni? Mátti enginn stríða honum eða gagnrýna hann, þoldi hann ekki mótlæti? Honum varð hugsað til Ófeigs. Væri ekki best að vera bara einsetukarl eins og hann? Þurfa helst aldrei að hitta fólk, hundleiðinlegt fólk.

Jóel leit á rúm Rebekku. Annaðhvort hún eða Hulda hafði raðað böngsunum smekklega á ábreiðuna og hrein föt voru á ofninum. Rebekka fékk að sofa upp í hjá mömmu sinni og Hulda hafði tekið til hrein föt. Var mamma hans að breytast? Þurfti Jóel endilega að ganga af göflunum þegar mamma hans virtist ætla að taka sig saman í andlitinu? Var þeim lífsins ómögulegt að brosa samtímis?

Jóel leit á símann, langaði að kveikja á honum, hringja í Álfhildi, spyrja hvort Geiri putti hefði ekki örugglega farið strax og líka forvitnast um hvort hún hefði nokkuð meitt sig. Hann kveikti á símanum, beið eftirvæntingarfullur eftir SMS pípi en slökkti þegar hann var orðinn of spenntur. Lagðist á koddann og kveikti aftur á símanum. Klukkan var orðin svo margt, hann hafði legið í rúminu í hálftíma. Árið fór greinilega af stað með látum, tíminn spretti úr spori eins og hann væri í kapphlaupi við klukkuna. Jóel yrði 18 ára á morgun og 25 ára hinn daginn ef ekkert yrði að gert.

Hann kipptist til þegar síminn hringdi, leit á númerið, efins um hvort hann ætti að svara, stakk símanum undir sængina, breiddi síðan yfir sig og svaraði.

,,Ertu klikkaður?“ hreytti Tommi hneykslaður út úr sér.

Jóel þagði.

,,Þú rústaðir partíinu, maður, geðveikt bilaður.“

Jóel kyngdi.

,,Ertu þarna?“

,,Já.“

,,Hvernig datt þér í hug að ráðast á Geira? Maður ræðst ekki á fólk þótt það sé fífl. Það eru bara asnar sem ráðast á fífl. Og fífl sem ráðast á asna. Asninn þinn.“

,,Hvernig líður Álfhildi?“

,,Hún er nefbrotin og missti báðar framtennurnar. Hún er eins og lúbarinn boxari.“

,,Þú lýgur,“ sagði Jóel og fannst svartnætti hellast yfir sig.

,,Já, reyndar, en þú varst heppinn að meiða hana ekki meira. Hún var að drepast í eyranu þegar við fórum.“

,,Lamdi ég hana í eyrað?“

,,Já.“

Jóel kom ekki upp orði á meðan hann var að jafna sig eftir lygina í Tomma og þeim fréttum að hann hefði barið Álfhildi í eyrað. Það gat ekki verið betra þótt það væri slæmt.

,,Hún var með stanslaust suð í eyranu,“ sagði Tommi. ,,Geiri og Snorri drulluðu sér í burtu en við sátum aðeins lengur.“

,,Vildi hún hafa ykkur áfram?“

,,Hún sótti bara þvottapoka og klaka og kældi eyrað í tíu mínútur. Og við lofuðum að segja mömmu hennar og pabba ekki frá þessu.“

,,Ertu að grínast?“

,,Nei, hún sagði að þetta hefði verið óvart og það væri algjör óþarfi að kjafta frá.“

Jóel henti sænginni af sér og settist, dæsti eins og hann hefði lengi beðið eftir rétta tækifærinu til að varpa öndinni léttar, og klóraði sér í hausnum. ,,Ætti ég að hringja í hana?“

,,Hvað heldur þú?“

,,Ég held ekki neitt.“

,,Þá hringir þú í hana, fíflið þitt og biðst afsökunar. Þá er þetta búið mál. Þú þekkir Álfhildi, hún fyrirgefur alltaf öllum allt.“

,,Alltaf öllum allt,“ endurtók Jóel.

,,Þú skilur,“ sagði Tommi.

,,Ég var bara ógeðslega pirraður,“ sagði Jóel og langaði að útskýra fyrir Tomma hvers vegna hann hefði ráðist á Geira.

,,Þú þarft ekki að afsaka þig, Jóel. Ég yrði pirraður í þúsund ár ef ég væri í sömu sporum og þú. Allt í einu áttu bara hálfsystur og svo er mamma þín djúsari. Það er geðveikt fúlt. Og svo er pabbi þinn í Kína. Álfhildur veit alveg hvernig þér líður út af þessu öllu. Hafðu engar áhyggjur.“

,,Hafið þið verið að tala um mig?“

,,Þurfum við leyfi til að tala um þig?“

,,Nei, en …“

,,Skiptu þér ekki af því sem þér kemur ekki við. Þú getur ekki stjórnað því sem aðrir segja, hugsa eða gera.“ Tomma virtist létt eftir að hafa romsað þessu út úr sér.

Jóel leið sífellt betur því lengra sem leið á símtalið. Tommi var sannarlega traustur vinur þótt hann hefði skammað hann í upphafi samtalsins og undir það síðasta. Jóel hefði gert slíkt hið sama ef Tommi hefði lamið Álfhildi og eyðilagt partí.

,,Við sjáumst á morgun, ef ég vakna,“ sagði Tommi. ,,Ekki hringja í mig fyrr en um kvöldmatarleytið. Þá fæ ég mér morgunkvöldmat og svo getum við tjillað eða hösslað eða bloggað eða rokkað eða sjokkerað eða eitthvað. Eða bara farið og lamið Álfhildi.“

Jóel brosti og heyrði Tomma brosa líka. ,,Takk, Tommi. Sjáumst á morgun.“

Jóel var á báðum áttum um hvort hann ætti að hringja í Álfhildi eða bíða með það til morguns. Hún var örugglega sofnuð. Pottþétt. En að senda henni SMS? Þá þurfti hann ekkert að segja. Hann lyfti símanum.

FYRIRGEFDU :“(

Jóel horfði á símann eftir að skilaboðin skutust yfir til Álfhildar. Auðvitað var dónalegt að senda bara SMS, heigull gat hann verið. Hjartað barðist sem aldrei fyrr. Hún var besta vinkona hans og hann gat ekki beðist afsökunar eins og sannur heiðursmaður. Hann sló inn símanúmerið hennar og var í þann mund að hringja þegar hún hringdi. Honum dauðbrá.

,,Halló.“

,,Jóel,“ sagði Álfhildur glaðlega.

,,Fyrirgefðu, Álfhildur, þetta var alveg óvart og ég … ég ætlaði ekki að senda SMS og var að … get svarið að ég var að …“ Jóel fékk kökk í hálsinn og þagnaði.

,,Þetta var bara slys, við sáum það öll. Ég finn eiginlega ekki fyrir neinu núna, bara smá suð sem hættir örugglega í nótt.“

Jóel saug upp í nefið.

,,Fyrirgefðu, ég … mig langar bara að gráta.“

,,Það er svo gott að gráta, Jóel,“ sagði Álfhildur, ,,þá losnar maður við svo mikið. Ég græt oft út af engu og þá líður mér miklu betur.“

,,Ég veit það,“ snökti Jóel, ,,ég græt líka oft þegar ég er einn. Mest á kvöldin, eiginlega bara á kvöldin þegar ég er að fara að sofa. Þá hugsa ég svo mikið. Það er eins og allar hugsanir í heimi láti mig ekki í friði.“

,,Ég hugsa líka rosamikið þegar ég fer að sofa. Þá róast líkaminn og maður hefur ekkert að gera nema hugsa og bíða eftir að maður sofni.“

,,Ég á svo erfitt með að sofna, vaki bara og vaki og hugsa bara og hugsa. Stundum skrifa ég pabba löng bréf á nóttunni, stundum vill Rebekka hlusta á Heims um ból úr spiladósinni þegar hún getur ekki sofnað. Við erum mjög lík, ég og hún.“

,,Fallegt af þér að skrifa pabba þínum,“ sagði Álfhildur, ,,ég vona að hann komi bráðum aftur til ykkar.“

,,Ég líka.“ Jóel langaði að segja Álfhildi frá því að hann sendi pabba sínum aldrei bréfin því hann vissi ekki hvert heimilisfangið var en ákvað að halda þessu út af fyrir sig. Hann vildi ekki treysta vinum sínum fyrir öllum leyndarmálum, þá væru þau ekki lengur leyndarmál.

,,Hittumst á morgun, Jóel. Ég hlakka til að sjá þig.“

,,Takk fyrir að hringja og fyrirgefðu aftur og takk fyrir að segja mömmu þinni og pabba ekki frá þessu. Pabbi þinn hefði örugglega brjálast.“

,,Mömmu og pabba líkar svo vel við þig að þau fyrirgefa þér allt.“

,,Það held ég ekki,“ sagði Jóel.

,,Nei, kannski ekki. Sjáumst á morgun.“

,,Góða nótt.“

22. KAFLI

Ófeigur dó á nýársnótt, í bæjarfötunum, brúnum, slitnum flauelsjakkafötum frá miðri síðustu öld. Hvíta skyrtan, sem var líka 50 ára gömul, var orðin drapplituð, slifsið aðeins yngra og betur með farið. Skórnir voru gljáfægðir, tiltölulega nýir, jólagjöf frá frændfólki fyrir nokkrum árum. Álfhildur færði Jóel tíðindin skömmu eftir að Gerður G. Bjarklind las hádegisfréttirnar í Ríkisútvarpinu. Jóel hafði loksins tekist að sofa út enda sýndu mamma hans og Rebekka honum einstaka tillitssemi, stigu ekki fæti inn í herbergið fyrr en hann vaknaði. Þá var hann svo þreyttur eftir þennan langa svefn að hann hafði sig ekki á fætur, þráði að liggja og móka og hugsa og dreyma. Samt fann hann hvernig augun bólgnuðu sífellt meira af of miklum svefni. Símtalið rak hann á lappir, limirnir voru stirðir, hausinn þungur, tungan slöpp.

Álfhildur var miður sín, grátklökk og sagði að pabbi sinn hefði fundið Ófeig rétt áðan. Þorsteinn hafði farið í bíltúr í blíðunni á miðjum morgni í þeim tilgangi að bjóða gamla manninum í mat um kvöldið, eins og ævinlega á nýársdag. Minnstu munaði að Álfhildur hefði líka fundið hann því hún ætlaði með í bíltúr en hætti við á síðustu stundu, var guðslifandi fegin, þoldi ekki lík. Ófeigur virtist hafa vitað að hann var feigur. Hann klæddi sig í bæjarfötin, skrifaði bréf til sinna nánustu til að upplýsa þá um að hann þyrfti að hverfa á vit feðra sinna og óskaði eftir því að bærinn yrði seldur góðu fólki sem vildi halda búskapnum áfram. Skepnurnar gætu fylgt með í kaupunum. Þegar hann hafði hripað skilaboðin niður á blað, lagðist hann í fötunum upp í rúm, krosslagði hendur á Biblíunni sem hann hafði lagt á bringuna og lauk sinni jarðvist, rétt eins og honum hefði fundist tími til kominn að kveðja.

Kötturinn hafði hringað sig niður við fætur Ófeigs en páfagaukurinn var hvergi sjáanlegur, þótt fjaðrir væru úti um allt hús. Andlit gamla mannsins var friðsælt. Hann hafði dáið sáttur við guð og menn.

Jarðarförin fór fram í kyrrþey að ósk hins látna.

– • –

Fyrr en varði var jólafríið búið og skólabjöllur glumdu um bæinn, hver með sínum hætti. Miskátir krakkar hlupu við fót eða hjóluðu, spenntir að segja bekkjarfélögunum frá nýju fötunum, diskunum, græjunum, skíðunum, bókunum, veislunum og flugeldunum. Kannski einhverjum leyndarmálum en ekki síst hversu lengi þau hefðu fengið að vaka yfir hátíðarnar. Sumir höfðu ekkert að segja frekar en vanalega, undu sér best í eigin hugarheimi burtséð frá bröltinu og hávaðanum allt í kring. Þögnin var þeirra skjól um jól eins og ævinlega.

Jóel hafði farið út með bolta á hverjum einasta degi á nýju ári, ásamt því að mæta á reglubundnar æfingar. Tommi slóst oft í för með honum enda ætlaði hann sér líka stóra hluti í framtíðinni. Hann var þó ekki eins viljugur og vinur hans, kaus oftar en ekki að hanga í tölvuleikjum eða í blogginu þar sem viðbrögðin létu ekki á sér standa, misgáfuleg, ögrandi eða hreinlega eggjandi. Þá espaðist Tommi upp, sat lengi við og sendi frá sér tvíræð skilaboð.

Jóel stefndi að því að æfa aukalega á hverjum einasta degi, jafnvel þótt hann hefði ýmislegt annað fyrir stafni. Fimm mínútur voru betra en ekkert, fimmtán ennþá betra en best var ef hann gæti æft í klukkutíma í senn eins og hann ætlaði sér. Stundum var of mikill snjór á vellinum, hálka eða hann hættulega ójafn. Þá lét Jóel sér nægja að fara út á leikvöll við blokkina til að halda bolta á lofti, rekja hann með ýmsum gabbhreyfingum, eða þruma í gaflinn á blokkinni til að æfa skottæknina og móttökuna. Hann þrusaði í gaflinn með margvíslegum hætti, allt eftir því hvernig og hvar hann vildi að boltinn kæmi til baka. Hann tók á móti honum með brjóstkassanum, innanfótar, með höfðinu eða ristinni, jafnvel lærinu ef því var að skipta. Og hann gætti þess að nota báða fætur, var meðvitaður um mikilvægi þess að vera jafnvígur á báða því það gat skilið á milli þess að vera miðlungs dútlari og afbragðsgóður. Jóel lét sér ekki nægja séræfingar með bolta heldur gerði hann yfir eitt hundrað magaæfingar á hverjum degi, þrisvar sinnum þrjátíu armbeygjur og réttur og sippaði líka reglulega. Las í bók eftir Youri Sedov, rússneskan þjálfara sem þjálfaði á Íslandi með góðum árangri, að það yki þolið og stökkkraftinn að sippa. Hann fann strax muninn, varð snarpari en áður og sjálfstraustið jókst.

– • –

Jóel varð fjórtán ára 18. janúar, elstur í bekknum. Hann langaði að halda upp á afmælið með því að hitta klíkuna góðu en hætti við því Rebekka var lasin. Reyndar var hann ekki spenntur fyrir því að bjóða krökkunum heim, vildi ekki að þeir vissu of mikið um hans heimilishagi. Tommi sagði að Jóel kæmist ekki upp með það að sleppa afmælinu og bauð klíkunni í pizzupartí á Greifanum. Jóel bað hann fyrir alla muni að vera ekki að gera mál úr því þótt hann ætti afmæli en Tommi hélt því fram að mamma hans og pabbi hefðu heimtað að bjóða öllum í pizzu. Og það fylgdi stór ís í eftirrétt, með súkkulaðisósu og jarðarberjum. Frítt kaffi fyrir engan.

Krakkarnir slógu saman í ferðageislaspilara með hristivörn. Jóel naut félagsskaparins og léttleikans, hélt stutta þakkarræðu, sagðist ekki vita hvar hann væri staddur í lífinu ef hann ætti ekki svona góða vini. Tommi talaði fyrir hönd hópsins og sagði að þótt hver dagur í lífi þeirra með Jóel væri kvöl og pína ætluðu þau samt að halda áfram að vera vinir hans, af því að hann væri elstur og fengi fyrstur bílpróf. Hildigunnur benti hópnum á að hún væri ári eldri en þau öll og þess vegna ættu þau að sýna henni meiri virðingu. ,,Þú tekur örugglega ekki bílpróf sautján ára,“ sagði Tommi þá og bætti við að hún væri ekki týpa til að aka bíl.

Janúar og febrúar voru fremur tíðindalitlir þótt veðrið sýndi bæði sínar bestu og verstu hliðar. Það snjóaði, rigndi, gerði kafaldsbyl, brunagadd og hávaðarok. Veðrið var í ham, skipti skapi á meðan sjónvarpskallinn Trausti tíundaði veðrið næsta sólarhring, sagði frá úrkomu í grennd og roki á Tannstaðabakka. Skyldi veðurskipið Líma vera sokkið? Stundum brugðu vinirnir sér á skíði, enn oftar á skauta, en heitu pottarnir í sundlauginni nutu oftast nærveru þeirra. Þar gátu Tommi og Jóel dormað í allskyns pælingum, stundum í góðra vina hópi en oftast aleinir. Gláptu úr sér augun og hvísluðust á þegar álitlegar og þrýstnar dömur svömluðu nálægt þeim.

Jóel var einbeittur í skólanum og fátt kom honum úr jafnvægi. Hann var viss um að árið 2003 yrði happaárið hans. Mamma hans drakk mun minna en áður þótt hún fengi sér í glas endrum og sinnum. Hún bætti við sig vöktum á barnum til að eiga fyrir Visagreiðslunum og skynsemin og blankheitin gerðu það að verkum að hún kom oftast edrú heim. Begga náði að spilla henni einu sinni í janúar en Jóel lét sem hann hefði ekki tekið eftir því að hún skilaði sér ekki heim fyrr en undir morgun. Hann reyndi að taka líferni móður sinnar ekki nærri sér en hafði hins vegar áhyggjur af systur sinni. Árið virtist ekki leggjast eins vel í Rebekku og Jóel. Hún vaknaði ekki eins spræk og venjulega, fór samt snemma að sofa en kvartaði undan slappleika sem var ólíkt henni því undir flestum kringumstæðum harkaði hún af sér. Stundum nennti hún ekki að ganga upp stigann heldur bað Jóel um að halda á sér, og þótt uppáhaldsmaturinn hennar væri á boðstólum var hún lystarlaus. Hún hafði varla orku til að segja að hún væri þreytt, þótt hún væri það augljóslega.

Hulda fór með hana til læknis um miðjan febrúar og fékk þann úrskurð að Rebekka væri með öll einkenni flensu. Jóel þótti flensan dragast verulega á langinn. Ein mesta breytingin á hátterni Rebekku var sú að hún var ekki eins mikill prakkari og áður, talaði minna og var nánast hætt að skríða upp í til Jóels við öll tækifæri. Kannski voru það þroskamerki. Breyttust börn ekki smám saman, hættu að leika sér af hjartans einlægni og urðu heft og þvinguð eins og fullorðnir? Ekki síst ef þau umgengust heft og einstrengingslegt fólk. Nei, Rebekka var of ung til að týna barninu í sér, enda aðeins fimm ára, á besta og einlægasta aldri. Jóel stóð ekki á sama um slappleika hennar en Hulda treysti lækninum.

– • –

Í byrjun mars fengu þeir Jóel og Tommi bréf frá KSÍ þess efnis að þeir ættu að mæta á æfingar með úrvalshópnum í Egilshöllinni í lok mánaðarins. Þeir gátu ekki beðið sökum eftirvæntingar og Jóel las bréfið aftur og aftur. Hann hlakkaði til að prófa nýju fótboltaskóna, til heiðurs Álfhildi. Sá skyldi láta finna fyrir sér og klína boltanum upp í samskeytin. Bara að hún gæti brugðið sér suður og fylgst með snillingunum, dáðst að þeim, klappað fyrir þeim eða faðmað þá. Tommi hafði þegar útvegað strákunum gistingu hjá móðursystur sinni sem bjó í Grafarvogi, í göngufæri frá knattspyrnuhúsinu.

,,Geggjað,“ sagði Jóel, ,,hrein snilld.“

,,Svo getum við farið í bíó á kvöldin, leigt spólu eða hösslað,“ sagði Tommi. ,,Fínt að breyta aðeins til. Samt gæti ég ekki hugsað mér að flytja til Reykjavíkur.“

,,Ha? Aldrei í lífinu,“ sagði Jóel. ,,Frekar til Færeyja.“

– • –

Kvöld eitt um miðjan mars, þegar Jóel var í heimsókn hjá Álfhildi og foreldrar hennar forvitnuðust um hvort eitthvað væri títt, minntist Jóel á slappleika Rebekku, sagði ennfremur að sér stæði ekki á sama. Þorsteinn spurði hvort hún hefði farið í blóðprufu.

,,Mamma er búin að fara tvisvar með hana til læknis en hann segir bara að hún sé með flensu.“

,,Það getur vel verið en …“

,,Það hafa margir í okkar bekk fengið flensu eftir áramót,“ sagði Jóel og leit á Álfhildi sem kinkaði kolli.

,,Samt ekki við,“ sagði hún og það glaðnaði yfir henni.

,,Rebekka er með svo ljóta marbletti,“ sagði Jóel til að leggja frekari áherslu á það við Þorstein að systir hans væri sárlasin. ,,Þeir eru ekki bláir eða gulir eins og ég fæ stundum í fótboltanum, heldur rauðir. Eins og þeir séu alltaf nýir. Kannski er hún alltaf að detta í leikskólanum eða slást.“

,,Ég skal tala við Einar lækni, vin minn á spítalanum. Það er ekkert vit í öðru en að taka blóðprufu. Hún gæti verið með sýkingu sem hefur þessi áhrif.“ Þorsteinn setti upp tannlæknasvipinn sem brá oft fyrir þegar hann ræddi alvarleg málefni eða þegar honum lá mikið á hjarta því hann var meðvitaður um að fólk treysti því sem læknismenntað fólk sagði, ekki síst ef það var í hvítum sloppum.

Þorsteinn hringdi sjálfur í Huldu degi síðar og ráðlagði henni að fara með Rebekku til Einars. Jóel fór með upp á spítala enda heimtaði Rebekka það. Jóel og Hulda þurftu að skiptast á að halda á henni inn á spítalann, hún sagðist ekki geta labbað. Henni þótti spennandi að fara upp á sjúkrahús og hitta lækni. Rebekka grét þegar blóðprufan var tekin en hætti um leið og henni var sýnt hvaða verðlaun væru í boði fyrir duglegar telpur. Hún valdi sér krúttlegan hund, sagði að hann passaði alveg í hópinn á rúminu hennar.

– • –

Þegar Jóel kom heim úr skólanum daginn eftir heimsóknina upp á spítala sá hann jeppa Þorsteins fyrir utan blokkina. Álfhildur hafði ekkert minnst á það að pabbi hennar hefði ætlað að heimsækja þau. Nema hann ætti erindi við aðra í húsinu. Það var líklegast því hann hafði aldrei komið heim til Jóels og hafði ekkert þangað að sækja. Jóel hraðaði sér upp stigann og opnaði dyrnar. Honum dauðbrá þegar hann leit inn í eldhús því móðir hans sat grátandi við borðið og Þorsteinn stóð yfir henni og reyndi að hughreysta hana. Þau litu bæði á Jóel og það leyndi sér ekki að eitthvað verulega alvarlegt var á seyði.

,,Sæll, Jóel minn,“ sagði Þorsteinn brúnaþungur en reyndi þó að brosa. Jóel lét töskuna falla á gólfið en hreyfði sig ekki að öðru leyti. Það hlaut einhver að vera dáinn. Ekki Ófeigur aftur, hugsaði Jóel án þess að ætla sér það. Kannski pabbi? Mamma hans var ekki vön að gráta þegar hún var edrú og svo var hún svo sorgmædd. Hún reyndi að hylja andlit sitt.

,,Fáðu þér sæti, Jóel minn.“

,,Hvað er að?“

Þorsteinn gekk til hans og bað hann að setjast við borðið. ,,Það eru komnar niðurstöður úr þeim blóðsýnum sem voru tekin úr systur þinni.“ Þorsteinn talaði af einstakri yfirvegun og horfði beint í augun á Jóel sem fann kaldan svita spretta fram á enninu. Hvaða fréttir voru eiginlega í vændum? Af hverju var Þorsteinn svona alvarlegur? Jóel hafði aldrei séð hann svona brúnaþungan, ekki einu sinni þegar Jóel og Álfhildur brutu rúðu í bílskúrnum hans þegar þau voru sjö ára. ,,Það er best að segja sannleikann eins og hann er, Jóel. Það bendir allt til þess að systir þín sé með krabbamein, svokallað bráðahvítblæði. En hún þarf að fara í skoðun til Reykjavíkur svo við séum hundrað prósent viss.“

Jóel hefði ekki getað fundið meira til þótt hann hefði fengið byssukúlu í andlitið. Hann hætti að sjá það sem var í kringum hann, þurfti að styðja sig við borðið því honum fannst hann vera að riða til falls. Hvernig gat … af hverju … hvers vegna var …? Þúsund spurningar spruttu fram hver í kapp við aðra af svo miklum þunga að Jóel heyrði ekki það sem Þorsteinn sagði í kjölfar þessara válegu tíðinda. ,,Hvít blóðkorn … góðar lífslíkur … erfið meðferð … flytja suður … 80% líkur … standa saman … 5 ár … stuðningur … finna íbúð … skipta um skóla …“ Setningarnar runnu saman í eitt og aðeins örfá orð af allri romsunni náðu athygli Jóels, samhengislaust. Hann langaði að hlaupa frá borðinu en gat sig hvergi hreyft. Mamma hans snökti, Þorsteinn færði henni vatnsglas og eldhúspappír. Jóel gat ekki hugsað heila hugsun. Hann langaði að gráta en ekkert gerðist, maginn var kominn í hnút, kökkurinn í hálsinum stækkaði og stækkaði og Jóel átti erfitt með að anda. Hvernig gat systir hans fengið krabbamein? Það var ekki hægt, ekki hún Rebekka litla. Þetta hlaut að vera einhver misskilningur. Hvað var eiginlega að þessum helvítis lækni? Hann hlaut að hafa ruglast á blóðsýnum eða verið fullur í vinnunni. Rebekka yrði aldrei alvarlega veik, kannski pínu slöpp eins og hún hafði verið. Aldrei neitt meira. Hún var skemmtilegasta og hraustasta stelpa sem til var. Læknirinn sagði að þetta væri bara flensa, ekkert alvarlegt, ekki væri hann að ljúga. Aldrei! Þorsteinn bjargar þessu, þótt hann sé tannlæknir. Hann bjargaði öllu, var svo stór og sterkur og ábyrgðarfullur. Spilaði meira að segja með landsliðinu. Hvers vegna var hann annars að skipta sér af þessu? Kannski var þetta allt Jóel að kenna. Af hverju var hann að segja Þorsteini frá veikindum systur sinnar? Hvað kom honum þetta við? Kannski væri allt í lagi með hana ef Jóel hefði haldið kjafti. Hvaða hringavitleysa var þetta?

23. KAFLI

Krabbamein, hvítblæði, hvítblæði, krabbamein, bráðahvítblæði. Þessi orð bergmáluðu í höfði Jóels það sem eftir lifði dags. Og dauðinn skaut líka reglulega upp kollinum. Hann sá allt ferlið fyrir sér, veikindi, vonlausa baráttu, slöngur, blóð, sjúkrahús, hjartahnoð, sírenuvæl, kistulagningu, grátandi ættingja, jarðarför, minningargreinar og kistuna niðri í gröfinni. Hversu vegna þurfti hugurinn að sýna honum allar þessar ógeðslegu myndir? Hann hafði engan áhuga á þeim, vildi hugsa jákvætt, sjá Rebekku hlæjandi og hlaupa fríska fram og til baka á leikskólanum. Samt birtist dauðinn reglulega í ýmsum myndum. Hvað ef hún yrði nú óvart grafin lifandi? Og myndi vakna úr dái í koldimmri kistunni, langt undir yfirborði jarðar. Jóel sá Rebekku litlu krafsa í kistulokið, gráta úr sér augun, kalla: Jóel, hjálp. Elsku Jóel, ég er ekki dáin. Þú verður að heyra í mér. Hjálp, elsku Jóel. Hvar ertu?

Hann huldi andlitið í lófunum, hágrét. Hvers vegna var lífið svona ósanngjarnt? Hvað hafði hann gert sem réttlætti það að pabbi hans flytti til útlanda og systir hans fengi krabbamein? Hvers vegna kom þetta ekki fyrir aðra? Af hverju vildi mamma hans hafa Rebekku inni hjá sér aftur? Af hverju mátti hún ekki sofa í sínu rúmi?

Jóel var einmana, vissi ekki hvort hann langaði að hringja í Tomma eða Álfhildi eða pabba sinn eða bara eitthvað út í buskann. Hann langaði að tala við einhvern, láta hugga sig, finna fyrir hlýju faðmlagi. Klukkan var bara níu.

Hulda barði að dyrum. Jóel saug upp í nefið og þerraði tárin. Hún beið ekki eftir því að hann byði henni inn. Hulda settist við hlið sonar síns og tók utan um hann. Hann hallaði höfðinu að henni og þau grétu bæði. Mamma hans strauk hvað eftir annað yfir hár sonar síns. Þau þögðu.

,,Við verðum að vera sterk, Jóel,“ sagði Hulda eftir drykklanga stund. ,,Rebekka hefur aldrei þurft meira á okkur að halda en einmitt núna.“

Hann svaraði engu.

,,Ég ræddi betur við hana þegar við vorum búnar að biðja bænirnar. Hún er miklu hressari eftir að hafa fengið lyfið. Og hún vill láta lækna sig, alveg sama þótt það geti orðið sársaukafullt. Hún vill ekki vera svona slöpp, Jóel. Litla skottan virðist ekki boffs hrædd. Grét ekkert heldur spurði bara og spurði.“

,,En það er ekki búið að staðfesta að hún sé með neitt krabbamein,“ sagði Jóel.

,,Þorsteinn sagði að það væru níutíu og níu prósent líkur á því, Jóel minn. Hann myndi aldrei fullyrða slíkt nema vera viss í sinni sök.“

,,Ég ætla ekki að flytja til Reykjavíkur. Og hvað er Þorsteinn að skipta sér af þessu?“

,,Jóel. Rebekka þarf örugglega meira á þér að halda en mér,“ sagði Hulda blíðlega og hélt áfram að strjúka í gegnum hár hans. ,,Við verðum ekki lengur í Reykjavík en þörf krefur. En það er lífsnauðsynlegt fyrir systur þína að vera þar. Algjörlega lífsnauðsynlegt. En við vitum svo lítið núna, elsku Jóel. Þorsteinn ætlar að skutla okkur í bæinn, ekki á morgun heldur hinn, hann þarf að fara til Englands. Svo sjáum við bara til. Annars hefðum við þurft að fara til Reykjavíkur strax í dag. Læknarnir lögðu mikla áherslu á það en ég kemst ekki fyrr en eftir tvo daga. Það er verið að vinna í því að redda okkur íbúð. Tímabundið. Hugsanlega nálægt spítalanum.“

,,Ég ætla samt ekki að flytja. Vil ekki fara í nýjan skóla, þoli ekki ókunnugt fólk.“ Jóel var reiður, sár og svekktur. Skyndilega hvarflaði að honum að Rebekka hefði fengið hvítblæði af því að hún var bara hálfsystir hans. Af því að einhver veikur og ógeðslegur hvítblæðiskarl úti í bæ væri pabbi hennar. Hún hefði örugglega ekki fengið hvítblæði ef þau væru alsystkini. Þetta var allt mömmu hans að kenna. ,,Ég vil vera einn,“ sagði Jóel og sneri upp á sig. Hulda kyssti hann á hvirfilinn og stóð upp, sagðist verða frammi ef hann langaði að tala. ,,Ég á von á Beggu á eftir. Hún vildi endilega kíkja eftir að hún heyrði fréttirnar. Kannski koma fleiri.“

Jóel lá lengi í rúminu og reyndi ekki að stjórna hugsunum sínum enda var heilinn í honum eins og fjölförnustu gatnamót landsins á háannatíma, engin umferðarljós. Hann vissi ekki lengur hvort hann langaði að verða atvinnumaður í fótbolta. Ef Rebekka þyrfti á honum að halda alla ævi yrði hann að vera til staðar fyrir hana. Og ef hún myndi deyja gæti hann ekki hugsað sér að sparka í einhvern helvítis fótbolta eins og hálfviti. Lífið yrði ömurlegt án Rebekku.

Dyrabjöllunni var hringt. Litlu síðar heyrði Jóel í Beggu og tveimur konum sem voru með henni og Huldu í saumaklúbb. Til hvers þurftu þær að koma núna? Það var ekki eins og Rebekka hefði breyst í geimveru eða talaði sex tungumál samtímis. Hún var ekkert sýningardýr, bara lítil, þreytt stelpa. Jóel heyrði að þær ýmist snöktu eða grétu. Voru samt fullvissar um að Rebekka myndi klára sig af þessu, vildu endilega skoða hana sofandi. Það pirraði Jóel. Dyrabjallan hringdi aftur. Jóel hafði engan áhuga á að íbúðin fylltist af fólki af því að systir hans væri með krabbamein. Af hverju kom þetta fólk ekki þegar allt var í stakasta lagi? Djöfuls átroðningur.

,,Hvað?“ öskraði Jóel þegar drepið var á dyr hjá honum. Álfhildur gægðist inn og Jóel spratt á fætur, strauk yfir kinnarnar og renndi fingrum í gegnum hárið. Hún heilsaði ekki heldur gekk rakleiðis að Jóel og tók utan um hann. Hann varð svo meyr og sorgmæddur þegar hann var faðmaður að allar gáttir tilfinninga lukust upp. Álfhildur grét engu minna. Þegar þau höfðu staðið í faðmlögum í rúma mínútu losaði Álfhildur takið og kyssti hann. Jóel settist á rúmið, hallaði sér upp að veggnum og beygði fæturna þar til þeir snertu brjóstkassann. Hún settist við hlið hans en sneri þó að honum, krosslagði fætur og tók um vinstri hönd hans.

,,Fyrirgefðu að ég skyldi koma,“ sagði Álfhildur grátklökk. ,,Pabbi treysti mér fyrir þessu og ég varð bara að faðma þig.“

Jóel starði fram fyrir sig.

,,Ég heyrði að pabbi sagði við mömmu að … fyrirgefðu en er þér sama …?“

Jóel kinkaði kolli.

,,Hann sagði að lyfin við svona barnakrabbameini væru orðin svo góð að langflest börn næðu sér fullkomlega. Í alvöru, ég heyrði hann segja þetta.“

Jóel leit á hana. Sá eftir að hafa talað illa um Þorstein. Hann var vitaskuld að reyna að hjálpa þeim.

,,Í alvöru,“ endurtók hún, ,,hann sagði það.“

,,En hún á eftir að fara í fleiri rannsóknir. Þetta var bara blóðprufa.“

,,Ég veit það. Pabbi sagði það líka.“

,,Það getur allt gerst,“ sagði Jóel.

,,Ekki hjá Rebekku, Jóel,“ sagði Álfhildur og kreisti hönd hans. ,,Hún er engin venjuleg stelpa.“

Jóel brosti en brosið náði ekki til augnanna. ,,Rebekka spurði áðan hvort hún myndi deyja.“

,,Veit hún allt?“

,,Mamma vildi segja henni frá því sem pabbi þinn sagði. Einhvern tíma varð hvort sem er að gera það.“

,,Og hvað?“

,,Hún grét ekkert en spurði mig stuttu seinna hvort hún fengi að hitta pabba sinn ef hún myndi deyja. Hún heldur svo oft að pabbi sé dáinn af því að hún hefur ekki séð hann í mörg ár.“

,,Man hún eftir honum?“

,,Hún þykist muna eftir honum þegar hún skoðar myndina, þessa,“ sagði Jóel og benti á myndina af pabba sínum á skrifborðinu. ,,Samt getur hún ekki rifjað neitt upp.“

,,Hún er alltaf svo fyndin, algjör rúsína.“

Jóel leit á hendurnar á Álfhildi sem struku hann í sífellu. Hann var svo þakklátur að eiga svona nærgætna og umhyggjusama vinkonu.

,,Ertu búinn að hringja í Tomma?“ spurði hún. Jóel hristi hausinn. ,,Hvenær ætlarðu að segja honum þetta? Í skólanum?“

,,Ég ætla ekki í skólann.“

,,Ég skil það vel. Enda engin ástæða til þess. Langbest að vera bara hjá Rebekku þangað til þið farið í bæinn með pabba. Hann er að fara á leikina í Englandi með tveimur vinum sínum, Chelsea Manchester, manstu, búinn að telja dagana í margar vikur. Ég myndi sko vilja fara með. Annars heimsæki ég þig bara þegar þú ert orðinn atvinnumaður. Það er miklu skemmtilegra.“

Jóel þótti óheppilegt að Þorsteinn þyrfti að halda utan því hann hefði viljað njóta aðstoðar hans í Reykjavík. Hann gat ekki ímyndað sér hvernig mamma hans ætlaði að fara að því að gera allt sem gera þurfti. Og svo þurfti hann sjálfur að fara í nýjan skóla. Ömurlegt.

,,Ég ætla að heimsækja þig eins oft og ég get,“ sagði Álfhildur og hrifsaði athygli Jóels til sín. ,,Spennandi að fara í nýjan skóla.“

,,Ömurlegt.“

,,Þú kemur hvort sem er bráðum til baka, Jóel. Það er bara gaman að kynnast nýjum krökkum. Mér fyndist það.“

,,Stelpur eru allt öðruvísi en strákar.“

,,Ekkert frekar.“

,,Þær eru miklu opnari og kaldari.“

,,Samt eru stelpur miklu grimmari hver við aðra,“ sagði Álfhildur, ,,þær hleypa ekki nýjum stelpum inn í klíku eða vinahóp einn, tveir og þrír. Það er nóg fyrir þig að sóla einn eða tvo töffara í frímínútunum og þá elska þig allir.“

,,Ég hef ekki orðið var við það hér.“

,,Það er af því að allir vita hvað þú ert æðislegur. En í Reykjavík veit það enginn. Þess vegna er það spennandi.“

Jóel hummaði og hristi hausinn. Hann gat ekki séð þá dýrðarmynd sem Álfhildur reyndi að draga upp af Reykjavík. Hann vildi bara vera í sínum bekk, með sínum vinum og æfa með sínu liði, í sínu örugga umhverfi.

Álfhildur var hjá Jóel til klukkan að verða ellefu og henni tókst að dreifa athygli hans með því að tala um ferðalög, fótbolta og ýmislegt fleira. Það var léttara yfir Jóel þegar hún kvaddi hann með kossi, sagðist sjá hann á morgun. Jóel ákvað að slá á þráðinn til Tomma og segja honum tíðindin áður en hann heyrði þau frá þriðja aðila. Tommi fékk sjokk, sagði aftur og aftur að hann tryði þessu ekki. Hann bauðst til að kíkja í heimsókn en Jóel afþakkaði, sagði að Álfhildur væri nýfarin.

– • –

Rebekka var furðuhress daginn eftir blóðprufuna, hjálpaði mömmu sinni að pakka og spurði hvort hún mætti taka alla bangsana með. Aðeins þrír fengu fararleyfi og Rebekka var drykklanga stund að gera upp á milli þeirra. Þegar niðurstaðan lá fyrir eftir mikil heilabrot og samræður við dýrin fékk hún samviskubit og skipti, skipti svo aftur um skoðun og bað bangsana að fyrirgefa sér. Hún hafði ekki gefið þeim lokasvar þegar dagur var að kveldi kominn en þá höfðu allir hlotið náð fyrir augum hennar, einu sinni eða tvisvar yfir daginn.

Jóel vissi að hann gat ekki haldið því til streitu að verða eftir á Akureyri því Rebekka hefði aldrei tekið í mál að fara suður án hans. Og ekki gat hann staðið í vegi fyrir því að hún nyti þeirrar læknisaðstoðar sem var henni lífsnauðsynleg. Hann tróð því nauðsynlegasta í ferðatösku og reyndi að telja sér trú um að hann þyrfti ekki að taka mikið með sér því hann kæmi svo fljótt til baka.

,,Við erum að flytja, Jóel,“ sagði mamma hans ákveðin og pirruð þegar íbúðin var komin í rúst um miðbik dags og hann var með vangaveltur um það hvort hann ætti að pakka öllum sokkunum og nærbuxunum. ,,Það kemur ekki til greina að skjótast hingað norður einu sinni í viku, systir þín myndi ekki þola það. Við erum að flytja suður þar til annað kemur í ljós. Kannski fáum við góðar fréttir þegar læknarnir eru búnir að skoða Rebekku, kannski slæmar. Við vitum bæði hvað skiptir mestu máli, Jóel. Og við verðum að standa saman í þessu.“ Hulda var ákveðnari en nokkru sinni fyrr. Jóel var brugðið, en alvara lífsins blasti við. Hann lokaði dyrunum, henti sér í rúmið, beit í koddann, öskraði inni í sér, bölvuð ósanngirni í þessum heimi. Af hverju gátu ekki allir verið jafnir og haft það eins gott? Hver stjórnaði eiginlega lífi fólks? Var um tómar tilviljanir að ræða, hundaheppni eða kippti guð í spotta þegar honum hentaði? Vorum við strengjabrúður hans? Hvað vakti eiginlega fyrir honum? Var hann á lyfjum? Jóel varð hugsað til strákanna í liðinu, hann yrði að fara á æfingu til að kveðja. Samt myndu þeir örugglega hafa fullan skilning á því þótt hann færi án þess að heilsa upp á þá.

Jóel var seinn fyrir, lagði af stað aðeins fimm mínútum áður en æfingin átti að byrja. Það var útiæfing í flóðljósum, þriggja stiga frosti, völlurinn þokkalega sléttur, þægilegt snjólag lá yfir mölinni eins og glitrandi gerviefni. Hann hlakkaði til þegar yfirbyggða knattspyrnuhúsið yrði tilbúið, hvílík bylting. Jóel langaði ekki að flýta sér, var með hugann við það hvort hann hefði áhuga á að æfa með einhverju liði í Reykjavík, kynnast nýjum strákum, sanna sig upp á nýtt. Auðvitað varð hann að gera það, ekki hætti hann að lifa og leika sér þótt systir hans veiktist. Lífið hélt áfram, þótt það gæti verið erfitt að horfast í augu við óþægilegar staðreyndir. Shit happens!

Strákarnir voru í reitarbolta þegar Jóel nálgaðist völlinn. Hann nam staðar upp við gaflinn á íþróttahúsinu, gætti þess að láta ekki sjá sig. Strákarnir skríktu eins og smástelpur, grobbuðu sig ef þeim tókst að klobba þá sem voru í miðjunni, hlógu þegar einhver rann á rassinn og töldu upphátt þegar sendingunum fjölgaði án þess að ,,miðjugæjunum“ tækist að snerta boltann. Jóel fann til saknaðar, fékk kökk í hálsinn, sparkaði í snjóinn. Hann langaði ekki að hætta að æfa með liðinu sínu, gat ekki hugsað sér að halda á framandi slóðir. KA var besta liðið á landinu, eða næstum því, allavega bráðum, örugglega næsta sumar. Hvernig væri hægt að eignast nýja, góða vini þegar maður var orðinn fjórtán? Glatað!

Jóel vissi ekki hversu lengi hann stóð þungt hugsi í skugganum en var í þann mund að halda heim á leið þegar síminn hringdi. Óli gsm stóð á skjánum. Jóel svaraði.

,,Jóel!“ Óli þjálfari virtist móður. Hann hlaut að hafa tekið þátt í reitarboltanum þótt Jóel hefði ekki veitt því eftirtekt.

,,Já.“

,,Kemurðu ekki á æfingu?“

,,Nei, ég … var seinn … að pakka og allskonar og …“

,,Ég verð að hitta þig áður en þú ferð í bæinn. Geturðu ekki komið upp á völl eitt augnablik?“

,,Ha, jú, örugglega … á eftir,“ sagði Jóel og gægðist fyrir hornið. Óli var innan við hundrað metra frá honum.

,,Hlakka til að sjá þig, vinur, bless.“

Jóel fannst þungu fargi af sér létt eftir símtalið. Samt skrýtið að hann skyldi ekki minnast á veikindi Rebekku. Hann hlaut að hafa heyrt af þeim. Jóel beið í liðlega tíu mínútur áður en hann áræddi að halda fyrir hornið. Hann skildi íþróttatöskuna eftir við gaflinn því annað hefði vakið grunsemdir og spurningar hjá Óla. Þjálfarinn hafði skipt hópnum í tvö lið og var leikið á öðrum vallarhelmingnum, það var eitt af því skemmtilegasta sem Jóel gerði. Stutt á milli marka, mikið um návígi, hraður leikur, gaman að sækja hratt, skotfæri nánast alls staðar á vellinum. Þegar Óli sá Jóel nálgast sagði hann Tomma að dæma leikinn og hrópaði á strákana að hann þyrfti að skreppa frá eitt augnablik. Óli skokkaði til Jóels, tók hraustlega utan um hann og sagði að sér hefði þótt leitt að heyra af veikindum systur hans. Þegar þeir voru komnir inn í búningsklefann sagði Óli Jóel að setjast.

,,Ég hef margoft sagt það, Jóel, að það eru forréttindi að fá að fara erfiðu leiðina í lífinu.“ Óli settist gegnt Jóel og horfði ákveðinn í augun á honum. Hann var svipsterkur, hvass til augnanna og ábyrgðin leyndi sér ekki í fasinu, andlitsdráttunum, handahreyfingunum og því hvernig hann orðaði hlutina. Jóel kinkaði annað slagið kolli undir ræðunni. Ekki í fyrsta skipti sem Óli þrumaði yfir honum þótt áheyrendur væru yfirleitt fleiri. ,,Það hefur ýmislegt verið lagt á þínar herðar, drengur minn, en þú styrkist við hverja raun. Þannig verður það líka núna. Systir þín mun pottþétt spjara sig, svo mikið er víst. Læknavísindunum hefur fleygt fram og hvítblæði er oft vel viðráðanlegt. Ég hef í raun meiri áhyggjur af þér, ef ég á að vera alveg hreinskilinn. Þú hefur borið mun meiri ábyrgð en jafnaldrar þínir í gegnum tíðina og við vitum báðir hvers vegna. Því verður ekki breytt. Það sem skiptir öllu máli núna, Jóel, er að þú haldir þínu striki, látir ekkert setja þig út af laginu. Það verður erfitt að horfa á Rebekku litlu ganga í gegnum lyfjagjafir og erfiða meðferð og þú verður að gera þér grein fyrir því að þú getur engu breytt hvað það varðar. En þú getur stytt henni stundir með jákvæðni og léttleika. Burtséð frá þessu vil ég að þú farir að æfa með góðu liði, sért opinn gagnvart nýja skólanum og haldir áfram að lifa eins eðlilegu lífi og kostur er. Þú verður væntanlega mikið uppi á spítala en þar þarftu að vera hvetjandi og sannfærður um að allt fari vel. Hugarfarið skiptir mestu máli, eins og við höfum margoft rætt um. Líttu á þetta sem erfiðustu keppni sem þú hefur farið í gegnum og þú þarft að takast á við öflugan mótherja á eins jákvæðan hátt og þú getur. Svartsýni, neikvæðni, vonleysi, uppgjöf og hvað þetta allt kallast eru þínir helstu óvinir, Jóel. Þið Rebekka munuð standa uppi sem sigurvegarar, vittu til. Miklu fyrr en þig grunar. Þannig er lífið, Jóel, lífið sér um sína. Þú átt inni allar bestu stundirnar í lífinu.“

Óli þagnaði og Jóel þerraði tárin, gat ekkert sagt, vildi ekkert segja, vildi bara vera áfram á Akureyri, spila með vinum sínum og hafa Óla sem þjálfara. Hann starði niður fyrir sig.

,,Þegar þú veist hvar þið munið búa skal ég tala við forráðamenn þess félags sem er í næsta nágrenni, Jóel. Valur er næst Barnaspítala Hringsins og ég þekki vel til á Hlíðarenda. Frændi minn er fyrirliði meistaraflokks, kallaður Bjössi. Toppnáungi.“

,,Mamma sagði að við fengjum kannski íbúð nálægt spítalanum.“

,,Glæsilegt. Ég kíki á þig þegar ég kem í bæinn. Já, og svo hittist þið Tommi eftir nokkra daga, tíu, er það ekki?“

Jóel kinkaði kolli.

,,Það er frábært fyrir ykkur að hitta jafnaldra ykkar í þessum æfingabúðum. Ég reikna með að renna suður og fylgjast með einni æfingu, þarf að skreppa hvort sem er. Get kippt þér með á æfinguna ef þú vilt.“

Óli stóð upp og sló þéttingsfast á herðarnar á Jóel. ,,Komdu og kveddu strákana. Þeir voru einmitt að vonast til að þú kæmir.“

,,Ég ætla að mæta í skólann á morgun,“ sagði Jóel og stóð líka upp.

,,Fínt. Það dreifir huganum. Svo leggið þið í hann annað kvöld er það ekki?“

,,Ég held það.“

,,Gott að þið fáið far með Þorsteini. Hann er góður maður.“ Óli tók utan um Jóel og dró hann með sér út. Þegar þeir nálguðust völlinn hættu strákarnir að spila og hlupu til móts við þá. Allir sem einn óskuðu Jóel góðs gengis og sögðust hlakka til að hitta hann sem fyrst aftur. Jóel reyndi að koma því á framfæri að hann myndi líklega hitta flesta þeirra í skólanum daginn eftir en engu að síður vildu allir taka í spaðann á honum eða faðma hann.

24. KAFLI

Fréttin um veikindi Rebekku fór sem eldur í sinu um Akureyri. Ólíklegasta fólk hringdi til að sýna Huldu hluttekningu, nokkrir mættu í eigin persónu með lítilræði sem stuðning í erfiðleikunum og var í flestum tilfellum um peningagjöf að ræða. Útibússtjóri Íslandsbanka kallaði hana á sinn fund og sagði að hún myndi halda fullum launum næstu sex mánuði til að byrja með. Og hann tilkynnti ennfremur að hún gæti komið til vinnu að nýju þegar henni hentaði en lagði ríka áherslu á að það eina sem skipti máli væri að Rebekka næði fullum bata. Hulda klökknaði, sagðist ekki eiga þetta skilið eftir allt sem undan væri gengið og baðst afsökunar á því að hafa svo oft verið fjarri vinnu vegna veikinda. Útibússtjórinn vissi mætavel hver ástæða þess var og sagði að ef Hulda lenti í fjárhagserfiðleikum ætti hún að hafa samband hið fyrsta.

Íbúðarmálin komust á hreint þegar framkvæmdastjóri Styrktarfélags krabbameinssjúkra barna hringdi um kvöldið og tilkynnti að íbúðin í Hlíðunum, steinsnar frá spítalanum, stæði fjölskyldunni til boða, sem og Toyota Corolla bifreið árgerð ‘98, ef þau óskuðu þess. Jóel sló samstundis á þráðinn til Óla sem sagði að þá væri upplagt fyrir Jóel að æfa með Val. Óli sagðist mundu tala við þjálfara 4. flokks og hafa samband eftir það.

– • –

Tommi og Álfhildur höfðu hvatt Jóel til að mæta í skólann, þó ekki væri nema í tvo til þrjá fyrstu tímana. Ef Óli hefði ekki stappað stálinu í Jóel deginum áður hefði hann verið efins um að sig langaði til að mæta. Honum snerist hugur. Jóel kunni svo vel við Ólöfu enskukennara að hann langaði að hitta hana áður en hann héldi suður.

Jóel krossbrá þegar hann kom inn í kennslustofuna. Ljósin voru slökkt en kveikt var á kertum á hverju einasta borði. Ólöf kennari og Hildigunnur höfðu mætt fyrr í skólann en venjulega og þar sem Tommi og Álfhildur höfðu lagt svo ríka áherslu á að Jóel léti sjá sig hlutu þau að vera með í ráðum.

Ólöf faðmaði Jóel. Hildigunnur faðmaði hann líka og brosti blíðlega. ,,Þessi unga dama,“ sagði Ólöf og leit á Hildigunni, ,,stakk upp á því í gær að við yrðum með kyrrðarstund svona snemma, til að sýna þér hversu vænt okkur þykir um þig og ekki síst til að senda Rebekku fallegar hugsanir.“ Ólöf hélt í höndina á Jóel á meðan hún útskýrði hvað stæði til. Jóel varð orða vant. Krakkarnir tíndust í sætin, þögul sem gröfin, aldrei slíku vant, og lögðu skólatöskurnar hljóðlega frá sér. Ólöf hafði sætaskipti við Hildigunni sem tók sig vel út í kennarastólnum. Þögnin var allsráðandi í bekknum og kyrrlátir kertalogar sköpuðu notalega stemmningu eins og í guðshúsum á góðum stundum. Hildigunnur bar lófann upp að munninum og ræskti sig.

,,Eins og flest okkar vita bendir allt til þess að Rebekka, litla systir hans Jóels, sé með krabbamein og þurfi að dvelja í Reykjavík ásamt fjölskyldu sinni næstu mánuði eða lengur.“ Hildigunnur talaði af svo mikilli rósemd að fæstir þorðu að anda. ,,Ég trúi staðfastlega á mátt bænarinnar,“ hélt Hildigunnur áfram, ,,og með leyfi okkar elskulegu Ólafar legg ég til að við höfum augun lokuð næstu fimmtán til tuttugu mínúturnar og biðjum fyrir Rebekku litlu. Það eina sem ég bið ykkur um að gera er að sitja grafkyrr, með hendur á borðinu eða lærunum, draga andann djúpt nokkrum sinnum svo ykkur líði betur og þið slappið betur af, og hugsa síðan fallega til Rebekku. Ímyndið ykkur að þið sendið henni ljós eða kærleika, þið getið farið með bænir í huganum, talað við guð eða hvað sem ykkur hentar. Kannski þykir einhverjum ykkar þetta hallærislegt en ég bið ykkur samt að taka þátt í þessu með okkur eða sitja bara kyrr. Ef þið viljið fá sem mest út úr kyrrðarstundinni er best að draga andann mjög djúpt og samtímis þenja út magann, eða anda eins og nýfædd börn gera, með maganum. Ef þið gerið þetta kröftuglega, en hljóðlega, nokkrum sinnum náið þið góðri slökun. En það eina sem skiptir máli er að senda Rebekku fallegar hugsanir og biðja þess að hún hljóti fullan bata.“

Jóel fann gæsahúð spretta fram á handleggjunum og undarlegan straum liðast upp eftir hálsinum aftanverðum, læðast síðan undir hársvörðinn. Hildigunnur var engri lík. Hann gerði það sem hún fór fram á og eftir að hafa dregið djúpt andann tíu, fimmtán sinnum fann hann hvernig undarleg sælutilfinning breiddist út um líkamann. Hann sá Rebekku fyrir sér í fannhvítu rúmi á sjúkrahúsi, fjöldi lækna stóð yfir henni og skærir geislar sólarinnar böðuðu hana frá hvirfli til ilja. Andlit hennar var friðsælt og Jóel ímyndaði sér að lækningin væri að eiga sér stað. Hann sá krabbameinið hopa undan geislum sólarinnar og áhrifamætti bænarinnar og fyrr en varði reis Rebekka upp, skælbrosandi, sagði brandara, spurði furðulegra spurninga og heimtaði að fá að fara út að leika. Jóel brosti innra með sér þegar hann sá þetta fyrir sér, litla skottan var söm við sig. Gat aldrei verið kyrr.

Jóel naut friðsældarinnar, langaði ekki að laumast til að aðgæta hvort nokkur hefði skorast undan. Það breytti engu enda bjuggu aðeins fallegar hugsanir að baki þessari bænastund. Jóel hélt áfram að þenja út magann samhliða því að draga inn andann og honum fannst eins og hann væri að missa jafnvægið þegar Hildigunnur var að ljúka fyrirbænunum. Hann hafði náð svo mikilli slökun að hann fann ekki fyrir líkamanum og sá sjálfan sig flögra um í dimmum en notalegum heimi. Hann langaði að fljúga lengra og hærra, njóta stundarinnar en honum var kippt harkalega niður á jörðina þegar einhver brast í grát fyrir aftan hann. Jóel leit ósjálfrátt við, opnaði augun og sá að Fannar átti í erfiðleikum, hallaði sér fram á borðið og grét. Ólöf brást skjótt við, gekk til Fannars og leiddi hann fram. Skömmu síðar rauf Hildigunnur kyrrðina og þakkaði öllum fyrir þátttökuna, sagðist sannfærð um að þau yrðu bænheyrð.

– • –

Þorsteinn renndi upp að blokkinni um sexleytið á stífbónuðum jeppanum. Dekkin voru kolbikasvört og glansandi, hvergi rykögn að sjá. Á númeraplötunni stóð KARIUS. Rebekka var spennt að fara í stóra, flotta bílinn. Jóel og Þorsteinn báru töskurnar niður, þrjár stórar, tvær íþróttatöskur, tvær tuðrur, skólatösku Jóels og svartan ruslapoka með sængum og koddum. Það var asi á Huldu en Jóel var alvörugefinn og hæglátur. Hann grannskoðaði herbergið sitt áður en hann lokaði dyrunum, vildi vera viss um að hann skildi ekkert eftir sem hann bráðvantaði, og silaðist síðan um íbúðina. Allir gluggar voru lokaðir, búið að lækka á ofnunum, skrúfa fyrir inntakið í þvottavélina, ekkert í ísskápnum sem gat myglað eða súrnað, enginn ostur sem skriði út af sjálfsdáðum eftir nokkrar vikur. Það var svo undarlega þögult í íbúðinni, tómlegt, samt voru öll húsgögnin á sínum stað, myndirnar, stytturnar, skrautið, en það vantaði allt líf, tónlist, hlaup og köll, spurningar Rebekku, prakkaralæti, símhringingar, rifrildi. Það setti hroll að Jóel, hann fékk á tilfinninguna að hann kæmi aldrei til baka. Það var óhugsandi.

Veðrið var með besta móti, kyrrt og heiðskírt og skotfæri, að sögn Þorsteins, kannski smávægileg hálka á Holtavörðuheiðinni og rökkur. Hulda og Þorsteinn skiptust á fáeinum orðum fyrir kurteisissakir, svöruðu í fáum orðum. Það var ekki fyrr en hún forvitnaðist um utanlandsferð Þorsteins að allar flóðgáttir opnuðust. Hann sagði frá því hvernig hann hefði reddað miðum á besta stað á Stamford Bridge, heimavelli Chelsea, í gegnum klíku, að honum stæði til boða að hitta leikmenn beggja liða að leik loknum, þuldi upp helstu stjörnur liðanna, hvernig þeim hefði reitt af á tímabilinu, hverjir möguleikar liðanna væru á titli og svo framvegis. Hulda kinkaði kolli, hummaði, sagði já, já, er það, en spennandi og eitt og annað sem gaf til kynna að þetta virtist allt einstaklega áhugavert. Jóel vissi að mamma hans sæi engan mun á bláum köllum og rauðum í fótbolta og eyrun á henni lokuðust þegar fjallað var um íþróttir í fjölmiðlum. Þorsteinn hefði allt eins getað hneggjað eða mjálmað og fengið sömu skilningsríku og jákvæðu viðbrögðin frá Huldu. Jóel lagði hins vegar við hlustir og dauðöfundaði Þorstein af því að fá að sjá uppáhaldsfótboltamenn sína með berum augum.

Rebekka sat fyrir aftan móður sína og Jóel kaus að sitja í miðsætinu til að geta verið sem næst systur sinni. Hún stakk vinstri lófanum í hægri hönd bróður síns og hallaði sér að honum, virtist þreytt. Jóel hélt þéttingsfast í hönd hennar og starði á hvítu strikin á veginum sem breyttust reglulega í óbrotna línu. Stöku sinnum mættu þau skærum ljósum á um hundrað kílómetra hraða. Þorsteinn var öruggið uppmálað enda hlaut Land Cruiser 100 að láta vel að stjórn. Jóel fann ekki fyrir hraðanum, fannst eins og hann væri á undirþýðri siglingu lengra og lenga á vit hins ókunna. Hann var ekki í skapi til að tala og það var engu líkara en að Þorsteinn og Hulda hefðu orðið þess áskynja því þau yrtu ekki á hann. Jóel fannst hann vera límdur við sætið og gæti sig hvergi hreyft, eins og hann væri á valdi örlaganna. Hann var kvíðafullur, óttaðist að missa systur sína, hafði aldrei heyrt að krabbamein væri saklaust og sáraeinfalt að takast á við. Samt voru allir svo bjartsýnir, ótrúlegt hvað fólk gat verið sannfært um að Rebekka myndi rúlla þessu krabbameini upp eins og pönnuköku og henda henni út í hafsauga.

Jóel fann fyrir faðmlagi Álfhildar, sá brosið og tárin, og ilmurinn af hárinu var enn í vitum hans. Það var sárt að kveðja, segjast ekki vita hvenær maður kæmi til baka. Hvað ef Geiri putti myndi reyna við hana á meðan? Það yrði ekki í fyrsta skipti. Hann myndi pottþétt gera það og Jóel þótti verst hversu veik Álfhildur gat verið fyrir honum.

Tommi sló á létta strengi eins og venjulega, sagðist ætla að sóla Jóel sundur og saman næsta sumar, alveg sama með hvaða liði hann léki. Sagðist mundu klobb’ann og snúa honum við í nærbuxunum án þess að hann yrði þess var. Jóel varð hugsað til veslings Fannars sem brotnaði niður í kennslustofunni. Seinna um daginn sagði hann Álfhildi að hann hefði ekki getað hamið tárin því hans eigin fjölskylda kom bara upp í hugann í stað Rebekku, og svo byrjuðu tárin bara allt í einu að streyma. Jóel vonaði svo innilega að pabbi Fannars hætti að drekka og léti mömmu hans í friði.

Jóel langaði að sofna eins og Rebekka, gleyma stund og stað og helst vakna upp af vondum draumi á Akureyri þar sem allt var í stakasta lagi og hann var fremstur meðal jafningja á harðaspretti á Íslandsmótinu. Ekkert lið hafði roð við þeim. Jóel lokaði augunum, fannst hann sogast lengra og lengra inn í myrkrið. Honum var funheitt og hann var þurr í kverkunum, með seiðing í hægri kálfanum. Elsku Rebekka litla hafði spurt Jóel þegar hann kom heim úr skólanum af hverju hann væri svona dapur í augunum, hvort hann væri lasinn og með hita, hvort hann vildi ekki fá meðal til að verða hressari. Hún átti erfiða tíma framundan, rannsóknir, blóðsýni, stórar nálar, slöngur, grátur, andvökunætur. Hvað ef allt færi úrskeiðis? Og hvað ef mamma þeirra myndi drekka sig fulla á hverjum degi? Hver ætti þá að vera uppi á spítala með Rebekku, halda í höndina á henni og stappa í hana stálinu? Jóel þyrfti örugglega að mæta í skólann á hverjum degi. Annars var honum alveg sama, alveg skítsama. Hann langaði ekkert til að læra meira í ensku og dönsku og sögu og stærðfræði og öllum þessum greinum. Rebekka var miklu meira virði. Honum var alveg sama þótt hann lærði aldrei neitt meira.

– • –

Íbúðin var tveggja herbergja, á efstu hæð í fimm hæða blokk fyrir aftan Slökkviliðsstöðina í Reykjavík. Tvær íbúðir voru á hverri hæð. Lyklunum hafði verið komið fyrir hjá gömlum manni sem bjó á móti íbúð styrktarfélagsins. Hann bauð fjölskylduna velkomna og afhenti Huldu umslag með lyklunum, tveir gengu að íbúðinni, sá þriðji að bílnum sem fylgdi með. Þeir Þorsteinn og Jóel báru farangurinn upp en síðan var tannlæknirinn á bak og burt, floginn til útlanda að morgni næsta dags. Hulda bjó um dóttur sína í snarheitum, sagði að þau þyrftu að vera mætt uppi á spítala klukkan níu. Jóel deildi herbergi með systur sinni en Hulda bjó um sig í svefnsófanum í stofunni. Íbúðin var nýuppgerð, snyrtileg og búin öllum tækjum sem hefði talist hreinn munaður fyrir tveimur áratugum. Uppþvottavél, örbylgjuofn, samlokugrill, soda stream tæki, stórt sjónvarp, myndlykill, vídeótæki og geislaspilari. Og vitanlega þvottavél og þurrkari.

Hulda tíndi upp úr töskunum og gekk frá öllu jafnóðum. Jóel stakk fötunum sínum inn í skáp og setti skókassann með bréfunum til föður síns innst svo mamma hans ræki ekki augun í hann. Hvorugt hafði nokkuð að segja en andlit þeirra báru vott um kvíða og hreyfingarnar voru óöruggar, hikandi. Þau litu jafnharðan undan ef augu þeirra mættust. Á morgun fengju þau líklega staðfest að Rebekka væri með krabbamein. Jóel fór inn í eldhúsið þegar systir hans var sofnuð, kaus að hafa slökkt en Hulda kveikti á sjónvarpinu. Judging Amy var á Skjá I.

Jóel kraup á stól, setti hendur undir kinn og rýndi út. Rúðan var köld. Öskjuhlíðin blasti við, grænt ljós frá kastaranum uppi á Perlunni snerist hring eftir hring og hvítt ljós fylgdi í kjölfarið. Örugglega bráðnauðsynlegt í þoku, hugsaði Jóel, svo flugvélarnar flygju ekki inn í Perluna. Það yrði óhugnanlegt, ekki síst ef vélin væri smekkfull og Perlan troðfull. Hann sá Fokkerinn fyrir sér fljúga á ógnarhraða inn í bygginguna, gler splundrast í allar áttir, blóð spýtast, stóla og borð þeytast í loft upp. Skelfingaróp og grátur, fólk þusti niður stigann með angistarasvip, þorði ekki í lyftuna, líkamsleifar flugu frá efstu hæð niður í gosbrunninn. Eldur kviknaði, þeir sem lifðu áttu fótum sínum fjör að launa, hinir voru ekki til frásagnar. Hvað var flugmaðurinn að spá? Gat hann ekki hitt á flugvöllinn? Var hann blindur eða hvað? Það setti hroll að Jóel, honum varð hugsað til ellefta september.

Sjúkrabíll fór af stað með látum frá Skógarhlíðinni. Blátt ljós og sírenuvæl gaf til kynna að slys hefði orðið, árekstur, líkamsárás eða óhapp í heimahúsi. Þar urðu algengustu slysin hafði skólahjúkrunarfræðingurinn sagt. Foreldrar passa börnin sín ekki nógu vel í því umhverfi sem ætti að vera þeim öruggast. Vonandi hafði enginn dáið, samt var aldrei að vita. Fólk dó orðið af minnsta tilefni, þurfti ekki einu sinni að verða veikt fyrst. Jóel fylgdist með sjúkrabílnum fara yfir á rauðu ljósi við Valsheimilið. Kannski spennandi að vera sjúkraflutningamaður. Eða hvað? Líklega of blóðugt starf.

Það yrði stutt að fara á æfingar ef hann færi að æfa með Val. Hann ætlaði að skoða málið, fara sér að engu óðslega. Annars treysti hann Óla til að velja fyrir sig félag. Í kringum blokkina voru ekki heppilegar aðstæður til að æfa eins og heima á Akureyri. Nánast ekkert pláss. Best að geta hlaupið niður á Valsvöll, í mesta lagi 300 metrar. Ef hann þyrfti að vera í Reykjavík í vikur eða mánuði yrði hann að æfa af alvöru, undir stjórn góðs þjálfara. Kannski væri bara spennandi að kynnast nýjum æfingum, þurfa að sanna sig upp á nýtt, takast á við flinka stráka sem væru hugsanlega grimmari en vinir hans fyrir norðan. Altént yrði hann að halda sér í formi því eftir nokkra daga þyrfti hann að æfa með í úrvalshópi KSÍ. Þá yrði ekki spurt hvort veikindi væru á heimilinu, drykkjuvandamál, agaleysi, erfiðleikar í námi, þunglyndi, blöðrubólga, tannpína, svefnleysi eða eitthvað í þeim dúr. Menn yrðu að gjöra svo vel að standa sig, hvað sem tautaði og raulaði, til að hljóta náð fyrir augum landsliðsþálfarans. Hann og fleiri þjálfarar myndu grannskoða strákana, vega þá og meta, hvíslast á, benda og kinka kolli eða hrista hausinn. Jóel ætlaði sér að verða sá sem rætt yrði um sem framtíðarlandsliðsmann Íslands.

Píp frá símanum dró Jóel úr sínum eigin hugarheimi. Örugglega Tommi eða Álfhildur að senda honum SMS.

GN OG GUT LUCK Á MORGUN. LOVE!

Jóel brosti. Alltaf var Álfhildur söm við sig, hughreystandi og nærgætin. Hann vissi ekki hvernig hann gæti lifað af í Reykjavík án þess að þess hitta hana og Tomma reglulega. Jóel svaraði Álfhildi: TAKK :)

Viðar, föðurbróðir Jóels, hafði hringt í Huldu á leiðinni í bæinn. Sagðist hafa heyrt af veikindum Rebekku og bauðst til að leggja fjölskyldunni lið. Hulda þáði það með þökkum og sagði að Jóel þyrfti að mæta í viðtal hjá skólastjóra Hlíðaskóla klukkan níu á mánudagsmorgun, vildi síður að hann færi einn. Viðar sagði það sjálfsagt mál að fylgja drengnum. Sjálfur átti hann tvær stelpur, önnur var sautján og hin tvítug.

25. KAFLI

Jóel sat með krosslagðar hendur á biðstofu Barnaspítala Hringsins. Verið var að undirbúa herbergið sem Rebekka átti að fá útaf fyrir sig. Jóel geispaði hvað eftir annað, höfuðið hékk niður á bringu og hann datt út annað slagið. Kipptist síðan við og leit upp, en svo seig höfuðið á nýjan leik. Klukkan var langt gengin í ellefu. Læknirinn hafði ráðlagt honum að bíða heima á meðan móðir hans fylgdi Rebekku í sónar til að aðgæta hvort líffæri hennar hefðu stækkað og síðan átti að taka beinmergssýni og sprauta einhverju lyfi í mænuna. Jóel vildi frekar bíða á spítalanum, sagðist hvort sem er ekkert hafa að gera heima hjá sér. Starfsfólk spítalans gaf sig reglulega á tal við Jóel, bauð honum djús og ávexti, bækur til að skoða og konfekt. Hann afþakkaði allt.

,,Jóel!“

Hann leit upp og sagði já á innsoginu.

,,Sæll, ég heiti Sigrún, læknir á barnadeildinni.“ Jóel kinkaði kolli og virti brosmildu konuna fyrir sér. Handtak hennar var þétt og ákveðið, samt hlýlegt. ,,Systir þín stendur sig vel en hún þarf að vera í rannsóknum í dag. Má bjóða þér kakó, kók eða eitthvað annað?“

,,Nei, takk ég hef enga lyst.“

,,Rebekka er dugnaðarstelpa og á eftir að standa sig vel,“ hélt Sigrún áfram. ,,Við höfum rætt töluvert við móður þína og hún bað mig að eiga orð við þig. Er það í lagi?“

Jóel hummaði en gaf til kynna með höfuðhreyfingum að það væri í lagi. Sigrún dró stólinn við hlið Jóels fram fyrir hann og settist andspænis honum. Jóel þótti hún traustvekjandi og einlæg við fyrstu sýn, minnti hann á Álfhildi, einkum fasið, augnaráðið og blæbrigði raddarinnar.

,,Þú gerir þér væntanlega grein fyrir því að hvítblæði er mjög alvarlegur sjúkdómur,“ sagði Sigrún og hafði ekki augun af Jóel. ,,Hann krefst erfiðrar meðferðar en batahorfur eru engu að síður góðar. Átta af hverjum tíu börnum sem greinast með krabbamein ná fullum bata.“ Sigrún þagnaði augnablik og virtist bíða eftir viðbrögðum frá Jóel. Hann þagði þunnu hljóði. ,,Rebekka mun þurfa að dvelja á spítalanum við lyfjagjöf í fjóra til fimm daga í senn á hálfs mánaðar fresti ef allt gengur að óskum. Ef hún fær sýkingu, flensu eða eitthvað annað þarf hún að fara í einangrun og halda kyrru fyrir á spítalanum þar til hún nær sér. Flest börn lenda í því en meðferðin er vitanlega einstaklingsbundin, miðað við eðli sýkingarinnar, eins og gefur að skilja. En það er best að segja það hreint út að Rebekku mun líða illa þegar hún fær sterkustu lyfin. Hún mun væntanlega missa hárið en ég efast um að hún skynji sjálf þá hættu sem hún er í. Börn á hennar aldri vilja fyrst og fremst láta lækna sig. Og afstaða þín skiptir miklu máli, þú getur létt mikið undir með henni, Jóel.“

,,Af hverju missir hún hárið?“

,,Sum lyfin eru einfaldlega það sterk. Og við þurfum að gefa margvísleg lyf því við vitum aldrei hvert þeirra vinnur á krabbameinsfrumunum. Við tökum enga áhættu.“

,,Kemur hárið strax aftur?“

,,Já, það vex þegar lyfjagjöfinni lýkur og verður jafn fallegt og það er núna.“

,,Af hverju kemur svona krabbamein í börn, eða hvítblæði eða hvað þetta kallast?“ spurði Jóel og horfði á Sigrúnu.

,,Það veit enginn. Sumir vilja meina að geislun, veirur eða ýmis eiturefni geti valdið sjúkdómnum, jafnvel að um erfðir sé að ræða, en ekkert hefur enn verið sannað.“

,,Þurfum við að vera í Reykjavík alveg þangað til Rebekku batnar?“

,,Það er æskilegt, jafnvel lífsnauðsynlegt því ónæmiskerfið hrynur við lyfjagjöfina og hún verður mjög móttækileg fyrir allskyns pestum fyrsta árið. Hún þarf að vera í nokkurs konar einangrun til að byrja með, má ekki umgangast hvern sem er en jafnvel saklaus hlaupabóla getur verið lífshættuleg því þá geta myndast bólur á innyflin sem getur haft alvarlegar afleiðingar.“

Jóel starði svipbrigðalaus á Sigrúnu, sá fram á að hann þyrfti að vera í Reykjavík næstu árin. Hann spurði hvenær hún myndi læknast að fullu.

,,Hún þarf að vera á lyfjagjöf fyrsta árið, síðan fær hún pillur og það má segja að meðferðinni ljúki á tveimur árum. En við útskrifum börnin í raun ekki fyrr en eftir fimm ár.“

,,Fimm ár?“ át Jóel upp eftir henni. ,,Ertu vitlaus?“ missti hann svo út úr sér en baðst samstundis afsökunar.

,,Þið ættuð samt að geta flutt norður aftur eftir tvö ár, kannski fyrr.“

Jóel féllust hendur, tvö ár í þessu Reykjavíkurrassgati. Hann yrði brjálaður, hundleiður.

,,Þið getið vissulega farið norður annað slagið eftir fyrsta árið, svo fremi að Rebekka verði í vernduðu umhverfi. En hún má ekki leika sér hvar sem er eða gera allt sem hana langar til. Það tekur enginn áhættu undir þessum kringumstæðum.“

Skyndilega var eins og Jóel væri nóg boðið, þyldi ekki lengur við, væri búinn að fá sig fullsaddan á sjúkrahúsinu, strax á fyrsta degi. Nema hann ætti erfitt með horfast í augu við þá staðreynd að systir hans væri í lífshættu og allt hans líf og framtíðardraumar yltu á því hvernig henni reiddi af. Hann rauk á fætur, sagðist ætla að fá sér göngutúr, gekk rakleitt út og settist á bekk fyrir utan spítalann. Tvö ár, sagði hann við sjálfan sig aftur og aftur, kannski fimm. Jóel fann til svengdar, lagði lófann á magann. Hann hafði ekki fengið sér neinn morgunverð enda hafði enginn tími gefist til að fylla ísskápinn í nýju íbúðinni. Hann ákvað að rölta upp að Hallgrímskirkju, jafnvel kíkja niður í miðbæ á meðan systir hans væri í rannsókn. Jóel hafði ekkert þarfara að gera en að mæla göturnar. Hann var kvíðafullur, bjóst við verri niðurstöðum úr rannsóknunum en Þorsteinn hafði látið í veðri vaka. Kannski var Rebekka mun veikari en allir gerðu sér grein fyrir. Kannski yrði hún bara dáin eftir nokkrar vikur. Tommi hringdi á meðan Jóel mændi á kirkjuna og reyndi að rifja það upp hversu há hún væri.

,,Hvernig gengur?“ Tommi vék sér beint að erindinu.

,,Tvö ár, Tommi. Ég þarf að vera í bænum í tvö ár.“ Vonbrigðin leyndu sér ekki.

,,Það er enga stund að líða, maður. Hvað eru tvö ár á milli vina ef systir þín nær sér að fullu. Hvar ertu?“

,,Ég er að glápa á Hallgrímskirkjuturn. Ætla svo að rölta niður í bæ.“

,,Hvernig líður Rebekku?“

,,Hún verður í rannsóknum í allan dag, fær svo herbergi út af fyrir sig og við mamma getum gist þar, samt bara annað okkar í einu.“

,,Hvað gerir þú ef mamma þín gistir?“ spurði Tommi.

,,Ég hef nú oft sofið einn. Svo býr gamall karl beint á móti okkur. Mér sýndist hann vera mjög fínn, samt eldgamall.“

,,Þú klikkar ekkert á hinni helginni, er það?“

,,Ertu vitlaus, maður. Hvenær kemur þú?“

,,Örugglega á fimmtudagskvöldið. Mamma ætlar að keyra mig, hún þarf víst að heimsækja einhverjar frænkur, spila bridds og fara í leikhús og eitthvað svona menningarkjaftæði. Allt vitlaust hjá henni eins og vanalega.“

,,Kemur pabbi þinn ekki?“

,,Nei, hún vill ekki hafa hann með. Hann á að passa húsið og litlu systur. Jæja, ég þarf að rjúka. Ertu búinn að fara í skólann?“

,,Ég á að hitta skólastjórann á mánudaginn, Viðar frændi fer með mér.“

,,Ókei, hringi kannski í kvöld. Ekki þú hringja, ég hringi. Ókei? Það er ódýrast fyrir þig.“

,,Ókei.“

Jóel rölti niður Skólavörðustíginn og kíkti annars hugar í búðarglugga. Fékk sér heita Subway samloku með kjúklingi og grænmeti og stóra kók í Austurstræti, hélt síðan sem leið lá í kringum Tjörnina, glápti á endurnar um stund og fór svo aftur upp á spítala. Honum var orðið skítkalt í framan og á höndunum þegar hann gekk inn í anddyrið. Gleymdi vettlingunum fyrir norðan. Hann sagðist vera með Rebekku og Huldu og innan skamms kom mamma hans fram. Hún faðmaði hann innilega, augun voru grátbólgin.

,,Hún er sofandi núna,“ hvíslaði Hulda þótt enginn væri nálægt þeim. ,,Þetta gekk bara vel í dag en hún þarf að sofa næstu klukkutímana. Ég var að …“

,,Af hverju ertu að hvísla?“ spurði Jóel.

,,Ég veit það ekki,“ sagði hún og hækkaði róminn eftir að hafa litið í kringum sig. ,,Ég var að tala við Viðar frænda þinn. Hann ætlar að sækja þig hingað eftir smástund, þú borðar hjá honum, ferð svo heim og verður víst að sofa einn. Ég get ekki vikið frá Rebekku. Svo máttu heimsækja okkur í fyrramálið. Er það í lagi?“ Jóel kinkaði kolli. ,,Ef þig vantar eitthvað eða lendir í vandræðum skaltu banka hjá gamla manninum á móti. Þessum sem lét okkur fá lyklana.“

,,Já.“

– • –

Óli þjálfari hringdi þegar Jóel var í bílnum með Viðari. Sagði að það yrði æfing hjá 4. flokki Vals klukkan hálftvö daginn eftir, á mölinni að Hlíðarenda. ,,Bjössi tekur á móti þér og verður búinn að tala við þjálfarann. Hringdu í mig þegar æfingin er búin, ég er svo spenntur að heyra hvernig þér líst á þig.“ Óli spurði um líðan Rebekku en Jóel sagðist ekki geta hitt hana fyrr en á morgun.

,,Ég vil ekki að þjálfarinn viti að systir mín er lasin,“ sagði Jóel ákveðinn.

,,Ekkert mál,“ sagði Óli en þagði svo augnablik eins og hann væri að velta fyrir sér hvers vegna Jóel vildi ekki að þjálfarinn vissi um þær aðstæður sem Jóel bjó við. ,,Þú vilt sem sagt ekki láta vorkenna þér.“

,,Mér finnst algjör óþarfi að strákarnir viti það. Engum kemur þetta við.“

,,Ekkert mál, Jóel minn. Ég hringi í Bjössa og bið hann að nefna þetta ekki við þjálfarann. Minnsta mál.“

Þeir kvöddust.

Viðar var hin vænsti náungi, alls ekki ólíkur Sveini bróður sínum í útliti og háttum. Eiginkona hans stjanaði við Jóel og dæturnar spurðu hann spjörunum úr um hvítblæði og krabbamein. Jóel mundi flest af því sem Sigrún hafði sagt og gat upplýst þær heilmikið, af mikilli alvöru, um margt sem viðkom sjúkdómnum. Báðar lýstu furðu sinni á því að lítil börn skyldu geta fengið svo alvarlegan sjúkdóm.

Viðar skutlaði Jóel heim um níuleytið eftir að þeir höfðu skroppið í Bónus til að kaupa það nauðsynlegasta fyrir heimilið. Viðar tók ekki annað í mál en að greiða fyrir matinn. Hann sagði Jóel að hika ekki við að hringja ef hann vanhagaði um eitthvað.

Gamli maðurinn lauk upp dyrunum þegar Jóel þreifaði eftir lyklunum í úlpuvasanum. Jóel brá og leit snöggt við.

,,Sæll, vinur minn.“

,,Halló,“ sagði Jóel hikandi.

,,Hvernig líður systur þinni?“

,,Hún var bara í rannsóknum og fékk sprautur og ég má ekki hitta hana fyrr en á morgun.“

,,Hún spjarar sig, sú litla. Viltu kók eða te eða kaffi, kannski kökusneið eða ís?“

Jóel hikaði, vissi ekki hvort hann ætti að vaða inn til ókunnugra fyrirvaralaust. Hann virti manninn fyrir sér frá hvirfli til ilja, giskaði á að hann væri um áttrætt. Sá gamli studdi sig við handriðið, virtist máttfarinn í fótunum, hjólbeinóttur, andlitið rúnum rist, varirnar þunnar en augun geisluðu af barnslegri einlægni. Grátt hárið var farið að þynnast. Hann beið augljóslega eftir svari en virtist ekki ætla að ýta á eftir því. ,,Jú, ég myndi kannski þiggja smá köku eða ís.“

,,Það líst mér vel á,“ sagði maðurinn og það lifnaði yfir honum. Hann rétti Jóel höndina. ,,Lolli heiti ég. Lolli í Val.“

,,Ertu Valsari?“ spurði Jóel og það lifnaði örlítið yfir honum.

,,Frá blautu barnsbeini, fæddur Valsari og dey sem Valsari.“

Jóel gekk inn í íbúðina sem var spegilmynd af íbúðinni sem þau höfðu til umráða. Íbúð Lolla var látlaus, fátt um íburðarmikil húsgögn, gamalt loðið teppi í stofunni, fjöldi liðsmynda á veggjum, fánar með áletrunum um merkilega knattspyrnuleiki, styttur og ýmislegt annað sem minnti á gamla tíð. Silfurmerki, gullmerki og heiðursmerki Vals voru í snotrum ramma, á bak við traust gler. Gömul klukka sló taktfast fyrir ofan sófann og tvær útsaumaðar myndir voru báðum megin við hana, í ólíkum litum en undir báðum stóð: Drottinn blessi heimilið.

,,Spilaðir þú lengi með Val?“

,,Og já, já, allan minn feril, til rúmlega þrítugs. Ég bjó nánast að Hlíðarenda, er einn af drengjum séra Friðriks.“

,,Hver er það?“

,,Elsku drengurinn. Það er stofnandi Vals, séra Friðrik Friðriksson æskulýðsleiðtogi, stofnaði líka KFUM, Hauka og fleiri félög. Hefurðu aldrei heyrt um hann?“

,,Jú, mig rámar eitthvað í hann,“ laug Jóel. ,,Ég er einmitt að fara á mína fyrstu æfingu á morgun, með Val.“

,,Það er gott að heyra. Ertu frá Akureyri?“

,,Hvernig veistu það?“

,,Daman sem bað mig fyrir lyklana í gær sagði mér að fjölskylda frá Akureyri myndi dvelja í íbúðinni. Og varstu í fótbolta þar?“

,,Já, í 4. flokki. Ég var að færast upp á eldra ár. Svo var ég valinn í úrvalshóp KSÍ, fyrir fjórtán ára, það verða æfingabúðir í Egilshöll um næstu helgi.“

,,Glæsilegt hjá þér. Hver er að þjálfa 4. flokk hjá Val núna?“

,,Ég veit það ekki. Þjálfarinn minn á Akureyri á frænda í Val sem er fyrirliði meistaraflokks. Hann ætlar með mig á æfinguna.“

,,Já, hann Bjössi,“ sagði Lolli af einlægni og bros færðist yfir andlitið. ,,Þá ertu nú aldeilis í góðum höndum. Hann var kjörinn Íþróttamaður Vals í fyrra, góður drengur.“

Jóel þáði kók og köku með smá ís ofan á og Lolli fékk sér sömuleiðis köku og ís og tíu dropa af kaffi. Hann fræddi Jóel heilmikið um Val, sagði stuttlega frá sínum ferli sem var prýddur fjölda titla, fyrsta landsleik Íslands, sem hann tók þátt í, gegn Dönum árið 1946, hvernig hann öðlaðist nafngiftina ,,Kötturinn“ eftir frækna frammistöðu gegn þýsku úrvalsdeildarliði og hversu vænt honum þætti um félagið sitt. Lolli sagðist reyndar vera ónýtur í fótunum en að það væri þess virði eftir eftirminnilegan feril. Hann bætti því reyndar við að ýmislegt annað en knattspyrna ætti sök á lasleikanum í löppunum. Lolli sýndi Jóel mynd af Íslandsmeisturum Vals í knattspyrnu frá 1987 sem hékk yfir rúminu. ,,Undir þessari mynd sef ég vel, skal ég segja þér, enda var þetta frábært lið. Þarna er Guðni Bergs, meðal annarra,“ sagði Lolli og benti á myndina, ,,þú ættir nú að þekkja hann, fyrirliði Bolton.“

,,Ja, ha?“ sagði Jóel og færði sig nær á meðan Lolli þuldi upp nöfn hvers einasta leikmanns og ágæti þeirra, og hann mundi þar að auki hversu marga leiki þeir spiluðu með meistaraflokki, landsliðinu ef því var að skipta og hversu mörg mörk þeir skoruðu. Jóel kinkaði áhugasamur kolli, Lolli var augljóslega hafsjór af fróðleik.

,,Þetta eru drengirnir mínir,“ sagði Lolli í Val og honum vöknaði um augun. ,,Ég ferðaðist með þeim vítt og breitt um heiminn. Það var aldeilis frábært.“ Svo starði hann dreyminn á myndina eins og hann væri kominn hálfan annan áratug aftur í tímann. ,,Svo var hann Eiður Smári í Val,“ sagði hann nokkru síðar. ,,Sannkallaður galdradrengur. Spilaði með meistaraflokki sextán ára gamall, hreint ótrúlegt. Og bjargaði liðinu frá falli, skoraði og skoraði.“

,,Ég var búinn að gleyma því að hann var í Val,“ sagði Jóel.

,,Eiður Smári er einn af gullmolunum okkar, skal ég segja þér. Sannkallaður snillingur eins og pabbi hans var.“

,,Jæja, ég verð að drífa mig,“ sagði Jóel hvellt og leit á úrið. ,,Takk fyrir kókið og kökuna og ísinn.“

,,Það er ekkert að þakka, elsku drengurinn. Komdu fagnandi þegar þér hentar. Og leyfðu mér að heyra hvernig æfingin gekk hjá þér.“

,,Ég læt þig vita á morgun.“

,,Góða nótt, vinur.“

Jóel sneri sér skyndilega við og spurði Lolla hvort hann vissi hver væri að bera út Morgunblaðið í hverfinu.

,,Ég hef ekki hugmynd um það. Langar þig að bera út blöð?“

,,Ég bar út Moggann á Akureyri og okkur mömmu veitir ekki af smá peningi.“

,,Viltu að ég hringi á Morgunblaðið á morgun, jafnvel Fréttablaðið líka? Hver veit nema það sé þörf á vöskum Valsara.“

,,Ég verð varla Valsari þótt ég æfi með liðinu í einhvern tíma.“

,,Þú yrðir vel settur í Val því nú á að fara að umbylta svæðinu, búa til yfirbyggðan knattspyrnuvöll, stúku, nýjan keppnisvöll, æfingavelli og meira að segja blokk fyrir okkur barnlausa fólkið. Kannski maður flytji bara aftur heim að Hlíðarenda eftir öll þessi ár.“

,,Ég las einmitt um þetta í fyrra. Eru þeir byrjaðir á einhverju?“

,,Eflaust, en þó er ég ekki viss. Þú kannar stöðuna, verður sérstakur útsendari minn.“

Jóel kinkaði kolli.

,,En ég skal samt hringja í blöðin fyrir þig, vinur, þótt þú sért ekki enn orðinn Valsari.“

Jóel brosti, þakkaði aftur fyrir sig.

26. KAFLI

Hulda hringdi í Jóel um níuleytið á laugardagsmorgni og bað hann að koma heldur upp á spítala seinni partinn því að Rebekka þyrfti að fara í fleiri rannsóknir. Jóel maldaði í móinn, vildi heimsækja hana strax en móðir hans sagði að það hefði engan tilgang, hann þyrfti þá að bíða allan daginn. Jóel sagðist þá bara koma eftir æfinguna hjá Val. Hulda var ánægð með að hann skyldi ætla að byrja strax að æfa með öðru liði. ,,Þú stendur þig eins og hetja, Jóel minn.“

,,Karlinn bauð mér inn til sín í gærkvöldi. Hann heitir Lolli í Val, eða Lolli og var í Val. Mjög skemmtilegur.“

,,Þú leitar til hans ef þú þarft.“

,,Hann var mjög fínn. Ætlar að athuga hvort Mogginn eða Fréttablaðið þurfi einhvern til að bera út í hverfinu.“

,,Fínt. Þú stendur þig vel. Hvernig svafstu?“

,,Bara vel, held ég. Annars man ég það ekki.“

,,Rebekka spurði um þig í gærkvöldi. Hún vildi fá þig strax. Hlakkar til að hitta þig á eftir.“

,,Er hún hress?“

,,Hún er vitanlega slöpp en ber sig samt vel miðað við aðstæður. Við sjáum hvað setur.“

,,Ég kem klukkan fjögur.“

,,Það er fínt. Hlakka til að sjá þig.“

Jóel lagðist í sófann fyrir framan sjónvarpið eftir að hafa fengið sér banana, blátt skyr.is og fullan disk af kornflexi. Hann flakkaði á milli stöðva en datt að lokum inn í spennandi teiknimynd. Símhringing reif hann á lappir rúmlega tíu. Hildigunnur sagðist hafa verið að hugsa svo mikið um þau systkinin að hún fann sig knúna til að hringja. Jóel sagði sem satt var að hann mætti ekki hitta systur sína fyrr en seinna um daginn. Hildigunnur hlustaði af athygli á Jóel segja frá sjúkdómnum. Þótt hann hefði aðeins verið í Reykjavík í rúman sólarhring spurði hann hvort eitthvað væri að frétta. Hildigunnur kvað svo ekki vera, sagðist reyndar öfunda hann af því að fá að búa í Reykjavík tímabundið.

,,Það hafa allir gott af því að breyta til, það er svo þroskandi.“

,,Ég veit það nú ekki.“

,,Þú manst að hugsanir þínar geta orðið að veruleika,“ sagði Hildigunnur og beygði skyndilega út af samræðubrautinni. ,,Ef þú sendir fallegar hugsanir til Rebekku og biður um hjálp eru meiri líkur á því að hún læknist.“

Jóel kinkaði kolli. ,,Þakka þér fyrir þetta þarna um daginn,“ sagði hann. ,,Mér leið rosalega vel og ég held að öllum hafi þótt þetta spennandi. Líka Fannari þótt hann hafi farið að gráta.“

,,Ég hitti hann í gær og hann gerði bara grín að þessu. Sagði að hann hefði loksins farið að gráta út af pabba sínum og sér liði miklu betur núna.“

,,Álfhildur sagði mér það. Fannar er alltaf svo skemmtilegur.“

,,Og þeir báðir, hann og Sölvi en …“ Jóel þagnaði en spurði síðan. ,,Ertu nokkuð á leiðinni til Reykjavíkur?“

,,Ekki svo ég viti, allavega ekki á næstunni. Af hverju spyrðu?“

,,Nei, ég … ég bara spurði.“ Jóel þótti gott að tala við Hildigunni, honum fannst hann geta treyst henni fyrir hugsunum sínum þótt hann gerði það ekki.

,,Þú lætur okkur vita ef eitthvað merkilegt gerist, Jóel,“ sagði Hildigunnur. ,,Við bíðum spennt.“

,,Ég bið að heilsa öllum,“ sagði Jóel og þakkaði henni fyrir að hringja.

– • –

Jóel skellti í lás um tvöleytið. Hann var innan við fjórar mínútur að labba niður á Valsvöll því hann fór öruggustu og stystu leið, í gegnum göngin sem liggja undir Bústaðaveginn. Hann lagði töskuna frá sér fyrir framan húsið, leit yfir svæðið, einhver stelpnaflokkur var á æfingu. Jóel fann fyrir dálitlum hnút í maganum, vissi ekki á hverju hann átti von. Hann hafði reyndar oft spilað á móti jafnöldum sínum í Val síðustu árin, til að mynda á Shell-mótinu í Vestmannaeyjum og á Esso-mótinu fyrir norðan. Valsararnir voru hörku naglar og Jóel tapaði fyrir þeim í Eyjum en bar sigur úr býtum á Esso-mótinu, enda á heimavelli.

Bolti kom skoppandi frá malarvellinum, yfir bílastæðið, í áttina að Jóel. Hann stöðvaði hann með hægri fæti, lyfti honum upp með tánni og sendi hann í háum boga að stelpunni sem nálgaðist móð og másandi. Hún greip boltann, brosti innilega og þakkaði Jóel fyrir. Stelpan gat alveg verið á aldur við hann, var með sítt ljóst hár, tekið aftur í tagl. Virtist spretthörð því hún tipplaði á tánum. Jóel svipaðist um eftir fyrirliða meistaraflokks sem væri hugsanlega að svipast um eftir honum sjálfum, leit við og horfði á stelpuna hlaupa aftur inn á völlinn.

Jóel þekkti ekki þennan Bjössa í sjón þótt hann minntist þess að hafa séð mynd af meistaraflokki Vals í bókinni Íslensk knattspyrna á skólabókasafninu. Jóel gekk nær vellinum. Þjálfarinn var hávær, skipaði stelpunum að hafa hugann við það sem þær væru að gera, sagði að þær fengju að spila síðustu tuttugu mínúturnar. Jóel gleymdi sér við að glápa á stelpurnar á æfingunni, fylgdist sérstaklega með stelpunni með taglið. Hún var kvik í hreyfingum, einbeitt og hafði góða boltameðferð. Kannski lagði hún sérstaklega hart að sér af því að Jóel stóð við hliðarlínuna.

Jóel krossbrá þegar hann heyrði nafnið sitt nefnt, sneri sér snöggt við og svaraði. Brosmildur, myndarlegur maður, sem leiddi litla telpu sér við hönd, beið eftir viðbrögðum.

,,Sæll. Ég heiti Bjössi, frændi Óla þjálfara. Þetta er Valdís Björg, dóttir mín.“

,,Halló,“ sagði Jóel og beygði sig í hnjánum til að heilsa telpunni en hún tróð sér feimnislega á milli fóta föður síns. Kíkti síðan með öðru auganu á þennan ókunnuga strák.

,,Robbi þjálfari á von á þér, sagðist hlakka til að sjá þig. Ég talaði við hann í gær.“ Jóel kinkaði kolli, sagði jamm en hafði svo sem engu við það að bæta, enda kvíðinn og eftirvæntingarfullur. ,,Það eru í fínir strákar í 4. flokki, þeir taka þér örugglega vel. Robbi heldur uppi járnaga og láttu þér ekki bregða þótt hann geti verið orðljótur. Sumir þjálfarar eru bara þannig. Þú veist að það er heppilegast að gera eins og manni er sagt, ha? Þú þekkir þetta, ertu ekki þrettán?“

,,Ég varð fjórtán í janúar.“

,,Kannski spilum við saman í meistaraflokki eftir þrjú, fjögur eða fimm ár. Tíminn er svo fljótur að líða, hvaða stöðu spilarðu?“

,,Frammi.“

,,Flott. Ekki veitir af að ala upp almennilega sentera hérna. Eigum við að kíkja inn? Ég skal aðeins labba með þér um, æfingin byrjar eftir fimmtán mínútur. Samt gott að vera snemma í því. Robbi vill að menn séu stundvísir.“

Jóel elti fyrirliðann og dóttur hans inn í Valsheimilið, var kynntur fyrir tveimur húsvörðum sem buðu hann velkominn og svo sýndi Bjössi honum báða íþróttasalina, búningsaðstöðuna, hátíðarsalinn og sjónvarpsherbergið. Jóel leist vel á aðstæður en sagði fátt, hlustaði bara á það sem fyrirliðinn sagði.

Bjössi mætti Robba þjálfara fyrir framan afgreiðsluna og kynnti hann fyrir Jóel. Þeir heilsuðust með handabandi en Robbi sagðist kannast við Jóel. ,,Þú ert þessi fljóti frammi, já. Það hefur aðeins tognað úr þér. Verður þú lengi í bænum?“

,,Ég er eiginlega fluttur,“ sagði Jóel ákveðinn en fékk strax samviskubit yfir því að hafa aðeins sagt hálfan sannleikann. Samt hafði hann enga löngun til að ræða um veikindi Rebekku eða útskýra allt fyrir öllu því nýja fólki sem hann var að kynnast.

,,Býrðu hérna rétt hjá?“ spurði Robbi.

,,Alveg við slökkvistöðina.“

,,Frábært, stutt fyrir þig að fara á æfingar. Engin afsökun fyrir því að mæta of seint. Bjössi hefur kannski sagt þér frá því að ég rek menn miskunnarlaust heim, eða læt þá taka aukaspretti, ef þeir eru ekki tilbúnir þegar æfingin byrjar.“

,,Hann gerði það,“ sagði Jóel.

,,Við æfum fjórum sinnum í viku. Geturðu alltaf mætt?“

,,Örugglega bráðum,“ sagði Jóel hikandi og leit á Bjössa eins og hann ætlaðist til að hann útskýrði fyrir þjálfaranum að það gæti orðið torvelt að mæta á allar æfingarnar fyrst um sinn. ,,Við erum náttúrlega að flytja og ég þarf að gera ýmislegt og mamma er ein með okkur þannig að …“

,,Þú gerir þitt besta, Jóel. En ég legg ríka áherslu á að menn mæti á allar æfingar.“

,,Ég skil það vel.“

Bjössi þakkaði Robba fyrir, tók dóttur sína í fangið og rétti Jóel nafnspjaldið sitt áður en hann kvaddi.

,,Þú hikar ekki við að hringja ef ég get gert eitthvað fyrir þig. Óli frændi sagðist drepa mig ef ég liti ekki eftir þér.“

Jóel tók við nafnspjaldinu og það hvarflaði að honum að segja að það væri líkt Óla að hóta slíku en lét það eiga sig. Hann elti Robba inn í búningsherbergið. Flestir strákanna voru mættir og litu spurnaraugum á þjálfarann og Jóel. ,,Þetta er Jóel, strákar, hann er frá Akureyri, var að flytja suður og ætla að æfa með okkur. Sumir ykkar hafa eflaust spilað á móti honum síðustu árin, ekki satt?“

Nokkrir kinkuðu kolli með já-svip á andlitinu, sumir gerðu það hikandi en þó var augljóst að einhverjir voru að reyna að muna hvort þeir hefðu séð Jóel áður og hvort hann gæti eitthvað í fótbolta.

,,Við tökum vel á móti öllum og klöppum fyrir Jóel,“ sagði Robbi og klappaði fyrstur. Strákarnir gerðu slíkt hið sama. Jóel varð vandræðalegur og fann roða hlaupa upp eftir andlitinu. Hann hafði ekki roðnað í háa herrans tíð.

,,Það er laust hér,“ sagði fremur renglulegur strákur, sem var ber að ofan, og benti Jóel á tvo snaga við hliðina á peysunni sinni. Jóel gekk rakleiðis til hans og fór úr úlpunni.

,,Ertu nýfluttur?“ spurði strákurinn.

,,Já, bara í fyrradag, eða eiginlega í gær.“

,,Í hvaða skóla ferðu?“

,,Hlíðaskóla. Ég á að hitta skólastjórann á mánudaginn.“

,,Geðveikt. Nokkrir í liðinu eru líka í Hlíðaskóla. Kannski lendum við í sama bekk.“

,,Jamm.“

Jóel sá að strákarnir voru að tínast út og ákvað að spýta í lófana. Hann ætlaði ekki að reka lestina á sinni fyrstu æfingu. Nokkrir strákar mændu á hann frá hvirfli til ilja en Jóel reyndi að leiða það hjá sér þótt honum fyndist það óþægilegt. Hann hefði örugglega sjálfur glápt úr sér augun og velt ýmsu fyrir sér ef nýr strákur hefði bæst í liðið hans á Akureyri. Ef til vill voru einhverjir að velta því fyrir sér hvort Jóel myndi strax vinna sér sæti í A-liðinu á þeirra kostnað.

Jóel hélt sig aftarlega í hópnum þegar strákarnir hlupu nokkra upphitunarhringi, taldi tuttugu og tvo stráka. Robbi bað Indriða fyrirliða að leiða hópinn og gera allskyns æfingar samtímis því að hlaupa og hann stjórnaði líka teygjuæfingunum. Jóel var einbeittur á svip, gætti þess að leiða það hjá sér þótt einhverjir störðu óþarflega lengi á hann.

,,Tveir og tveir með bolta,“ kallaði Robbi, ,,byrja á stuttum sendingum.“ Jóel fylgdist með strákunum para sig með ógnarhraða, augljóst að sömu tveir voru oftast saman því litlar vangaveltur eða rökræður áttu sér stað, hvað þá rifrildi. Jóel ákvað að vera stikkfrí frá þessari pörun og þóttist þurfa að reima annan skóinn.

,,Ertu laus?“ spurði strákurinn sem hafði boðið Jóel snagana.

,,Já.“

,,Ég heiti Daníel.“

,,Jóel.“

,,Flott nafn,“ sagði hann.

,,Þakka þér fyrir.“ Jóel minntist þess ekki að nokkur hefði sagt að nafnið hans væri fallegt.

Jóel fann hvernig sjálfstraustið jókst um leið og hann handlék boltann og stakk honum nokkrum sinnum á mölina. Honum leist vel á boltann, hann var nýlegur og passlega mikið loft í honum. Jóel fannst ekki lengur skipta máli hvort hann væri í Reykjavík, á Akureyri eða á ísjaka. Hann sá völlinn, strákana, boltana, skynjaði stemmninguna, samkeppnina og hlakkaði til að láta ljós sitt skína. Hann fann á sér að strákarnir biðu eftir því að geta lagt mat á hann sem knattspyrnumann. Ekkert gat staðið í vegi fyrir Jóel. Einbeitnin skein úr svipnum þegar hann sparkaði til Daníels. Hann einblíndi á boltann, tiplaði á tánum eftir hverja sendingu og var á stöðugri hreyfingu eins og Óli hafði kennt honum. Aldrei stíga í hælana og alltaf á hreyfingu. Honum fannst orðin bergmála að norðan, sá Óla fyrir sér frussa samtímis því sem hann hrópaði. Jóel brosti innra með sér. Daníel var ekkert sérlega sparkviss og mölin var gróf þannig að Jóel þurfti að sækja boltann óþarflega mikið til hliðanna. Í eitt skipti sparkaði Daníel bæði of fast og skakkt þannig að boltinn rúllaði yfir á bílastæðið. Jóel skokkaði á eftir honum en staðnæmdist þegar hann sá fótboltastelpuna með taglið taka boltann upp og sparka til hans. Hann þakkaði henni fyrir og brosti. Hún brosti líka. Var ekki lengur í æfingagalla, heldur þröngum buxum og gallajakka. Og hefði hugsanlega gefið sig á tal við hann ef hann hefði ekki verið á æfingu.

Stelpan truflaði einbeitingu Jóels eitt augnablik, hann leit aftur fyrir sig í tvígang en kom ekki auga á hana. Hún hlaut að hafa þurft að drífa sig heim. Robbi lét strákana lengja bilið á milli sín, gefa lengri sendingar og síðan þurftu þeir að halda boltanum á lofti, skalla á milli og gera ýmsar tækniæfingar. Síðan skipti Robbi hópnum í tvö lið. Jóel hafði á tilfinningunni að hann hefði ákveðið að láta þá spila ellefu á móti ellefu svo hann sæi hvernig hann stæði sig með nýja liðinu. Þótt Jóel kannaðist við nokkra í flokknum þekkti hann ekki til styrkleika þeirra. Robbi stillti mönnum upp í einni svipan, virtist alveg með á hreinu hver væri í hvoru liði. Nokkrir leikmenn fussuðu af því að þeir lentu ekki með réttum mönnum, aðrir brostu en Jóel stóð á sama. Honum var stillt upp í fremstu víglínu.

,,Tvær snertingar til að byrja með,“ öskraði Robbi, ,,og hvert mark gildir sem tvö ef einhver úr hinu liðinu er fyrir aftan miðlínu þegar skorað er. Ég vil fá mikla hreyfingu og boltamaðurinn á að geta valið um nokkra til að gefa á. Rauðir byrja.“

Jóel var í rauðu vesti. Hjartsláttur hans var ör, vöðvarnir spenntir, kvíðinn horfinn. Hann var eins og dýr í leit að bráð, sífellt á iði, beið eftir rétta tækifærinu til að stökkva af stað. Jóel var duglegur að bjóða sig aftarlega á vellinum enda fékk hann boltann oft í fæturna, lagði hann samstundis fyrir sig og sendi hann á næsta mann. Í mörgum tilfellum notaði hann bara eina snertingu því hann hafði þjálfað sig í því að hafa góða yfirsýn til að flýta fyrir sér þegar hann fengi boltann. Óli hafði tuggið það ofan í strákana fyrir norðan að þeir hefðu forskot á andstæðingana ef þeir gættu þess af fremsta megni að fylgjast með því hvar samherjarnir væru staðsettir.

Robbi hvatti strákana til dáða, öskraði á þá að hreyfa sig betur, drulla sér fram fyrir miðju, draga sig til baka, gefa upp í horninu, fá hann fyrir í fyrsta, fórna sér í tæklingarnar og svo framvegis. Jóel heyrði aðeins óminn af því sem hann sagði, vissi að hann væri að gera allt rétt og þyrfti ekki að leggja við hlustir. Hann einblíndi á boltann og samherjana, virtist með það á hreinu hvert menn ætluðu að hlaupa og átti varla feilsendingu. Hann var hreyfanlegur, stakk sér inn fyrir vörnina, fékk boltann á hárréttu augnabliki, gaf fyrir og fagnaði síðan marki af hógværð en samgladdist þó með þeim sem skoraði.

Jóel undi sér ekki hvíldar, stóð aldrei kyrr. Ef einhver tuddaðist í bakinu á honum þegar hann var með boltann, stóð hann eins og klettur, lyfti höndum út til hliðanna og sagði við sjálfan sig að andstæðingurinn mætti sko gjöra svo vel að reyna að ná boltanum. Undir lok leiksins, þegar Jóel hafði lagt upp þrjú mörk, fékk hann sendingu utan af kanti, tók boltann viðstöðulaust í loftinu og þrumaði honum í hornið fjær, gjörsamlega óverjandi. Rauðu gæjarnir sigruðu með sjö mörkum gegn þremur.

,,Nokkrir sprettir í lokin,“ hrópaði Robbi, ,,fjórir og fjórir saman.“ Aftur virtist hann vera búinn að kortleggja hverjir hlypu saman. Hann stillti Jóel upp í fyrstu röðinni, ásamt Indriða fyrirliða og tveimur öðrum. ,,Frá hliðarlínu að hlíðarlínu, fram og til baka. Sá sem snertir ekki línuna með fætinum þarf að hlaupa Öskjuhlíðarhring á eftir, á tíma.“ Strákarnir stilltu sér upp, gerðu sig klára og litu á þjálfarann. Rúmlega metri var á milli strákanna í fremstu röð en hinir stilltu sér upp fyrir aftan. ,,Þetta er kapphlaup á milli fjögurra í einu,“ kallaði Robbi, ,,en ég starta svo næstu fjórum. Þetta er sem sagt ekki boðhlaup.“ Hann hafði varla sleppt orðinu þegar flautan gall. Jóel spratt af stað, tók stutt skref til að byrja með, eins og Óli hafði kennt honum, hafði fingurna klemmda saman til að minnka loftmótstöðuna, handahreyfingarnar voru ákveðnar og hann var afslappaður í framan eins og hann hafði svo oft séð í sjónvarpinu að bestu hlauparar heims gerðu þegar þeir sprettu úr spori. Smám saman lengdi Jóel skrefin og nálgaðist hliðarlínuna. Indriði var nánast samsíða honum en hinir tveir voru skrefinu á eftir. Jóel beygði sig mjúklega þegar hann koma að línunni en rann lauslega á mölinni eins og hinir. Hann gaf allt í sprettinn á bakaleiðinni og Indriði sömuleiðis. Þeir komu hnífjafnir í mark og náðu ekki að stöðva sig fyrr en á bílaplaninu.

,,Tilbúnir,“ kallaði Robbi þegar fyrstu fjórir voru búnir, síðan gall flautan. Sprettirnir urðu fjórir talsins á hverja röð og hélt Indriði í við Jóel í fyrstu tveimur en Jóel hafði augljóslega meira úthald því hann sigraði í síðustu tveimur. Hann kastaði mæðinni og gætti þess að horfa ekki á Indriða svo fyrirliðinn héldi ekki að Jóel væri að gera lítið úr honum. Jóel stóð um hríð í sömu sporum og horfði á hina ljúka síðasta sprettinum. Þótt hjartað hamaðist og svitinn dropaði af augabrúnunum fór sælutilfinning um hann. Hann vissi að hann hafði slegið í gegn og eftirleikurinn yrði auðveldur.

,,Flott hjá þér,“ sagði Daníel sem rölti til Jóels eftir síðasta sprettinn. ,,Indriði tapar aldrei í sprettum.“

Jóel brosti og skaut augunum í átt að Indriða sem strauk þéttingsfast yfir annað lærið eins og hann kenndi sér meins. Varla þóttist hann vera meiddur, gamla trixið! Jóel gekk hægt að hópnum þegar Robbi kallaði.

,,Næsta æfing er á mánudaginn, strákar. Klukkan hálfsjö, hér. Og svo byrjar Reykjavíkurmótið eftir tíu daga. Allir klárir í það?“ Enginn svaraði enda flestir enn að jafna sig eftir sprettina. ,,Sjáumst á mánudaginn.“

Jóel bjóst við að Robbi myndi hæla honum fyrir góða frammistöðu en þjálfarinn tók boltapokann og vestin og gekk rakleitt inn. Jóel gerði nokkrar teygjuæfingar áður en hann hélt inn í búningsklefann. Sem fyrr góndu margir á hann en hann fann að augnaráðið var ekki það sama og fyrir æfinguna. Núna voru augun ekki forvitin heldur endurspegluðu þau einhverskonar virðingu og öfund, jafnvel ánægju eins og þau væru þakklát fyrir að svo öflugur liðsmaður væri kominn í Val.

Jóel fór í sturtu með seinni skipunum eins og Daníel. Allar sturturnar voru uppteknar en Indriði var að ljúka við að skola á sér hárið þegar Jóel birtist. Fyrirliðinn fór úr sturtunni með það sama, rétti Jóel höndina, kynnti sig, sagði að Jóel hefði staðið sig vel. Benti síðan á sturtuna. Jóel þakkaði honum fyrir.

Hann lokaði augunum og lét vatnið leika um sig, langaði að hoppa af kæti. Fátt jafnaðist á við heita sturtu eftir erfiða æfingu. Eftir á að hyggja var ekki svo erfitt að mæta hjá nýju liði, allavega ekki þegar allt gekk að óskum. Jóel sá nokkrar leikfléttur og hreyfingar fyrir sér, einkum markið sem hann skoraði og sendingarnar sem skópu mörkin. Hann var í góðum gír og hlakkaði til að mæta næsta mánudag. Daníel hélt sig í námunda við Jóel þar til Jóel kvaddi og rölti með töskuna í átt að slökkvistöðinni.

27. KAFLI

Klukkan var sextán sextán þegar Jóel gekk inn um aðalinnganginn á spítalanum með náttföt af systur sinni í hvítum plastpoka. Hann hafði fundið fyrir ört vaxandi kvíða á leiðinni og var þurr á hálsinum þegar hann opnaði dyrnar. Þorstinn dró Jóel að sjoppunni við innganginn þar sem hann svolgraði í sig Egils Kristal með sítrónubragði áður en hann hélt sem leið lá upp bogadregna ganginn með flotta munstrinu á gólfinu. Hvernig ætli Rebekka liti út? Var hún sofandi, blóðug, grátandi, tengd við öndunarvél eða hvað? Hvað gat hann svo sem gert annað en setið við rúmið og beðið eftir að hún læknaðist? Ekki gerði hann kraftaverk. Fólk í grænum, hvítum og ljósbláum sloppum gekk hratt um gangana eins og því lægi lífið á að bjarga einhverjum frá dauða.

Sjúkrahúslyktin lék um vit Jóels, minnti hann á sprauturnar sem hann fékk sem krakki á Akureyri og grenjaði reiðinnar býsn yfir. Samt brostu hjúkkurnar þá og gáfu honum verðlaun, límmiða eða ódýr tuskudýr. Hann strauk vinstri upphandlegginn ómeðvitað nokkrum sinnum. Hvernig leið mömmu hans? Var hún að fara á taugum eða styrktust foreldrar þegar börnin þeirra veiktust alvarlega eins og Álfhildur hafði talað um? Mamma hans grét allavega mikið í gær. Kannski var hún búin að jafna sig. Kannski myndi hún aldrei jafna sig.

Sköllóttur strákur, á að giska þriggja ára, kom hjólandi niður ganginn á þríhjóli, ung kona hljóp á eftir honum með lyfjastand svo slöngurnar rifnuðu ekki frá bringu hjólreiðakappans. Mikið gat hann verið glaður þótt hann væri veikur. Jóel samgladdist honum og fann til með honum í senn, eins gott að mamma hans misstigi sig ekki. Hann gæti henst af hjólinu ef strekktist á slöngunni, nema nálin rifnaði úr æðinni. Það setti hroll að Jóel.

Hjúkrunarfræðingur vísaði Jóel að stofu systur hans. Dyrnar féllu ekki alveg að stöfum. Hann hikaði, hallaði sér að rifunni, það ríkti grafarþögn í stofunni. Hjúkrunarfræðingurinn brosti, sagði að hann væri ekki að trufla. Jóel kinkaði kolli. Hjartað hamaðist í brjóstinu, hann dró djúpt andann, strauk þvölum lófa yfir hægri kinnina og ýtti síðan við hurðinni með löngutöng.

Hulda steinsvaf í stól við rúmið. Rebekka lá undir sæng, slanga úr bringunni var fest við samskonar stand og konan hafði hlaupið með á eftir þríhjóladrengnum. Var hún virkilega bæði að fá blóð og einhvern glæran vökva? Jóel fékk kökk í hálsinn, stóð lengi í sömu sporum og horfði á mæðgurnar, vildi ekki vekja þær. Hann þerraði tár sem trítluðu niður kinnarnar. Af hverju þurfti Rebekka að fá hvítblæði? Systir hans. Af hverju ekki eitthvert annað barn í heiminum? Hvernig stóð á því að nákvæmlega hún skyldi vera eitt þriggja barna á Íslandi sem veiktust árlega af hvítblæði? Hvað hafði hún eiginlega gert til að verðskulda þetta? Gerði guð bara úllen dúllen doff kikki lane koff eða hvað?

Jóel virti móður sína sömuleiðis fyrir sér af vorkunnsemi. Fyrirgaf henni allar syndir, drykkjuskap og reykingar. Hún var bara mannleg eins og aðrir, sat uppi með tvö börn án afskipta tveggja pabba sem létu sig engu varða þótt þeir ættu heilbrigð og falleg börn, lifandi einstaklinga. Reyndar vissi annar þeirra ekki að hann ætti þessa yndislegu stelpu en hinn var með það á hreinu að hann ætti hana ekki og stakk af svo hann þyrfti ekki að axla ábyrgð annarra. Þetta líf, þetta líf!

Jóel fikraði sig nær rúminu, lagði pokann með náttfötunum á borð, við hliðina á dagblöðum og súkkulaðistykki. Rebekka var föl og varirnar rauðbláar, hún lá eins og engill í rúminu. Hann langaði að faðma hana, passa að enginn ynni henni mein. Hann var reiðubúinn að umvefja hana allri þeirri ást og umhyggju sem hann átti þótt ekkert yrði þá eftir til skiptanna fyrir aðra. Rebekka varð að ná fullum bata.

Það snörlaði í Huldu, hún rumskaði, opnaði loksins augun. ,,Sæll, Jóel minn,“ flýtti hún sér að segja og stóð hæglætislega á fætur. ,,Gott að sjá þig. Rebekka var svæfð en gæti vaknað innan stundar. Hvað er klukkan? Þú þarft ekki að hafa neinar áhyggjur. Læknarnir segja að hún sé sterk og standi sig frábærlega.“

Jóel kinkaði kolli en hafði ekki augun af systur sinni. ,,Er þér sama þótt ég rölti aðeins út, ég verð að fá mér frískt loft?“ spurði Hulda. Hann kinkaði aftur kolli. Hulda varpaði öndinni léttar þegar hún gekk á dyr. Jóel hallaði sér yfir systur sína eins og hann hafði gert þegar hann komst að því að þau væru ekki samfeðra. Hún virtist ekki draga andann, var samt svo skringileg að sjá, eins og hún væri í þykjustuleik. Hann skildi ekki hvernig Rebekka gat verið með hvítblæði en samt svona falleg og friðsæl. Þegar Jóel hafði grannskoðað hana, gengið úr skugga um að slöngurnar væru í lagi og ekkert gæti farið úrskeiðis, þótt hann hefði enga þekkingu til að meta það, fékk hann sér sæti við hlið hennar. Tók með báðum höndum utan um vinstri lófa hennar, sem var funheitur, hallaði höfðinu að henni.

Hulda kom eftir liðlega hálftíma, í þann mund sem Sigrún læknir birtist í dyragættinni. Hún heilsaði Jóel með handabandi og spurði hvernig hann hefði það.

Hann yppti öxlum. ,,Bara fínt.“

,,Systir þín var alltaf að spyrja um þig og segja okkur hversu frábær bróðir þú sért.“

Jóel leit undan.

,,Get ég skroppið út og komið eftir kvöldmat?“ spurði Hulda og leit á Sigrúnu og Jóel til skiptis.

,,Það er í lagi mín vegna,“ sagði Sigrún og bætti við að Rebekka væri í góðum höndum. ,,En það væri heppilegt ef Jóel gæti verið hjá henni.“

,,Ég ætla að vera hér,“ sagði hann ákveðinn eins og einhver hefði stungið upp á því að hann hefði sig á brott.

,,Ég verð að komast í búð og bað og snattast aðeins,“ sagði Hulda afsakandi, ,,ertu viss um að þetta verði í lagi?“

,,Hafðu engar áhyggjur,“ sagði Sigrún. ,,Mér sýnist Jóel fullfær um að gæta systur sinnar.“

Hulda var varla komin út á ganginn þegar Rebekka vaknaði. Hún muldraði eitthvað torskiljanlegt þegar hún opnaði augun en virtist smám saman átta sig á því hvar hún var stödd. Sigrún stóð yfir henni og strauk henni um ennið. Spurði hvernig henni liði.

Rebekka vætti varirnar, virtist þurr í munninum, bað um vatn.

,,Er Jóel kominn?“ spurði Rebekka og reyndi að lyfta höfðinu máttvana. Hann gat ekki haldið aftur af tárunum þegar hann faðmaði systur sína ofurvarlega að sér. Óttaðist að kremja slöngurnar ef hann hallaði sér of fast upp að henni. ,,Elsku Jóel, elsku Jóel, elsku Jóel,“ sagði Rebekka og hélt um háls bróður síns.

,,Ég fer ekkert, Rebekka, þetta er allt í lagi,“ sagði hann og saug upp í nefið. ,,Mamma þurfti aðeins að skreppa. Ég passa þig á meðan.“

Sigrún lyfti undir bakið á Rebekku svo hún ætti auðveldara með að drekka úr glasinu. Hún tæmdi það næstum því, ropaði hressilega og brosti. Sigrún sagði að hún væri dugleg.

,,Hann Lúlli lyfjastrákur ætlar að lækna mig,“ sagði Rebekka og leit stórum augum á Jóel. ,,Sigrún sagði það. Hún er búin að segja mér frá honum og sýna mér hann. Það er til bók um hann. Ég er ekki að plata. Lúlli veiðir fúlu krabbameinsfrumurnar og drepur þær. Spurðu bara Sigrúnu.“

Jóel leit á lækninn sem kinkaði kolli. ,,Þetta er alveg rétt hjá Rebekku. Við lásum bókina um Lúlla í morgun og …“

,,Segðu honum söguna, Sigrún. Gerðu það.“

,,Eigum við ekki bara að lána Jóel bókina svo hann geti lesið hana sjálfur?“

,,Fyrst átt þú að segja honum söguna. Svo má hann lesa hana, seinna. Gerðu það.“

Sigrún lagði frá sér glasið, strauk í gegnum hár Rebekku og sagði Jóel að Lúlli lyfjastrákur væri fræðslubók eftir danska konu. ,,Eins og ég sagði við Rebekku þá er allt í líkamanum búið til úr litlum frumum sem heita t.d. húðfrumur af því að þær eru í húðinni, í blóðinu heita þær blóðfrumur og í hárinu hárfrumur. En frumurnar eru svo litlar, eins og þú veist, að það getur enginn séð þær nema í smásjá. Allar frumurnar eru vinir og þær eignast nýjar litlar frumur sem vaxa og dafna og þær þurfa sífellt meira pláss. Þess vegna stækkið þið. Hárið síkkar vegna þess að hárfrumurnar eru alltaf að fæða nýjar og litlar hárfrumur. Það er mjög sjaldgæft að frumurnar ykkar eignist gallaða frumu en það gerist samt stundum. Gölluð fruma er alltaf í svo vondu skapi að hún nennir ekki að leika við hinar frumurnar og heitir þess vegna krabbameinsfruma. Enda er hún alltaf í fýlu og lætur góðu frumurnar ekki í friði. Hún flýtir sér að eignast margar litlar og leiðinlegar frumur og svo eru þær allt í einu orðnar rosalega margar.“

,,Og þá kemur Lúlli lyfjastrákur,“ sagði Rebekka og glennti upp augun.

,,Ekki alveg strax,“ leiðrétti Sigrún og hélt sögunni áfram. ,,Þessar fúlu frumur byggja síðan æxli sem hinar frumurnar fá ekki að koma inn í en sem betur fer eiga góðu frumurnar flott verkfæri og byrja strax að lemja í hausinn á krabbameinsfrumunum. Það getur verið erfitt að finna allar fúlu frumurnar og lemja þær í hausinn og þess vegna þurfa þær aðstoð. Þá kemur bjargvætturinn Lúlli lyfjastrákur til sögunnar ásamt öllum vinum sínum.“

,,Þeir eru þarna inni,“ sagði Rebekka og benti á lyfin sem runnu inn í slöngurnar og þaðan inn í líkama hennar. ,,Og núna eru þeir að lækna mig.“

,,Lúlli og allir vinir hans byrja strax að veiða krabbameinsfrumurnar sem verða ennþá fýldari en samt dauðhræddar þannig að margar hlaupa strax í felur. Allar góðu frumurnar hoppa af kæti þegar Lúlli lyfjastrákur og lyfjabörnin éta vondu frumurnar en því miður sjá lyfjabörnin mjög illa. Þess vegna bíta þau stundum í góðu frumurnar í líkamanum, eins og til dæmis hárfrumurnar, og þá missa veiku börnin hárið. En sem betur fer fæða hárfrumurnar margar nýjar hárfrumur þannig að hárið vex aftur seinna. Lyfjabörnin bíta líka stundum fast í magann og þá verður börnunum óglatt og mörg þurfa að æla. Stundum tekst nokkrum krabbameinsfrumum að fela sig svo vel að Lúlli þarf að koma aftur og aftur á spítalann, alveg þar til hann og lyfjabörnin hafa étið þær allar.“

,,Og þá er sagan búin,“ sagði Rebekka og spurði bróður sinn hvort honum þætti sagan ekki góð. Hann kinkaði kolli. ,,Kannski þarf ég að koma aftur og aftur til Sigrúnar svo ég læknist alveg. Mamma sagði að kannski þyrfti ég að koma alveg í heilt ár. En ég má samt fara heim á milli, en samt ekki leika mér við alla nýju vinina sem ég kynnist í Reykjavík. Mamma sagði það.“

Jóel kinkaði aftur kolli. Það kom honum á óvart hversu jákvæð systir hans var þrátt fyrir erfiðar rannsóknir, blóðtökur og ýmislegt annað sem fylgdi því að fá krabbamein. Ef hún hefði ekki verið á spítalanum, með slöngu tengda við æð, hefði hann talið að ekkert amaði að henni.

,,Komstu með náttfötin?“ Rebekka skimaði yfir herbergið.

,,Þau eru á borðinu.“

,,Ég ætla sko ekki að sofa aftur í þessum ljótu spítalanáttfötum. Þau eru ógeð.“

,,Þú mátt skipta eftir kvöldmatinn, Rebekka mín,“ sagði Sigrún.

,,Ég er ekki svöng. Mér er eiginlega illt í maganum. Kannski beit einhver vinur hans Lúlla í magann á mér. Kannski þarf ég að gubba á eftir.“

,,Þá grípum við gubbið,“ sagði Jóel. ,,Ég er með fínan plastpoka.“

,,Við erum líka með æludalla,“ sagði Sigrún og spurði Rebekku hvort hún mætti mæla hversu hár hitinn í henni væri núna. Hún kinkaði kolli.

28. KAFLI

Hulda sló á þráðinn til Jóels um kvöldmatarleytið, spurði hvort honum væri sama þótt hann gisti hjá systur sinni. Jóel tók því fagnandi þótt hann væri hvorki með náttföt né tannbursta og það hvarflaði ekki að honum að spyrja hvort mamma hans þyrfti að gera eitthvað sérstakt. Hulda sagðist mundu hafa vaktaskipti við hann um hádegisbilið á sunnudaginn.

Rebekka fúlsaði við matnum, sagðist ekki hafa lyst á kjötkássu, kartöflustöppu og grænum baunum. Hún sagði að sér væri óglatt og heimtaði pizzu og kók. Jóel sagðist ekki geta bjargað því. Hann hafði varla sleppt orðinu þegar Viðar, frændi hans, hringdi og spurði hvernig litlu frænku liði og hvort hann gæti gert eitthvað fyrir þau. Jóel bar upp ósk systur sinnar og þremur korterum síðar birtist Viðar með rjúkandi pizzu. Hann talaði vitaskuld alltaf um Rebekku sem frænku sína enda vissi hann ekki betur. Það hvarflaði ekki að Jóel að segja honum frá leyndarmálinu.

,,Þú lítur vel út, frænka,“ sagði Viðar og brosti sínu breiðasta.

,,Lækniradnir og Lúlli lyfjastrákur eru líka að lækna mig, sjáðu,“ sagði Rebekka og benti á lyfin. ,,Lúlli og allir vinir hans eru að lemja fúlu krabbameinsfrumurnar í hausinn. Kannski geta sumar falið sig, bara kannski. En þá kem ég bara aftur hingað og læt lækna mig aftur. Það er ekkert vont.“

,,Þú ert svo hraust, Rebekka mín. En fáðu þér pizzu á meðan hún er heit. Lúlli og vinir hans verða að fá góða næringu.“

,,Auðvitað.“

Viðar sat og spjallaði við systkinin á meðan þau borðuðu. Rebekka tók vel til matar síns og þambaði kók af kappi. Jóel naut félagsskapar frænda síns, honum þótti hann nærgætinn og léttur í lund, fínt að hann skyldi ekki tala út í eitt. Jóel þótti við hæfi að vera fámáll á sjúkrahúsi, stundum var bara heppilegast að þegja, líta í kringum sig og þakka fyrir að vera heilbrigður.

,,Þið hringið ef ykkur vanhagar um eitthvað,“ sagði Viðar áður en hann kvaddi, ,,sjálfsagt mál að skjótast fyrir ykkur. Stelpurnar geta líka komið og stytt ykkur stundir, ef þið viljið. Ekki málið.“

,,Takk, Viðar frændi,“ sagði Rebekka og vinkaði.

Jóel fylgdi Viðari fram, álútur og greip til svipbrigða sem hann hafði ekki notað í háa herrans tíð.

,,Geturðu látið mig fá símanúmerið hans pabba, ég held ég sé búinn að týna því.“

,,Ekkert mál, ég sendi þér það með SMS á eftir.“

Jóel var svo brugðið að hann sagði ekkert. Var Viðar virkilega með númerið og ef svo var af hverju þóttist mamma hans þá ekki hafa það? Hún hlaut að vita að þeir bræður héldu sambandi, eða gerðu þeir það ekki? Vildi hún kannski ekki að Jóel hringdi í föður sinn? Jóel þakkaði frænda sínum fyrir pizzuna.

– • –

Rebekka sofnaði ekki fyrr en um hálftólf. Þá höfðu systkinin horft saman á Benjamín dúfu í sjónvarpinu. Rebekka trúði því ekki að strákurinn í myndinni hefði drukknað, sagði bara að hann hefði farið til guðs. Jóel átti bágt með sig, fékk kökk í hálsinn, sá systur sína fyrir sér í hlutverki stráksins sem hvarf með flakinu í höfnina, drukknaði. Nei, það myndi aldrei gerast, Rebekka hefði sko getað synt í land. Pottþétt.

Jóel setti tannkrem á vísifingur hægri handar og strauk vandlega yfir tennurnar. Velti síðan fyrir sér hvort hann ætti að sofa í buxunum eða nærbuxunum. Kjáni var hann að biðja mömmu sína ekki að skjótast með stuttbuxur eða náttbuxurnar sem hann notaði reyndar örsjaldan. Hann hafði aldrei fyrr sofið á sjúkrahúsi, þótti undarleg tilfinning að leggjast til hvílu þar sem hjúkrunarfólk stakk inn höfðinu annað slagið til að aðgæta hvort ekki væri allt í stakasta lagi.

Jóel hafði kveikt á lampanum á borðinu, honum leið betur með að sjá framan í systur sína ef hann þyrfti þess með. Hann hefði þurft að vera með bók eða blöð, eiga fartölvu með leikjum eða vera með vídeótæki. Jóel varð hugsað til Þorsteins sem var líklega í miklu stuði þessa stundina. Vonandi var leikurinn skemmtilegur, Chelsea Manchester. Jóel hafði ekki hugmynd um hverjar lyktir hans urðu, hafði algjörlega misst af íþróttafréttum dagsins. Sú frétt sem skipti hann mestu máli var frammistaða hans á Valsvellinum. Hann lét hugann reika, sá fyrir sér andlit strákanna, furðusvipinn sem kom á suma, augnatillit sem hann fékk frá öðrum, öfund, aðdáun. Það var gaman að rústa Indriða í sprettunum. Sá varð svekktur.

Jóel gat ekki sofnað. Kveikti á sjónvarpinu, lækkaði á talinu niður í núll. Eldgömul mynd með Richard Gere, An Officer and a Gentleman, var á skjánum. Jóel hafði séð hana fyrir tveimur, þremur árum, honum þótti hún góð. Hann horfði á síðasta hálftímann þöglan, naut þess þegar myndir enduðu vel. Honum var mál að pissa en hann nennti varla fram, varð samt að fara. Ekki ætlaði hann að pissa í rúmið, hvað þá í æludallinn. Rebekka myndi brjálast. Jóel klæddi sig í gallabuxurnar og smeygði sér í bolinn. Vildi síður mæta einhverri hjúkku á nærbuxunum, nema hún væri á nærbuxunum, þá væri það spennandi. Nei, hann myndi ekki þora að horfa, eða hvað? Jú, kannski bara.

Jóel opnaði dyrnar varlega. Það var hljótt frammi, klósettið við endann á ganginum. Gott að hann þurfti ekki að labba framhjá glerbúrinu þar sem næturvaktin svaf eða vakti. Hann vissi ekki hvort væri gert á nóttunni. Kannski ætti hann að kíkja. Nei, honum var alveg sama. Hann nennti ekki að tala við neinn, vildi bara pissa og síðan beint undir sæng, svo sem ekkert annað að gera.

Jóel dauðbrá þegar hann opnaði salernisdyrnar. Einhver manneskja hékk yfir klósettinu í myrkrinu og kúgaðist. Jóel baðst afsökunar og ætlaði að loka á eftir sér en hætti við. Hann gat ekki skilið manneskjuna eina eftir í myrkrinu, kannski var hún að deyja. Þá fyrst myndi hann taka til fótanna að glerbúrinu og vekja næturvaktina, ef hún var þá sofandi!

,,Fyrirgefðu,“ sagði Jóel og hélt í hurðarhúninn.

Ekkert svar.

Jóel vorkenndi manneskjunni sem kraup á gólfinu og var nánast með höfuðið ofan í klósettinu. Eina vitið væri að kalla á hjálp en hann stóð sem fastast. ,,Get ég … eitthvað hjálpað?“

Manneskjan stundi, Jóel sýndist hún kinka kolli, eða hristi hún kannski höfuðið? Honum sýndist þetta vera stelpa á aldur við hann. ,,Viltu að ég haldi um ennið?“

,,Bleyttu handklæðið fyrir mig,“ sagði skjálfmælt stúlkurödd, ,,með ísköldu vatni.“

,,Á ég að kveikja?“

,,Nei.“

Jóel skrúfaði frá kalda vatninu og bleytti hluta af handklæðinu sem hékk á snaga við vaskinn. Vatt mestu bleytuna úr því og rétti stelpunni. Hún teygði út handlegginn án þess að líta upp. ,,Takk.“

Jóel hopaði en stelpan lagði ískalt handklæðið að enninu. Stundi svo af nokkurs konar vellíðan eins og hún hefði lagst skjálfandi af kulda í ylvolgan pott undir berum himni. Stelpan kúgaðist í tvígang og Jóel var næstum því búinn að æla. Hann greip fyrir munninn, skildi ekki í sjálfum sér að hanga yfir stelpunni í stað þess að hypja sig aftur til Rebekku.

,,Á ég að sækja hjúkrunarkonu?“

,,Nei, þetta er búið.“ Stelpan virtist ekki ætla að hafa sig upp af gólfinu þótt hún væri hætt að kúgast. Jóel var á báðum áttum með hvað hann ætti að gera.

,,Á ég að hjálpa þér á fætur?“

,,Já, takk.“

Jóel gekk til stelpunnar, rétti henni höndina, hún lokaði klósettinu og settist á það. Þakkaði Jóel síðan kærlega fyrir. ,,Á ég ekki að kveikja?“

,,Nei,“ sagði hún og hallaði sér fram. Hún var með prjónaða húfu sem náði niður á mitt enni en að öðru leyti sá Jóel ekki hvernig hún leit út því dyrnar voru aðeins opnar til hálfs.

,,Viltu að ég fari?“

,,Ertu í spurningaleik, eða hvað?“ sagði stelpan grafalvarleg án þess að líta upp. Jóel dauðbrá, sagði ekki orð. ,,Nei, ekki fara,“ sagði hún svo eftir stundarþögn. ,,Kannski líður yfir mig.“

,,Ég get sótt hjúkrunarkonurnar.“

,,Nei.“

Jóel stóð eins og illa gerður hlutur fyrir framan vaskinn og stelpan hallaði sér fram eins og hún hefði týnt linsum eða væri að æfa nauðlendingu í flugvél. Jóel leit í spegilinn og sá dökka spegilmynd sína þótt birtan frá ganginum lýsti hann upp að hluta, renndi fingrum í gegnum hárið, sleikti varirnar. Það hvarflaði að honum að Rebekka væri vöknuð en hann vék þeirri hugsun frá sér. Hún steinsvaf rétt áðan. Jóel varð að sjá hvernig stelpan liti út.

,,Jæja,“ sagði hún eftir að hafa setið þögul í nokkrar mínútur með handklæðið þétt upp að andlitinu. Hún stóð upp og leit á Jóel. ,,Halló.“

,,Hæ.“

,,Þakka þér fyrir handklæðið.“

,,Það var ekkert.“

,,Þarft þú að fara á klósettið?“

,,Ha, já, nei, nei, ekkert endilega, strax. Mér er eiginlega …“ Jóel vissi ekki hverju hann ætti að svara þótt hann væri alveg í spreng.

,,Værirðu til í að fylgja mér í herbergið mitt? Það er við enda gangsins.“

,,Ekkert mál.“

,,Ég ætla samt aðeins að setjast hérna,“ sagði stelpan og benti á stólana gegnt salernisdyrunum. ,,Þú getur pissað á meðan. Nema þú þurfir að gera númer tvö.“ Hún brosti og leit á Jóel. Hann brosti líka orðlaus. Gekk við hlið hennar að stólunum, viðbúinn að grípa hana ef hún félli í yfirlið, beið svo eftir að hún settist.

,,Jú, ég pissa þá bara núna,“ sagði Jóel. ,,Ekki fara.“ Að svo mæltu lokaði hann dyrunum, kveikti ljósið og leit í spegilinn. Kreisti litla bólu á hökunni, lagaði toppinn og geiflaði sig tvisvar. Honum leist vel á stelpuna, meira að segja sérstaklega vel, þótt hann hefði ekki séð andlit hennar nema í nokkrar sekúndur. Hún virtist svo mjúk í framan, með sindrandi augu og fagurlega mótað andlit, há kinnbein. En hann sá ekki hárið af því að hún var með prjónahúfuna. Hún var í víðum náttbuxum og hlýrabol. Með stungusár ofarlega vinstra megin á bringunni en einhverskonar plasthólk fastan hinum megin. Líklega til að tengja við lyfjastandinn eins og hjá Rebekku.

Jóel reyndi eftir fremsta megni að míga ekki í vatnið því honum þótti vandræðalegt ef pissuhljóðið heyrðist fram á gang. Hann var orðinn vel þjálfaður í að stýra bununni því hann reyndi alltaf að hitta klósettskálina innanverða. Ef svo óheppilega vildi til að hann pissaði út fyrir þurrkaði hann það undantekningarlaust með klósettpappír. Jóel þvoði sér með sápu, strauk síðan blautum lófum yfir andlitið. Hristi hausinn yfir þeim aðstæðum sem hann var í. Var hann örugglega vakandi?

Stelpan stóð upp þegar Jóel opnaði dyrnar. ,,Ég held að það sé best að ég drífi mig í rúmið,“ sagði hún. ,,Mér líður betur ef ég ligg. Þessi lyf fara stundum svo öfugt í mig. Nennirðu að labba með mér?“

,,Auðvitað.“

Stelpan greip um handlegg Jóels og brosti. ,,Ert þú bróðir Rebekku?“

,,Já, hvernig vissirðu?“

,,Mig grunaði það bara. Ég hitti hana aðeins í gær. Hún vildi eiginlega bara tala um þig.“

,,Nú,“ sagði Jóel vandræðalega og fann að hann var við það að roðna.

,,Ert þú líka með krabbamein?“ spurði hann til að breyta um umræðuefni en áttaði sig samstundis á því að hann hafði ef til vill verið of hreinskilinn eða ágengur.

,,Já.“

,,Það sama og Rebekka?“

,,Nei, hún er með ALL en ég AML. Það eru eiginlega bara litlir krakkar sem fá ALL.“

,,Hver er munurinn?“

,,Systir þín er með bráða-eitilfrumuhvítblæði en ég bráða-mergfrumuhvítblæði. Hún er ung og ég eldri, það er kannski aðalmunurinn. Batahorfur eru svipaðar. Við ætlum ekki að deyja.“

Það kom Jóel á óvart hversu opinská stelpan var. ,,Hvað ertu gömul?“

,,Ég varð fimmtán í gær.“

,,Til hamingju.“

,,Takk,“ sagði stelpan og leit á Jóel. ,,Rebekka sagði að þú værir fjórtán.“

,,Já.“

,,Ertu í áttunda?“

,,Já,“ sagði Jóel en óskaði þess að gangurinn væri miklu lengri því þau voru nánast komin á leiðarenda. ,,Ertu búin að vera veik lengi?“

,,Í sex mánuði.“

Jóel ætlaði að spyrja fjölmargra spurninga til viðbótar en stelpan sagðist verða að drífa sig inn. ,,Mamma er sofandi og ég læddist eiginlega fram. Mér líður miklu betur. Þakka þér fyrir, Jóel. Þú bjargaðir mér. Kannski hefði ég drukknað í klósettinu.“

,,Hvað heitirðu?“

,,Tinna.“

Jóel brosti og spurði hvort hún þyrfti hjálp til að komast upp í rúmið. Tinna hristi höfuðið en sendi honum leyndardómsfullt augnaráð. Brosti glettin. Jóel fann hvernig tilfinningarnar tóku völdin, hjartað ólmaðist, hann vildi svör við fleiri spurningum. Hann skildi ekki hvernig hann gat orðið skotinn í stelpu á nokkrum mínútum, stelpu sem hann hafði nánast dregið upp úr klósettinu og stutt eftir löngum gangi. Jóel mundi ekki eftir því hvernig hann hafði komið sér til baka, opnað dyrnar, háttað og skriðið undir sæng. Hann áttaði sig á því hvar hann var staddur þegar hjúkrunarkona stakk inn höfðinu.

,,Er ekki allt í lagi?“ spurði hún þegar Jóel leit á hana.

,,Jú,“ hvíslaði Jóel, ,,ég var bara á klósettinu.“

,,Þú hringir bjöllunni ef eitthvað kemur upp á.“

29. KAFLI

Hulda birtist á spítalanum skömmu eftir hádegi, málglöð og brosandi. Jóel sá á henni að hún hafði farið út á lífið kvöldið áður, dottið rækilega í það. Áfengislyktina lagði af henni um alla stofuna, hún hafði ekki farið í sturtu og hárið að aftanverðu var í einum flóka. Hún virtist ekki hafa fengið nægan svefn. Jóel langaði að hella sér yfir hana, spyrja hvernig það væri að vera á fylleríi niðri í bæ á sama tíma og dóttir hennar væri að berjast við krabbamein. Jóel sat á sér en virti móður sína ekki viðlits. Ætlaði hún virkilega aldrei að taka sig saman í andlitinu? Hversu alvarlegir atburðir þurftu að eiga sér stað í fjölskyldunni til að hún hætti að drekka? Þyrfti Rebekka að deyja? Ef svo illa færi myndi hún pottþétt þurfa að drekkja sorgum sínum, leita í áfengið til að deyfa tilfinningarnar, í öruggt skjól blekkingar og aumingjaskapar í stað þess að takast á við sorgina og lífið með augun opin.

,,Til hvers varstu að koma?“ Jóel notaði tækifærið til að spyrja móður sína á meðan Rebekka fór á klósettið í fylgd Sigrúnar. Hann leit með fyrirlitningarsvip á mömmu sína.

,,Æ, Jóel, byrjaðu nú ekki á þessu rausi enn einu sinni.“

,,Það er dónaskapur að mæta angandi af vínstybbu uppi á spítala.“

,,Það er ekki eins og það sé alvarlegt að fá sér í glas annað slagið. Og ekki skaðar það Rebekku.“

,,Eigingirni og aumingjaskapur,“ sagði Jóel en hugsaði margfalt ljótari orð. ,,Þú hugsar bara um sjálfa þig, eins og alltaf.“ Hann sá strax eftir því að hafa talað svona við móður sína, tók úlpuna og rauk á dyr. Jóel mætti Rebekku á ganginum, kyssti hana og sagðist koma aftur seinni partinn. Hún sagði að hann mætti sko ekki gleyma því.

– • –

,,Komdu fagnandi,“ sagði Lolli þegar Jóel gekk brúnaþungur upp á efsta stigapallinn með lykilinn á milli fingranna. Það var eins og gamli maðurinn hefði verið að bíða komu hans. ,,Má bjóða þér hressingu?“

,,Ekki núna, takk,“ sagði Jóel niðurlútur.

,,Hvernig var æfingin í gær?“

,,Fín. Það var gaman,“ sagði Jóel og það lifnaði aðeins yfir honum.

,,Var þér vel tekið?“

,,Já, já.“

,,Komdu, þér veitir ekki af smá hressingu,“ sagði Lolli og greip undir handlegginn á Jóel. ,,Ég var að baka þessar fínu Valssmákökur.“

Jóel brosti þegar hann sá stríðnissvipinn á Lolla. ,,Jæja, kannski í smástund.“ Smástundin varð að korteri, korterið að klukkutíma og klukkutíminn að tveimur. Lolli bauð upp á heitt súkkulaði, kleinur, vínarbrauð og rúnnstykki enda nýbúinn að fá sendingu úr bakaríinu. Traustið og hlýjan sem gamli maðurinn sýndi Jóel varð til þess að Jóel opnaði hjarta sitt fyrir honum og sagði honum alla sólarsöguna um líf sitt og dró hvergi undan. Þegar hann byrjaði að tala réð hann ekki neitt við neitt og áður en hann vissi af hafði hann treyst Lolla fyrir öllum leyndarmálunum. Að svo búnu fannst honum eins og þungu fargi væri af sér létt.

,,Þú hefur frá ýmsu að segja, ungi maður,“ sagði Lolli af nærgætni þegar Jóel hafði lokið frásögn sinni. ,,Elsku drengurinn, þú verður að halda þínu striki þrátt fyrir allt. Og halda reisn, það skiptir öllu máli. Já, og vitanlega hafa húmorinn í lagi. Hættu að ásaka mömmu þína og treystu á sjálfan þig. Þú munt aldrei geta breytt móður þinni. Hún þarf að gera það sjálf. Vertu frekar hlýr og góður við hana, það gæti brætt hana, fengið hana til að hugsa sinn gang.“

Jóel kinkaði kolli þótt hann vissi innst inni að hann myndi ekki fara að ráðum Lolla. ,,Þú hikar ekki við að leita til mín, elsku vinur, ef þú átt í einhverjum vandræðum. Skiptir engu máli hvað það er, komdu eða hringdu að nóttu sem degi. Þótt ég sé fótafúinn er hægt að bjarga ýmsu, bæði í gegnum síma og undir fjögur eða sex augu.“

– • –

Jóel lá í leti það sem eftir lifði dags, slökkti á símanum því hann var ekki í stuði til að tala við neinn. Ekki einu sinni Álfhildi eða Tomma. Hann sló inn númerin þeirra í tvígang en nennti ekki að segja þeim enn og aftur hvernig Rebekku liði, hvernig mamma hans væri og frá æfingunni með Val. Hann vissi ennfremur að hann fengi bullandi heimþrá ef hann heyrði raddir þeirra.

Jóel rölti upp á spítala undir kvöldmat, var ýmist með hugann við Rebekku eða Tinnu. Ótrúlegt hvað hún gat leitað á huga hans aftur og aftur, atburðarásin stóð honum ljóslifandi fyrir hugskotssjónum. Þótt hann reyndi að einbeita sér að Rebekku stökk hugsunin yfir á Tinnu. Hulda leit betur út en fyrr um daginn en Jóel hafði enga löngun til að vera einlægur. Hann kyssti Rebekku, svipaðist um eftir Tinnu, sagði við mömmu sína að hann myndi koma aftur upp á spítala daginn eftir þegar hann væri búinn að tala við skólastjórann.

,,Þú þarft örugglega að fara strax í tíma, Jóel minn.“

,,Þá kem ég bara eftir skólann. Skiptir ekki máli.“

– • –

Viðar hringdi dyrabjöllunni á slaginu átta morguninn eftir. Jóel hafði beðið við gluggann og skokkaði niður um leið og bjallan glumdi. Fundurinn með skólastjóranum var stuttur. Jóel leist vel á manninn sem var snaggaralegur og smávaxinn, um fimmtugt, nánast sköllóttur, í brúnum inniskóm, ljósblárri fráhnepptri skyrtu og virtist hafa húmorinn í lagi, eins og Lolli myndi segja. Kannski að skólastjórinn hafi spilað með Val? Jóel sagðist ekki vilja að krakkarnir í skólanum vissu að hann hefði flutt í bæinn vegna veikinda systur sinnar.

,,Það kemur engum við af hverju þú ert að byrja í Hlíðaskóla,“ sagði skólastjórinn, ,,þú ert nú ekki eini nemandinn á landinu sem skiptir um skóla. En er einhver sérstök ástæða fyrir því að þú vilt ekki að neinn viti um veikindi systur þinnar?“

,,Nei, nei,“ sagði Jóel þótt hann vissi betur. ,,Mér finnst það bara algjör óþarfi. Ég vil ekki láta vorkenna mér eða láta spyrja mig endalaust um hvítblæði og svoleiðis.“

Skólastjórinn stóð upp en stækkaði nánast ekkert þrátt fyrir það. ,,Ég skil það mætavel, Jóel. Þú mætir þá á morgun, kátur og hress. Jórunn er indælis kennari, hún tekur vel á móti þér. Sæll að sinni.“

– • –

,,Viltu ekki borða með okkur í kvöld?“ spurði Viðar þegar þeir voru sestir inn í bílinn að nýju.

,,Það er æfing hálfsjö og ég er þá ekki búinn fyrr en um áttaleytið.“

,,Þá borðum við klukkan hálfníu, ég sæki þig niður á Valsvöll klukkan átta.“

Jóel þakkaði Viðari kærlega fyrir aðstoðina og Viðar ítrekaði að Jóel gæti hringt í sig hvenær sólarhrings sem væri.

– • –

Mæðgurnar voru að spila þegar Jóel kom upp á spítala. Það var létt yfir þeim og allt annað að sjá Huldu miðað við ástandið á henni deginum áður. Rebekka kyssti bróður sinn og knúsaði, spurði hvort hann gæti ekki líka sofið hjá sér. Hulda sagði að hann gæti kannski sofið um helgar því þá þyrfti hann ekki að vakna eldsnemma í skólann. Jóel sagði mömmu sinni frá fundinum með skólastjóranum. Hún hældi syni sínum á hvert reipi, sagðist ekki vita hvar hún stæði ef hún ætti ekki svona sjálfstæðan strák.

,,Má ég núna prófa hjólið, mamma, gerðu það?“ Það tognaði á Rebekku þegar hún spurði, eins og guð væri að reyna að toga hana til sín.

,,Sigrún gaf leyfi en þú verður að spyrja Jóel hvort hann nenni að hjálpa þér.“

,,Elsku Jóel. Viltu halda fast í Lúlla lyfjastrák og vini hans á meðan ég prófa þríhjólið niðri? Ég má það alveg, Sigrún sagði það.“

,,Ætlarðu að hjóla með slöngurnar fastar í þér?“

,,Ég finn ekkert fyrir því.“

,,En ef ég dett?“ sagði Jóel sem leist ekki á blikuna því hann mundi eftir svipnum á ungu konunni sem elti son sinn niður bogadregna ganginn tveimur dögum fyrr.

,,Þú dettur ekkert, Jóel. Þú hefur aldrei dottið, nema í fótbolta.“

,,Ég skal hjálpa þér ef þú lofar að hjóla rólega. Ókei?“

,,Takk.“

Rebekka klæddi sig í buxur, sokka og skó með aðstoð móður sinnar en vildi vera áfram í nátttreyjunni. Síðan rölti hún fram en Jóel fylgdi í kjölfarið með lyfjastandinn sem var á þremur hjólum. Jóel fann að standurinn var valtur og dauðkveið því að elta litla skæruliðann um ganga spítalans.

,,Er þetta leyfilegt?“ spurði Jóel unga manninn sem geymdi þríhjólið.

,,Þessum krílum leyfist ýmislegt. En hún verður að fara rosalega varlega,“ sagði maðurinn og leit á Rebekku sem kinkaði kolli.

,,Ég held að Tinna sé skotin í þér,“ sagði Rebekka á meðan þau biðu eftir hjólinu. Jóel fann hita streyma upp eftir andlitinu og hjartað tók aukakipp.

,,Af hverju heldurðu það?“

,,Hún kom í heimsókn í gær og spurði fullt um þig, alveg gommu.“

,,Hvað vildi hún vita?“ spurði Jóel spenntur.

,,Bara allskonar. Hvort þú værir skemmtilegur eða leiðinlegur, hvort þú værir í íþróttum, hvort þú ættir kærustu eða konu.“

,,Þú ert að plata!“

,,Já, ég veit en hún spurði rosamikið. Tinna er sætust á spítalanum. Ég ætla líka að vera sköllótt eins og hún. Það er kúl. Kannski bítur Lúlli lyfjastrákur bara óvart í hárfrumurnar mínar. Vonandi. Þá verð ég eins og Tinna.“

,,Er Tinna skemmtileg?“

,,Geggjaðslega. Hún er alltaf að hlæja og svoleiðis. Samt er hún miklu veikari en ég, segir Sigrún. Kannski áttu bráðum tvær kærustur, Tinnu og Álfhildi.“

,,Álfhildur er ekkert kærastan mín.“

,,Víst.“

,,Stelpur þurfa ekki að vera kærustur þótt þær séu vinkonur manns.“

,,En þú ert samt skotinn í Álfhildi.“

,,Af hverju heldurðu það?“ spurðu Jóel hissa.

,,Þú ert alltaf svo mikið glaður með henni en minna glaður með mömmu og öðrum. Ég veit það alveg. Ég sé það.“

,,Þú ert kjáni, Rebekka.“

,,Kemur hjólið, sjáðu!“

Jóel hélt dauðahaldi um lyfjastandinn þegar hann elti systur sína sem hjólaði hring eftir hring á hæðinni. Hún heimtaði síðan að fara niður með lyftunni og þegar bogadregni gangurinn blasti við æstist hún öll upp. ,,Ekki hratt, Rebekka,“ sagði Jóel ákveðinn, ,,þá hættum við strax.“

Rebekka hjólaði af stað. Hann fylgdi henni fast eftir og skyndilega fannst honum sem hann hefði upplifað þetta augnablik áður, eins og hann hefði einhvern tímann hlaupið á eftir stelpu niður þennan gang og þurft að gæta þess að missa ekki fótanna. Jóel missti einbeitinguna eitt augnablik, náði ekki að fylgja systur sinni eftir þannig að það strekktist óþarflega mikið á slöngunum. ,,Hægar!“ kallaði Jóel reiður en systir hans hjólaði eins og hún ætti lífið að leysa. Til allrar hamingju var enginn á ferli á ganginum því annars hefði getað farið illa. Rebekka hjólaði stóra hringi á jarðhæðinni en Jóel var alvarleikinn uppmálaður. Allt í einu fannst honum vandræðalegt að vera í þessari aðstöðu, að elta systur sína með lyfin á standi á hjólum, og var feginn að þekkja engan. Forðaðist ennfremur að líta á starfsfólkið sem átti ýmist leið framhjá eða starfaði á hæðinni.

Rebekka hjólaði hægt upp ganginn og áður en hún komst á leiðarenda þurfti Jóel að ýta á eftir hjólinu. Hún hjólaði hring á næstu hæð áður en hún fór að lyftunni og ýtti á hnappinn.

Jóel var guðslifandi feginn þegar Rebekka steig af hjólinu. Hún heimtaði reyndar að fara aðra ferð en ungi maðurinn sem tók við hjólinu sagði að hún fengi kannski að fara seinna. Þegar systkinin nálguðust stofuna birtist Tinna fyrir framan þau. ,,Halló, Tinna,“ sagði Rebekka hátt og hvellt, ,,ég var að hjóla út um allt.“

,,Flott hjá þér,“ sagði Tinna og brosti, ,,þú verður að fara varlega.“ Síðan heilsaði hún Jóel og hann gerði slíkt hið sama. Hann fann fyrir fiðrildi í maganum og hafði ekki augun af Tinnu. Hann skildi vel að systur hans, þótti hún sætust á spítalanum.

,,Hvernig líður þér?“ spurði Tinna óvænt og leit á Jóel.

,,Ha, mér, bara, bara vel, auðvitað. En þér?“

,,Vel líka.“ Hún hélt för sinni áfram, sagðist verða að drífa sig. Jóel hefði viljað tala við hana miklu, miklu lengur, bjóða henni í heimsókn inn til Rebekku en honum gafst ekki tími til þess. Hann sneri sér við og horfði á eftir Tinnu þegar Rebekka gekk inn um dyrnar. Í sama mund sneri Tinna sér við og veifaði. Jóel gekk harkalega á dyrastafinn, kveinkaði sér og strauk yfir sárt ennið.

– • –

Þorsteinn hringdi dyrabjöllunni um fimmleytið. Þá var Jóel nýkominn heim frá spítalanum. Tannlæknirinn skokkaði léttfættur upp stigann. Lolli opnaði dyrnar í þann mund sem Þorsteinn heilsaði Jóel.

,,Þetta er Lolli í Val,“ sagði Jóel og nikkaði með höfðinu til Lolla. Þorsteinn sneri sér við.

,,Býrð þú hér? Blessaður og sæll. Þorsteinn Ólafsson frá Akureyri.“

,,Nei, sæll og bless,“ sagði Lolli og hneigði sig til hálfs.

,,Þekkist þið?“ spurði Jóel hissa.

,,Það þekkjast allir sem hafa spilað með landsliðinu,“ sagði Þorsteinn, ,,og svo þekkja allir knattspyrnumenn Lolla í Val. Hann er goðsagnapersóna. Eini leikmaðurinn á landinu sem er kenndur við félagið sitt.“

,,Það er þá enn húmor í Akureyringum,“ sagði Lolli og brosti sínu breiðasta, ,,ég ætlaði bara að kasta kveðju á hann Jóel minn, forvitnast um hvort allt væri ekki í stakasta lagi.“

,,Það er allt í góðu,“ sagði Jóel og bauð Þorsteini inn. Lolli kvaddi með því að lyfta hægri hendinni og halda henni uppi þar til Jóel lokaði.

,,Ég frétti að systir þín spjaraði sig vel og að allt gengi að óskum,“ sagði Þorsteinn þegar Jóel hafði lokað dyrunum.

,,Hvernig fréttirðu það? Komstu ekki til landsins í dag?“

,,Ég þekki fólk og á síma,“ sagði Þorsteinn kankvís.

,,Hvernig var úti?“

,,Eins og við var að búast, frábært. Það er ekki á hverjum degi sem maður sér topplið eins og Chelsea og Manchester United eigast við. Leikurinn var meiriháttar, endaði tvö tvö og Eiður Smári skoraði jöfnunarmarkið á síðustu sekúndunum.“

,,Ég gleymdi alveg að fylgjast með enska boltanum um helgina.“

,,Enda annað og mikilvægara að gerast í lífi þínu. Hefurðu eitthvað heyrt í Álfhildi?“

,,Já, aðeins,“ sagði Jóel og leit undan því honum fannst skyndilega eins og það stæði utan á honum að hann hefði séð aðra stelpu sem hann væri líka hrifinn af. Hann dauðskammaðist sín.

,,Við komum fljótlega í bæinn og kíkjum þá til þín,“ sagði Þorsteinn og opnaði loksins pokann sem hann hafði meðferðis.

,,Ég hitti bæði Eið Smára og David Beckham eftir leikinn og var svo …“

,,Hitturðu Beckham?“ greip Jóel fram í fyrir honum.

,,Já, Eiður Smári reddaði okkur miðum í leikmannasvítuna þar sem leikmenn beggja liða, þjálfarar, stjórnarmenn og nokkrir gestir hittast eftir leiki, fá sér einn, tvo bjóra, spjalla, geta skoðað það besta úr leiknum og fara svo heim.“

,,Mætti Beckham þar og allir úr United?“ Jóel átti bágt með að trúa því að Þorsteinn hefði verið þess heiðurs aðnjótandi að hitta allar stórstjörnurnar.

,,Ég var svo klókur að vera búinn að kaupa Beckham-treyju fyrir leikinn og þar sem ég hitti kappann bað ég um eiginhandaráritun á treyjuna.“

,,Þú ert að grínast.“

,,Ekki aldeilis,“ sagði Þorsteinn og dró fagurrauða Manchester United treyju númer sjö upp úr pokanum. Efst á bakinu stóð Beckham og litlu ofar hafði hann skrifað með svörtum tússpenna: ,,To Joel from David Beckham.“

Jóel fékk kökk í hálsinn þegar Þorsteinn rétti honum treyjuna. Hann trúði ekki sínum eigin augum. ,,Ætlarðu að gefa mér hana?“

,,Ég er fyrir löngu vaxinn upp úr þessu. Enda keypti ég treyjuna fyrir þig og það var sannkölluð heppni að Beckham skyldi mæta uppi eftir leikinn.“

Jóel handlék treyjuna eins og hann hefði fengið nýfætt barn í hendur. Hann þorði varla að halda fast um hana, skoðaði hana gaumgæfilega, las áletrunina aftur og aftur. Beckham, einn besti fótboltamaður í heimi, fyrirliði enska landsliðsins, hafði gefið sér tíma til að skrifa á treyju fyrir hann. ,,Þakka þér kærlega fyrir, Þorsteinn. Þú ert æðislegur. Takk, takk.“

,,Það er ekki búið,“ sagði Þorsteinn og dró fimm litlar myndir af Eiði Smára upp úr pokanum. ,,Ég gat ekki keypt treyju Eiðs Smára en hann gaf mér tíu eiginhandaráritunarmyndir af sér og skrifaði á eina sérstaklega til þín. Hinar níu eru bara með nafninu hans. Þú færð fimm myndir og Álfhildur fimm. Ég veit að hún er hrifinn af Eiði Smára. Það er gott fyrir þig að eiga nokkrar myndir þar sem þú ert að fóta þig í nýju umhverfi. Þú gefur þeim mynd sem eiga það skilið og eru réttu aðilarnir,“ sagði Þorsteinn og lagði sérstaka áherslu á orðið ,,réttu“. Bætti síðan við að krakkar nytu oft meiri virðingar ef þeir klæddust réttu fötunum, ættu réttu hlutina og þekktu rétta fólkið. Jóel kinkaði kolli, taldi sig vita allt um það. Samt efaðist hann um að hann myndi reyna að kaupa sér vináttu með árituðum myndum af Eiði Smára.

Hann tók við myndunum sem sýndu leikmann númer 22 í Chelsea-treyjunni. Eiður Smári hafði skrifað nafnið sitt á fjórar myndanna en á þeirri fimmtu stóð: ,,Með kærri kveðju til Jóels. Gangi þér vel í boltanum. Eiður Smári.“

Jóel hristi hausinn, orðlaus, langaði að gráta eða öskra af gleði. Gat engan veginn þakkað Þorsteini nægilega fyrir hugulsemina.

,,Ég verð víst að rjúka,“ sagði Þorsteinn þegar hann hafði fært Jóel þessar dýrmætustu gjafir sem hann hafði nokkru sinni fengið. ,,Við ætlum að renna norður eftir augnablik. Stelpurnar vilja fá kallinn heim sem fyrst. Ef ykkur vanhagar um eitthvað þá hringirðu í mig, Jóel minn. Líka á stofuna. Hérna er nafnspjaldið mitt. Þú hikar ekki við það. Skilaðu góðri kveðju til mömmu þinnar og Rebekku.“

Jóel var ekki búinn að ná áttum þegar Þorsteinn skokkaði niður stigann. Jóel hélt á myndunum í vinstri hendi og treyjunni í þeirri hægri. Honum leið eins og hann hefði sjálfur fengið að taka þátt í stórleik aldarinnar í Englandi. Hann fór úr að ofan, smeygði sér í treyjuna og skoðaði sig frá öllum hliðum. Hristi höfuðið og brosti. Hann fór á flug inn í framtíðina. Myndi hann klæðast treyju United eða Chelsea? Kannski bara báðum. Hann stillti sér upp fyrir framan spegilinn á klósettinu, þráðbeinn, með hendur niður með síðum eins og hann væri að hlusta á þjóðsönginn fyrir einn mikilvægasta landsleik Íslands fyrr og síðar. Jóel fór varlega úr treyjunni, braut hana saman og lagði hana á stólinn í herberginu. Hann ætlaði að horfa á hana á meðan hann væri að sofna.

– • –

Jóel var himinlifandi á æfingunni, geislaði af sjálfstrausti og lék við hvern sinn fingur. Var enn í skýjunum þegar hann kom inn í búningsklefann. Viðar sótti hann á slaginu átta en þurfti að bíða á meðan Jóel skolaði af sér gleðisvitann og svaraði nokkrum spurningum, nakinn. Valsararnir báru augljóslega stöðugt meiri virðingu fyrir honum, álitu hann öflugan leiðtoga.

Jóel dvaldi hjá Viðari til klukkan að verða hálfellefu og naut félagsskapar frændfólksins sem hann hafði nánast engin afskipti haft af áður. Honum þótti dætur Viðars algjörar perlur, enda snerust þær í kringum Jóel, buðust til að hjálpa honum með lærdóminn, fara með honum í bíó eitthvert kvöldið og hugsanlega redda honum vinnu með skólanum. Jóel sofnaði sæll og glaður með fimm eintök af Eiði Smára á höfðagaflinum og David Beckham á stól þétt upp við rúmið. To Joel from David Beckham, las hann aftur og aftur þar til hann sofnaði með Beckham á vörunum. Jóel hafði undarlegar draumfarir en eitt af því fáa sem hann mundi var að hann hafði verið í hörkusleik við Viktoríu Beckham á varamannabekknum hjá Manchester United. Alex Ferguson varð svo bilt við þegar hann sá til þeirra að hann stillti sér upp fyrir framan þau svo að Beckham sæi ekki tunguleikfimi eiginkonu sinnar á meðan hann snuddaði boltanum á félaga sína utan af kanti.

30. KAFLI

Dagarnir liðu eins og hendi væri veifað. Jóel fór jafnan upp á spítala eftir skóla og dvaldi þar fram að æfingu. Hann átti mun auðveldara með að mæta bláókunnugur inn í nýjan bekk en hann hafði búist við. Ef til vill hafði það eitthvað að segja að tiltölulega stutt var eftir af skólaárinu en það sem skipti líklega meira máli var að Daníel, sem Jóel kynntist hjá Val, og þrír aðrir leikmenn flokksins voru í bekknum. Síðhærða stelpan, sem æfði með Val og hafði sparkað til hans boltanum þegar Jóel mætti á sína fyrstu æfingu, var líka í bekknum. Bekkjarsystkini hans voru viðkunnanleg og spurðu fjölmargra spurninga sem Jóel átti misgóð svör við en hann féll strax vel inn í hópinn. Daníel reyndi að eigna sér hann til að byrja með en þar sem Jóel blandaði geði við flesta krakkana, með opnum huga, gáfu sífellt fleiri sig að honum. Dóra María hét Valsstelpan og hún bjó í næstu blokk við Jóel. Það kom fyrir að þau hittust á leiðinni í skólann en þau voru iðulega samferða heim. Svo sköruðust æfingatímar þeirra tvisvar í viku þannig að Jóel komst ekki hjá því að kynnast Dóru Maríu betur en hinum stelpunum í bekknum. Þau sýndu hvort öðru töluverðan áhuga.

– • –

Rebekka kættist mjög þegar bróðir hennar birtist, plataði hann með sér í saklausan þríhjólatúr um spítalann þar sem Jóel þurfti að hafa sig allan við til að halda í við systur sína og halda lyfjastandinum á fótum. Hann sá Tinnu bregða fyrir, kastaði á hana kveðju en náði ekki að tala við hana að neinu marki þótt hann dauðlangaði til þess. Hulda var í góðu jafnvægi, skrapp í búðir og snattaðist ýmislegt á meðan Jóel leysti hana af og kom yfirleitt kát til baka rétt áður en Jóel átti að mæta á æfingar.

Hann æfði þrisvar sinnum með Val í vikunni og stóð sig yfirleitt vel enda náði hann að halda einbeitingu allan tímann. Hann vissi að fyrstu æfingarnar myndu ráða miklu um það hvort hann fengi tækifæri með A-liðinu á Reykjavíkurmótinu. Ennfremur var hann með hugann við æfingabúðir KSÍ sem voru í þann veginn að bresta á.

Tommi kom til Reykjavíkur á fimmtudagskvöldið og fékk að gista hjá frænku sinni í Grafarvogi eins og hann hafði sagt Jóel fyrir löngu. Strákarnir töluðu saman um kvöldið en reiknuðu ekki með að geta hist fyrr en rétt fyrir klukkan fimm á föstudeginum. Hópurinn þeirra átti einmitt að byrja að æfa klukkan fimm í Egilshöll. Fyrsti hópurinn æfði klukkan þrjú og sá síðasti klukkan sjö. Tommi treysti Jóel fyrir því að sumir í KA hefðu talið að Óli hefði átt að velja nýjan fulltrúa félagsins þar sem Jóel væri fluttur suður en Óli hefði ekki tekið það í mál og fullyrt að Jóel væri sinn leikmaður þótt hann æfði tímabundið með Val. Jóel var ánægður með þjálfarann sinn. Tommi sömuleiðis enda sagði hann að engir aðrir en þeir tveir úr liðinu hefðu getu til að vera í úrvalshópnum.

Robbi, þjálfari Vals, hafði ekki hugmynd um að Jóel hefði verið valinn í úrvalshópinn fyrir hönd KA og óskaði honum til hamingju þegar Jóel hafði misst það út úr sér. Indriði fyrirliði og Grímur voru fulltúar 4. flokks Vals en þeir áttu að mæta klukkan sjö.

Viðar skutlaði Jóel tímanlega upp í Grafarvog, sagðist mundu sækja hann upp úr sjö. Jóel var sjálfsöryggið uppmálað þegar hann gekk inn í Egilshöllina í hreinum gallabuxum, bol, skyrtu og úlpu. Í íþróttatöskunni lúrðu nýju Adidas-skórnir eins og leynivopn, tilbúnir í slaginn. Nú var rétti tíminn til að prófa þá fyrir alvöru því þeir gerðu ekki mikið gagn á löppunum á Jóel að næturlagi, eða í sófanum fyrir framan sjónvarpið.

Fjöldi leikmanna var mættur í knattspyrnuhúsið, foreldrar, systkini, þjálfarar og fulltrúar frá Knattspyrnusambandi Íslands. Jóel leið eins og um heimsviðburð væri að ræða. Andrúmsloftið, skvaldrið, stemmningin og æsingurinn í sumum gerðu hann stressaðan. Hann svipaðist um eftir Tomma, spurði hvar búningsaðstaðan væri og var vísað til hennar. Tommi var þegar kominn í æfingafötin og skóna, hárið í réttum skorðum, stíllinn óaðfinnanlegur. Strákarnir heilsuðust og Jóel hengdi úlpuna við hliðina á fötum vinar síns. Klefarnir voru þéttsetnir en hópnum var dreift á tvo klefa svo strákarnir myndu ekki kremjast til bana.

Loftið var lævi blandið enda öllum mikið í mun að sýna hvers þeir væru megnugir. Jóel sá að Tommi var óvenju stressaður en það var fátítt. Jóel leit í kringum sig, virti hvert andlit gaumgæfilega fyrir sér eins og hann væri að velta fyrir sér hvort hann þekkti leikmennina eða hvort hann væri betri en þeir. Hjartsláttur hans var ör, andardrátturinn stuttur. Jóel einbeitti sér að því að klæða sig en ræddi stuttlega við Tomma þess á milli.

,,Á loksins að vígja skóna?“ sagði Tommi og settist við hlið Jóels. ,,Þeir eru ekkert smá kúl, maður.“

,,Löngu kominn tími til, enda almennilegt gras hér, sýnist mér.“

,,Ég myndi ekki tíma að nota þá.“

,,Þetta eru nú bara skór, Tommi. Alveg eins gott að vígja þá hér eins og í sumar á alvöru grasi. Þeir segja að þetta sé besta gervigrasið á Íslandi.“

,,Ertu búinn að labba inn á það?“ spurði Tommi.

,,Nei, en það er ekkert smá flott.“

Bjarni, þjálfari liðsins, sem var ennfremur þjálfari eins af sterkustu úrvalsdeildarliðum landsins, var með tvo aðstoðarmenn sér til fulltingis. Hann kallaði á strákana á slaginu fimm en nokkrir voru enn að tínast út á völlinn nokkrum mínútum síðar. Hann var ekki ánægður með það og sagði að ef menn ætluðu sér að ná langt í fótbolta ættu þeir að vera búnir að temja sér stundvísi fyrir löngu. ,,Við æfum í þremur hópum í dag og á morgun og hugsanlega á sunnudaginn en við gætum reyndar verið í vandræðum með húsnæði þá. Ef vel viðrar æfum við kannski á gervigrasinu í Laugardal, en meira um það seinna. Það eru einhver forföll í dag en þið ættuð að vera um þrjátíu talsins. Það er bolti á mann og við hitum upp með tækniæfingum, dreifum okkur á hliðarlínuna, síðan verða tveir og tveir með bolta, við tökum nokkur skot og spilum svo líklega í klukkutíma. Ég skipti ykkur í fjögur lið, við spilum þvert á völlinn og ég reikna með að allir spili við alla. Ókei? Hafið svo hugfast að þið eruð bæði fulltrúar ykkar félags og KSÍ og ég vil að þið séuð sjálfum ykkur til sóma. Samkeppnin er hörð, þið eruð hér af því að þið hafið skarað fram úr og þjálfararnir ykkar telja að þið gætuð náð langt ef …“ sagði hann og þagnaði. Leit síðan hægt og rólega yfir hópinn. Heyra hefði mátt saumnál detta. ,,Það er þetta stóra EF sem fellir flesta, þetta tveggja stafa orð. Núna fáið þið tækifæri til að sýna hvað þið getið og látið öll EF lönd og leið. Það er undir ykkur komið hversu langt þið náið.“

Bjarna lá hátt rómur og það var augljóst að hann var ekki að tala við knattspyrnumenn í fyrsta skipti. Ákveðnin og festan leyndi sér ekki og hann virtist alveg með á hreinu til hvers hann ætlaðist af drengjunum, handahreyfingarnar öruggar.

Jóel var fullur tilhlökkunar en þó spenntur, leit oft í kringum sig eins og hann væri að kanna hvort aðrir væru pollrólegir. Honum leið vel í skónum, fannst þeir eins og sniðnir á sig enda hafði hann rennbleytt þá skömmu eftir að hann fékk þá og verið í þeim þar til þeir þornuðu. Þá hafði leðrið lagað sig að fótum hans eins og flís við rass.

Jóel þekkti nokkur andlit þótt hann vissi ekki nánari deili á þeim. Hann var staðráðinn í að sýna þessum Bjarna að hann væri framtíðarlandsliðsmaður Íslands. Í dag ætlaði hann að taka sín fyrstu skref í því að komast að sem atvinnumaður í Englandi. Hann ætlaði að leggja allt í sölurnar, ekki láta það pirra sig þótt hann þyrfti að flytja á hverju ári og byrja að æfa með nýju liði aftur og aftur. Slíkt myndi styrkja hann.

Strákarnir áttu að halda boltanum á lofti yfir þveran völlinn, þrisvar sinnum, og fara sér að engu óðslega, umfram allt vanda sig. Jóel náði hvorki réttum takti né jafnvægi fyrr en hann var kominn hálfa leið yfir. Tommi var líka öryggið uppmálað eftir fyrstu ferðina. Þeir deildu bolta í næstu æfingu og voru sendingar þeirra hnitmiðaðar, fyrirgjafirnar yfirleitt nákvæmar og skotin markviss. Skór Jóels voru eðalfínir, silkimjúkir. Strákarnir hlökkuðu mest til að spila því það var eitt að vera góður í að halda bolta á lofti og vera með flottar fyrirgjafir og skot en annað að standa sig þegar út í alvöruna var komið. Þá kom karakterinn í ljós, sá sigurvegari sem verður að leynast í þeim sem ætla sér að skara fram úr.

Bjarni kallaði leikmennina til sín eftir skotæfinguna og las upp nöfn þeirra sem voru saman í liði. Jóel lenti í sjö manna liði og átti fyrst að spila við lið Tomma og félaga sem var líka skipað sjö leikmönnum. Hin tvö liðin voru átta manna. Bjarni sagðist mundu færa menn til eftir þörfum þegar sjö og átta manna liðin spiluðu innbyrðis.

,,Hver leikur er tuttugu mínútur, strákar, og við byrjum með tveimur snertingum. Á eftir spilum við líka maður á mann, höfum svo frjálst undir lokin. Við flautum á öll brot en þið verðið að vera heiðarlegir ef boltinn fer út fyrir endalínu eða hliðarlínu því við erum ekki með línuverði. Ókei? Þið verðið að leggja við hlustir svo þið heyrið þegar ég breyti reglunum, fækka snertingum eða hvað það nú verður, koma svo.“ Hann brýndi raustina.

Jóel fékk rautt vesti, Tommi blátt. Hin liðin voru græn og gul. Jóel gat varla beðið eftir upphafsflautinu. Menn áttu sjálfir að velja sér þá stöðu sem þeir töldu við hæfi en Bjarni hafði lagt áherslu á að þegar menn spiluðu á hálfum velli væru allir varnarmenn og allir sóknarmenn. Hann sagðist hiklaust mundu stoppa leikina ef hann sæi menn ýmist sitja eftir í vörninni eða ekki skila sér fram í sóknina. Bætti við að menn ættu vitaskuld ekki að skilja andstæðinga sína eftir á auðum sjó.

Jóel fann sig vel enda gerði hann fátt skemmtilegra en að spila tveggja snertinga bolta. Töluvert var um mislukkaðar sendingar í upphafi enda flestir stressaðir yfir því að gera mistök. Nokkuð var um harðar tæklingar og þurfti dómarinn þrisvar að segja mönnum að fara varlega. Þar sem Jóel skilaði boltanum yfirleitt hratt og vel frá sér lenti hann sjaldan í návígi. Hann og Tommi lentu óvenju oft hvor á móti öðrum en þar sem aðeins voru leyfðar tvær snertingar reyndi ekki á það hvor gæti tekið hinn á. Jóel átti fyrirgjöfina sem gaf fyrsta mark leiksins en Tommi svaraði með hörkuskoti nokkrum mínútum síðar. Litlu síðar átti Jóel í baráttu við boltann nálægt hornfánanum og hrökk boltinn af andstæðingi hans aftur fyrir endalínu. Jóel sótti boltann án þess að líta upp því hann var sannfærður um að allir hefðu séð að boltinn hafði hrokkið af hinum. Skyndilega hrifsaði strákurinn boltann af honum og sparkaði honum til markmannsins.

,,Hann fór af þér,“ sagði strákurinn og hljóp í burtu. Jóel maldaði í móinn ásamt nokkrum samherjum, hljóp meðal annars til dómarans sem sagðist verða að treysta á heiðarleika manna. Jóel hristi hausinn yfir þessu fífli sem hafði hrifsað af honum boltann og hugsaði honum þegjandi þörfina. Ef það var þetta sem hann vildi skyldi hann sko fá að finna fyrir því. Strákurinn lét sem hann tæki ekki eftir því að Jóel sendi honum auga. Jóel reyndi að halda sig í námunda við strákinn því hann langaði virkilega að tækla hann harkalega.

Bjarni gaf fyrirskipun um að leikmenn mættu nota frjálsar snertingar og með það sama byrjuðu sumir að sóla, yfirleitt með litlum árangri. Eitt sinn, þegar Jóel var að komast í ágætt færi, snerti hann boltann fullharkalega þannig að hann missti hann of langt frá sér. Tommi hafði sótt að vini sínum, varð á undan að boltanum og spyrnti honum á milli fóta Jóels sem datt klaufalega í kjölfarið. Jóel spratt á fætur og hugðist elta Tomma en þá hljóp strákurinn, sem hafði hrifsað boltann af honum skömmu áður, í veg fyrir hann.

,,Læturðu klobba þig eins og smástelpa,“ hreytti strákurinn út úr sér þegar hann hindraði Jóel í því að komast að Tomma. Jóel greip í öxlina á honum og kippti harkalega í hann, foxillur, með þeim afleiðingum að strákurinn steinlá. Dómarinn gerði engar athugasemdir enda var Tommi við það að komast í ákjósanlegt færi. Hann þóttist ætla að þruma á markið en sendi boltann til hliðar um leið og tveir andstæðingar hans ráku bakhlutann að honum til að verjast skotinu. Samherji Tomma þakkaði pent fyrir sig með því að renna boltanum innanfótar í markið.

Jóel var ekki sáttur við að bíða lægri hlut fyrir Tomma og enn ósáttari við að fá ekki að mæta aftur þessum asna sem hafði haft rangt við og síðan hreytt í hann ónotum. Jóel stóð með hendur á mjöðmum og velti fyrir sér hvort grimmdin og samkeppnin væri alltaf svona þegar úrvalshópar kæmu saman. Þorsteinn hafði sagt honum að frumskógarlögmálið myndi gilda á svona æfingum: ,,Survival of the fittest.“ Kannski var bara málið að vera nógu óheiðarlegur og grófur, láta virkilega finna fyrir sér. Ef það var það sem þessir leikmenn vildu, og það sem þjálfararnir kynnu best að meta, gæti Jóel alveg skipt um ham.

Gulir voru næstu andstæðingar. Rétt áður en flautan gall skokkaði strákurinn sem móðgaði Jóel yfir í gula liðið og hvíslaði einhverju að strák sem hafði stillt sér upp í vörninni. Sá leit á Jóel þegar hinn hljóp til baka. Þeir hlutu að koma frá sama liði, örugglega frá einhverju krummaskuði lengst úti í rassgati.

Þar sem leikmenn voru orðnir vel heitir og skynjuðu samkeppnina um athygli þjálfarans, fór leikurinn af stað með látum. Margir höfðu þar að auki séð Atla, landsliðsþjálfara karla, bregða fyrir á pöllunum og það kveikti enn frekar í þeim. Jóel ætlaði ekki að tapa tveimur leikjum í röð. Hann notaði nánast aldrei fleiri en tvær snertingar nema í algjörri neyð og forðaðist hart návígi nema þegar hann reyndi að ná boltanum af öðrum. Þá átti hann það til að renna sér fótskriðu. Jóel fékk boltann í tvígang í fæturna rétt fyrir framan vítateig andstæðinganna, sem var reyndar ómerktur, og í bæði skiptin keyrði sami leikmaður í bakið á Jóel og hafði gefið honum gaum fyrir leikinn, líkast til samherji óvinarins úr fyrri leiknum. Jóel féll við í fyrra skiptið og fékk dæmda aukaspyrnu en í seinna skiptið var Jóel ekkert að tvínóna við hlutina heldur gaf andstæðingnum fast olnbogaskot í magann. Sá lyppaðist niður en dómarinn sá ekkert athugavert, enda hélt Jóel sínu striki og var ekki að sjá á svipbrigðum hans að hann hefði brotið af sér.

Þegar um fimm mínútur voru eftir af leiknum var rauða liðið tvö núll yfir og hafði Jóel skorað seinna markið. Hinum eina sanna andstæðingi Jóels líkaði frammistaða hans illa því næst þegar Jóel fékk boltann í fæturna og ætlaði að snúa sér við kom vinurinn enn eina ferðina, keyrði í bakið á honum og kýldi hann fast í bakið með krepptum hnefanum. Jóel missti boltann en lét sig það litlu varða því áður en hann vissi af hafði hann snúið sér við og lamið strákinn í andlitið. Sá svaraði í sömu mynt og eftir augnabliks barsmíðar voru þeir farnir að slást heiftarlega. Það var ekki fyrr en þjálfararnir þrír höfðu hlaupið til að hægt var að skilja þá að. Þjálfararnir náðu ekki að halda þeim nema með hjálp nokkurra leikmanna.

Það blæddi úr nefinu á Jóel og hann sárverkjaði í annað augað. Hinn var með sprungna vör og rauðflekkótt andlit. Jóel titraði af reiði, hafði ekki fengið þá útrás sem hann þurfti, gæinn slapp allt of vel. Það var ekki fyrr en Bjarni þjálfari öskraði á þá báða að drulla sér inn í búningsklefa að Jóel áttaði sig á því að hann hafði gert hrapaleg mistök. Hann hélt um nefið með hægri hendi, skalf eins og hrísla og langaði að láta sig hverfa á staðnum. Hann hafði orðið sér til háborinnar skammar í viðurvist þeirra sem völdu framtíðarlandslið Íslands í knattspyrnu, í viðurvist Atla landsliðsþjálfara og fjölda foreldra sem hugsuðu þessum brjálæðingi þegjandi þörfina, ástæðulaust að boða svona óeirðasegg aftur á æfingu með úrvali leikmanna sem eiga að geta hamið skap sitt við hvaða aðstæður sem er. Slíkt var lykill að velgengni.

Í þann mund sem Bjarni öskraði á slagsmálahundana kom Tommi aðvífandi og ætlaði að huga að vini sínum. Þjálfarinn sagði Tomma að skipta sér ekki af þessu og skipaði mönnum að halda áfram að spila. Að svo mæltu rak hann strákana á undan sér inn í klefa. Jóel langaði að hverfa ofan í grasið. Hann glápti ofan í grænan svörðinn og gætti þess að halda hendinni svo þétt upp að andlitinu að hann þekktist síður frá áhorfendapöllunum. Bjarni hélt þrumuræðu yfir drengjunum, var bæði orðljótur og föðurlegur, heimspekilegur og orðheppinn, en lauk reiðilestrinum með þeim orðum að þeir fengju að mæta á næstu æfingu svo fremi að þeir bæðust afsökunar fyrir framan hópinn. Að svo mæltu skipaði hann þeim að hunskast heim.

Þegar Bjarni var horfinn út úr klefanum stóð andstæðingur Jóels upp, rétti honum höndina og baðst afsökunar. Jóel lét sem hann tæki ekki eftir honum. Honum var fyrirgefning ekki efst í huga. Hann gat engan veginn fyrirgefið sjálfum sér hvað þá sæst við aðra undir þeim kringumstæðum. Hann stóð upp og strunsaði inn á klósett, hafði ekki áhuga á að vera í sama klefa og hinn slagsmálahundurinn. Blóðið draup enn úr nefinu og blátt mar var tekið að myndast við annað kinnbeinið og teygði sig upp að vinstra auganu. Jóel gretti sig móðursýkislega fyrir framan spegilinn, barði með krepptum hnefanum í vegginn og reif síðan fast í hárið á sér. Hann þoldi ekki sjálfan sig, vissi að hann hafði klúðrað tækifæri lífsins og var efins um að sér byðist annað í bráð. Hann var mesta fífl í heimi, best að halda sig þarna inni til eilífðarnóns.

Jóel settist á klósettsetuna, bar lófana upp að andlitinu og reyndi að hafa hemil á spurningunum sem sóttu á hann, hafði engan áhuga á að svara þeim. Hann tróð klósettpappír upp í vinstri nösina, vætti handklæðið og bar það upp að kinnbeininu. Djöfulsins hálfviti gat hann verið.

Jóel leit á klukkuna áður en hann fór í sturtu, hafði líklega um 20 mínútur til stefnu áður en strákarnir flykktust aftur inn í klefann. Heita vatnið var dásamlegt, eins og huliðshjálmur. Hann langaði ekki að flýta sér, vildi standa undir sturtunni þar til atvik síðustu þrjátíu mínútna höfðu skolast í burtu, eins og þau hefðu aldrei átt sér stað. Af hverju átti hann ekki eina ósk, eða tvær? Eina fyrir Rebekku og eina fyrir sig sjálfan. Þá væri allt í himnalagi. Enginn þyrfti að vita neitt, engum kæmi neitt við, ekkert óþægilegt hefði komið upp á. Allt væri eins og um jólin þegar hann var lítill, allir sáttir og glaðir.

Jóel gleymdi sér í sturtunni en flýtti sér þegar hann sá að klukkan var að verða sjö. Viðar gæti komið þá og þegar. Hann hafði engan áhuga á að tala við Tomma, ætlaði ekki að hlusta á skammarræðu frá honum líka. Hann henti skónum og æfingafötunum í töskuna og strunsaði út, ógreiddur og með blautt hárið, lét sem hann tæki ekki eftir þeim sem mændu á hann og hristu hausinn af vanþóknun. Síðasti leikurinn var í gangi, öskur og hasar, skipanir og tæklingar. Jóel leit ekki inn á völlinn, hélt rakleitt upp á pallana, olnbogaði sig í gegnum fjöldann og út undir bert loft. Þar hallaði hann sér upp að veggnum og langaði að hágráta, mest sökum reiði og vonbrigða en þó einnig af sjálfsvorkunn. Hann kunni samt ekki við að fella tár á almannafæri. Jóel sá Grím og Indriða úr Val flýta sér inn, þeir voru seinir. Vonandi myndi enginn segja þeim hvað hafði gerst, en hvað ef Robbi þjálfari hefði verið að horfa á? Sá yrði hneykslaður. Jóel sökk enn dýpra inn í brotnu sjálfsmyndina, glerbrotin rifu orðspor hans í tætlur. Hann yrði örugglega rekinn frá Val og ætti ekki afturkvæmt norður. Skráðu þig í box, hálfvitinn þinn, ómaði innra með honum. Tyson Íslands, bítur, slær og sparkar. Algjör lúser. Geturðu ekki brosað þótt þú sért barinn?

31. KAFLI

Viðar þeytti bílflautuna taktfast; saltkjöt og baunir, túkall, hafði augljóslega komið auga á Jóel þar sem hann reyndi árangurslaust að láta sig renna saman við vegginn.

,,Hvað kom fyrir?“ spurði Viðar í forundran þegar Jóel hlammaði sér inn í bíllinn eins og hann væri þrjátíu kílóum þyngri en fyrir rúmum tveimur tímum. ,,Skelfing er að sjá þig.“

,,Ég lenti í slagsmálum,“ sagði Jóel án þess að líta upp og hagræddi klósettpappírnum í nefinu. Krosslagði síðan hendur og starði út um hliðarrúðuna.

,,Hvað gerðist?“ endurtók Viðar, ,,það mætti halda að þú hefðir verið á boxæfingu.“

Jóel sagði honum hvað hafði komið fyrir. Viðari var skapi næst að snúa við og ræða við þjálfarann svo sjónarmið Jóels kæmist til skila. Jóel tók ekki í mál að hitta þjálfarann aftur, hvað þá að þurfa að færa rök fyrir því hvers vegna hann hefði slegið gæjann sem sló hann í bakið.

,,En þú mætir á morgun og biðst afsökunar,“ sagði Viðar eins og ekkert væri sjálfsagðara.

,,Sé til.“

,,Þú færð kannski ekki annað tækifæri nema þú sýnir þann manndóm að biðjast afsökunar, Jóel. Þér er engin minnkun í því.“

,,Ég sagðist ætla að sjá til,“ sagði Jóel hvassyrtur og strauk yfir bólgna kinnbeinið.

Viðar þagði það sem eftir var ferðarinnar. Jóel langaði að biðjast fyrirgefningar á því að hafa byrst sig en fékk sig ekki til þess. Hugsanirnar rötuðu rétta boðleið en orðin sátu pikkföst. Samt vissi Jóel mætavel að best væri að tala strax út um málið, annars væri hætta á að það yrði honum til trafala seinna.

,,Þú hringir ef það er eitthvað,“ sagði Viðar þurrlega þegar hann nam staðar fyrir utan blokkina. ,,Ef þú vilt að ég skutli þér á morgun er það sjálfsagt mál.“

,,Fyrirgefðu, Viðar,“ sagði Jóel og kom sjálfum sér á óvart. ,,Ég hringi ef ég lendi í vandræðum.“

Hann læddist hljóðlega upp stigann í myrkrinu, var ekki í andlegu jafnvægi til að ræða við Lolla á þessu augnabliki og kveikti ekki ljósið svo enginn yrði hans var. Hann hugðist fá sér ristað brauð með kæfu, skyr og ávexti og rölta svo í hægðum sínum upp á spítala. Klukkan var aðeins tuttugu mínútur yfir sjö þannig að hann hafði nægan tíma. Jóel læddist á tánum upp síðustu þrepin, þreifaði eftir lyklunum og bar annan þeirra upp að skráargatinu.

Dyrnar að baki honum opnuðust í sama mund og hann sneri lyklinum.

,,Komdu fagnandi,“ sagði Lolli og kveikti ljósið með það sama. ,,Má ekki bjóða þér að borða með mér?“

Jóel vildi ekki að Lolli sæi hvernig hann var útlits og forðaðist því að horfa á hann. ,,Nei, ég þarf að flýta mér upp á spítala til að leysa mömmu af. Ég á skyr og banana og allskonar.“

,,Hvernig gekk á æfingunni?“

,,Bara vel,“ laug Jóel og leit til hliðar. ,,Ég fékk reyndar spark í andlitið en það jafnar sig.“

,,Ekki spyr ég að því,“ sagði Lolli. ,,Kíktu til mín í fimm mínútur þegar þú ert búinn að borða. Bara fimm.“

Jóel hikaði, langaði að segja nei en fékk sig ekki til þess. Lolli hafði verið svo elskulegur og hjálpús að hann varð að taka tillit til gamla mannsins. ,,Ég verð enga stund að borða og kem svo við á leiðinni út.“

Jóel slökkti á símanum þegar hann kom inn enda sannfærður um að Tommi myndi hringja og hella sér yfir hann. Hann ætlaði að kveikja á honum aftur þegar hann væri búinn að heimsækja Lolla, fínt að hlusta á reiðilesturinn á leiðinni upp á spítala, í fersku lofti. Jóel skóflaði í sig matnum og hengdi handklæðið og fötin síðan til þerris inni á baði. Blóðdropar voru á skónum og Jóel þurrkaði þá af með blautri tusku þar til þeir voru aftur eins og nýir. Kannski voru þetta óhappaskór. Kannski!

– • –

,,Hvað kom fyrir?“ spurði Lolli þegar hann hafði boðið Jóel til stofu. Jóel þóttist koma af fjöllum en gamli maðurinn gaf sig ekki þrátt fyrir ljúfmennskuna. ,,Augun ljúga aldrei, elsku vinur.“

Jóel ákvað að létta á hjarta sínu og sagði Lolla satt og rétt frá og viðurkenndi að það hefðu verið skelfileg mistök að lemja strákinn þótt hann hefði átt upptökin með því að slá Jóel í bakið.

,,Þetta er nú enginn heimsendir, elsku drengurinn,“ sagði Lolli án þess að bregða svip. ,,Þú værir í vondum málum ef þú hefðir ekkert skap. Þá gætirðu pakkað saman strax.“ Lolli hellti te í bolla fyrir Jóel, sótti nokkrar sortir af smákökum og sneri sjónvarpsstólnum svo hann gæti komið sér þægilega fyrir andspænis boxaranum. ,,Þú mátt ekki gleyma því að allir gera alvarleg mistök á lífsleiðinni. Þín eru smávægileg. Ein afsökunarbeiðni og málið er dautt, þú kominn aftur á byrjunarreit. Svo einfalt er það. Þú verður líka að gera þér grein fyrir því að þú ert undir miklu meira álagi en hinir strákarnir. Það vitum við báðir. Veikindi systur þinnar hvíla þyngst á þér og það er fullkomlega eðlilegt að gera mistök undir slíku álagi. Þess vegna væri heppilegast að þú talaðir við þjálfarann undir fjögur augu og segðir honum sannleikann afdráttarlaust. Bjarni er traustur og skilningsríkur maður, kennaramenntaður. Þú átt ekki að láta svona smámuni setja strik í reikninginn. Enga þrjósku á þessum bæ, ha?“

Jóel sagði ekki orð en saup á teinu. ,,Ég sé til,“ sagði hann þegar augu Lolla gamla leituðu eftir svari.

,,Ég frétti að þú værir að rúlla upp strákunum í Val á æfingum og …“

,,Hver sagði þér það?“ spurði Jóel og leit upp.

,,Ég hef ennþá góð sambönd við félagið mitt þótt gamall sé. Og heimildarmaðurinn er traustur. Ef þú ert að salta drengi séra Friðriks ertu á góðri leið, Jóel minn.“

Jóel stóð upp, sagðist þurfa að drífa sig. Lolli þakkaði honum fyrir komuna. Jóel fannst atburðurinn í Egilshöll ekki eins alvarlegur eftir að hafa talað við Lolla, kannski var knattspyrnuferillinn ekki fyrir bí þegar öllu var á botninn hvolft. Honum var létt þótt honum væri ekki hlátur í huga.

Jóel kveikti á símanum þegar hann var kominn út undir beran himin og Tommi hringdi nokkrum andartökum síðar. Jóel langaði ekki að hlusta á enn eina ræðu um þessi blessuðu slagsmál en vissi að hann yrði að tala um þau við vin sinn. Eins gott að ljúka því af sem fyrst.

,,Hvað gerðist?“ Tommi kom sér beint að efninu. Jóel sagði frá atvikinu í þriðja sinn á innan við klukkutíma og dró ekkert undan. ,,Hinn gæinn var með sprungna vör og fær örugglega glóðarauga, sýndist mér.“

,,Hvað sagði Bjarni?“ spurði Jóel.

,,Hann var ótrúlega kúl, sagði bara að þetta gæti gerst í hita leiksins en væri vitanlega ekki æskilegt. Hann sagði að þið mynduð biðjast afsökunar á æfingunni á morgun.“

,,Ég sagði það aldrei.“

,,En þú gerir það samt,“ sagði Tommi ákveðinn.

,,Ég ætla ekki að æfa meira með þessu liði, bara svo þú vitir það,“ sagði Jóel þrjóskufullur.

,,Ætlarðu að láta einhvern jólasvein að austan eyðileggja fyrir þér knattspyrnuferilinn? Þvílík greind, Jóel. Þú ert snilli. Jarðar þína eigin framtíð og setur heimsmet í hálfvitaskap.“

,,Hvernig veistu að hann er að austan?“

,,Strákarnir sögðu það. Hann heitir Jón eitthvað en það skiptir ekki öllu máli. Málið er að láta ekki einhvern kjána stoppa sig.“

,,Þú segir Bjarna bara að ég sé nefbrotinn og með hausverk og megi ekki æfa næstu daga.“

,,Ertu nefbrotinn?“

,,Ég er allavega að drepast í nefinu og nefið er það eina sem ég sé hvert sem ég horfi. Svo verð ég örugglega komin með rosa glóðarauga á morgun.“

,,Djíses kræst, maður,“ sagði Tommi og Jóel gat nánast heyrt hvernig honum féllust hendur. ,,Hvar ertu?“

,,Á leiðinni upp á spítala.“

,,Má ég kíkja í heimsókn?“

,,Núna?“

,,Já.“

,,Það veit ég ekki.“

,,Ég læt frænku skutla mér og það kemur þá bara í ljós. Ég þarf hvort sem er að taka leigubíl til baka. Svo langar mig ekkert smá til að sjá þig ef þú ert nefbrotinn, eineygður og ljótur.“

,,Viltu að ég noti eitthvert leyniorð svo þú þekkir mig?“ sagði Jóel sem var töluvert léttari í lund eftir að hafa hlustað á Lolla og rætt við Tomma.

,,Já, segðu boxari þegar þú sérð mig. Þá veit ég að þú ert þessi ljóti.“

,,Ef þú lítur í spegil þekkirðu mig strax,“ sagði Jóel.

,,Ha?“ sagði Tommi og skildi ekki sneiðina fyrr en hann var sestur upp í bíl með frænku sinni.

– • –

Rebekka varð miður sín þegar hún sá bróður sinn en mamma þeirra spurði hvað hefði komið fyrir. Enn og aftur sagði Jóel frá atvikinu og systir hans spurði hvort hinn væri ekki kominn í fangelsi. Hulda sagði að hann yrði að fara varlega ef hann ætlaði ekki að lenda í vondum málum í framtíðinni. Jóel sagðist ekki hafa miklar áhyggjur af því.

,,Má Tommi kíkja í heimsókn á eftir?“

,,Það hlýtur að vera en þó er öruggara að spyrja starfsfólkið. Ég ætla ekki að bera ábyrgð á þeim sem koma hingað á kvöldin. Við verðum að fara varlega svo Rebekka fái ekki flensu eða einhverjar pestir. Hún má ekki umgangast hvern sem er.“

Jóel kinkaði kolli.

Hulda þakkaði Jóel fyrir að leysa sig af og sagðist ætla að hafa það náðugt í íbúðinni. Jóel trúði því tæplega en ákvað samt að segja ekki orð. Tommi birtist skömmu eftir að Hulda fór. Hann hristi höfuðið þegar hann sá Jóel, sagði að hann væri ljótari en hann hefði búist við. Jóel sagði að Tommi mætti ekki vera of nálægt Rebekku og útskýrði fyrir honum að allar sýkingar gætu orðið henni lífshættulegar. Tommi vildi ekki taka neina áhættu og hélt sig í hæfilegri fjarlægð. Rebekka naut sín í félagsskap strákanna og lék á als oddi. Þau horfðu saman á sjónvarpið en Rebekka sofnaði út frá því um tíuleytið.

Strákarnir höfðu um margt að skrafa og léttleikinn var allsráðandi hjá Tomma. Hann sagði Jóel sögu af Sölva Fannari og minntist svo á það í framhjáhlaupi að hann hefði hitt Álfhildi í bíó með Geira putta. Virtist svo sjá eftir að hafa uppljóstrað því.

,,Þú lýgur,“ sagði Jóel umhugsunarlaust.

,,Ég sá þau allavega saman í bíó en það getur vel verið að þau hafi hist þar og ákveðið að sitja saman, ég veit það ekki,“ sagði Tommi og reyndi að gera lítið úr þessu. ,,Hildigunnur var með henni þannig að þetta hefur ekki verið neitt alvarlegt.“

Jóel starði fram fyrir sig, fann reiðina blossa upp í sér. Hann myndi tryllast ef hann frétti að Álfhildur hefði verið að kyssa Geira putta. Hann myndi aldrei fyrirgefa henni, aldrei.

Skyndilega var bankað á dyrnar. Jóel reis upp og opnaði. Tinna stóð brosandi en hikandi fyrir utan, hagræddi prjónahúfunni á höfðinu. ,,Ég ætlaði að bjóða Rebekku góða nótt. Er hún sofnuð? Hvað kom fyrir þig?“ spurði Tinna og starði á Jóel.

,,Já, Rebekka er sofnuð og ég lenti í smá fæting á æfingu. Komdu inn,“ sagði Jóel og opnaði dyrnar betur svo Tommi sæi dömuna sem hann var að tala við. ,,Þetta er Tommi, besti vinur minn frá Akureyri. Dálítið klikkaður en samt í lagi. Við vorum saman á æfingu með úrvalshópi KSÍ.“

,,Sæll,“ sagði Tinna og neri fingrunum saman, ,,ég ætlaði ekkert að stoppa, ég sagði pabba að ég vildi bara heimsækja litlu vinkonu mína. Hann bíður sko,“ sagði hún og benti inn eftir ganginum, óörugg.

Tommi spratt á fætur og heilsaði Tinnu en augnatillitið, handtakið og svipurinn báru þess merki að ótal spurningar brunnu á vörum hans. ,,Sestu aðeins hjá okkur,“ sagði Jóel og greip í Tinnu. ,,Tommi er skemmtilegur þrátt fyrir allt.“

,,Það efast ég ekkert um,“ sagði hún og brosti, ,,eru ekki allir Akureyringar skemmtilegir eða pínu skrýtnir?“

,,Ekki spurning,“ sagði Tommi, ,,við erum æði.“

Tinna tyllti sér hjá strákunum og spurði hvernig hefði gengið á æfingunni. Tommi sagði frá af sinni alkunnu snilld og Jóel lét honum það eftir þótt frásögnin væri á hans kostnað og verulega krydduð. Tinnu var augljóslega skemmt og hún spurði einnig fjölmargra spurninga um Akureyri, félagsstarfið og móralinn þar. Strákarnir skiptust á að svara, gerðu það ýmist af mikilli alvöru eða í tómum fíflaskap. Tinna hló annað slagið, strákarnir líka en þó hóflega svo Rebekka myndi ekki vakna.

,,Hvenær færðu að fara heim?“ spurði Tommi þegar þögnin hafði varað í nokkrar sekúndur.

,,Ég fer heim á mánudaginn en þarf örugglega að koma aftur eftir hálfan mánuð. Kannski fyrr.“

,,Hversu alvarlegt er þetta hjá þér?“

Tinna brosti, leit niður, síðan upp, nuddaði fingrunum saman. ,,Þetta er svona fifty fifty. Ég er með aðeins alvarlegra hvítblæði en Rebekka, samt eru batahorfur fínar. Ég er rosalega bjartsýn og mér finnst mér vera að batna.“

Strákarnir horfðu aðdáunaraugum á Tinnu og mátti ekki á milli sjá hvor stóð sig betur í dálætinu. Hún naut athyglinnar og stóð ekki upp fyrr en að hálftíma liðnum.

,,Máttu fara í bíó?“ spurði Jóel hikandi. Tommi leit undrandi á hann.

,,Já, já, en þó ekki þegar er mest crowded. Ég er í vondum málum ef ég fæ flensu eða einhverja sýkingu.“

,,Þá skaltu ekki fara í bíó,“ sagði Tommi en Jóel skildi ekki hvers vegna vinur hans var að blanda sér í málið.

,,Þú mátt bjóða mér í bíó, Jóel,“ sagði Tinna, ,,kannski í lok næstu viku. Ef ég sé þig ekki um helgina skil ég símanúmerið mitt eftir hjá Rebekku.“

,,Ég get slegið því strax inn í símann minn,“ sagði Jóel ákafur og teygði sig í úlpuna.

,,Nei, ég skil það eftir hjá systur þinni.“

,,Ekkert mál,“ sagði Jóel og fylgdi Tinnu til dyra. Tommi gerði það sömuleiðis og kvaddi hana með þéttu handtaki.

,,Ef þú kemur til Akureyrar máttu hringja í mig,“ sagði hann augljóslega meira í gríni en alvöru en Jóel vissi að Tomma var full alvara. Tinna kvaddi einlæglega og strákarnir horfðu fullir aðdáunar á eftir henni þar til hún hvarf inn í stofuna sína.

,,Djíses kræst,“ sagði Tommi og leit öfundaraugum á Jóel, ,,hvílík dama, maður.“

,,Og þú reynir að stela henni fyrir framan augun á mér.“

,,Ætlar þú að eiga eina á Akureyri og eina hér?“

,,Hún er með krabbamein, Tommi. Come on?“

,,Hún er samt algjört beib.“

,,Maður lætur ekki svona á spítala,“ sagði Jóel.

,,Má maður ekki hössla hér eins og annars staðar? Fólk slekkur ekki á tilfinningum sínum þótt það sé veikt. Skárra væri það nú. Þessi Tinna ætlaði sko ekki bara að segja góða nótt við Rebekku. Hún var að athuga hvort þú værir hérna. Pottþétt.“

,,Þú veist ekkert um það.“

,,Ég hef augu og eyru, litla krútt. Hún er sko heit fyrir þér. Því miður var ég bara varadekk.“

,,Þú hirðir bara afganginn frá mér,“ sagði Jóel og sló vin sinn í öxlina.

,,Ef þið Tinna eruð byrjuð á föstu sný ég mér bara að Álfhildi því hún er ekki lengur frátekin. Þú hlýtur að vilja að hún fari frekar með mér í bíó en Geira putta.“

Jóel hristi hausinn því hann vildi ekki svara bullinu í Tomma. Satt að segja vildi Jóel hafa bæði Álfhildi og Tinnu í takinu því hann hafði ekki hugmynd um hvað næstu vikur myndu bera í skauti sér. Reyndar var honum ekki efst í huga að byrja á föstu en hann naut návistar beggja út í ystu æsar.

– • –

Jóel hélt dauðahaldi í þrjóskuna og mætti ekki á landsliðsæfinguna á laugardeginum til að biðjast afsökunar á frumhlaupi sínu. Því fleiri sem hvöttu hann til að mæta, þeim mun staðfastari var hann. Tommi gaf sig á tal við Bjarna landsliðsþjálfara fyrir æfinguna, sagði að Jóel væri líklega nefbrotinn og mætti ekki æfa á næstunni.

Tommi fullyrti síðan við Jóel að Bjarni hefði tekið gilda þá skýringu því hann sýndi meðaumkun og bað fyrir góðar kveðjur. Tommi var líka með það á hreinu að Jóel yrði boðaður næst þegar hópurinn kæmi saman.

Jóel mætti ekki á æfingu hjá Val fyrr en fimm dögum eftir slagsmálin. Daníel bekkjarfélagi hans spurði hvort hann ætlaði ekki að mæta en Jóel svaraði því þá til að hann yrði fyrst að jafna sig í nefinu. Hann bað Daníel að skila því til Robba en líklega fór það fyrir ofan garð og neðan.

Robbi lét sem hann sæi ekki Jóel þegar hann mætti eftir fjarveruna, yrti ekki á hann og gaf honum engan gaum. Í lok æfingarinnar boðaði hann til fyrsta leiks á Reykjavíkurmótinu en Jóel komst ekki í sextán manna hópinn. Það kom honum ekki á óvart miðað við það sem á undan var gengið og hversu stutt var síðan hann byrjaði að æfa með Val, en varð samt fyrir dálitlum vonbrigðum. Það hafði hvarflað að Jóel að hringja í Bjössa, fyrirliða meistaraflokks, og biðja hann að tilkynna Robba að Jóel væri líklega nefbrotinn, eins og Tommi hefði haldið fram, en lét ekki verða af því enda var það haugalygi. Auðvitað hefði Robbi viljað að Jóel hringdi og tilkynnti að hann gæti ekki mætt, allir alvöru þjálfarar vildu hafa þann háttinn á. En Jóel óttaðist að Robba væri kunnugt um málsatvik úr Egilshöllinni og vildi láta nokkra daga líða þar til hann ætti á hættu að verða spurður í þaula um handalögmálin.

Jóel mætti á leik Vals og Þróttar sem var háður að Hlíðarenda. Robbi heilsaði honum og spurði hvort hann myndi ekki örugglega mæta á næstu æfingu. Jóel kinkaði kolli. Honum var létt, hann sá á svip Robba að skrópið frá æfingunum yrði ekki til umræðu, ekki heldur slagsmálin, þótt þau hefðu aldrei verið rædd. Leiknum lyktaði með jafntefli en Jóel var sannfærður um að hann hefði getað skorað úr einhverjum af þeim fjölda marktækifæra sem Valur fékk í leiknum.

Jóel æfði samviskusamlega næstu daga og vikur og var boðaður í næsta leik gegn ÍR, var skipt inn á eftir hálftíma leik og skoraði gott mark, lagði síðan upp sigurmarkið sem Indriði skoraði. Gekk stoltur af leikvelli, fullviss um að nú væri björninn unninn, hann búinn að finna sinn rétta takt í boltanum að nýju. Í næsta leik var hann sömuleiðis varamaður, kom inn á og Valur vann.

32. KAFLI

Um miðjan maí voru liðnar átta vikur frá því að Rebekka greindist með hvítblæði. Þótt meðferðin hefði reynt verulega á hana, bæði andlega og líkamlega, sögðu læknarnir að ekkert benti til annars en að hún svaraði meðferðinni vel. Eins og aðrir sem ganga í gegnum erfiða lyfjameðferð fékk Rebekka nokkrar aukaverkanir samhliða lyfjatökunni. Bjúgur í andlitinu var áberandi og hún tútnaði svo út á tímabili að hún vildi helst ekki láta neinn sjá sig, sagðist vera eins og blaðra í framan. Hún fékk sömuleiðs sár í munninn, hana sveið í augun af þurrki og bragðskyn hennar breyttist. Rebekka fúlsaði yfirleitt við spítalamatnum en Viðar frændi var iðinn að færa henni pizzur, hamborgara eða annað góðmeti. Oftar en ekki bauð hann upp á kökur eða ís í eftirmat. Jóel naut góðs af greiðvikni Viðars því honum þótti spítalamaturinn heldur ekkert sérstakur.

Viðar lét sér ekki nægja að koma færandi hendi upp á spítala því hann bauð Jóel reglulega í mat, tók hann með sér á handboltaleiki og fylgdist stundum með honum á æfingum. Eitt sinn, þegar Viðar skutlaði Jóel heim, sagði hann að sig hefði alltaf dreymt um að eignast son. Þótt töluverður aldursmunur væri á dætrum hans og Jóel buðu þær honum nokkrum sinnum með sér í bíó og á kaffihús. Jóel varð hugsað til þess, þegar hann drakk heitt súkkulaði með rjóma í félagsskap þeirra beggja á Súfistanum, hversu skrýtið lífið gæti verið því honum bauðst svo margt áhugavert og spennandi í veikindum systur sinnar.

Rebekka þurfti yfirleitt að dvelja viku í senn á spítalanum en fékk að vera heima í hálfan mánuð eða tíu daga þess á milli, stundum skemur. Hún þurfti alltaf að vera með slöngu á bringunni sem var tengd bláæð, og mamma hennar þurfti að sprauta hana annan hvern dag til að koma í veg fyrir storknun í slöngunni. Viss sýkingarhætta fylgdi því að vera með utanáliggjandi æðalegg og því var Jóel alltaf á varðbergi þegar systir hans hugðist gera eitthvað sem honum þótti varasamt. Rebekka fór sjaldan út fyrir hússins dyr því það var of áhættusamt að vera í fjölmenni, einkum innan um aðra krakka sem eru gjarnan smitberar. Skömmu eftir að Rebekka fékk að fara heim í fyrsta skipti urðu hún og Lolli perluvinir enda bæði einlæg og miklir húmoristar. Dyr beggja íbúðanna voru opnar heilu og hálfu dagana og gekk Rebekka á milli eins og hún ætti tvö heimili. Ef hún var orðin þreytt á mömmu sinni og bróður valhoppaði hún til Lolla og ef hann eftirlét henni ekki allt sem hún vildi skokkaði hún til baka til mömmu sinnar. Skemmtilegast þótti henni að fara í leikinn að fela hlut því rýmið var mikið og íbúð Lolla bauð upp á góða felustaði.

Helsta tilbreyting Rebekku, frá því að hlaupa á milli íbúða eða hanga úti í glugga og heimta að fá að leika við krakkana, var að fara í gönguferðir í Öskjuhlíðinni. Hún réð sér ekki fyrir kæti þegar það var samþykkt með þremur samhljóða atkvæðum. Rebekka rauk upp til handa og fóta þegar hún sá kanínur, reyndi að elta þær uppi en var ekki jafn fim og fljót og þær að skjótast á milli trjáa eða undir steina. Hún gerði sér til gamans að segja halló við hundana sem reyndu að slíta sig lausa frá eigendum sínum, geltandi, hoppandi, snuðrandi eða vælandi. Flestir migu þá í mótmælaskyni á það sem þeim þótti áhugavert.

– • –

Rebekku brá í brún þegar hún tók að missa hárið liðlega þremur vikum eftir að lyfjameðferðin hófst. Samt hafði hún hlakkað til að verða eins og Tinna og minntist oft á það. Hún faldi sig undir sæng þegar burstinn fylltist af hárum í fyrsta sinn, sagðist aldrei ætla að greiða sér aftur. Það var ekki fyrr en Tinna hafði setið hjá henni í klukkutíma og rætt við hana um sitt hár og sinn hármissi, húfuna sem hún var með og sagt henni hversu fallegt hár kæmi í staðinn fyrir það gamla að hún tók gleði sína á ný. Tinna lofaði að biðja mömmu sína að prjóna alveg eins húfu fyrir Rebekku.

Lolli hafði frétt að Rebekka tæki hármissinum illa, þrátt fyrir fyrri yfirlýsingar, og ráðlagði því Jóel að sýna systur sinni stuðning með því að láta raka af sér hárið. Hann tók það ekki í mál í upphafi en þegar hann hugsaði til Tinnu taldi hann í sig kjark og lét slag standa. Lolli bauðst til að raka Jóel sköllóttan en Jóel spurði þá hvort hann væri bilaður, hvort hann hefði einhvern tímann unnið sem rakari. Lolli hló en sagði að hann gæti sparað vini sínum útgjöldin sem fylgdu því að fara á rakarastofu. Þegar Lolli hafði klippt nánast allt hárið af með beittum skærum sótti hann sköfu. Jóel leist ekki á blikuna, enda sannfærður um að Lolli væri skjálfhentur og hálf blindur. Lolli var öryggið uppmálað þegar hann smurði raksápu á kollinn á Jóel og beit í neðri vörina af einbeitingu þegar hann dró Gillette Super G II eftir aftanverðum hálsinum upp á hvirfilinn. Jóel kitlaði svo að hann átti í mestu vandræðum með að sitja kyrr, gæsahúð spratt fram á handleggjunum og undarlegur straumur renndi sér niður hryggjarsúluna, alveg niður í rass.

,,Soddan,“ sagði Lolli stoltur og sperrtur þegar hann var búinn að hreinsa skallann á Jóel með blautu handklæði. ,,Nú þurfum við bara gott bón og þá ertu eins og gangandi spegill.“

Jóel dauðbrá þegar hann leit í spegil, þekkti ekki þennan undarlega haus. Hallgrímur Helgason, höfundur Íslands, kom strax upp í hugann, samt var hann þrisvar sinnum eldri. Þegar Jóel birtist á spítalanum á páskadag, gjörbreyttur í útliti, brosti Rebekka út að eyrum með galopinn munninn. ,,Þú líka,“ sagði hún himinlifandi og augabrúnirnar lyftust nánast upp undir hársrætur.

Tinna var stolt af Jóel, sagði að það hefðu ekki margir haft hugrekki til að raka af sér hárið til stuðnings ástvini í veikindum. Jóel þorði ekki að segja að hann hefði ekki síst rakað hárið af til að ganga í augun á henni.

– • –

Jóel kveið því að mæta á æfingu eftir að hafa rakað sig sköllóttan, var svo berskjaldaður og óvarinn. Í skólanum var pískrað og hlegið, hann sá krakka benda og flissa, gera at í sér. Nokkrir strákar kölluðu til Jóels að hann væri tveimur árum of seinn því David Beckham væri ekki lengur krúnurakaður. Daníel átti sök á því að margir nefndu Jóel og Beckham í sömu andrá því Jóel hafði treyst honum fyrir því að hann ætti áritaða Manchester-treyju frá Beckham og nokkrar myndir af Eiði Smára. Jóel gaf Daníel eina. Daníel grobbaði sig af myndinni í skólanum og á næstu æfingu hjá Val, þegar Jóel mætti ekki, sagði hann ennfremur frá því að Jóel ætti áritaða Sjöu frá Beckham.

Strákarnir í Val höfðu spurt Jóel hvort Daníel segði satt og báðu hann að mæta með treyjuna á næstu æfingu. Jóel gerði það og þótti félögum hans mikið til hennar koma, sögðu hana milljónavirði. En þegar Jóel mætti sköllóttur á æfingu, nokkrum vikum síðar, var eins og strákarnir snerust gegn honum á augabragði. Kannski þótti þeim hann of upptekinn af Beckham, líkast til dauðöfunduðu þeir hann af treyjunni sem og hæfileikum hans og tóku að kalla hann Beckham eða Viktoríu eða Sjöuna eða United-gæjann. Sumir spurðu hvort Jóel myndi flytja til Spánar ef Beckham yrði seldur til Barcelona eða Real Madrid eins og enskir fjölmiðlar héldu fram. Þessi Beckham- og United-umræða fór í skapið á Jóel og hann langaði að segja þeim frá því hvers vegna hann hefði látið raka af sér hárið. Hann var meira að segja kominn á fremsta hlunn með að treysta Robba fyrir því nokkrum dögum áður en hann rakaði sig en eftir að strákarnir fóru að gera grín að honum ákvað hann að segja ekki orð.

Smátt og smátt var Jóel farinn að láta allt fara í pirrurnar á sér á æfingum. Hann óttaðist að lenda í sömu vandræðum og á landsliðsæfingunni en reyndi að halda ró sinni, sama hvað á gekk. Honum fannst áberandi hversu sjaldan leikmenn sendu boltann til hans og hversu lítinn áhuga þeir höfðu á að leggja honum lið þegar hann var við það að lenda í vandræðum. Þetta leiddi til þess að Jóel tók að einspila meira en góðu hófi gegndi, tók ótímabær skot, átti slæmar sendingar til samherjanna af ásettu ráði, svo þeir litu verr út, og lét finna fyrir sér í tæklingum svo um munaði. Robbi sagði ekki orð og Jóel gat sér þess til að þjálfarinn væri að bíða eftir því að Jóel réðist á einhvern til að geta hellt sér yfir hann, jafnvel rekið hann heim.

Þrátt fyrir mótbyrinn var Jóel valinn í byrjunarliðið í undanúrslitaleik Reykjavíkurmótsins. Fylkismenn þóttu feiknasterkir en Valsararnir voru staðráðnir í að komast í úrslitaleikinn gegn KR. Allt gekk á afturfótunum hjá Jóel þannig að Robbi skipti honum út af í lok fyrri hálfleiks. Jóel gekk af velli með hangandi haus, aðrir vörpuðu öndinni léttar. Strákarnir á bekknum sögðu að Jóel hefði ekkert getað eftir að hann lét raka af sér hárið. Spurðu hvað væri eiginlega í gangi hjá honum. Hann lét sem hann heyrði ekki til þeirra og fór rakleitt í sturtu. Valur sigraði eitt núll og átti að leika til úrslita eftir viku. Jóel gekk hnugginn heim, vel meðvitaður um að hann þyrfti að leggja sig allan fram á næstu æfingum ef hann ætlaði að gera sér vonir um að vera valinn í liðið í úrslitaleiknum. Hann reyndi að stappa í sig stálinu, velti fyrir sér hvaða hugarfarsbreyting þyrfti að eiga sér stað svo hann hætti að láta allt og alla fara í taugarnar á sér og gæti einbeitt sér að því að standa sig vel. Samt var hann kolvilltur í hugsunum sínum.

– • –

Það birti yfir Huldu með hækkandi sól og Jóel sá hana æ sjaldnar draga upp sígarettu, enda ófyrirgefanlegt að reykja í návist barns með hvítblæði. Hulda fór sér líka hægt í sakirnar um helgar, fékk sér örsjaldan í glas og naut þess sífellt betur að horfa á áhugaverðar myndir með börnunum eða spila með þeim. Fyrir hreina tilviljun hitti hún gamla bekkjarsystur frá Akureyri á Laugaveginum, Önnu að nafni, sem hafði flutt suður fyrir fimmtán árum og kenndi nú jóga. Þrátt fyrir ólíkt líferni síðasta áratuginn smullu þær saman eins og eineggja tvíburasystur. Anna hafði jákvæð áhrif á Huldu, dró hana með sér í jóga og á áhugaverða fyrirlestra um andleg og uppbyggileg málefni og ef þær fóru saman út að borða varð Grænn kostur eða Á næstu grösum yfirleitt fyrir valinu því þar var hollustan í fyrirrúmi. Hulda var sérlega upptekin af þessari nýju vinkonu sinni, reyndi að breyta um lífsstíl en sukkið var þó alltaf handan við hornið. Þrátt fyrir það sá Jóel léttleikann færast yfir móður sína eftir að hún fór að eiga meiri samskipti við Önnu og hvatti hana til hitta hana sem oftast.

– • –

Styrktarfélag krabbameinssjúkra barna sýndi fjölskyldunni mikinn stuðning, bæði fjárhagslegan og félagslegan. Ekkert svigrúm var fyrir Huldu að leita sér að vinnu enda þurfti Rebekka óskipta athygli og umönnun, þótt hún væri oft sjálfri sér nóg og hefði ýmislegt fyrir stafni. Minnsta gáleysi gat verið lífshættulegt enda ónæmiskerfi telpunnar í molum. Ef Rebekka þurfti að dvelja á spítalanum um helgar heimtaði Jóel að fá að gista hjá henni, meðal annars í von um að hitta Tinnu.

Jóel hafði farið með Tinnu í bíó eins og hún hafði ýjað að en honum þótti skrýtið að fara í bíó á miðjum degi, nánast í tómum sal. Samt var það ágætis tilbreyting. Samskipti þeirra voru feimnisleg, þau sögðu fátt en nutu þó nærveru hvort annars. Foreldrar Tinnu tóku enga áhættu, keyrðu hana að kvikmyndahúsinu og sóttu hana að þremur tímum liðnum. Jóel hefði viljað hitta hana oftar en gerði sér grein fyrir þeim annmörkum sem því fylgdi.

Jóel var í reglulegu sambandi við þau Tomma og Álfhildi en þó fækkaði símtölunum. Skömmu eftir að Tommi hafði verið í Reykjavík hringdi Jóel í Álfhildi, meðal annars til að forvitnast um það hvort hún hefði farið í bíó með Geira putta. Jóel spurði án þess að Álfhildi grunaði eftir hverju hann væri að fiska. Hún sagðist hafa farið í bíó með Hildigunni og þegar Jóel gekk á hana sagðist hún hafa hitt Geira putta en þvertók fyrir að hafa setið hjá honum. Jóel átti bágt með að trúa því að Tommi hefði logið til þess eins að vekja tortryggni hjá Jóel í garð Álfhildar. Kannski var þetta þó með ráðum gert til þess að Jóel hætti að tala við Álfhildi og hann sjálfur ætti þá meiri séns í hana. Hann hafði gefið það í skyn á spítalanum, þótt það hefði líkast til verið í gríni, að þar sem Jóel væri með Tinnu í sigtinu gæti Tommi snúið sér að Álfhildi. Jóel átti einlæg samtöl við Álfhildi og trúði ekki að hún myndi byrja á föstu án þess að láta hann vita. Hún hefði pottþétt orðið óörugg og vandræðaleg gagnvart Jóel ef hún væri að spá í einhvern annan. Hann myndi án efa veita því eftirtekt.

Hildigunnur hringdi annað slagið í Jóel til að spyrja frétta og hvetja hann til að halda áfram að biðja fyrir systur sinni. Satt að segja gleymdi hann því oft nokkra daga í senn en ef hann mundi eftir því spændi hann upp kertum og baðst fyrir nokkrum sinnum á dag. Samt var alltaf svo erfitt að muna eftir þessu. Hann þurfti að vera í skólanum, á æfingum, tala við Lolla, leika við Rebekku, sendast út í búð, hringja í krakkana fyrir norðan, æfa aukalega og gera ýmislegt annað. Bænin sat svo oft á hakanum, því miður.

– • –

Þrátt fyrir mótlætið á æfingunum með Val og efasemdir um trúverðugleika Tomma eða áreiðanleika Álfhildar gekk Jóel vel í skólanum. Honum virtist í blóð borið að ná tökum á námsefninu, sama hvers eðlis það var þrátt fyrir umrót í tilfinningalífinu. Daníel saug sig fastan á Jóel í frímínútunum en Jóel talaði ennfremur heilmikið við hina strákana í Val, allt þar til hann rakaði sig sköllóttan. Þá var eins og einhver tenging hefði rofnað, eins og hann talaði ekki lengur sama tungumál og þeir. Dóra María var reyndar alltaf jafn elskuleg við Jóel, bauð honum stundum heim með sér eftir skóla eða leit við heima hjá honum. Þær Rebekka urðu góðar vinkonur, sem kom svo sem ekki á óvart því Rebekka heillaði fólk upp úr skónum á augabragði með einlægni sinni og hispursleysi. Jóel hefði aldrei boðið Dóru Maríu heim til sín nema sökum þess að hann treysti henni til að segja engum frá því að systir hans væri með krabbamein.

Dóra María og Jóel æfðu oft saman úti í garði, héldu bolta á lofti, skölluðu á milli eða töluðu hvort í kapp við annað um allt sem viðkom fótbolta. Þau skokkuðu nokkrum sinnum niður á Valsvöll og fóru í ASNA, skotkeppni eða gerðu ýmsar æfingar með bolta. Jóel kynntist nýrri tegund af ASNA hjá Dóru Maríu, sem yngri bróðir hennar hafði kennt henni. Jóel hafði fram að því keppt í ASNI með einum punkti fyrir

aftan þannig að hann var úr leik við fimmtu mistök en

Dóra María hafði lengt keppnina verulega og núna hét það www.ASNI.COM. Jóel var hrifinn af Dóru Maríu án þess að láta það uppi. Hann var sannfærður um að hún væri líka hrifin af honum. Stundum langaði hann að kyssa hana en rétta tækifærið var aldrei til staðar. Hann vonaðist til að hún myndi eiga frumkvæðið en því var ekki að skipta. Þegar fór að halla undan fæti hjá Jóel í boltanum forðaðist hann að hitta Dóru Maríu, bæði í frímínútum og eftir skóla því hann var sannfærður um að hún vissi allt um þá óvild sem hafði skapast gegn honum hjá flokknum og myndi spyrja nánar út í það. Hann hafði ekki áhuga á að kryfja það til mergjar.

– • –

Jóel sat í rúminu með símanúmer föður síns í höndunum. Las hvern tölustaf aftur og aftur í hljóði, afturábak og áfram. Hann hafði skrifað það niður á blað þegar Viðar sendi honum það með SMS fyrir nokkrum vikum, samt aldrei fengið sig til að hringja. Hvað átti hann að segja? Halló, pabbi, hvað er að frétta? Ertu nokkuð búinn að gleyma mér? Þetta er ég, hann Jóel, þú manst. Frá Akureyri. Það er ekki svo langt síðan þú fórst, bara þrjú ár og nokkrir mánuðir. Þú manst líka eftir Rebekku litlu, dóttur þinni, sem varð allt í einu ekki dóttir þín. Hún er með krabbamein, hvítblæði, gæti dáið, skilurðu? Eða skilurðu það ekki, helvítis fíflið þitt? Nei, þér er skítsama, hugsar bara um rassgatið á sjálfum þér. Ert kannski búinn að eignast fullt af börnum í Kína, útlenskum börnum. Þakka þér fyrir að láta mig vita. Hvað er einn bróðir eða þrjár systur á milli vina? Gildir einu, það er hvort sem er svo langt til Kína að engum kemur við þótt þú eigir nýja konu og þúsund börn. Mér er allavega skítsama. Bless, pabbi! Ég elska þig samt.

Jóel þótti undarlegt að Viðar hafði ávallt vikið sér undan því að svara þegar Jóel spurði hvort hann hefði eitthvað heyrt í pabba sínum eða frétt af honum. Mátti ekki tala um þennan mann sem flutti til Kína? Var einhver heilagur andi yfir honum? Eða vildi Viðar kannski ekkert af honum vita?

Jóel dauðlangaði að hringja. Hver var tímamunurinn? Það skipti svo sem engu máli, annaðhvort svara menn í síma eða ekki, að nóttu sem degi, gæti verið neyðarhringing. Jóel sló inn númerið, vissi ekki einu sinni hvort næg innistæða væri á kortinu, samt keypti hann dýrt kort síðast, því hann ætlaði að vera búinn að hringja fyrir löngu en hætti alltaf við. En núna vildi hann hringja, pottþétt. Hann var tilbúinn þótt hann óttaðist mest að bresta í grát þegar hann heyrði í pabba sínum.

Það hringdi. Og hringdi. Og hringdi aftur. Það hlaut að vera nótt. Af hverju er hann þá ekki með slökkt á símanum? Kannski er hann með númerabirti og vill ekki svara. Glætan að hann þekki þetta númer. Nema hann svari aldrei þegar hringt er frá Íslandi.

Það hringdi út.

33. KAFLI

Föstudagurinn 16. maí árið 2003 rann upp. Helgin sem fylgdi í kjölfarið mun seint líða Jóel úr minni. Hann sat með hönd undir kinn í enskutíma og rissaði kross í stílabókina sína án þess að taka sérstaklega eftir því. Orð kennarans hljómuðu eins og óþægilegt og fjarlægt suð í eyrum hans. Jóel var kvíðinn, með hnút í maganum. Rebekka hafði hóstað ótæpilega um nóttina og haldið fyrir honum vöku. Honum varð hugsað til orða Sigrúnar á spítalanum, að allar sýkingar gætu verið lífshættulegar, einkum hlaupabóla. Eftir stanslaust suð í Rebekku hafði móðir hennar leyft tveimur nágrannastelpum að heimsækja hana í stutta stund í gærdag. Rebekka hafði horft á þær leika sér dag eftir dag við blokkina, kallast á við þær út um gluggann, reynt að skvetta á þær vatni, hent í þær hörðum pastaskrúfum eða látið Moggann fjúka í andlitið á þeim. Í gær gaf Rebekka sig ekki fyrr en mamma hennar lét undan. Fimmtán mínútna leikur varð að rúmum klukkutíma. Skömmu síðar byrjaði Rebekka að hósta.

Hugur Jóels leitaði líka til úrslitaleiksins á Reykjavíkurmótinu. Í kvöld myndi Robbi tilkynna hverjir yrðu í hópnum sem átti að mæta KR á sunnudaginn. Jóel hafði ekki fundið sig á æfingum í vikunni, ekkert frekar en í síðustu viku. ,,Þú hefur ekkert getað síðan þú rakaðir á þér hausinn.“ Orðin ómuðu í höfðinu á honum og ollu honum hugarangri. Bullið í strákunum, að halda að hann hafi rakað sig sköllóttan af því að Beckham hafði verið þannig, djöfuls fífl gátu þeir verið. Héldu þeir að hann fylgdist ekki betur með enska boltanum en þetta? Héldu þeir virkilega að hann hefði ofmetnast við að eignast áritaða Beckham-treyju? Héldu þeir virkilega að hann héldi að hann yrði eins góður og Beckham? Asnar! Hann ætlaði að verða betri. Jóel gerði sér ljóst að það hefði verið æskilegt að Robbi og strákarnir vissu að systir hans væri með krabbamein. Þá myndu þeir ekki haga sér eins og hálfvitar gagnvart honum. Það var særandi. Samt langaði hann ekki til að segja þeim það núna. Það væri hallærislegt, eins og hann væri að leita eftir samúð til að komast frekar í liðið. Það hvarflaði ekki að Jóel að segja frá því. Eins gott að Reykjavík var risastór og starfsfólk spítalanna bundið þagnarskyldu.

Jóel kipptist til þegar knúið var dyra og skólastjórinn birtist í dyragættinni áður en enskukennarinn náði að bjóða honum inn. Hann bauð góðan dag, brosti kuldalega og leit svo yfir bekkinn.

,,Jóel,“ sagði hann og kinkaði kolli til hans. ,,Settu bækurnar í töskuna og fylgdu mér.“

Jóel roðnaði þegar hann fann augu allra hvíla þungt á sér. Hann hafði hraðar hendur og gekk rösklega fram án þess að líta við. Skólastjórinn bað hann að fylgja sér upp á skrifstofu. Jóel fann til í hjartanu enda sló það sem aldrei fyrr. Kaldur sviti spratt fram á enninu. Hvað var eiginlega að? Hafði eitthvað komið fyrir Rebekku? Var pabbi hans dáinn eða kominn heim? Hafði orðið dauðaslys fyrir norðan? Vonandi þá hvorki Tommi né Álfhildur. Ótal hugsanir sóttu að Jóel og gangurinn ætlaði aldrei að taka enda. Skólastjórinn lokaði dyrunum að kontórnum sínum, sagði Jóel að setjast. Kom sér beint að efninu.

,,Mamma þín hringdi rétt áðan,“ sagði hann brúnaþungur og virtist lágvaxnari en nokkru sinni fyrr. Spennti greipar á maganum, vísifingurnir kysstust hvað eftir annað. ,,Systir þín var flutt með sjúkrabíl upp á spítala rétt áðan. Mamma þín vill fá þig þangað.“

Jóel sat sem lamaður. Hjartað virtist þúsund sinnum þyngra en vanalega, sló samt svo hratt. Jóel vöknaði um augun og stór kökkur tók sér bólfestu í hálsinum. ,,Hva …,“ var það eina sem hrökk upp úr honum.

,,Mamma þín sagði að svo virtist sem hún hefði fengið einhverja sýkingu og þyrfti líklega að fara í einangrun.“

,,En …“

,,Ég skal skutla þér upp á spítala, Jóel minn,“ sagði skólastjórinn og lagði hægri höndina alúðlega á öxl Jóels. Hann fann ekki fyrir því. ,,Drífum okkur bara.“

Jóel barðist við að halda aftur af tárunum á leiðinni upp á spítala. Hann vildi ekki gráta fyrir framan skólastjórann. Þeir þögðu, skólastjórinn var augljóslega meðvitaður um að það hefði ekki þurft að segja margt til að Jóel brotnaði niður. Rebekka mátti ekki deyja. Hún var búin að vera svo hress og glöð og stríðin. Þessar stelpur hafa örugglega smitað hana. Bara ef mamma hans hefði ekki gefið eftir, hún vissi að Rebekka mátti ekki umgangast ókunnugt fólk sem gat borið sýkla án þess að vita af því. Krakkar voru mestu smitberarnir.

– • –

Hulda tók á móti syni sínum á deildinni og þakkaði skólastjóranum kærlega fyrir hugulsemina. ,,Ég sagði að þú ættir ekki að leyfa stelpunum að leika við hana. Ég sagði það allan tímann, mamma. Manstu!“ Jóel var með grátstafinn í kverkunum þegar móðir hans faðmaði hann. Hann streittist ekki á móti.

,,Rebekka þarf að vera í einangrun í dag, Jóel minn. Og kannski á morgun. Við megum kíkja til hennar á morgun. Læknarnir segja að þetta sé líklega bara væg flensueinkenni.“

,,Hvað þýðir það?“

,,Það kemur í ljós. Rebekka var mjög heppin því ef sýkingin hefði verið alvarlegri hefði hún þurft að vera í einangrun í viku eða tíu daga.“

,,Ég vil tala við Sigrúnu. Hún veit það örugglega,“ sagði Jóel.

,,Sigrún er inni hjá Rebekku og við hinkrum eftir henni. Komdu.“

Jóel fannst tíminn aldrei ætla að líða. Hann leit á klukkuna með mínútu millibili, stóð upp, leit í kringum sig, settist aftur, klóraði sér í höfðinu, fór úr peysunni, togaði bolinn upp úr buxunum, stóð upp, gekk að glugganum, rýndi út en tók ekki eftir neinu. Rebekka átti hug hans allan.

Loksins kom Sigrún. Jóel sá að hún brosti en brosið náði ekki til augnanna. Hún heilsaði Jóel hlýlega. ,,Rebekka hefur fengið einhverja sýkingu, við erum að rannsaka hana og gefum henni sýklalyf en vitum ekki hver árangurinn verður fyrr en á morgun.“ Það var eins og hún biði eftir viðbrögðum.

Hulda þagði, leit grafalvarleg á Jóel og Sigrúnu, yppti öxlum. Jóel sagði ekki orð. Hann langaði að spyrja hvort Rebekka gæti dáið en þorði það ekki. Hann óttaðist að geta lesið svarið úr svipbrigðum Sigrúnar burtséð frá því hvað hún segði. Jóel var ekki í andlegu jafnvægi til að fá slæmar fréttir. Hann yrði aldrei í það góðu jafnvægi að hann gæti þolað að heyra það að Rebekka myndi deyja. Sigrún sagði að þau mættu vera hjá Rebekku ef þau vildu en ráðlagði þeim að fara heim. Hún lofaði að hringja ef eitthvað óvænt gerðist.

,,Við vonum hið besta,“ sagði Sigrún, ,,flest börn sem fá krabbamein þurfa að fara einu sinni eða oftar í einangrun vegna sýkingar. Rebekka er engin undantekning. Hún klárar sig vonandi af þessu eins og öllu öðru.“

Jóel sá á svip Sigrúnar að ástandið var verra en hún gaf í skyn. Hann sá það líka á andlitsdráttum móður sinnar. Hann vissi að Rebekka væri í lífshættu, heyrði mömmu sína segja skólastjóranum það í trúnaði en lét sem hann hefði ekki heyrt neitt.

,,Má ég kíkja inn til hennar?“ spurði Jóel.

,,Alveg sjálfsagt, Jóel,“ sagði Sigrún. ,,Hún er í stofunni sinni, sofandi. Farðu hljóðlega.“

Jóel fann hjá sér ríka þörf til að sjá systur sína áður en hann yfirgæfi spítalann. Hann varð að hafa nýja mynd af henni í huganum þar til hann sæi hana næst. Hann læddist inn, kinkaði kolli til hjúkrunarfræðings sem var að athuga lyfjastandinn. Hún brosti. Rebekka virtist steinsofandi, var ber að ofan, slangan lá á bringunni eins og hún hefði runnið af nálinni. Jóel fikraði sig nær, hikandi. Vinstri fótur Rebekku stóð út undan sænginni, sokkurinn var snúinn, hællinn á ristinni. Jóel fékk tár í augun. Hann sneri sokknum varlega og togaði hann upp á ökklann, gætti þess þó að kremja ekki tærnar. Síðan dró hann sængina yfir fótinn. Leit síðan á andlit systur sinnar. Hún var löðursveitt, var það eðlilegt? Jóel gætti þess að anda ekki í áttina að henni. Litla systir hans átti svo bágt og var svo blá þar sem nálinni hafði verið komið fyrir. Bara að hann gæti skipt við hana svo hún gæti haldið áfram að hoppa og skoppa í gegnum lífið, komið fólki til að hlæja og verið sami yndislegi grallaraspóinn. Bangsinn við koddann bar húfuna sem móðir Tinnu hafði prjónað fyrir Rebekku. Mynstrið var það sama.

– • –

Hulda kom við á Subway á bakaleiðinni en Jóel var lystarlaus. Hann þambaði eina stóra kók og nartaði í bátinn sinn. Honum leið illa innan um allt þetta ókunnuga fólk, fannst það geta lesið hugsanir hans. Engum kæmi við hvað væri að gerast í hans lífi. Hann var eirðarlaus, langaði að hlaupa heim, undir sæng og öskra. Biðja guð að lækna elsku litlu Rebekku. Hún mátti ekki deyja, aldrei.

Hulda faðmaði Jóel þegar þau voru komin inn í íbúðina. Þau stóðu allnokkra stund í orðlausum faðmlögum. Aldrei þessu vant tók Lolli ekki fagnandi á móti þeim. Hurðin mjakaðist ekki. Kannski var hann að viðra sig á svölunum. Hulda hringdi í Önnu vinkonu sína sem sagðist ætla að kíkja í heimsókn. Jóel henti sér upp í rúm, lá þar í liðlega hálftíma, rauk síðan á fætur, ætlaði ekki að leggjast í sjálfsvorkunn þegar systir hans þurfti á honum að halda. Hann hringdi í Hildigunni, spurði hvort hún og mamma hennar gætu beðið fyrir Rebekku. Hildigunnur sagðist ætla að gera sitt besta og sagði honum sjálfum að hugsa jákvætt og fallega til systur sinnar.

Jóel kveikti á tveimur kertum í herberginu sínu, setti mynd af Rebekku á milli þeirra. Hún rak út úr sér tunguna á myndinni og togaði taglið upp í loft. Alltaf söm við sig. Síminn hans hringdi. Álfhildur sagði halló, Jóel gerði slíkt hið sama.

,,Hildigunnur hringdi,“ sagði hún blíðlega. Jóel táraðist þegar hann heyrði röddina. Sagði ekkert eftir eitt stutt halló. ,,Ertu þarna, Jóel?“ Hann kinkaði kolli. ,,Ég kem í bæinn á morgun, þarf að spila á tónleikum, getum við hist á sunnudaginn?“

Jóel saug upp í nefið og þerraði tárin. ,,Ég … ég … bara veit ekki.“

,,Þú þarft þess ekkert ef þú getur það ekki.“

,,Jú, ég vil það,“ sagði hann og nuddaði ennið stöðugt með tveimur fingrum. ,,Kannski þarf ég að vera hjá Rebekku, kannski þarf ég að spila úrslitaleik, kannski ekki, ég bara veit ekki …“ Hann var ekki með á hreinu hvað hann ætlaði að segja.

,,En ef ég hringi í þig fyrir hádegi á sunnudag? Þá veistu kannski hvernig Rebekka hefur það og hvar þú verður, ha?“

,,Örugglega.“

,,Hvernig líður þér annars?“

,,Bara.“

,,Ég veit að þetta er erfiður tími, Jóel, en mér þykir rosalega vænt um þig og ég hlakka til að sjá þig. Ég verð að fá að hitta þig áður en ég fer aftur heim.“

Jóel svaraði játandi en gat engu bætt við. Hann kom ekki upp einu einasta orði til viðbótar og lagði á. Slökkti síðan á símanum. Hann grúfði andlitið í koddann, treysti honum fyrir tárunum, gætti þess að mamma hans og Anna heyrðu ekki til hans.

Jóel reis upp eftir augnablik, þerraði tárin, spennti greipar og bað til guðs. Lofaði að hann myndi aldrei ljúga, svíkja, stela eða pretta ef guð myndi vera svo góður að lækna Rebekku. Lofaði líka að hætta í fótbolta ef guð vildi það, þótt það yrði erfiðast af öllu.

Jóel hugleiddi síðasta loforðið litlu síðar. Hann var ekki viss um að hann gæti staðið við það enda hvatti Rebekka hann stöðugt til þess að verða besti fótboltamaður í heimi. Þrátt fyrir allt var hann staðráðinn í að mæta á æfingu um kvöldið, því hann ætlaði sér að komast í liðið og verða Reykjavíkurmeistari fyrir Rebekku, hún hefði viljað það.

– • –

Jóel var sársvangur þegar hann kom niður á Valsvöll. Hann hefði betur borðað eitthvað þótt hann væri lystarlaus. Sigrún hafði ekkert hringt frá spítalanum og engar fréttir voru góðar fréttir, eða hvað? Hulda hvatti Jóel til að mæta á æfinguna, sagði, eins og hann hafði hugsað, að Rebekka yrði sár og reið ef hann hætti að æfa hennar vegna. Hann gæti ekki gert henni það.

Jóel stóð sig vel á æfingunni þótt hann gerði nokkur mistök. En hann hugsaði stíft þegar leikar stóðu sem hæst. Það var eins og hann gæti tekið afdrifaríkar ákvarðanir á sama tíma og hann var að sóla, eða skora, þótt það krefðist fullrar einbeitingar. Þurfti Rebekka ekki meira á honum að halda en þetta nýja félag sem virtist hafa snúið við honum baki? Til hvers að rembast við að komast í einhvern úrslitaleik um Reykjavíkurmeistaratitil á sama tíma og hann gat haldið í höndina Rebekku og veitt henni stuðning? Það skipti miklu meira máli. Hvað var hann að hugsa? Mætti hann á æfinguna til að þóknast systur sinni, sem hafði ekki einu sinni hugmynd um að það væri æfing?

Hann var ákveðinn í að gefa ekki kost á sér í leikinn því hann þyrfti nauðsynlega að vera uppi á spítala. Hann ætlaði að tala við Robba áður en hann tilkynnti hverjir yrðu í hópnum. Nei, það væri hallærislegt. Þá var eins og hann væri að búa sér til afsökun fyrirfram ef hann yrði ekki valinn. Eins og hann væri búinn að firra sig allri gagnrýni. Jóel ákvað að bíða með að tala við Robba, fékk sig hreinlega ekki til þess. Frekar myndi hann ekki mæta í leikinn, þótt hann yrði valinn.

,,Jæja, strákar,“ sagði Robbi þegar hann hafði hóað öllum saman á miðju vallarins. ,,Við hvílum okkur á morgun og mætum svo galvaskir til leiks klukkan tvö á sunnudaginn. Eins og þið vitið fer leikurinn fram á gervigrasinu í Laugardal. Egilshöllin er víst upptekin en það skiptir engu máli hvort við spilum á möl, grasi, steypu eða gervigrasi. Hinir gera það líka og við ætlum okkur sigur.“ Robbi brýndi raustina og steytti hnefann. Nokkrir strákar kinkuðu kolli. Jóel hélt sig utarlega í hópnum, Daníel hafði hringað sig niður við hliðina á honum.

Að svo mæltu las Robbi upp byrjunarliðið án þess að nefna Jóel á nafn og þegar hann taldi upp varamennina fimm rak Jóel í rogastans. Hann var dottinn út úr hópnum. Nokkrir strákar litu á hann, sumir augljóslega fegnir að losna við þennan pirraða Beckham-gæja að norðan.

Jóel var sársvekktur þótt hann hefði ætlað að tilkynna forföll. Honum fannst niðurlægjandi að komast ekki í sextán manna hópinn. Djöfuls klíka. Robbi hrifsaði hann frá hugsunum sínum.

,,Það kemur ykkur kannski á óvart að Jóel er ekki í hópnum að þessu sinni,“ sagði þjálfarinn og leit á Jóel. ,,En eins og þið vitið legg ég ekki í vana minn að útskýra það fyrir mönnum hvers vegna þeir eru ekki valdir. Þeir ættu að vita það sjálfir. Við vitum allir að Jóel hefur frábæra hæfileika þótt hann geti verið mistækur en ég legg mikið upp úr því að menn temji sér jákvætt hugarfar.“ Robbi horfði stíft á Jóel, beindi orðum sínum augljóslega til hans. ,,Ég held að það sé liðinu fyrir bestu að þú verðir ekki með á sunnudaginn enda hefurðu ekki verið í nógu góðu jafnvægi eftir að þú lést krúnuraka þig. Hvað veldur því er mér hulin ráðgáta. Ég þekki það sjálfur að það getur verið erfitt að skipta um lið og skóla og líka umhverfi á þessum viðkvæma aldri en þú sýndir samt frábæra takta í mars, Jóel. Hins vegar hefur þú dottið niður í tóma vitleysu þess á milli.“

,,Ég ætlaði hvort sem er að boða forföll og …“ Jóel missti þetta út úr sér án þess að hafa ætlað að afsaka sig en nú var það um seinan. Strákarnir litu á hann fullir efasemdar og Jóel las úr svip þeirra að lélegri afsökun hefðu þeir aldrei heyrt. Hann heyrði einhvern flissa, annan ræskja sig tilgerðarlega. Einhver sagði skrækri röddu: ,,boða forföll“. Jóel langaði að spyrja Robba hvort hann hefði ekki tekið eftir því hvernig strákarnir hefðu komið fram við hann síðustu vikurnar en lét það ógert. Það hefði verið enn hallærislegra en það sem hann missti út úr sér. Að reyna að kenna öðrum um var fáránlegt, jafnvel þótt það væri satt.

,,Það sem skiptir öllu máli núna er að við stöndum saman á sunnudaginn og auðvitað vil ég sjá alla á vellinum, líka þá sem voru ekki valdir. Strákar, undirbúningurinn hefst núna, þið farið snemma að sofa í kvöld og á morgun og borðið almennilegan mat, ekkert ruslfæði, takk.“ Robbi klappaði saman lófunum þegar hann hafði lokið máli sínu, strákarnir gerðu slíkt hið sama. Jóel sat eftir um stund og hristi höfuðið. Hann skildi ekki hvað var í gangi í lífi hans. Hann hélt að hann hefði fengið sinn skerf af mótlæti. Daníel stóð upp en beið eftir Jóel.

,,Hafðu engar áhyggjur, Jóel,“ sagði hann eins og hann skammaðist sín fyrir framkomu Robba í garð Jóels. ,,Þú verður bara valinn næst. Ég skil samt ekki hvað Robbi er að hugsa. Hann hefur gert svona áður, til að sjá hvernig menn bregðast við. Hann leggur menn nánast í einelti til að sjá hversu sterkir þeir eru. Það er best fyrir þig að segja ekki neitt, Jóel. Komdu bara brosandi á sunnudaginn og láttu eins og ekkert hafi komið upp á.“

Brosandi, hugsaði Jóel með sér. Kannski yrði systir hans dáin og þá væri hann ekki að velta því fyrir sér hvernig þessum ömurlega 4. flokki vegnaði í einhverjum ómerkilegum úrslitaleik. Honum var skítsama um þennan leik, gjörsamlega skítsama. Valur gat farið í rassgat hans vegna. Þrátt fyrir að Jóel hefði fundist hann hafa verið niðurlægður gekk hann keikur inn í búningsklefann. Hann ætlaði að sýna þessum aumingjum hver væri bestur í þessu liði, seinna, bráðum. Hann vonaðist til að KR rótburstaði Val svo það kæmi í ljós hvern hefði vantað í liðið.

,,Ég hefði viljað hafa þig með,“ var sagt við hlið Jóels þegar hann var kominn úr að ofan. Indriði virtist meina það sem hann sagði. Síðan hallaði hann sér upp að Jóel og hvíslaði: ,,Robbi gerir þetta stundum. Hann er bara að athuga hvað þú þolir af því að hann veit að þú ert langbestur. Ekki gefast upp.“ Að svo mæltu sló Indriði létt í öxlina á Jóel og blikkaði hann. Jóel var létt.

34. KAFLI

Jóel og Hulda sátu við rúm Rebekku. Það var sunnudagur. Ómurinn af fimmfréttum barst þeim til eyrna frá ganginum. Einhver á flæddi yfir bakka sína í Rúmeníu og jarðskjálftar skóku Japan. Útvarpið var óþarflega hátt stillt. Jóel hélt í hönd systur sinnar. Beið og vonaði. Hann hafði setið í rúman klukkutíma. Loksins kipptist hún til, og nuddaði augun. Jóel stóð upp og kyssti hana á ennið. Hulda tróð sér fram fyrir Jóel og brosti blítt til dóttur sinnar.

,,Hvað?“ sagði Rebekka eftir stundarþögn.

,,Ekkert,“ sagði Jóel.

,,Gefðu mér þá vatn að drekka.“

Jóel kom að vörmu spori með vatnið. Hulda hjálpaði Rebekku að setjast. Telpan tæmdi úr glasinu. ,,Vannstu?“ spurði hún og sneri sér á hliðina eins og hún vildi sofa lengur.

,,Vann ég hvað?“ spurði Hulda.

,,Ekki þú, heldur Jóel.“

,,Ég vildi frekar vera hjá þér,“ sagði hann.

,,Hver vann þá?“

,,Ég veit það ekki. Vonandi Valur,“ sagði Jóel en var ekki með á hreinu hvort hann meinti það sem hann sagði.

,,Jæja, er prinsessan vöknuð,“ sagði Sigrún sem gekk vasklega inn í stofuna. Hún hafði rætt við Huldu og Jóel áður en Rebekka vaknaði og sagt að sýkingin væri til allrar hamingju á undanhaldi. Sigrún endurtók það sem hún hafði svo margoft sagt, að Rebekka færi létt með að klára sig af þessum veikindum.

,,Mig langar fram,“ sagði Rebekka eftir að hafa verið vakandi um stundarsakir og jafnað sig nokkuð, ,,bara pínku pons. Smá að hjóla.“

Sigrún brosti og kinkaði kolli. ,,Það er í lagi í smástund, enda bíður ung dama eftir þér frammi.“

,,Hvar er húfan mín?“ spurði Rebekka og svipaðist um eftir henni.

,,Lúlli er með hana,“ sagði Jóel og teygði sig eftir bangsanum sem hafði setið þögull og þolinmóður við höfuð Rebekku og gætt húfunnar vel og vandlega.

,,Takk,“ sagði Rebekka og setti á sig húfuna. ,,Tinna verður svo glöð að sjá mig með hana. Komum.“

Jóel hlakkaði til að hitta Tinnu, hafði ekki séð hana lengi. Rebekka var furðuhress þrátt fyrir langan svefn, virtist fullfrísk eins og svo oft áður í veikindunum. Hún smeygði sér í inniskóna en fór fram í náttfötunum.

,,Álfhildur,“ stundi Rebekka þegar hún sá hver beið frammi, ,,þetta er Álfhildur, Jóel.“ Honum krossbrá enda hafði hann búist við að hún hringdi á undan sér. Hann hélt reyndar að hún hefði hætt við að koma suður. Jóel hlýnaði um hjartarætur að sjá Álfhildi, roðnaði næstum því.

Rebekka gekk hratt til Álfhildar og faðmaði hana innilega. Álfhildur beygði sig og knúsaði Rebekku hlýlega. Hún tárfelldi þegar hún sá slönguna og lyfjastandinn, náttfötin, húfuna og gleðina sem skein úr einlægum augum Rebekku.

,,Gaman að sjá þig, Rebekka,“ sagði Álfhildur, ,,rosalega ertu með flotta húfu.“

,,Ég skal biðja mömmu hennar Tinnu að prjóna svona fyrir þig. Hún er rosafljót. Svo fæ ég flottara hár bráðum, Tinna segir það.“ Álfhildur rétti úr sér og faðmaði Huldu og Jóel, kyssti hann ennfremur á báðar kinnar. Hann leit undan til að reyna að fela tárin.

,,Flott greiðsla,“ sagði Álfhildur og strauk skallann á Jóel.

Rebekka heimtaði að fá að sýna vinkonu sinni sjúkrahúsið, reyndi að draga hana strax af stað. Hún benti henni á þríhjólið sem stóð úti í horni, sagði að það væri geggjaðslega gaman að hjóla um spítalann og spurði hvort Álfhildur vildi hlaupa með sér. Álfhildur kinkaði kolli og leit til skiptis á Rebekku og Jóel. Aðdáunin leyndi sér ekki.

,,Lolli, vinur minn!“ kallaði Rebekka skyndilega og benti í áttina að lyftunni. Hún hafði varla sleppt orðinu þegar Lolli og Dóra María stigu út úr lyftunni með bros á vör. En þau voru ekki eina óvænta ánægjan því í sama mund barst kunnuglegur söngur þeim til eyrna og var engu líkara en að heil fílahjörð væri að þramma upp stigaganginn.

,,We are the champions, my friend. We´ll keep on fighting till the end. We are the champions, we are the champions, no time for loosers, cause we are the champions.“

Jóel trúði ekki sínum eigin augum. Höfðu þau Lolli og Dóra María trúað strákunum í Val fyrir leyndarmálinu? Indriði og Robbi voru í fylkingarbrjósti og lyftu bikarnum þegar þeir komu upp á hæðina. Strákarnir í liðinu komu á hæla þjálfarans og fyrirliðans, í tvöfaldri röð, en það sem vakti mesta undrun hjá Jóel var að þeir voru allir krúnurakaðir, með gömlu Beckham-greiðsluna. Indriði lagði bikarinn frá sér á gólfið fyrir framan Rebekku. ,,Við unnum fyrir þig,“ sagði hann og klappaði á kollinn á henni. ,,Rústuðum KR, bara fyrir þig, litla krútt.“

Rebekka leit á sköllótta gengið, síðan á bróður sinn, svo brosti hún út að eyrum og lyfti höndum upp fyrir höfuð. ,,Þú vannst, Jóel. Þú vannst, elsku bróðir. Þú ert bestur! Langbestur!“ Og svo hljóp hún í fangið á honum.

###

UM HÖFUNDINN

Vissir þú að á 5 mínútna fresti, allt árið um kring, fer bók eftir Þorgrím Þráinsson í útleigu á bókasöfnum. Vissir þú að Þorgrímur spilaði fjölda landsleikja í knattspyrnu og var fyrirliði Vals í mörg ár? Vissir þú að París er hans eftirlætisborg og hann segist hafa búið þar fyrir 200 árum? Þorgrímur er þriggja barna faðir, ólst upp í Reykjavík og Ólafsvík og er stúdent frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1980. Nokkrum árum eftir stúdentsprófið varð hann þreyttur á Íslandi og skellti sér í frönskunám í Sorbonne háskóla í París. Að því loknu starfaði hann sem blaðamaður og ritstjóri Íþróttablaðsins og síðan var hann framkvæmdastjóri tóbaksvarnanefndar um átta ára skeið. Síðustu ár hefur hann unnið við að halda fyrirlestra í grunnskólum landsins undir yfirskriftinni; Eltu drauminn þinn!

Bækur Þorgríms eru orðnar 36 talsins. Hann hefur í tvígang hlotið Íslensku barnabókaverðlaunin, fyrst árið 1997 fyrir bókina Margt býr í myrkrinu og aftur árið 2010 fyrir Ertu Guð, afi? Spennusöguna Núll núll 9 völdu íslensk börn bestu bók ársins 2009 og hlaut hún því Bókaverðlaun barnanna. Ári síðar hlaut Ertu Guð afi? sömu verðlaun. Hann var borgarlistamaður Reykjavíkur árið 2013.

Fyrsta skáldsaga hans fyrir fullorðna, Allt hold er hey, kom út 2004.

Bækur eftir Þorgrím Þráinsson

1989 - Með fiðring í tánum*

1990 - Tár, bros og takkaskór

1991 - Mitt er þitt

1992 - Bak við bláu augun*

1992 - Lalli ljósastaur*

1993 - Spor í myrkri*

1994 - Kvöldsögur

1994 - Amo Amas

1995 - Sex augnablik*

1996 - Meistari Jón, predikari af Guðs náð

1997 - Margt býr í myrkrinu

1998 - Nóttin lifnar við

1998 - Hjálp, Keikó, hjálp

2000 - Hlæjandi refur

2000 - Kýrin sem hvarf

2003 - Litla skrímslið

2003 - Svalasta 7an*

2004 - Undir 4 augu*

2004 - Allt hold er hey*

2007 - Tár, bros og takkaskór, kilja

2007 - Hvernig gerirðu konuna þína hamingjusama

2008 - Litla rauða músin*

2008 - Þriðji ísbjörninn

2008 - Núll núll 9

2009 - Þokan*

2010 - Ertu Guð, afi?

2011 - Steina-Petra

2011 - Áfram, hærra!

2012 - Krakkinn sem hvarf*

2014 - Núi & Nía

2014 - Hjálp*

2015 - Nía fýkur burt (Núi & Nía)

2015 - Ég elska máva*

2016 - Henry og hetjurnar*

2017 - Henry hittir í mark*

2018 - Íslenska kraftaverkið : á bak við tjöldin

2018 - Henry rænt í Rússlandi*

* Fáanleg sem rafbók

Table of Contents

1. kafli

2. kafli

3. kafli

4. kafli

5. kafli

6. kafli

7. kafli

8. kafli

9. kafli

10. kafli

11. kafli.

12. kafli

13. kafli

14. kafli

15. kafli

16. kafli

17. kafli

18. kafli

19. kafli

20. kafli

21. kafli

22. kafli

23. kafli

24. kafli

25. kafli

26. kafli

27. kafli

28. kafli

29. kafli

30. kafli

31. kafli

32. kafli

33. kafli

34. kafli

Um höfundinn