Þorgrímur Þráinsson

SEX AUGNABLIK

Rafbók á Emma.is

2020

Sex augnablik

© Þorgrímur Þráinsson 1995

Útgefandi: Þorgrímur Þráinsson

Vefsíða höfundar: Andi.is

Stafræn endurgerð og umbrot rafbókar: Óskar Þór Þráinsson/Emma.is

Kápuhönnun: Einar Magnús Magnússon

1.útgáfa 1995

2.útgáfa 2012 (rafbók)

3.útgáfa 2020 (rafbók)

ISBN: 978-9935-20-221-5 (ePub)

ISBN: 978-9935-20-222-2 (mobi)

Takk fyrir að sækja þessa ókeypis bók. Bókin er bundin höfundarétt þrátt fyrir að hún sé ókeypis og því má ekki afrita hana með neinum hætti svo sem ljósmyndun, prentun, hljóðritun, eða á annan sambærilegan hátt, að hluta eða í heild, án skriflegs leyfis höfundar og útgefenda. Ef þú ert ánægð/ánægður með bókina hvet ég þig til að bjóða öðrum að sækja sitt eigið eintak á Emma.is. Þar geta þeir einnig fundið fleiri bækur við sitt hæfi. Takk fyrir áhugann.

- Þorgrímur Þráinsson

Þessi rafbók er gjöf til grunnskólanema frá

Emma.is og Þorgrími Þráinssyni

Það að lesa, það að skilja, það að læra opnar allar dyr fyrir okkur. Lestur er lykillinn að því að vera upplýstur einstaklingur sem allir vegir standa færir. Nýlegar kannanir sýna krakkar og ungt fólk les sjaldnar en áður. Margt annað en að taka sér bók í hönd er freistandi og sú staðreynd var upphaf þessa samstarfs; Þorgríms Þráinssonar og emma.is. Lestur á rafrænu formi er góður og gildur og opnar jafnmargar dyr og lestur með hefðbundinnar bókar. Tölvan er freisting enda gluggi út í hinn stóra heim þekkingar og spennandi upplýsinga.

Átta bækur á rafrænu formi eftir Þorgrím verði í boði á emma.is, öllum án endurgjalds í takmarkaðan tíma.

1. kafli

Ég var tiltölulega ungur þegar ég byrjaði að raka mig, aðeins sex ára gamall. Læknirinn sagði að ég hefði verið heppinn að halda nefinu. Ég var líka sex ára þegar mamma kom að mér þar sem ég veltist um á stofugólfinu. Hún fylgdist með mér angistarfull þar sem ég öskraði af hlátri og kastaði uppí taumlausri gleði.

Þótt sjúkrabíllinn hefði ekki verið nema nokkrar mínútur á leiðinni var mamma orðin verulega æst og áhyggjufull þegar hún opnaði fyrir bláklæddu mönnunum. Þeir áttu í mesta basli með að fá mömmu til að leggjast á sjúkrabörurnar. Þegar þeir höfðu vafið ullarteppinu utan um hana og voru í þann mund að herða öryggisólina gat hún stunið því upp að ég, þessi sem var hlæjandi í stofunni, væri sjúklingurinn. Mennirnir höfðu orð á því að þeir hefðu aldrei fyrr sótt jafn kátan og skemmtilegan sjúkling.

„Drengurinn er blindfullur," sagði læknirinn þegar ég var búinn að ropa hressilega framan í hann og míga á sloppinn hans. Ég skildi ekki af hverju ég þurfti að afklæðast undir þessum kringumstæðum en mér gramdist það greinilega ekki.

„FUU... UU... LLLL... UURRR?" stamaði mamma og var bæði skjálfhent og skömmustuleg, „er ekki allt í lagi með þig? Ég hélt að hann væri að deyja." Af svip hennar var erfitt að ráða hvort hún væri vonsvikin yfir að hafa ekki haft rétt fyrir sér.

Ég ætlaði að sækja mér saklaust epli í ísskápinn þegar ég rak augun í bjórdolluna og nokkrum mínútum síðar hafði þessi ískaldi svaladrykkur farið sigurför um allan skrokkinn með tilheyrandi áhrifum. Höfuðið átti í mesta basli með að tolla almennilega á hálsinum og bjórinn bræddi beinin í fótunum þannig að ég þurfti að skríða til að komast leiðar minnar. Þá var ég ekki lengur með tvö augu, heldur fjögur  eða sex, allt eftir því hvort höfuðið valt fram á bringuna eða aftur á bak. Þegar ég átti leið fram hjá speglinum, og rétt náði að virða þennan yndislega og brosmilda dreng fyrir mér, áttaði ég mig á því að mamma hafði skrökvað að mér í sex ár. Ég var í rauninni þríburi. Ég reyndi að gera mig skiljanlegan og sagði bræðrum mínum að elta mig inn í stofu. Þegar við skriðum þangað í vaggandi halarófu hló ég að öllu sem fyrir augu bar. Meira að segja litla eldgosið í maganum á mér var drepfyndið. Skömmu síðar kom mamma til sögunnar og henni er síður en svo ljúft að rifja upp þetta eftirminnilega síðdegi fyrir tíu árum.

---

Eiríkur Rögnvaldsson brosti með sjálfum sér þegar hann hripaði fylliríissöguna niður í splunkunýju gormastílabókina og var þakklátur forsjóninni fyrir að hafa dottið í'ða skömmu eftir að hann hætti að vera með bleiu. Síðustu daga hafði hann setið sveittur við að rifja upp bernskubrek sín, prakkarastrik, ótuktarskap, spaugsögur, skröksögur, gleðistundir og allt sem verðskuldaði að komast á prent. Kappinn var sestur við skriftir. Hann hafði einsett sér að ljúka ævisögu sinni innan fjögurra mánaða.

Eiríkur var aðeins ellefu ára gamall þegar hann ákvað að gerast rithöfundur og upp frá því hafði hann reynt að haga sér sem slíkur, með tímabundnum hléum þó. Þótt heil fimm ár væru liðin frá því að rithöfundurinn hafði tekið sér bólfestu í litlum og grannvöxnum kroppi Eiríks hafði hann hvorki náð að skrifa skáldsögu né smásögu. Ritgerðirnar hans voru hins vegar með skrautlegasta móti og hann var oft beðinn að lesa þær upp fyrir bekkinn. Þá lét hann sér ekki nægja að standa upp heldur klifraði upp á borð og það lá við að það rigndi upp í nefið á honum við lesturinn Eiríkur naut þess að láta horfa á sig við þessar kringumstæður og þótt flestir bekkjarfélagar hans fengju krampakast af hlátri taldi hann sér trú um að nokkrum af stelpunum fyndist hann dásamlegur.

Eiríkur taldi það ágætis æfingu að skrifa ævisögu sína áður en rithöfundarferillinn hæfist fyrir alvöru. Þess vegna lét hann vinnuna hjá fjölskyldufyrirtækinu lönd og leið. Þótt vilyrði bókaforlags um útgáfu sögunnar væri ekki fyrir hendi ákvað hann að láta slag standa og byrjaði að stauta sig í gegnum litlu, svörtu minnisbækurnar sem hann hafði párað í eftir hendinni frá þeim degi er hann tók þá ákvörðun að gerast rithöfundur. Það reyndist vandasamt og tímafrekt því hann hafði verið iðinn við kolann en vandvirkninni hafði að sama skapi ekki verið fyrir að fara.

Eiríkur leit upp og brosti til ímyndaðra aðdáenda í lessalnum á bókasafninu þegar hann var búinn að fylla tvær síður. Hann dró djúpt andann um leið og hann leiddi hugann að því hvort hann ætti að taka sér listamannsnafnið EIR eða EIR EIR. Hugleiðingarnar fuðruðu upp þegar honum varð litið á andlit afar sérkennilegs manns við næsta borð. Maðurinn, sem var niðursokkinn í lestur gamallar bókar, brosti út að eyrum svo skein í hvítar tennurnar og kinkaði kolli endrum og sinnum. Hann var í drapplitum flauelsbuxum, sem náðu rétt niður á miðja kálfa, og berfættur í hvítum strigaskóm. Undir bókina hafði maðurinn lagt súrmjólkurfernu, eins lítra, sem gerði það að verkum að bókin hallaði beint að honum. Dagsetningin á fernunni var 15. maí og því hlaut mjólkin að vera orðin vel súr. Eiríkur komst að því síðar að þessi berfætti bókaormur væri daglegur gestur á bókasafninu og súrmjólkurfernan gegndi ætíð sama hlutverki. Hann hafði yfirleitt hægt um sig en brosti breitt annað slagið án nokkurs sýnilegs tilefnis og klóraði sér á skorpnum hælunum. Þegar súrmjólkurmaðurinn hóf lestur bókar gerði hann krossmark yfir henni og fór með hljóða bæn.

„Áttu eld, stráksi?" Spurning súrmjólkurmannsins kom svo flatt upp á Eirík að hann átti í basli með að tína til orð í haldbært svar. Eftir stundarkorn hristi hann höfuðið.

„Ertu giftur?” Maðurinn hafði ekki tamið sér að hvísla og það pirraði Eirík að hann skyldi yrða á hann, sérstaklega vegna þess að brosviprur léku um andlit annarra. Eiríki leið eins og fórnarlambi og það hvarflaði að honum að súrmjólkurmaðurinn væri að leita að maka.

„Ég er bara sextán," hvíslaði Eiríkur vongóður um að þar með væri samtali þeirra lokið.

„Sextán!" át maðurinn upp eftir honum og klóraði sér á hælnum. „Ég spurði hvort þú værir giftur?" Hann hallaði sér nær Eiríki sem var farið að hitna í hamsi.

„Ég, giftur?" sagði Eiríkur og byrsti sig. Hann langaði mest til að fá útrás með því að krota með tússpennanum á andlit mannsins en hreytti þess stað út úr sér: „Ég er fráskilinn!" Síðan studdi hann hönd undir kinn og grúfði sig yfir stílabókina.

„Gott. Fínt. Ég er það eiginlega líka." Hann potaði í Eirík með reglustiku og hallaði sér nær honum. „Kerlingin mín mætti ekki í brúðkaupið. Hugsaðu þér. Druslan stakk bara af með bróður mínum. Og presturinn rukkaði mig um hálft gjald. Á ég að sýna þér reikninginn?"

„Ég er að reyna að skrifa bók, ef þér væri sama." Orðin þröngvuðu sér á milli tannanna. Þó var stutt í öskrið.

---

Mér sárnaði að mamma skyldi hlæja að mér þegar ég sagðist ætla að verða rithöfundur en það stappaði reyndar enn frekar í mig stálinu. „ÞÚ!" sagði hún hvellt og leit á mig eins og ég hefði tilkynnt henni að ég ætti von á barni.

,,Úr því að Egill Skallagrímsson gat drepið mann ellefu ára hlýt ég að geta skrifað bók ellefu ára." Ég veit ekki af hverju ég sóttist eftir því að mamma legði blessun sína yfir framtíðardrauma mína. Miðað við þann svip, sem hún setti upp, hefði hún átt skilið að ég skrifaði bók um hana í einum grænum hvelli og drægi ekkert undan. „Þú vilt það örugglega frekar en ég kaupi mér byssu, sagði ég með kökkinn í hálsinum, grautfúll yfir því að mamma skyldi ekki hvetja mig til dáða.

„Láttu ekki eins og kjáni, drengur! Þú átt enga peninga," sagði hún og leit ekki einu sinni á mig. „Og svo ertu heldur ekki með byssuleyfi." Ég skellti hurðum og henti mér uppí rúm. Á þeirri stundu gat ég ekki gert upp hug minn hvort ég vildi frekar gerast rithöfundur en eignast byssu! Upp frá þessu lagði ég sérstaklega við hlustirnar þegar skyldfólk mömmu kom í heimsókn og skrifaði eitt og annað hjá mér þegar mér fannst ástæða til. Ég var bæði langrækinn og hefnigjarn og undir niðri blundaði viss löngun til að skrifa illa um mömmu og allt hennar fólk. Mér rann reiðin smátt og smátt en einhverra hluta vegna þurfti ég oft að leita eftir áliti mömmu á hugrenningum mínum um framtíðina.

Ég hafði sökkt mér niður í ævisögur ýmissa rithöfunda síðustu mánuði. Að þeim lestri loknum var ég enn staðráðnari í að leggja ritlistina fyrir mig. Mamma hafði nýlega losnað við kvalarfullan, ættgengan sinadrátt þegar ég slengdi fram ótímabærum óskum mínum um dánarstað en sem fyrr spunnust ekki langar umræður í kjölfarið. „Mamma, ég ætla að deyja í Evrópu!"

Hún leit á mig um leið og hún strauk stífan kálfann en engum líkamshluta fjölskyldumeðlima hafði verið bölvað jafn mikið í gegnum tíðina. „Nú, þá þarftu ekki að fara langt."

„Oscar Wilde sagði að gáfaðir menn vildu deyja Evrópu en heimskir í Ameríku." Ég kreisti ævisögu Wildes, stoltur yfir því að geta upplýst mömmu um eitthvað. Hún las aldrei annað en það sem þótti fínt hverju sinni svo hún gæti grobbað sig í saumaklúbbnum.

„Við erum í Evrópu, elskan! Skjóstu og sæktu þvottapoka og bleyttu hann í heitu vatni!" Mamma, leit biðjandi á mig og ég óskaði þess heitt og innilega að hún gleymdi sem fyrst beiðni minni um dánarstað.

„Nú," stundi ég lágt og lét mig hverfa. „Er Ísland í Evrópu?" Í ljósi þessara tíðinda gerði ég mér grein fyrir því að ég þyrfti að háma í mig nokkrar landafræðibækur.

Ég tók Oscar Wilde, Halldór Laxness, Victor Hugo, Þórarin Eldjárn og fleiri stórskáld fram yfir vini mína næstu mánuði eftir að rithöfundurinn tók sér bólfestu í mér. Las öll viðtöl sem birtust við rithöfunda í dagblöðunum. Ég var ekki enn búinn að ákveða hvaða stíl ég ætlaði að tileinka mér. Ákvað að bíða með það til betri tíma. Á tólf ára afmælinu eignaðist ég nokkra þúsundkalla og degi síðar hjólaði ég sem óður væri niður í miðbæ. Það var orðið tímabært að kynnast hinum skáldunum á kaffihúsunum. Ég var með hrikaleg mannalæti á þessum aldri og mörgum fannst ég leiðinlegur. Sumir vilja reyndar meina að ég hafi ekkert breyst! (Ég á eftir að ritskoða þetta.)

Ég gætti þess að enginn sæi mig koma á reiðhjóli og skildi það eftir við styttu Jóns forseta. Sem betur fer var ég frekar þroskaður eftir aldri þótt ég væri kannski ekki beint efni í körfuboltatöffara. Leit út fyrir að vera hálfu til tveimur árum eldri'en ég raunverulega var (að mínu áliti). Spenningurinn yfir því að vera fara fyrsta skipti einn á kaffihús hlýtur að hafa haft einhver áhrif á sjónina og önnur skynfæri. Ég vissi ekki af mér fyrr en ég hafði rifið upp hurðina á gamalgróinni rakarastofu og stóð eins og illa gerður hlutur í dyragættinni. Eitthvað í undirmeðvitundinni hlaut að hafa tekið í stjórntaumana því þarna lét ég burstaklippa mig fyrsta og eina skiptið á ævinni. Rakarinn hefur líklega verið kominn með einhver vel valin en klisjukennd orð á tungubroddinn þegar ég skellti hurðinni á andlitið á honum og hljóp burtu. Kaffihúsið var þarna rétt hjá.

„Hvar er mamma þín, vinur?" Ungur og þrýstinn þjónn af fallegra kyninu, í stuttu, svörtu pilsi og hvítri skyrtu (afar þröngri), brosti blítt til mín og bjóst augljóslega við svari sem hæfði mínum aldri.

„Á enga," svaraði ég snubbótt eftir að hafa gleymt augunum á brjóstunum á þjóninum um stundarsakir. Ég gekk beinustu leið að borðinu við gluggann eins og ég hefði ekki gert annað síðustu fimmtán árin.

„Fyrirgefðu," sagði hún allt að því sannfærandi og gekk í humátt á eftir mér.

„Þetta sagði mamma líka þegar hún fór frá okkur." Það fór mér vel að leika kaldan gaur og mig langaði að halda því áfram. Þó var ég enn spenntur og dálítið óöruggur þegar ég fór úr jakkanum. Það pirraði mig að ná ekki betur niður á gólf þegar ég settist. Ég pantaði rithöfundakaffi og kleinuhring án frekari útskýringa og spurði hvort Kamban og Steinn Steinarr hefðu nokkuð verið á kaffihúsinu í dag. Hún yppti öxlum og sagðist halda að þeir kæmu þangað aldrei. Ég hvolfdi úr sykurkarinu ofaní bollann og hélt andlitinu býsna vel þegar ég veiddi brúna sykurleðjuna upp. Ekkert annað skáld virtist vera á svæðinu og ég varð pínu svekktur. Þó var ég ekki viss um hvort ég hefði þorað að gefa mig á tal við eitthvert þeirra ef svo hefði verið.

Þegar tveir lögregluþjónar birtust skyndilega henti ég mér af stólnum og reyndi að fela mig undir borðinu. Ég veit ekki hvað kom yfir mig. Þegar ég áttaði mig á því hvers konar hugleysingi ég væri þóttist ég hafa misst eitthvað í gólfið, fékk mér síðan aftur sæti, sakleysið uppmálað. Ég gat sagt mér það sjálfur að það væri ekkert ólöglegt við að sitja á kaffihúsi um hábjartan dag þótt maður væri ekki enn kominn með skeggbrodda (úr því rættist fljótt).

Á þessu fyrsta árangurslausa stefnumóti við rithöfunda fylgdist ég grannt með mannlífinu út um gluggann. Skítugi og skeggjaði blaðasalinn stóð á horninu að venju og veifaði Dagblaðinu sem hafði að geyma fréttir síðasta sólarhrings. Stígvélin hans hlutu að vera að bræða á honum tærnar í brennheitri júnísólinni. Kannski myndi blaðasalinn kaupa fyrstu bókina mína, hugsaði ég, og sá í huganum nafnið mitt prýða forsíðu blaðsins. „Ég ætla að fá öll blöðin, takk!" Og ég hafði ekki undan að gefa eiginhandaráritanir á blaðið. Unglingsstúlkur rifu það út til að geta lesið allt um undraskáldið og klippt út myndina til að geyma á náttborðinu.

,,Er stóllinn laus?" Mér dauðbrá þegar mér var kippt af forsíðu blaðsins með þessum hætti og missti teskeiðina sem ég var með á milli tannanna. Tvær menntaskólastelpur stóðu við borðið og biðu eftir svari. Minnstu munaði að ég gleymdi mannalátunum og segði að ekkert væri sjálfsagðara. Þess í stað sagðist ég ekki vita hvort hann væri laus. Ég vissi að það var rithöfundum afar mikilvægt að rækta kímnigáfuna.

Sú sætari dró stólinn að næsta borði. Klæðnaður (öllu heldur „óklæðnaður") hennar var í samræmi við hitastigið. Bert holdið var spennandi.

„Sætur strákur!" sögðu þær samtímis. Ég þóttist ekki heyra hólið en var að rifna úr monti. „Ertu einn?"

„Já, hún kemur varla úr þessu," svaraði ég svipkaldur og ætlaði að líta á Úrið sem mamma hafði lofað að gefa mér um næstu jól. Ég var fyrir löngu búinn að setja Mikka mús úrið undir sleggjuna.

Stelpurnar töluðu hvor í kapp við aðra, virtust vera með þrjár eða fjórar sígarettur í gangi í einu en gjóuðu samt augunum til mín. Kannski að móðureðlið hafi eitthvað haft með það að gera. „Hvað ætlarðu að verða þegar þú ert orðinn stór?" Þetta var ein fárra spurninga sem ég þoldi ekki en auðvitað hafði stelpugreyið enga hugmynd um það.

„Það sama og ég er núna. (Smá þögn til að auka spennuna.) Rithöfundur!" Nú litu þær báðar á mig og undrunarsvipurinn leyndi sér ekki. Ég saug síðustu sykurleifarnar úr bollanum og naut þess að horfa á stelpurnar en gat ekki áttað mig á því hvort þeim fyndist ég aðdáunarverður eða barnalegur.

„En spennandi," sagði sú sæta en ég lét sem ég heyrði ekki í henni. „Hvernig bók ertu að skrifa?" Mér fannst þessi spurning alveg óþörf en átti í basli með að skrökva einhverju í snarheitum. Spurningin leitaði reyndar á mig næstu daga. Smátt og smátt áttaði ég mig á því að þótt ég liti á sjálfan mig sem rithöfund gat ég ekki vænst þess að einn góðan veðurdag dytti fullsköpuð bók úr rassinum á mér eins og egg úr hænu án þess að ég hefði nokkuð fyrir henni haft.

„Ég er bara svona... að undirbúa... þú veist... ýmislegt." Allt í einu varð ég óöruggur og var engu líkara en að töffarastælarnir hefðu gufað upp. „Það er bók...  Vissuð þið að fyrsta bókin, sem Victor Hugo skrifaði, hét Han d'Island?" Þjónninn kom mér til bjargar og tók niður pöntun hjá stelpunum. Á meðan tókst mér að endurheimta hluta af stærilæti mínu.

„Tekurðu Visa?" Ég notaði tækifærið og sýndi á mér fararsnið. Hún leit á mig og virtist vera að velta fyrir sér hvort ég væri tólf eða tólf og hálfs. Ég sótti samanrúlluðu þúsundkallana í buxnavasann og gætti þess að láta bera sem mest á þeim. „Æii...  ég staðgreiði þetta bara! Maður verður að reyna að eyða þessum fermingarpeningum."

„Hann er algjört rassgat," sagði sætari stelpan sem virtist greinilega vera mikið fyrir yngri karlmenn. „Tala við þig eftir tíu ár," bætti hún svo við, blikkaði mig og saug sígarettuna svo rosalega að kinnarnar hlutu að hafa snert hvor aðra inni í munninum. Ég dró upp heimatilbúið nafnspjald, sem ég hafði klippt úr gulu kartoni, og lagði það á borðið.

„Bjallaðu í mig en ég verð samt örugglega genginn út." (Hvað skyldu þær halda?) Ég stiklaði út  sjálfsöruggur en dálítið skjálfandi. Mér fannst ég hafa þroskast heilmikið á þessum hálftíma en þegar ég hjólaði heim á ofsa spani velti ég fyrir mér hvort ég ætti ekki frekar að verða leikari en rithöfundur Ég var ekki frá því að það lægi jafnvel betur fyrir mér. (Annars er mér svo margt til lista lagt.)

---

Eiríki þótti gaman að rifja upp æskuárin og krydda frásögnina þar sem við átti. Honum fannst það ekki koma að sök og taldi slíkt reyndar góða þjálfun fyrir frekari ritsmíðar. Hann fór annars hugar á klósettið bókasafninu og var ánægður með hversu vel honum miðaði í skrifunum Hann vissi reyndar áð hann þyrfti að leggja á sig töluverða heimildarvinnu til að komast að því hvernig hann hefði hagað sér árunum fram að fimm ára aldri ef foreldrar hans fengjust ekki til að upplýsa hann rækilega um það tímabil. En það yrði að bíða betri tíma. Þegar hann hafði lokið sér af og var að setjast sá hann að stelpa, sem hlaut að vera nýkomin í lessalinn, brosti til hans. Hún sat gegnt honum og fjögur borð voru á milli þeirra. Hún leit undan þegar Eiríkur svaraði brosi hennar. Hann átti erfitt með að einbeita sér eftir að þau höfðu horfst augu og gat vel ímyndað sér að enn eitt sérkennilegt samband hans við stelpu væri í uppsiglingu. Hjartað tók aukakipp þegar stelpan stóð upp. Hún brosti enn til hans og þegar hún gekk fram hjá honum, lét hún lítinn, samanbrotinn miða falla á stílabókina. Hann sneri sér við og horfði löngunaraugum á eftir henni. Fagurskapaður rassinn naut sín vel í þröngu gallabuxunum. Þegar hún leit við í dyragættinni, greinilega meðvituð um starandi augu unglingsins, var Eiríkur sannfærður um að hún hefði þegar skrifað fyrstu línurnar í lostafullu ástarævintýri. Mest langaði hann til að hendast á eftir henni, laumast með henni inn á klósettið og fikra sig smám saman inn að beru, hlýju holdinu. Ímyndunaraflið tók völdin og á meðan hann fitlaði við bréfsnepilinn sá hann sig í huganum setjast á klósettið og stelpuna klofvega ofan á sig. Skyndilega voru þau síðan stödd í bláleitum sturtuklefa og létu vel hvort að öðru. Brjóstin fóru svo vel í höndum hans og geirvörturnar voru stinnar. Honum fannst hann vera að springa en samt naut hann hvers andartaks. Sturtuklefinn varð að strönd og þau veltust sem eitt í nöktum sandinum í kvöldsólinni.

Eiríkur tók upp miðann, frá sér numinn af gleði, og bjó sig undir að kveðja stílabókina. „Þú ert með opna buxnaklauf!" Hann greip ósjálfrátt um klofið og sjálfumgleðin og sælan hurfu jafn hratt og nöktu líkamarnir í sandinum. Það slokknaði á kappanum eins og á kertaloga í hvassviðri.

„Djííí, maður," sagði hann við sjálfan sig og hneppti klaufinni. „Á hvað var hún eiginlega að glápa?" Án umhugsunar reif hann blað úr bókinni og skrifaði með stórum stöfum: KLAUFIN SPRAKK ÞEGAR ÉG SÁ ÞIG! P.s. ástarkveðja frá Hans klaufa! Hann skutlaðist með blaðið og beið átekta þar til hún kom aftur. Rassinn á henni var jafn fallegur eftir sem áður þótt draumarnir hefðu ekki orðið að veruleika. Þegar hún brosti og roðnaði lítillega við lestur skilaboðanna leið Eiríki betur.

2. kafli

Samskipti mín við mömmu og pabba hafa yfirleitt verið með skrautlegasta móti. Ævi þeirra væri efni aðra bók — jafnvel heila ritröð. Í mínum huga eru þau jafn ólík og dagur og nótt og þess vegna ná þau kannski best saman á kvöldin! Ég hef reyndar heyrt því fleygt að mamma hafa gifst pabba til fjár. Það er ekki hægt að segja að mömmu leiðist peningar. Hún er orðin vel þjálfuð í að tína þá upp úr buddunni. (Reyndar finnst henni fínna að nota gullkortið.)

Mamma er ein af átta systkinum úr fátækri bændafjölskyldu (að hennar sögn) sem ber ættarnafnið Svelt. Hún var alin upp við kröpp kjör og einhæft fæði (sem gæti orsakað sinadráttinn) og því skyldi engan undra þótt hún hafi læst klónum í karlinn hann pabba þegar hún áttaði sig á því að peningar runnu úr vösum foreldra hans eins og vatn úr krana. Þótt fjárhagslegur bakgrunnur mömmu og pabba sé jafn ólíkur og raun ber vitni virðast þau hafa haft endaskipti á hlutunum Þegar þau gengu í hjónaband. Mamma fékk útrás fyrir kaupæðið í hverri versluninni á fætur annarri en pabbi hélt sínu striki, glaður og nægjusamur. Þótt hann liði aldrei skort voru peningar sjaldan til umræðu á æskuheimili hans.

Því er ekki að leyna að mamma er afskaplega „stílhrein“ og fín kona. Pabbi gerir oft góðlátlegat grín að henni og lætur sér fátt um finnast þótt nokkrar skrautfjaðrir fjúki af henni ef hún er illa upplögð fyrir ótímabært spaug. Ég gleymi aldrei laugardeginum þegar þau voru að gera sig klár fyrir frumsýninguna á óperunni (EI Tornatore eða eitthvað í þá veru). Ég var sjö ára en systir mín ellefu. Mömmu og pabba leiddist reyndar báðum á óperum en mamma sagði að allt fína fólk bæjarins yrði á staðnum. Því mættu þau ekki missa af einstæðu tækifæri til að stofna til kunningsskapar við rétta aðila.

Það gekk mikið á þetta síðdegi, eins og jafnan þegar mamma er að taka sig til. Kjólarnir voru (í tugatali) á víð og dreif um húsið en samt sagðist hún engin föt eiga! Pabbi var ekkert að stressa sig á hlutunum. Hann gætti þess að vera ekki fyrir mömmu og klæddi sig í hvítu íþróttasokkana í mínu herbergi. Þótt mamma væri alveg á nálum var hún með augu hnakkanum, eins og títt er um mömmur, og hrópaði að hann ætti ekki að vera hvítum sokkum við smókinginn. „Í hundraðasta sinn," kallaði mamma, „Brynhildur getur sótt sparisokkana fyrir þig. Þeir hanga niðri á snúru! Brynka mín. Snögg elskan!"

„Alltaf ég," stundi systir mín sem var rétt að komast á unglingsaldurinn með öllum þeim tiktúrum og skrækjum • sem því fylgir. Hún lét tilleiðast eftir að pabbi hafði lofað; henni fimmhundruðkalli fyrir að passa mig. Ég gerði mér vitanlega enga grein fyrir mikilvægi þess að mæta á réttum tíma á óperu og var eitthvað að dunda mér inni á klósetti með snyrtidótið hennar mömmu. Þegar ég hafði gleypt einar átta pillur úr getnaðarvarnarpilluspjaldinu missti ég þá níundu í vaskinn. Það var eiginlega mömmu að kenna því hún öskraði svo hátt. Hún mátti ekki við áföllum í kapphlaupinu við tímann en ég fékk smjörþefinn af þeim óhljóðum sem heyrast jafnan í óperum!

Pabbi fékk mig næstum í fangið þegar mamma fleygði mér frá sér. „Sigurdís mín, hann verður þá ekki óléttur á næstunni." Pabba fannst hann með afbrigðum fyndinn.

„Nei, en það er nokkuð ljóst, Rögnvaldur, að þú verður í þurrkví næstu vikurnar," hreytti mamma út úr sér og strunsaði fram hjá okkur. Pabbi skammaði mig þegar hann áttaði sig á afleiðingum pilluátsins. Mamma og pabbi náðu líka stundum ágætlega saman á morgnana, ekki síður en á kvöldin. Pabbi gleymdi nokkrum sinnum að fara í sturtu eftir slíkar unaðsstundir og þá perlaði svitinn af honum við morgunverðarborðið. Ef hann baðaði sig ekkert þann daginn var varla verandi nálægt honum að kvöldi. Meira að segja flugurnar tóku þá til fótanna!

„Við hefðum betur sleppt að gera'ða í morgun," sagði mamma þegar hún var loksins orðin óperufær. „Þú átt alltaf að fara síðast í sokkana, Rögnvaldur!" bætti hún svo við og gaf í skyn að hann væri alveg eins og hálfviti í hvítri skyrtu, nærbuxum og svörtum sokkum. „Það er ekkert eins hallærislegt og karlmenn svona klæddir. Guð minn almáttugur!"

Bróðir minn fæddist tæpum níu mánuðum eftir þetta örlagaríka pillu- og óperukvöld og þegar mamma fékk niðurstöður úr þvagprufunni sagði hún grimmilega að barnið yrði á mína ábyrgð. Við Brjánsi höfum alltaf verið fínir vinir. Þegar hann fær hvolpavit skal hann sko fá að vita hverjum hann á líf sitt að þakka! Ég er ekki frá því að lífsseig sæðisfruma hafi náð að skjóta sér inn í eggið þegar mamma var í óperunni því Brjánsi hefur alltaf verið einstaklega hávaðasamur.

Eins og áður sagði myndi ég falla gjörsamlega í skugga mömmu og pabba ef ég ætlaði að lýsa þeim út í ystu æsar. Þó verður ekki hjá því komist að eyða nokkrum blaðsíðum í þau. Pabbi er afskaplega ánægður maður en fremur lítið fyrir augað. Hann virðist aldrei líða fyrir það, enda tekur hann sjaldnast eftir því hvort einhver veitir honum athygli eða ekki. Hann er með töluvert áberandi kattarklór á vinstri kinninni en hefur harðneitað að segja hvað honum og kettinum fór í milli.

Mamma kippti sér ekki upp við það þótt pabbi hefði ekki útlitið með sér. Hún hefur sagt við ýmis tækifæri að hann hafi marga góða kosti. Dag einn sat hún stólnum sem kostaði hátt á annað hundruð þúsund krónur. (Hún fer sjaldnast mjög leynt með það.) Hún var niðursokkin í Morgunblaðið og rak augun skyndilega í athyglisverða auglýsingu. Henni stökk ekki bros þegar hún las upphátt fyrir okkur: "Röggi minn! Hérna er eitthvað fyrir þig, stóra tækifærið til að slá í gegn. Loksins! Óskum eftir leikara í aukahlutverk í kvikmynd, viðkomandi þarf að vera hávaxinn, þrekinn, stórgerður og ófríður. Af hverju sækirðu ekki um?"

Pabbi kinkaði kolli. Fannst þetta athyglisvert tækifæri til að upplifa eitthvað nýtt og brjóta upp tilbreytingarsnautt fjölskyldulífið. Hann sótti um og var sá eini sem kom til greina. Frammistaða hans þótti lofa góðu. Mamma sá ekki ástæðu til að hlæja á frumsýningunni þótt um grínmynd væri að ræða. Við hin grétum aftur á móti af hlátri og ég er ekki frá því að pabbi hafi haft rétt fyrir sér þegar hann sagði að húmorinn í mömmu hefði horfið þegar botnlanginn var tekinn úr henni. Hann tók svo djúpt í árinni að segja að líklega hefði verið um læknamistök að ræða!

Það er erfitt að draga upp skýra mynd af pabba. Mér finnst hann yfirleitt vera sérstök blanda af barni og karli án þess að ég geti útskýrt það nánar. Það er engu líkara en tugir ólíkra álfa séu búsettir í þessum stóra skrokki, lifi þar sjálfstæðu lífi og brjótist síðan út þegar pabba hentar. Ég á í rauninni marga, ólíka feður. Það væri ærið ævistarf sálfræðings og félagsfræðings, ég tala nú ekki um mannfræðings, að skilgreina pabba á einhlítan hátt sem homo sapiens. En hann er hreint og beint yndislegur karl! Pabbi er hjartahlýr og hvergi er betra að selja rækjur, happdrættismiða, penna og klósettpappír en á tröppunum hjá okkur svo framarlega sem pabbi kemur til dyra. Mamma fær stundum snert af óperuveiki þegar pabbi er búinn að styrkja eitthvert fjárvana íþróttafélag eða líknarfélag. Hún fullyrðir að við eigum orðið skeinipappír til ársins 2015, jafnvel þótt allir á heimilinu verði með skitu upp á hvern einasta dag.

Þótt pabbi sé gjörsamlega óútreiknanlegur sló hann öll met þegar hann kom syngjandi heim úr vinnunni í lok júlí, á einum heitasta degi sumarsins, með fangið fullt af jólagjöfum. „Ég sá mömmu kyssa jólasvein, við jólatréð í stofunni... " Pabbi gaf allt í sönginn. Á þessum tíma var ég á þeim aldri þegar maður þráir ekkert heitara en að fá gjafir, rétt að verða átta ára. Mér datt ekki í hug að eyðileggja jólastemmninguna þegar pabbi birtist svona syngjandi sæll og glaður. Fagurgrænt jólatré stóð út úr skottinu (höggvið í Hljómskálagarðinum) og kalkúninn var svo stór að pabbi hafði stillt honum upp í framsætinu og skellt öryggisbelti yfir hann. Mamma mátti varla við áfallinu. Hún var nýkomin úr lagningu og á leið á fyrirlestur. Hún kippti sér ekki upp við það þótt fyrirlesturinn færi fram á frönsku. Aðalmálið var að láta sjá sig. Það var ekki fyrr en mamma hafði slegið pabba þokkalega fast utanundir að hann fékkst til að setjast og ræða málið. Litli, saklausi jólaálfurinn réð ríkjum og hann skildi ekki af hverju hann mátti ekki undirbúa jólin eins og aðrir pabbar. Samræður mömmu og pabba höfðu ekki náð hámarki þegar verkstjórinn í fjölskyldufyrirtækinu, sem malaði gull, hringdi og spurði hvort hann væri búinn að jafna sig eftir höfuðhöggið. Pabbi fékk nokkurra daga frí og náði sér fullkomlega (allavega að okkar mati). Eftir þetta atvik freistaði það mín stundum að banka höfuðið á honum með von um upplífgandi jólastemmningu, sérstaklega þegar mig langaði í pakka.

---

Eiríkur tók saman föggur sínar á bókasafninu og var dálítið vonsvikinn yfir því að stelpan, sem hafði verið svo vinsamleg að benda honum á opnu buxnaklaufina, var farin. Hann gerði sér grein fyrir því að hún hefði truflað einbeitingu hans en grunaði að samskiptum þeirra væri ekki lokið.

Það hafði hellirignt síðustu klukkustundirnar og Eiríkur skellti töskunni yfir höfuðið áður en hann skokkaði af stað. Það var töluverður spotti heim til hans og aldrei þessu vant klifraði hann yfir grindverk til að stytta sér leið. Þótt hann hefði búið í Vesturbænum síðustu fjögur árin var hann síður en svo öllum hnútum kunnugur í hverfinu. Hann vissi vitanlega hvar sætustu stelpurnar bjuggu og Hreinn Bolli, besti vinur hans, en ekkert þeirra var ofarlega í huga hans þar sem hann öslaði áfram í rigningunni. Eiríkur var úthaldslítill og gætti þess að reyna ekki meira á sig en góðu hófi gegndi. Hann var orðinn holdvotur þannig að það breytti litlu hvort hann yrði korter eða átján mínútur á leiðinni.

Atvikið frá í fyrra, þegar hann og Hreinsi lokuðust inni í lyftunni með fegurðardrottningunni og komust „á spenann", flaug í gegnum huga hans og hélt á honum hita. Þegar hann gekk hvatlega fram hjá gömlu, tvílyftu steinhúsi varð honum, fyrir algjöra tilviljun, litið inn í garðinn. Það, sem blasti við honum, máði lyftuatvikið úr huganum í einni svipan. Hann strauk votan toppinn frá augunum og stóð grafkyrr.

Í garðinum var stúlka, á að giska sautján eða átján ára. Hún sat á stól. Hún var í skærgulri, stórri regnkápu og hafði lokuð augun. Kápan huldi fótleggi hennar að mestu en Eiríkur sá að naktir fæturnir námu við blautt grasið. Hún spennti greipar í kjöltu sér og svart hárið náði niður á herðar. Rauð stígvél, með sjálflýsandi rönd efst, voru við hlið hennar og það hefði ekki þurft að rigna lengi til viðbótar til að þau fylltust. Eiríki var brugðið. Hann gat með engu móti séð hvort stúlkan var lífs eða liðin. Honum þótti reyndar ótrúlegt að hún héldist í þessari stöðu ef hún væri steindauð en samt stóð honum ekki á sama. Hann ákvað að fylgjast með henni smá stund. Það var sama hvort hann einblíndi á tærnar, fingurna eða augnalokin. Engin hreyfing var sjáanleg. Hann dauðlangaði að strjúka andlit hennar í stað þess að standa þarna eins og þvara. Hann leit í kringum sig. Þegar hann var í þann mund að lyfta sér yfir girðinguna heyrði hann rödd í rigningunni. „Ha?" hrökk upp úr honum. Hann beið.

„Það er allt í lagi með mig, sagði ég." Rödd stúlkunnar var dálítið rám en yfirveguð. Varir hennar bærðust varla, augun voru enn lokuð og svipurinn votur.

„Eru margir búnir að stoppa til að stara á þig?" Eiríkur brosti en forvitni hans færðist í aukana. „Nokkrir."

„Af hverju ertu að þessu?"

„Hverju?"

„Nú, að sitja í rigningunni. Er engin sturta heima hjá þér?"

„Hvað heitir þú?"

„Djíí, maður. Þetta fer að verða persónulegt. Eiríkur Eiríkur. En þú!"

„Emilía! Falleg nöfn!"

„Hvaða?"

„Þín. Bæði tvö!"

„Ertu að gera grín að mér?"

„Alls ekki.”

„Viltu tjá þig eitthvað um þetta?" Eiríki fannst samtalið skondið þannig að hann reyndi að veiða upp úr henni hvað fyrir henni vakti.

„Um hvað!" Emilía sat fullkomlega hreyfingarlaus og virtist æfð í samræðum sem þessum.

„Ekki snúa út úr. Ertu athyglissjúk eða...  óhrein eða.. ?" Eiríkur baðaði út höndunum í leit að orðum...  „Eru vandamál á heimilinu, plássleysi eða.. ? Langar þig ekki að sjá hvernig ég lít út?"

Emilía þagði, dró djúpt andann og naut þess að finna rigningardropana leika um andlitið og renna niður eftir hálsinum. Stöku sinnum lét hún dropa af efri vörinni detta niður á tunguna og nuddaði blautum fingurgómunum saman. Henni fannst snertingin við grasið mikilvæg og ímyndaði sér að það penslaði fætur hennar. „Ekkert sérstaklega," svaraði hún yfirveguð eftir drykklanga stund. Það var ólíkt Eiríki að gefa svona langan umhugsunarfrest.

„Get ég gert eitthvað fyrir þig?" spurði hann og tvísté.

„Nei, takk. Vertu sæll!"

„Sæl, sjálf," sagði rithöfundurinn og fór sína leið.

Eiríkur hélt að gamla steinhúsinu næstu daga en varð einskis var. Emilía virtist hafa gufað upp eða kannski kom hún bara upp á yfirborðið í rigningarveðri eins og ánamaðkarnir. Á fjórða degi, þegar gatan iðaði af fjörlegum krökkum í stórfiskaleik, sá Eiríkur hvar hún stóð upp við girðinguna og fylgdist brosmild með leiknum. Hún tók ekki eftir þegar hann veifaði til nennar en einhverra hluta vegna lét hann hana afskiptalausa. Hann hallaði sér upp að ljósastaur handan götunnar og virti hana fyrir sér. Hann náði ekki að henda reiður á hugsunum sínum en þegar hann var að fara yfir götuna fór Emilía inn Eiríkur tölti inn í miðjan stórfiskaleikinn, með hendur í vösum, og beið hálft í hvoru eftir að hún birtist í einhverjum glugganum. „Farðu frá, stráksi," kallaði einhver úr hópnum en Eiríkur lét sem hann heyrði það ekki.

Emilía settist á rúmið, sneri spólunni við í segulbandstækinu, lagðist fyrir og hlustaði á hljóðin frá leik krakkanna. Hún var svo glöð yfir því að hafa tekið þau upp.

„Þekkir þú stelpuna sem býr í þessu húsi?" Eiríkur reyndi að ná athygli strákhvolps með eldrauðar kinnar sem var sveittur af æsingi, enda í bráðri lífshættu í leiknum.

„Hún heitir Emilía," hrópaði stelpa sem hafði lagt betur við hlustir en strákurinn.

„Hún er blind eins og kind!" hrópaði stráksi þegar hann var kominn í örugga höfn og þorði að tjá sig.

3. kafli

Emilía kom róti á huga Eiríks og hann vissi ekki hvort hann langaði að komast að því hvort hún væri raunverulega blind. Þótt hann hafi einungis átt orðaskipti við hana í örfáar mínútur fannst honum ekkert hafa bent til þess að hún væri það. Hún hafði reyndar verið með lokuð augun allan tímann en bað staðfesti ekkert. Auk þess hafði hún verið að horfa á leiki krakkanna í götunni nokkrum dögum síðar. Hann reyndi að ýta Emilíu úr huga sér en það tókst ekki fyrr en stelpan í þröngu gallabuxunum mætti í lessalinn. Í fylgd með henni var strákur sem Eiríkur giskaði á að væri nýkominn með bílpróf. Ánægjuglottið á andlitinu benti til þess. Eiríkur sá strax að stelpan gjóaði augunum yfir salinn og horfði í dimmbrún augu Eiríks en honum fannst eins og tvö gullin tækifæri hefðu gengið honum úr greipum. Augnaráð stelpunnar kveikti þó neista sem hann vonaðist til að yrði að báli áður en langt um liði. Eiríki leist reyndar ekki á blikuna því strákurinn með bílprófið virtist enn með bensínið í botni. Ef einhver var blindur var það hann því hann var stöðugt með hendurnar á stelpunni.

Eftir dágóða stund brugðu þau sér fram og þá sá Eiríkur sér leik á borði og setti miða á stól stelpunnar sem á stóð: Er hann líka með opna buxnaklauf? Því næst hélt hann áfram að skrifa. Hann þóttist vera með augun á stílabókinni þegar stelpan tók upp miðann og hún yppti öxlum þegar strákurinn spurði hver gæti hafa skrifað þetta.

---

Örlögin leiddu okkur Hreinsa saman skömmu eftir að ég flutti í Vesturbæinn. Mamma hafði sent mig á skylmingaæfingu í gamla ÍR-húsinu. Henni fannst svo mikill glæsileiki yfir þeirri íþrótt. Hún sagði að ég myndi öðlast svo fagran limaburð. (Ég hefði örugglega ekki farið nema af því að ég trúði því að hún ætti við alla limi.) Hreinsi mætti á sömu æfingu en sjálfviljugur. Hann hætti líka af sjálfsdáðum í lok æfingarinnar. Ég þraukaði í þrjá tíma þar til ég var vinsamlegast beðinn um að hætta. Ég þótti of hættulegur umhverfinu. Kennarinn sagði að félagið hefði ekki efni á að tryggja alla iðkendurna. Ég fékk endurgreitt og peningarnir komu að góðum notum.

Við Hreinsi náðum vel saman í fyrsta tímanum þótt við tjáðum okkur eingöngu með sverðunum. Það var ekki fyrr en undir lokin að ég áttaði mig á því að hann væri ekki mállaus. Ég held að ég hafi ekki dregist að Hreinsa af vorkunnsemi. Það var eitthvað í fari hans sem mér fannst heillandi. Eitthvað sem mig dreymdi kannski um að búa yfir (þótt ég hafi ekki endilega gert mér grein fyrir því). Og svo þurfti ég náttúrlega að eignast vin í þessu nýja hverfi. Það tók mig langan tíma að fá hann til að tala. Það kom mér reyndar til góða því ég gat malað nánast allan daginn. Hann óskaði aldrei eftir því að komast að.

Eftir að við byrjuðum í skólanum var aðallega tvennt sem ég stríddi honum á. Ég geri mér grein fyrir því núna að ég hefði betur látið það ógert. Ég hafði bara ekki hugmynd um það þá að við myndum verða svona góðir vinir. Ef Hreinsi mætti í nýrri, heimasaumaðri skyrtu í skólann var nokkuð víst að mamma hans hefði verið að sauma gardínur eða dúk á borðstofuborðið. Hann vildi að minnsta kosti aldrei að við færum heim til hans þegar hann var í nýrri skyrtu. Og þegar við fórum í leikfimi lá ég yfirleitt í gólfinu af hlátri því hann var oftast í svo stórum nærbuxum. Hann treysti mér fyrir því einu sinni, rétt fyrir jólin, að hann ætti feitan frænda sem arfleiddi hann að öllum nærbuxunum sínum. Mamma Hreinsa sagði að annaðhvort notaði hann buxurnar eða gengi nærbuxnalaus. Hann valdi síðan kostinn til að byrja með en þegar haustaði með kulda og trekk ákvað hann að taka „tjöldin" í sátt. (Við hefðum báðir getað komist í þær stærstu.)

Við Hreinsi höfum brallað margt saman en það, sem við rifjum oftast upp, er þegar við lokuðumst inni í lyftunni. Pabbi Hreinsa hafði beðið okkur að skreppa niður í banka sem okkur þótti hið besta mál því hann gaf hvorum okkar fimmhundruðkall fyrir vikið.

Falleg stelpa, eða öllu heldur ung kona (hún sagðist vera nítján), varð samferða okkur niður af fjórðu hæð. Ég hafði rétt náð að bjarga því að við færum ekki án hennar með því að skella hnénu á milli lyftuhurðanna. Hún sýndi þakklæti sitt með því að brosa til okkar. (Ég tók það reyndar til mín.) Mér fannst ég kannast við hana en kunni samt ekki við að spyrja hvort við hefðum verið að slá okkur upp fyrir einhverjum árum. Ég hafði ekki hugmynd um hvort hún hefði húmor fyrir slíku.

Skyndilega stöðvaðist lyftan á milli hæða. Við litum vandræðalega hvert á annað, reyndum að láta sem okkur stæði á sama en ég djöflaðist á tökkunum. Þegar ekkert gerðist ýtti ég á „hjálp" takkann og í kjölfar þess heyrðum við mannamál fyrir ofan okkur og neðan. Einhver kallaði að okkur yrði bjargað fljótlega. Stelpan var mun rólegri en við og starði á okkur. Hreinsi fór svo hjá sér að hann settist en ég reyndi að halda andlitinu þótt ég blóðroðnaði. Hún spurði kvikindislega hvort ég hefði verið í ljósum. Ég jammaði í hálfum hljóðum, sagðist hafa tekið tvöfaldan tíma og sá að ég gæti ekki falið roðann því það voru speglar á alla kanta.

,,Nú man ég hvar ég hef séð þig." Það var eins og ég hefði orðið fyrir uppljómun og benti á stelpuna. „Þú

varst í... hérna... fegurðarsamkeppninni!"

„Glöggur," sagði hún og það skein í hvítar tennurnar (sem hljóta að hafa fært henni einhver atkvæði).

,Vannstu?" Ég dauðsá eftir að hafa ekki sýnt keppninni meiri áhuga.

„Þetta var víst voðalega jafnt en kannski klúðraði ég öllu þegar ég sagði hvað mig langaði til að verða."

„Hvað er það?" Ég spurði af því að hún gerði sig ekki líklega til að ljóstra því upp.

„Forsætisráðherra."

Ég gat engan veginn séð á svipnum hvort hún var að gera at í okkur. Töluvert skvaldur heyrðist frá hæðunum og hitinn var að verða óbærilegur. Við Hreinsi fórum úr peysunum.

„Viturlegt,” sagði stelpan þegar hún sá að við önduðum léttar. „Er ykkur sama þótt ég fari úr?" Mér fannst einkennilegt að hún skyldi spyrja. Mig dauðlangaði til að segja að mín vegna mætti hún fara úr öllu. Ég vissi ekki hvert við Hreinsi ætluðum (hefðum vitanlega ekki komist langt) þegar hún rétti mér jakkann og byrjaði að losa um tölurnar á skyrtunni. Við flissuðum og áttum í vandræðum með augun en skyndilega kom brjóstahaldarinn í ljós. Mér fannst hann of lítill miðað við innihaldið.

„Hefurðu verið í sveit?" Hreinsi spurði eins og álfur út úr hól. Mér datt í hug að hann væri kominn með óráð vegna hitans. Stelpan hló innilega þannig að brjóstin dúuðu fallega.

„Minna brjóstin þig á eitthvað, litli smali?" Hreinsi fór alveg í steik en ég hefði sko verið til í að fara sleik. Allavega í huganum. „Langar ykkur að snerta?" Mér fannst skyndilega sem mig væri að dreyma. Ákafur hnerri Hreinsa staðfesti að svo var ekki.

„Brjóstin?" Ég spurði eins og fífl og vonaði innilega að viðgerðarmennirnir hefðu lent í árekstri.

„Hvað annað?"

„Jaaa... á... já, já," stamaði ég og gaf Hreinsa olnbogaskot. Hann var líka með störu.

„Ég er með tvö!" Hún virti barm sinn fyrir sér í speglinum, stolt á svip.

„Eiginlega fjögur  miðað við mömmu." Röddin var að komast í lag, enda gerði ég mér grein fyrir hvert stefndi. Mér fannst áberandi stór brjóstin stara á okkur félagana. Ég óskaði þess að Hreinsi færi hvorki að tala né baula því þá hefði hann getað blánað og hugsanlega kafnað.

„Þið verðið að vera snöggir. Viðgerðarmennirnir gætu farið að koma.” Stelpan hélt ró sinni allan tímann og ég gat með engu móti skilið hvað vakti fyrir henni. Kannski var hún að svala þeirri kynferðislegu löngun sem svipur okkar endurspeglaði. Ef til vill stríddi hún strákum með þessum hætti. Ef fleiri færu að hennar dæmi gæti ég vel hugsað mér að láta stríða mér daglega. Mér til mikillar furðu var Hreinsi fyrri til að snerta brjóstið „sitt". Mér fannst ég snerta „mitt" af mun meiri fagmennsku, enda enginn nýgræðingur í meðhöndlun kvenmannsbrjósta. Ég vissi hins vegar að Hreinsi (sem notaði bara aðra höndina) var það. Nema hann hefði haldið einhverju leyndu fyrir mér. Ég veit ekki hvað ég stóð lengi með höndina á þessu yndislega brjósti. Tíminn varð eilífur. Hreinsi líkti eftir hreyfingum mínum og stelpan virtist hafa gaman af þessari stórfurðulegu reynslu okkar. Skyndilega rykktist lyftan til og handtök stelpunnar voru svo snör að ljóst var að hún var í góðri þjálfun að klæða sig. Hún hafði rétt lokið við að smeygja skyrtunni ofan í buxurnar þegar lyftan stöðvaðist á fyrstu hæð.

Fjölmörg forvitin andlit biðu okkar og vorkunnsemin leyndi sér ekki. Við Hreinsi vorum ekki í nokkru jafnvægi til að ræða málin. Við hefðum líklega verið taldir vera komnir með alvarlegan snert af súrefnisskorti hefðum við reynt að stynja upp orði. Áður en við gengum mannalegir í burtu sneri ég mér að stelpunni. „Af hverju forsætisráðherra?"

„Völdin, maður. Geta kippt í spotta." Hún brosti.

„Þú hefðir átt skilið að lenda í fyrsta sæti."

4. kafli

Ég var þrettán ára þegar mamma fékk þá stórkostlegu hugmynd að senda mig í sveit. Hún hafði lítið sinnt fjölskyldunni síðustu árin og tönnlaðist stöðugt á því að við þyrftum að fara að kíkja austur. Í stað þess að fara sjálf átti að fórna mér á fjóshauginn. Ég átti sem sagt, sem fulltrúi auðvaldsins, að kíkja í kotið til að friða samvisku mömmu. Það var sama þótt ég grenjaði, öskraði, lofaði að passa Brjánsa (hann var þá fimm ára) allt sumarið, fara á námskeið í tiltekt, slá blettinn og ryksuga. Í sveitina skyldi ég fara með góðu eða illu. Mér fannst vegið að heiðri mínum sem rithöfundur. Pabbi ræddi oft um mikilvægi þess að láta ekki kúga sig en sagði að ákvörðun móður minnar yrði ekki haggað. Hann reyndi að sleikja mig upp með því að kaupa handa mér fjallareiðhjól, Mont Blanc blekpenna, sem aðeins vinsælustu rithöfundarnir hafa ráð á að eignast, og lítið upptökutæki en þvertók fyrir að gefa mér símboða. Mamma reyndi sömuleiðis að blíðka mig og sagði að flest virtustu skáld landsins hefðu dvalið langtímum meðal bænda til að auðga andann. I kjölfarið hefðu þeir svo skrifað sín eftirminnilegustu verk. Þegar ég steig upp í flugvélina hafði ég mestar áhyggjur af því að ef fæðið yrði of einhæft gæti ég átt á hættu að fá hinn illræmda sinadrátt. Ég yrði að komast í kaupfélagið og kaupa sælgæti og annan álíka fjölbreyttan mat sem myndi duga í þann mánuð sem mér var ætlað að dvelja hjá Sveltfólkinu.

Ég handlék upptökutækið og velti vöngum yfir því af hverju ég hefði ekki tileinkað mér þessa tækninýjung miklu fyrr. Hávaðasamur, ungur maður var síðasti farþeginn sem kom inn í vélina. Hann var greinilega undir áhrifum einhvers annars en ávaxtasafa. Mér til mikillar skelfingar hlunkaði hann sér niður við hliðina á mér. Hann kunni sig og heilsaði kumpánlega. Ég tók ekki undir kveðju hans, enda upptekinn af nýju græjunum mínum. ,Sniðugt útvarp," ropaði maðurinn út úr sér og klóraði sér á pungnum. Skömmu eftir flugtak spurði hann hvert ég væri að fara. Sjálfur sagðist hann vera á leið á sjóinn. Þegar ég áttaði mig á því að mannræfillinn myndi varla halda sér saman eina einustu mínútu ákvað ég að prófa upptökutækið.

,,Veistu, að ég er með milljón stuttmyndir í kollinum. Mig langar að skrifa og skrifa, til dæmis um dópistann sem var að gefa blóð. Það gleymdist að skima blóðið. Gamall leigubílstjóri, finn forstjóri og skúringakona smituðust af alnæmi nokkrum dögum síðar. Gæti orðið djöfull fín saga. Kannski sorgleg ef þau ættu mörg börn. Ég byrjaði að reykja þrettán ára og er ekki nema tuttugu og fjögurra í dag. Spáðu í það. Ég byrjaði að reykja þegar ég byrjaði að skrifa. Ég gat ekki skrifað nema reykja. En ég var alveg öskufljótur að hlaupa. Hætti reyndar þegar ég fótbraut einn úr Leikni á gervigrasinu. Það gleymdist að bleyta völlinn og ég renndi mér fyrir hann. Fóturinn kubbaðist. Það var komið myrkur, sá hann ekki. Helvítis ljósið, maður, ég sé illa í myrkri. Ég hætti strax. En ég er með fallegar tennur, hef fáa séð með þvílíkan tanngarð. Ég er með svo mikið af spólum í kollinum en það vill bara enginn hlusta. Ég get rökrætt við fólk, er djöfull góður í því, en þegar menn verða kjaftstopp eða byrja með skít þá slæ ég þá. Þoli ekki þegar fólk reynir að bjarga sér á skítnum.

En ég fer alltaf heim þegar stefnir í rökræður við kvenfólk. Það eina góða við mig er að ég hef aldrei slegið kvenfólk. En mig dreymir um að eiga stórt bókasafn. Ég elska Stríð og frið á ensku. Ég hef lesið þýðinguna en þetta var bara einhver dreifbýlisþýðing. Ég las hana úti á sjó á meðan allir voru að horfa á Demolition Man. Þá las ég Stríð og frið. Ég ætla ekki að deyja fyrr en ég hef lesið allt bókasafnið sem mig langar til að eignast. Ertu búinn að kjósa? Þetta er ekki nógu dofin þjóð til að kjósa mig. Samt langar mig í pólitík en ég missi alltaf einbeitinguna. Ég er hápólitískur. En hvar erum við stödd? Það er ekkert góðæri. Allir komast upp með allt. Ég svindlaði alltaf í stærðfræði. Það þarf ekki stóra sprengju til að sprengja Alþingishúsið. Las einu sinni Anarkist Cookbook um stjórnleysingjana sem kokkuðu saman og drápu fólk. Ég fór einu sinni fullur um borð, var eiginlega krakki, en geri það ekki aftur. Hvílíkt lauslæti á Íslandi. Það biður enginn um smokk í dag. Hvað veit fólk hvað ég hef gert? Hvílíkt lauslæti. Maður finnur ekki fimmtán, sextán ára stelpu í dag sem ekki á fortíð. Það er svo spennandi að prófa. Svo þegar útí alvöruna er komið kunna þær ekkert. Lenda bara í krókódílamönnunum.

Þetta er svo gelt í dag. Áttu bíl? Ég virðist falla í kramið hjá yngri stelpunum, sautján, átján ára. „Þú ert svo æðislegur. Ég fína eldri menn." Og ég sem er bara tuttugu og fjögurra. Þær fatta ekki þennan krókódílahugsunarhátt. Ég hef látið nota mig, verð að viðurkenna það. Ef maður vill vera fráhrindandi segi ég bara satt. Nú líður mér eins og Parísarmellu, Lili Labelle, sem er búin að vera 81 ár í faginu og hefur aldrei sofið með fæturna saman. Ég er bara með svo mikið í kollinum. Stundum vakna ég upp skellihlæjandi. Ég var svo rosalega heilbrigður sem krakki, missti ekki sveindóminn fyrr en sautján. Ég var bara fótbolti sinnum þrír. Skoraði sláin inn eins og Maradona. Samt mátti ég ekki taka vítin. Ég skoraði skeytin inn fyrsta daginn sem ég var varamaður. Beint í vinkilinn. Þjálfarinn var með svo lítið typpi að ég, var settur út úr hópnum. Hann þoldi ekki þegar ég stríddi honum. Ég var eiginlega bestur með vindinn í bakið. Og þótt ég sé réttfættur var ég eiginlega betri með vinstri. Ég er bara að borga upp íbúðina og mitt litla bókasafn. Maður má ekki flýta sér rúminu. Þær eru listaverk og þurfa sinn tíma. Það er í lagi að rúnka en hitt gefur meira. Sleikja brjóstin og tærnar, finna gæsahúðina og kippina í kroppnum. Ef við hröpum fáum við ókeypis hreindýrasteik. Ég er bara með eina fallega mynd í kollinum, af manni sem mig langaði til að verða."

---

Bróðir mömmu tók á móti mér á Egilsstöðum en sjómaðurinn fór með rútu austur á firði. Ég var ekki frá því að ég fyndi til með honum. Mér leið eins og ég hefði eignast trúnaðarvin.

Gamli jeppinn var varla boðlegur nútímaskáldum sem voru töff í tauinu. Ég hefði betur komið í skítagallanum. Land Roverinn var ljósgrænn, örugglega þrjátíu ára skrjóður. Illa loðið hundkvikindi, sem hafði hringað sig í framsætinu, virtist ekki vera deginum yngra. Ég bjóst við að hundurinn myndi leyfa fínum gestum að sitja í framsætinu. Þegar ég skynjaði að Björn frændi ætlaði ekki að segja hundinum að hypja sig afturí neyddist ég til að klöngrast þangað eins og hver annar smákrakki. Þetta hleypti illu blóði í mig og þá var líklega eins með okkur frændunum komið. Af svip Björns að dæma hlaut hann að hugsa illa til systur sinnar. Ég fékk reyndar á tilfinninguna að hann myndi hella sér yfir mig á hverri stundu vegna afskiptaleysis hennar. Til allrar hamingju hafði hundurinn, eða einhver annar, skrúfað niður rúðuna og vindgusturinn kom í veg fyrir að ég félli í yfirlið. Lyktin var ennþá of framandi og sterk fyrir mín næmu og fíngerðu skynfæri.

Við þremenningarnir þögðum þunnu hljóði á leið kaupfélagið og þótt ekki hafi verið um að ræða nema liðlega tíu mínútna akstur varð mér óglatt. Ég ruslaði ýmsum nauðsynjavörum í körfuna, tíu súkkulaðistykkjum, lakkríspokum, tyggjókartoni, tveimur kippum af kók, blandi í poka fyrir þúsund og Playboy. (Aprílheftið var á tilboðsverði.) Mér datt í hug að mýkja frænda með því að kaupa vindlapakka, dýrustu sort, og neftóbak og það svínvirkaði. Hann flíkaði reyndar ekki nema hálfu glotti og snubbóttu „takki" en blístraði hátt sem varð til þess að gamla dýrið skipti við mig um sæti. Jeppinn var greinilega ekki smíðaður með hraðakstur í huga. Ef mér hefði orðið brátt í brók hefði ég hæglega getað stokkið útá ferð, sprænt úti í móa, hrist tillan sex sinnum, rennt upp í rólegheitum og náð druslunni aftur á harðaspretti. Og ég var ekkert sérstaklega sprettharður.

Björn saug vindilinn nautnalega og bað mig að hala upp rúðuna svo reykurinn færi ekki í súginn. Hundurinn var líklega áþekkur nikótínisti því hann setti framlappirnar milli sætanna og hnusaði af áfergju. Hann hlaut að hafa skynjað gjafmildi mína því hann sleikti á mér vinstri eyrnasnepilinn. Björn gerði sig ekki líklegan til að tala við mig meðan hann var með vindilinn á milli varanna. Það hefði verið gaman að sjá lítinn neista kveikja í gróskumiklu skegginu. Ég stóðst ekki freistinguna og starði töluvert á frænda, enda hafði ég ekki séð hann í fimm ár. Hann glápti á móti. Skyndilega fékk ég hugljómun og orðið kónganef öðlaðist nýja merkingu. Bölvaður bjáni gat ég verið. Ég hafði haldið að þegar talað var um kónganef væri átt við áberandi, stórt og bogið nef sem margir konungar væru svo stoltir af. En hvílíkur misskilningur. Ef einhver var með kónganef þá var það Björn frændi. Nefið á honum var eins og myndarlegur kóngur milli skógi vaxinna læra. Skeggið auðgaði ímyndunaraflið og ég byrjaði að skellihlæja.

„Hvað er svona fyndið?"

„Ekkert," öskraði ég af hlátri. Ég gat ekki horft framan í hann. Mér datt ýmislegt dónalegt í hug, enda hafði ég aldrei litið kynlegri mann augum. Það var gott að hlæja í Land Rovernum og mér fannst kvíðinn fyrir sveitardvölinni hverfa. Ég hélt að ég yrði ekki eldri þegar Björn byrjaði líka að hlæja. Það var ekki nóg með að hann liti út eins og karlmannsklof. Það heyrðist ekki bofs þegar hann hló. Hann skellihló samt greinilega því augun hurfu inn í sólbrúna augnumgjörðina og hann var með munninn galopinn. Það var eins gott að hinn ættgengi en illræmdi sinadráttur heltók hann ekki á þessu augnabliki. Við jöfnuðum okkur smám saman.

Ég er ekki frá því að mér hafi fundist Björn myndarlegur maður þrátt fyrir allt. Andlitsdrættirnir voru sterkir, hárið snöggklippt, augun blíð og hendurnar vingjarnlegar. Ég komst að því nokkrum dögum síðar að hann var gull af manni og bæði hundar og börn hændust umvörpum að honum.

Sveltfólkið stóð á hlaðinu þegar jeppinn hossaðist eftir þvottabrettinu. Gamla dýrið var greinilega ekki eini hundurinn á bænum. Ungt og kátt kvikindi kom ljós og lét öllum illum látum, rak trýnið í klofið á mér og taldi sig loksins hafa komist í feitt. „Hættu þessu, Bjálfi!" þrumaði Björn sem var farinn að sjúga reyklausan vindilinn. Sem betur fer tók hundurinn skammirnar til sín en Birna, eiginkona Björns, faðmaði mig og bauð mig hjartanlega velkominn. Eftir að hafa verið kysstur í bak og fyrir, fyrst af ömmu og afa og síðan Hrafnhildi, dóttur Björns og Birnu (sem var reyndar langskemmtilegast að kyssa), hvarflaði að mér að Sveltættin væri kannski ekki eins langrækin og ég hafði haldið. Kannski var fólkið bara fegið að mamma hafði ekki látið sjá sig svo árum skipti.

Ég hafði aldrei leitt hugann sérstaklega að því hvaðan ég hefði fagurt andlitslag, sperrtan skrokk og stimamýkt en á hlaðinu hitti ég mína líka. Óli, afabróðir minn, stóð við húsgaflinn og var að míga en Björn sagði að ég yrði að heilsa uppá hann. Þegar ég nálgaðist sá ég, svo ekki varð um villst, að karlinn meig hægri lófann. Þegar hann hittir fólk í fyrsta skipti gætir hann þess að það sjái hann míga í lófann. Síðan strýkur hann lófanum við buxurnar, svona rétt til að þurrka það mesta, áður en hann réttir fram höndina. Þeir, sem hafa ekki geð í sér að heilsa með handabandi, geta átt á hættu að karlinn geri eitthvað á hlut þeirra eða hundsi þá gjörsamlega.

„Blessaður, gamli," sagði ég og kreisti höndina á honum. Samstundis grillti í brunnar tennur karlsins. Það ríkti grafarþögn á meðan þessi einkennilega vígsla, ef svo mætti að orði komast, átti sér stað. Öllum létti mikið yfir því að ég skyldi ekki hafa verið með neitt pjatt. Rödd Óla var afskapleg sérkennileg og ég hafði á tilfinningunni að hann þyrfti einungis að ræskja sig rækilega til að laga hana. Úr því varð aldrei.

Ég var næstum búinn að gleyma langömmu sem guð hafði hins vegar gleymt. Hún var eitt hundrað og tveggja ára en eiginmaður hennar dó fyrir hálfri öld! Langamma var að leggja kapal inni í borðstofu og rak mér rembingskoss. Hún kallaði mig reyndar Halldór en ég tók það ekkert nærri mér. Ég gleymi aldrei orðum Björns bónda þegar ég spurði hvers vegna „sú langa" lifði svona lengi. „Amma er alltaf stálslegin, svo framarlega sem maður heldur brennivíninu að henni." Síðastan hitti ég Eirík, nafna minn, en hann var ári yngri en ég. Ef einhver hefði átt skilið að vera á póstkorti sem dæmigerður íslenskur sveitadrengur þá var það hann. Hann var ljóshærður og sólbrúnn, sterklega byggður, fámáll og hlédrægur. Starfsorkan og krafturinn geisluðu af honum. Það var eins og gúmmískórnir hefðu verið hannaðir fyrir hann. Ég gaf honum strax hálft Lindusúkkulaði með rúsínum og hnetum. Og eina kók!

Vistin í sveitinni varð ekki sú pína sem ég hafði búist við og því meira sem ég kynntist fólkinu þeim mun betur áttaði ég mig á því að mamma hefði haft gott af því að dvelja hjá því nokkra mánuði á ári. Þegar Eiríkarnir voru orðnir þrír á bænum þurfti að finna mér nýtt nafn. Afi var kallaður afi eftir sem áður og frændi minn Eiríkur en ég kunni því afar illa að vera kallaður Eiki. Birna stakk upp á nafninu Ríkur. Sagði það hæfa mér vel og ég neitaði því ekki. Henni fannst það stórsnjallt hjá foreldrum mínum að skíra mig í höfuðið á báðum öfum mínum til að gera ekki upp á milli þeirra. Hún bætti því við að líklega væri hugmyndin einsdæmi í Íslandssögunni. Ég skal fúslega viðurkenna að þegar ég gerði mér grein fyrir að ég héti Eiríkur. Eiríkur fannst mér það með afbrigðum hallærislegt. Smám saman tók ég samt bæði nöfnin í sátt og síðan hef ég kynnt mig með fullu nafni.

Það var aðeins tvennt sem fór virkilega í taugarnar á mér fyrstu dagana í sveitinni. Annars vegar að Óli kallaði mig aldrei annað en „Voffi" eða „Þessi þarna" án þess að gefa nokkra skýringu á þessum sérkennilegu nafngiftum. Hins vegar var það kapphlaupið á klósettið á morgnana því ég hef aldrei verið mjög ratvís þegar ég er nývaknaður. Það þekktist ekki í sveitinni að sofa út, jafnvel þótt viðkomandi hefði verið að rembast við ritstörf fram yfir miðnætti. f stað þess að reyna að verða á undan Eiríki, Hrafnhildi, Birnu eða Birni, hvað þá gamalmennunum, tók ég fljótlega til bragðs að lauma mér inn í vaskahús. Þar meig ég sæll og glaður í hlýrri morgunskímunni.

Sauðburður stóð sem hæst um það leyti sem ég kom í sveitina. Þótt ég hefði nokkrum sinnum hlaupið annars hugar í gegnum Húsdýragarðinn (fyrir mörgum árum) fannst mér skemmtileg lífsreynsla að sjá ærnar bera. Ég var eins og skuggi nafna míns og þótt Björn sæi að mestu leyti um búskapinn veigraði Eiríkur sér ekki við að taka mikilvægar ákvarðanir ef því var að skipta. Við fylgdumst með ánum eins og frekast var kostur og ég gleymi því seint þegar „litli" frændi minni bretti upp ermarnar í orðsins fyllstu merkingu.

Við vorum á röltinu um túnið á laugardagskvöldi (heima hefði ég verið að horfa á Fyndnar fjölskyldumyndir) og ræddum um allt milli himins og jarðar. „Viltu súkkulaði?" Ég vildi forða því að stykkið bráðnaði í rassvasanum.

„Nei, takk. Ég er ennþá saddur."

„Það má kannski frekar bjóða þér hundasúrur." Ég leit á Bjálfa sem fylgdi Eiríki eins og skuggi.

„Jæja, kannski að ég fái smá súkkulaði hjá þér." Hann stoppaði og Bjálfi dillaði skottinu ótt og títt. Ég tímdi ekki að gefa nema lítið brot en Eiríkur henti því samstundis upp í loft. Bjálfi tók undir sig stökk og gleypti súkkulaðið á augabragði. Ég ákvað að þegja.

Eiríkur skimaði í allar áttir og bað mig að láta sig vita ef ég sæi eitthvað grunsamlegt. Víða voru nýfædd lömb, hálfköruð og völt, að brölta um á fyrstu andartökum lífs sem í flestra tilfellum varaði einungis í nokkra mánuði. Eiríkur kom auga á kind upp við réttina sem virtist eiga í basli með að bera. Hann var svo kunnugur lögmálum náttúrunnar að hann áttaði sig á því í órafjarlægð ef eitthvað óeðlilegt var á seyði. Við nálguðumst hljóðlega og sáum grilla í haus lambsins. Þegar kindin varð okkar vör kom styggð að henni. Hún stóð upp og hljóp af stað. Ég hreyfði hvorki legg né lið á meðan Eiríkur beitti töfrum sínum. „Gibba, gibba, gibb." Hann sýndi henni lófann og læddist eins og snákur í nýsprottnu grasinu. Kindin þekkti smalann og þegar hún lagðist fyrir að nýju kallaði Eiríkur loks í mig. Hann skipaði mér að halda í rolluna og vera góður við hana. Sjálfur gerði hann sig líklegan til að sækja lambið. Haukfrán augu hans höfðu séð að lítið lífsmark virtist vera með því þegar sást í snoppuna.

Ég hélt dauðahaldi í hnakkadrambið á rollunni og strauk kjamma hennar á meðan ég beið spenntur eftir því hvað nafni minn hygðist fyrir. Ærin jarmaði ámátlega og átti í mesta basli með að halda tungunni uppi í sér.

Eiríkur bretti upp ermarnar. Hann var ekkert að tvínóna við hlutina en rak höndina á bólakaf inn í kindina. „Hvað ertu að gera, maður?" Ég hefði alveg eins getað búist við svari frá rollunni.

Eftir skamma stund dró hann slímugt, blóðugt og máttlaust lambið út og hreinsaði munn þess í snarheitum. Að því búnu tók hann lambið í fangið, greip utan um munn þess, gætti þess að ekki loftaði um munnvikin og hóf að blása lífi í það. Ég trúði varla mínum eigin augum og sleppti kindinni í forundran. Hún hóf strax að kara afkvæmi sitt en það kurraði einkennilega í henni. Eiríkur lét sig engu skipta þótt hann yrði slímugur og ógeðslegur um munninn. Ekkert skipti máli annað en líf lambsins.

Sælutilfinning hríslaðist um líkama minn þegar kippir færðust í litla lambið og það hrökk úr fangi Eiríks. Ég gat ekki annað en dáðst að hugrekki frænda míns sem horfði brosandi og með tárin í augunum á lambið brölta í grasinu. Ég mun aldrei gleyma því hvernig við þögðum og litum hvor á annan. Þögnin var svo full af lífi og von og þegar Eiríkur byrjaði að gráta af gleði mátti ég hafa mig allan við að halda aftur af mér. Þessi atburður hefur oft komið upp í huga mér og mér finnst minningin verða dýrmætari með hverju árinu sem líður. Eiríkur tók ástfóstri við lambið og ætlaði að sjá til þess að því yrði ekki slátrað að hausti.

Þetta var aðeins ein af mörgum hetjudáðum Eiríks þann mánuð sem ég naut þess að vera samvistum við hann. Þótt mér hafi fundist ég ansi lítið peð í samanburði við hann fannst mér það ekkert tiltökumál við þessar aðstæður. Ég veit ekki hvort ég hefði þolað að láta stöðugt í minni pokann fyrir honum í Reykjavík en huggaði mig við það að þarna væri hann á heimavelli og hefði alist upp við þau handtök sem mér fannst framandi. Þegar nokkrir dagar voru liðnir af sveitardvölinni þurfti nánast að bera mig í rúmið á kvöldin. Ég sá Eirík hins vegar aldrei sofa. Ég sofnaði á undan honum og vaknaði á eftir honum. Ég sá hann aldrei geispa og heyrði hann aldrei kvarta eða mótmæla nokkrum sköpuðum hlut. Hann gekk í öll störf möglunarlaust og samskipti hans og foreldra hans voru til mikillar fyrirmyndar. Þau hefði annaðhvort mátt setja á prent eða taka upp á myndbönd og nota til kennslu í öllum skólum heims.

Þegar ég áttaði mig á hversu mikill öðlingur Eiríkur var sá ég eftir því að hafa reynt að upphefja sjálfan mig á hans kostnað. Ég var ekkert að leyna því að ég ætlaði að verða rithöfundur og honum fannst það mjög spennandi. Þegar ég spurði hvort hann hefði verið á föstu sagðist hann bara hafa átt kærustu í huganum en ég montaði mig þá af fjórum. Ég reyndi að klekkja á Eiríki með að spyrja ýmissa spurninga en hann var svo einlægur í tilsvörum að ég gat með engu móti hafið mig upp til skýjanna á hans kostnað. Hann sagðist ætla að taka við búinu ef foreldrar hans óskuðu eftir því, annars langaði hann líka til að ferðast um heiminn.

Matartímarnir í sveitinni voru eftirminnilegir og jafnvel efni í heila sjónvarpsþáttaröð. Útvarpið var yfirleitt í aðalhlutverki. Óli og langamma voru orðin fremur heyrnarsljó en fréttirnar voru jafn mikilvægar og maturinn. Afi vildi kjötið, hræringinn, brauðsúpuna, eða hvað sem var á boðstólum hverju sinni, undir lestri dánarfregna og jarðarfara, skömmu fyrir klukkan sjö. Nokkru síðar sendi veðurskipið Líma nýjustu tölur um úrkomumagn og hitastig. Setið var við langborð í borðstofunni og Birna og amma snerust í kringum heimilisfólkið. Hrafnhildur var ansi dugleg að hjálpa til þegar það hentaði henni. Hún var að verða fimmtán ára.

Hluta hefðbundins kvöldverðar mætti kannski lýsa á eftirfarandi (dálítið ýktan) hátt:

Amma, Birna og Hrafnhildur hjálpast að við að bera á borðið. Afi situr við annan endann en Björn við hinn. Gluggamegin, þar sem útvarpið er, sitja langamma, afabróðir minn, ég og Eiríkur. Á móti okkur setjast amma, Birna og Hrafnhildur. Hundarnir, Bjálfi og Njáll, éta utandyra. Orðaskipti eru yfirleitt með minnsta móti nema þegar matnum seinkar (sem gerðist örsjaldan) og fréttirnar eru að baki.

Eftir langvarandi þögn (ef frá er talið það sem frá útvarpinu kom), smjatt og sötur en samt fyrirtaks borðahald, segir fréttaþulurinn: Krían er komin! Hún sást...

Langamma: „Ég vissi ekki einu sinni að hún hefði farið!"

Hrafnhildur glottir vegna gleymsku gömlu konunnar en satt að segja hef ég heldur ekki hugmynd um að krían hafi nokkurn tímann farið.

Óli lítur á langömmu: „Þú hefur lifað svo lengi fram eftir ævinni að þú ert búin að gleyma að krían er farfugl."

Langamma (annars hugar): „Ég hef aldrei á ævidögum daga minna heyrt þetta."

Ég hvísla að Eiríki: „Er hún oft svona „úti á túni"?"

Eiríkur (alvarlegur en yfirvegaður): „Hún er fædd 1890. Hvernig heldurðu að þú værir í hennar sporum?"

Ég: „Að leggja kapal, í himnaríki!"

Einu sinni, þegar þulurinn hafði lokið við að lesa frétt um straumharða á fyrir norðan sem hafði flætt yfir bakka sína, fann ég mikla þörf fyrir að segja fólkinu að mamma hefði nýverið ljóstrað því upp að hún hefði alla tíð vorkennt blessuðu fólkinu í Bakkasína því árnar væru stöðugt að flæða yfir bæinn. Enginn brosti en Hrafnhildur glotti. Óli tók jafnan út úr sér tennurnar lok matartímans, sleikti þær í bak og fyrir og stakk þeim síðan upp í sig aftur. Þetta fannst mér yfirleitt ógeðfelldast við borðhaldið.

Sunnudagskvöldin eru mér líka ofarlega í huga. Þá sat fjölskyldan inni í stofu og ræddi lífsins gagn og nauðsynjar. Það var skyldumæting á þessa sérstæðu fjölskyldufundi og þótt ég reyndi að finna einhverja afsökun til að losna við þá var ekki tekið mark á slíku. Birna byrjaði á að spyrja alla hvernig þeim liði og hvort við vildum létta á okkur. Hún var svo hlý að hún minnti mig einna helst á lopapeysu. Ég hafði aldrei fyrr þurft að gera grein fyrir því hvernig mér liði. Það kom mér verulega á óvart að í hvert sinn sem einhver hnerraði sögðu flestir „guð hjálpi þér". Ég lét fara sem minnst fyrir mér á fyrsta sunnudagsfundinum en smám saman fór ég að hafa gaman af umræðunum sem snerust hreint ekki eingöngu um sveitastörf. Flestir voru vel að sér í bókmenntum, lásu þegar tími gafst til og ég áttaði mig fljótlega á því að ég var algjörlega utanveltu þegar þekking á bókmenntaverkum, tilvitnunum og höfundum var annars vegar. Ég hætti að slá um mig og eyrun stækkuðu töluvert í kjölfarið. Langamma hafði áður fyrr jafnan klætt sig í peysuföt þegar íslenskar bíómyndir voru í sjónvarpinu en síðustu árin fannst henni myndunum hafa hrakað svo að hún var hætt að punta sig og líta á sýningarnar sem hátíðarstund.

5. kafli

Mér fór að þykja einstaklega vænt um punginn á mér þegar ég sá hvernig farið var með vesalings trippið sem hlaut þau hræðilegu örlög að verða geldingur. Eiríkur og Björn teymdu trippið bak við hlöðu þar sem dýralæknirinn beið með sprautuna. Svæfingin virkaði á nokkrum mínútum. Trippið hné rólega niður og var síðan velt á hliðina. Hrafnhildur, Birna, ég og Eiríkur lögðumst síðan ofan á það til vonar og vara því dýralæknirinn sagði að svæfing virkaði misvel á hross. Björn lyfti fæti trippisins þannig að læknirinn gat auðveldlega athafnað sig við punginn. Hann virtist ekki hafa neina meðaumkun með blessuðu dýrinu. Gerði það sem fyrir hann hafði verið lagt og skar umsvifalaust. Síðan togaði hann eistun út og klippti á sáðrásirnar þannig að eistun lágu eftir í grasinu. Ég kaus fremur að horfa í stjörf augu vesalings skepnunnar en virða fyrir mér berskjölduð og blóðug eistun. Það var á þessu augnabliki sem ég fékk verk í punginn og spurning Hrafnhildar gerði illt verra. „Ert þú ekki næstur?" Mér var óskiljanlegt hvernig hún gat farið með gamanmál við þessar aðstæður.

„Er ekki allt í lagi með þig?" Ég leit grettinn á hana en Birnu fannst athugasemdirnar óheppilegar.

poka höfðu hundarnir hrifsað þau til sín. Til að byrja með bitust þeir um kúlurnar en síðan skiptu þeir herlegheitunum bróðurlega á milli sín. Hvorugur fékk að sleikja eyrnasneplana á mér upp frá þessu og í sannleika sagt reyndi ég forðast að þeir rækju trýnið í mig. Eiríkur vék ekki frá trippinu. Hann gaf því að éta og drekka og reyndi að lina þjáningarnar með því að klóra því og kjassa.

Björn hafði haft á orði að ég hefði komið með góða veðrið að sunnan því það hafði verið sólskin upp á hvern einasta dag síðan ég kom. Þess vegna voru allir, sem voru fæddir eftir aldamót, fremur léttklæddir. Ég stóð mig oft að því að stara á fisléttan og fagurskapaðan líkama Hrafnhildar. Hún vissi fullvel að augun voru límd við hana og gerði í því að ögra mér. Yfirleitt talaði hún niður til mín og sagði að ég væri svo ungur að ég mætti bara horfa og láta mig dreyma. Ef hún hefði vitað að ég hafði einu sinni fróað mér eftir að ég kom í sveitina hefði hún örugglega hugsað öðruvísi til mín. „Vissir þú að systkinabörn mega giftast?" Ég missti þetta út úr mér þegar við lágum fáklædd uppi á fjósþaki í kaffitímanum.

„Ertu skotinn?" Hún velti sér á bakið en gætti þess að bolurinn hyldi brjóstin.

„Í þér? Ég meina. Maður veit aldrei." Mig dauðlangaði að kippa í bolinn.

„Ertu kominn með hár?” Hún flissaði ekki einu sinni en reif í stuttbuxurnar mínar. „Þú ert nú orðinn þrettán!"

„Góða besta, sko!"

„Sannaðu það!"

„Á ég að leysa niður um mig hér? Hvað heldurðu að beljurnar haldi!" Ég reyndi að halda í húmorinn en var spenntur og eftirvæntingarfullur. „Þú verður bara að komast að því sjálf." Mér fannst einhver púki vera sestur á tunguna á mér.

„Ókei!" Hrafnhildur hafnaði ekki svona freistandi tækifæri og áður en ég hafði litið í kringum mig hafði frænka stungið hendinni ofan í buxurnar. Til allrar hamingju var ég með standpínu þannig að hún greip ekki í tómt. Ég kipptist til og snöggroðnaði þegar heit höndin greip um typpið. Augu hennar urðu eins og undirskálar.

„Er minn bara bráðþroska?" Henni kom hugrekki mitt augljóslega á óvart. Þegar hún hafði kannað mín helgustu vé klifraði Eiríkur upp á þakið.

„Hvað eruð þið að læðupokast?" Hann nagaði mjólkurkex en passaði sig á því að sitja ekki aðgerðalaus of lengi.

„Við erum í læknisleik," sagði Hrafnhildur og byrjaði að fikta í skónum. Sem betur fer tók frændi minn hana ekki trúanlega. Blóðið í mér var óvenju heitt og ólgandi langt fram á kvöld. Ég sofnaði við hliðina á Pamelu Stuart, tuttugu og þriggja ára íturvaxinni snót frá Alabama í Bandaríkjunum (opnustúlku í Playboy). Hún var 174 sentímetrar á hæð en hennar leyndasti draumur var að njóta ásta á hestbaki með dökkhærðum leikara! Það kom mér ekki á óvart að lakið skyldi vera blautt þegar ég vaknaði. Ég hef heldur aldrei verið jafn snöggur að búa um.

Samskipti okkar Hrafnhildar breyttust eilítið eftir þuklið á þakinu. Við horfðumst oft í augu, hvort sem það var við matarborðið, mjaltirnar eða úti á túni. Þá sögðum við svo margt í huganum. Við snertumst oft en gættum þess að það vekti ekki grunsemdir. Hún strauk stundum bakið á mér og hárið eða greip í mig og hljóp út á tún. Hrafnhildur var miklu djarfari en ég, enda bæði eldri og þroskaðri. Einu sinni elti ég hana inn í hænsnakofa en gætti þess að hún yrði mín vör svo henni brygði ekki. Hún var í tjásulegum stuttbuxum og víðum hlýrabol. Ég stillti mér upp fyrir framan hana þegar hún var að tína eggin. Þegar hún beygði sig gat ég virt brjóstin á henni vandlega fyrir mér. Ég stóðst ekki mátið þegar hún teygði sig upp í kassa í höfuðhæð, gekk aftan að henni og smeygði höndunum undir bolinn. Brjóstin rúmuðust ekki í lófunum á mér en þau voru svo stinn og æðisleg að ég lagði höfuðið (með sælusvip) á axlir hennar. Ég fann hvernig við fengum bæði gæsahúð og geirvörturnar á henni stóðu út í loftið. Ég veit ekki hve lengi ég upplifði þennan unað, fannst það vera heil eilífð. Hrafnhildur var rödd skynseminnar að þessu sinni og sagði: „Jæja, komum!" Hún hafði óvart brotið nokkur egg þegar ég læddist aftan að henni.

Mér fannst gaman að ríða út. Eins og svo margt annað, upplifði ég það í fyrsta skipti í sveitinni. Á hvítasunnudag vildu allir ólmir fara til kirkju. Þar sem ekki var hægt að troða öðrum en langömmu, Óla, afa og ömmu og Birnu, sem keyrði, í Land Roverinn fórum við hin ríðandi. Ég hélt í fyrstu að Hrafnhildur ætlaði ekki ríðandi og spurði hana, þar sem ég sat með montsvip á hestbaki, hvort hún ætlaði ekki að kveðja með kossi. Mér til mikillar furðu gekk hún rakleiðis að mér. Ég beygði mig eins langt og ég þorði án þess að detta af baki en var heldur sneggri til baka þegar Hrafnhildur gerði sér lítið fyrir og kyssti hestinn. Þetta var einhver sú mesta niðurlægingin sem ég varð fyrir í sveitinni, enda hlógu allir mikið að uppátæki hennar.

Í lok dvalar minnar hjá Sveltfólkinu vakti Eiríkur mig um miðja nótt og sagði mér að drífa mig í föt. Í fyrstu hélt ég að það væri kominn fótaferðartími en þegar ég sá að klukkan var rétt að ganga þrjú  hélt ég að kviknað væri í.

„Hvað er í gangi?" Ég var þvílíkt myglaður.

„Við erum að fara að draga á?" Eiríkur leit út eins og engill.

„Draga hvað?"

„Draga á."

„Hvernig getið þið  dregið heila helvítis á?" Augun neituðu að opnast.

„Fljótur, maður. Pabbi nennir ekki að bíða lengi."

Það tók mig drjúgan tíma að ná áttum, enda var ég ekki vanur að athafna mig á nóttunni. Ferðinni var heitið niður að flóa sem var sameign Björns og annars bónda en þar sem sá var mótfallinn því að dregið væri á þurfti að gera það að næturlagi. Ég fann fljótlega til eftirvæntingar og spennu, eins og jafnan þegar ég geri eitthvað sem er hvorki leyfilegt né æskilegt. Eins og svo oft var ekkert verið að tala að óþörfu og það gerði næturförina enn kynngimagnaðri. Björn ók lengri leiðina að flóanum til að vera í vari frá „óvinabænum" og lagði síðan bílnum í hvarfi. Feðgarnir báru netið en Hrafnhildur hélt á fötu. Nóttin var jafn þögul og frændfólk mitt en krían og stelkurinn rufu næturkyrrðina, enda umhugað um afkvæmi sín. Eftir nokkur hundruð metra trítl, ýmist á þúfum eða í fjörunni, óð Björn út með annan enda netsins en Eiríkur hélt í hinn. Hrafnhildur dró mig með sér töluvert neðar þar sem við fylltum fötuna af steinum. Þegar feðgarnir nálguðust okkur byrjaði Hrafnhildur að kasta steinum af miklum móð og ég gerði slíkt hið sama. Mér fannst þetta meiriháttar fjör og hlakkaði til að segja Hreinsa frá afrekum mínum.

Eftir liðlega hundrað metra ádrátt hraðaði Björn sér að landi og í ljós kom að vænar bleikjur og sjóbirtingur höfðu orðið fyrir, barðinu á veiðiþjófunum. Þeir vöðluðu netinu saman, hentu fiskunum í fötuna og síðan hröðuðum við okkur til baka. Ég er ekki frá því að ég hafi sofnað með bros á vör — með óhreinar hendur.

Mér þótti erfitt að kveðja fólkið mitt, enda hafði ég aldrei, á ævidögum daga minna (eins og langamma tók svo skemmtilega til orða), lifað betri tíma. Ég þakkaði guði fyrir þá ákveðni sem mamma hafði þurft að sýna til að koma mér í sveitina og sömuleiðis lofaði ég pabba fyrir að hafa ekki haft hugrekki til að taka málstað minn. Ég kvaddi alla úti á hlaði, gelti að Óla í von um bros.

„Á ég að míga á þig, gamli gaur?" Sem betur fer var hann ekki með freðinn húmor og gelti til baka. „Sjáumst næsta sumar. Þá mæti ég með hanska."

Langamma var að leggja kapal inni í borðstofu. „Blessaður, Árni minn," sagði hún og greip í hökuna á mér, „og taktu hundkvikindin með þér!"

„Ég sendi þér skeyti á tvö hundruð ára afmælinu." „Ég er ekki viss um að þú lifir það, væni."

„Við sjáumst allavega næsta sumar."

Birna og afi Eiríkur knúsuðu mig en Hrafnhildur kyssti mig og hvíslaði að frændsystkini mættu giftast. Eiríkur og Björn skutluðu mér út á flugvöll en til allrar hamingju þurfti ég ekki að slást um framsætið við Bjálfa og Njál. Þeir kunnu greinilega betur við sig í fangi nafna míns afturí.

Þegar ég tók í hönd Eiríks sá ég hlýju í augnaráði hans. Við skynjuðum báðir sterka vináttu. Björn þakkaði mér fyrir hjálpina og dugnaðinn, sem var reyndar af skornum skammti, og dró upp síðasta vindilinn í kveðjuskyni. Rétt áður en ég hljóp upp í vél klæddi ég mig í snarheitum úr íþróttaskónum (sem kostuðu mömmu tæplega fimmtán þúsund) og afhenti Eiríki þá. Hann var vitanlega í gúmmískónum en þeir voru farnir að láta á sjá. Ég varð vandræðalegur þegar hann rauk upp um hálsinn á mér og smellti á mig kossi.

---

Eiríkur var ekki frá því að hann hefði breyst til hins betra í sveitinni. Í það minnsta gerði hann sér grein fyrir því að ríkidæmi verður aldrei mælt í fjármagni og sýndarmennsku. Hann var þegar farinn að hlakka til næsta vors en um haustið fékk hann harmafregn sem olli því að hann mælti varla orð af vörum í marga daga og hleypti engum nærri sér. Eiríkur var einn heima þegar síminn hringdi.

„Er Sigurdís við?" Eiríkur kannaðist við röddina en var samt ekki viss í sinni sök.

„Nei, hún kemur ekki fyrr en... "

„Er þetta Eiríkur?"

„Já."

„Sæll, Björn hérna."

„Halló, ég var einmitt að tala um ykkur í gær og... "

„Eiríkur." Björn átti erfitt um mál og þagði um stund þegar hann hafði gripið fram í. „Hann Eiríkur...  frændi þinn...  hann...  er dáinn!"

Það var eins og eldingu hefði lostið niður í Eirík. Hann muldraði eitthvað óskiljanlegt og greip fyrir andlitið. „Ég tala við ykkur seinna, vinur." Björn kvaddi en Eiríkur hné niður og missti sjónar á tilverunni. Hann reikaði um íbúðina, datt um koll og lá sem lamaður í sófanum þegar foreldrar hans komu heim.

Ungi frændi hans hafði farið í leitir með afa sínum og föður. Það var jafnan mikil stemmning í réttunum, enda fleira gert en draga í dilka og spjalla! Undir kvöld var farið að undrast um Eirík. Hann hafði ætlaði að sækja fé inn við Gljúfurá eins og hann hafði gert síðustu árin. Bjálfi var honum til aðstoðar. Björn fékk vaska menn í lið með sér í gljúfrið þegar honum þótti dragast að Eiríkur léti sjá sig. Eftir skamma leit fannst lamb í sjálfheldu klettunum. Litli, bjarti sveitastrákurinn hafði hrapað til bana við að reyna að bjarga því. Bjálfi lá þétt upp við hann og sleikti á honum kinnarnar annað slagið.

Við jarðarförina frétti Eiríkur að lambið, sem nafni hans hafði fórnað lífi sínu fyrir, væri einmitt lambið sem hann hafði blásið lífi í á túninu fyrr um sumarið.

Mörgum vikum eftir lát Eiríks skrifaði Eiríkur Hrafnhildi bréf. Hann langaði til að segja svo margt fallegt um frænda sinn, opna hjarta sitt og veita henni huggun. Hann óð úr einu í annað en gat ekki nema að litlu leyti gefið tilfinningum sínum lausan tauminn. Hrafnhildur skrifaði til baka löngu síðar og Eiríki fannst hann ekki þekkja hana fyrir sömu manneskju af bréfinu.

6. kafli

Eiríkur tók sér nokkurra daga frí þegar hann hafði lokið við að rifja upp þann tíma í lífi sínu sem var honum hvað kærastur. Hann var fámáll og lét fara lítið fyrir sér en var engu að síður pirraður.

„Eigum við að fara í sund?" Rögnvaldur hafði orðið þess áskynja að Eiríkur var langt niðri. Í stað þess að reyna að grennslast fyrir um ástæðuna fékk hann strákinn til að dreifa huganum. Föðurumhyggjan kom yfirleitt fram með þessum hætti því hann vissi að það stoðaði ekki að setjast fyrir framan strákinn og biðja hann að létta á hjarta sínu. Hann varð sjálfur að eiga frumkvæðið.

„Já, já." Eiríkur svaraði umhugsunarlaust, enda var hann í óða önn að stúta grænleitum ófreskjum í vinsælum tölvuleik. Brjánsi heimtaði að fara með en Rögnvaldi fannst það óheppilegt. Brjánsi var algjör sundhani, enda var hann í ungbarnasundi fyrstu tíu mánuði ævinnar. Hann var eitt af fyrstu börnunum sem tóku þátt í þjálfun í ungbarnasundi á Íslandi. Vegna þess hve hann var sprækur undir yfirborðinu birtust myndir af honum á forsíðu tímarits sem fjallaði um heilsu og umönnun ungbarna. Hann kafaði líka með bros á vör fyrir þáttagerðamann sjónvarpsins og það fannst fjölskyldunni til fyrirmyndar.

„Af hverju tekurðu ekki drenginn með þér, Rögnvaldur?" spurði Sigurdís sem gat alveg hugsað sér að skoða Vogue næstu klukkutímana án þess að þurfa að hafa ofan af fyrir Brjánsa.

„Það hentar ekki núna, Sigurdís!" Þegar Rögnvaldur nefndi nafn hennar í enda setningar vissi hún að ákvörðun hans yrði ekki haggað. Rögnvaldur var þungt hugsi á leiðinni í sund. Hann var að velta fyrir sér hvort hann hefði verið nógu góður faðir og hvort hann hefði hvatt börnin og hrósað þeim nógu mikið. Þegar slíkar hugsanir sóttu á hann varð svipur hans áþekkur þeim sem maður gæti fengið eftir að hafa setið í aftursæti bíls sem hefði verið ekið hringveginn án þess að stoppa. Eirík langaði að spyrja föður sinn hvað hann væri að hugsa en minntist þá orða nafna síns úr sveitinni; að hugsanirnar væru það eina sem maður ætti út af fyrir sig.

„Eigum við að fá okkur pylsu núna eða á eftir?" Rögnvaldur fylgdi spurningunni eftir með glaðlegum augnagotum.

„Bara á eftir," svaraði Eiríkur og brúnin á honum virtist léttast.

Göngulag Rögnvalds var einkennilegt, eins og svo margt annað í fari hans, líkast því að hann gengi á svelli. Hann lyfti fótunum varla svo nokkru næmi frá jörðu en þó það mikið að hann spændi ekki upp sólana á nokkrum dögum. Það tók hann yfirleitt tvo mánuði! Það var ekki fyrr en Rögnvaldur gekk raunverulega á svelli eða hálu gólfi, eins og í laugunum, sem fótaburður hans varð eins og hjá flestum öðrum.

Rögnvaldur var lítið gefinn fyrir sund sem líkamsþjálfun en naut þess hins vegar að fljóta um heitu pottunum. Láta heita vatnið leika um loðinn líkamann. Sannast sagna var þessi stóri og þrekvaxni maður frekar lífhræddur. Eiríkur var heldur ekkert fyrir að taka óþarfa áhættu ef líf og limir voru í húfi en líklega var ástæðunnar að leita í uppeldi hans.

Feðgarnir flatmöguðu í heitu pottunum hátt klukkutíma og svitnuðu síðan ærlega í gufubaði. Auk þess lét Eiríkur sig hafa það að synda tvö hundruð metra. Hugurinn leitaði til Sólveigar, fyrrum vinkonu hans, en laugarnar voru staðurinn þeirra. Hann saknaði hennar og óskaði þess að þau væru ennþá vinir. Þegar þeir voru í þann mund að ljúka sér af í sturtunni vatt maður um þrítugt sér að Rögnvaldi og stillti sér upp fyrir framan hann. Eiríkur hafði veitt þessum manni athygli áður en þeir fóru ofan í laugina. Þá þvoði hann á sér typpið af svo miklum krafti að það náði næstum fullri reisn. Og honum virtist standa á sama. Maðurinn hafði afskaplega kvenlegar hreyfingar og röddin var mjó og flöt. Hann var svo yfirvegaður að fátt virtist geta raskað ró hans. Sundskýluna togaði hann langt upp á maga og sýndi engin svipbrigði þegar hann talaði.

„Þú ert Rögnvaldur, er ekki svo?" Eiríkur prísaði sig sælan yfir því að maðurinn hélt á sjampóbrúsa því annars hefði hann verið vís til þess að fara að fitla aftur við sig.

„Jú, jú." Rögnvaldur var kurteisin uppmáluð, enda fannst honum hann kannast við kauða.

„Við unnum saman fyrir nokkrum árum, manstu? Í fyrirtækinu ykkar."

„Humm, jú, jú."

„Fyrirgefðu að ég skuli spyrja þig, Rögnvaldur, en myndir þú segja að ég væri með andlit í laglegri kantinum?"

Spurningin kom Rögnvaldi í opna skjöldu. „Ég er ekki frá því."

„Já, er það? Það var nefnilega kona, skal ég segja þér, sem sagði við mig um daginn að ég væri bara nokkuð snotur. Fyrirgefðu að ég skuli spyrja þig svona einkennilegra spurninga en telurðu mig jafnvel vera með eitt af tíu fallegustu andlitunum á landinu?"

„Huumm!" Rögnvaldi fannst maðurinn vera farinn að færa sig helst til of mikið upp á skaptið en hann hefði þurft að ýta við honum til að komast úr sturtunni. Eiríkur sá að föður hans var farið að líða illa, sérstaklega vegna þess að fjöldi manns var í sturtu. Flestir virtust vera spenntir að sjá hvernig samtalið þróaðist.

„Sjáðu nefið á mér. Finnst þér...  finnst þér það nokkuð í lengra lagi? Heldurðu að það eyðileggi heildarbyggingu andlitsins?" Maðurinn hreyfði höfuðið til að vera viss um að Rögnvaldur gæti séð andlitið frá öllum sjónarhornum.

„Nei, það er bara ákveðinn karakter að hafa stórt nef.” Hann reyndi að láta sem sér fyndist samtalið eðlilegt í von um að maðurinn hypjaði sig.

„Já, en finnst þér það nokkuð vera lengra en í meðallagi nema þá að litlum hluta?"

„Nei, ekki svo."

„Veistu, að ég var jafnvel að spá í að sækja um vinnu á spítala því þar vinnur svo margt kvenfólk. En mér finnst ánægjulegt að heyra að þér skuli finnast ég hafa útlitið með mér. Það skiptir máli þegar maður sækir um vinnu. Það er verst að það skiptir svo litlu máli hvort maður er fljótur að hlaupa þegar maður sækir um starf á spítala en ég átti fjórða besta tímann af þrjú hundruð og fimmtíu nemendum í MH á sínum tíma. Mér finnst það mjög gott. Annars hef ég fitnað svo upp á síðkastið að ég myndi ekki treysta mér til að ná svo góðum tíma aftur. Handleggirnir er líka orðnir svo sverir. Finnst þér það ekki? Er þetta sonur þinn? Sætur strákur! Hvað heitir þú, væni?"

Eiríkur hafði klætt sig í sundskýluna þegar maðurinn hóf að láta dæluna ganga fyrir alvöru. Honum fannst óþægilegt að vera nakinn nálægt honum. Honum hitnaði smám saman í hamsi því hann vissi að pabba hans var farið að líða illa. „Af hverju ertu ekki í sundbol?"

„Sundbol?" Maðurinn leit á skýluna og síðan á Eirík. „Fyrirgefðu en erum við ekki í herra... "

„Er ekki betra að vera í sundbol en að girða skýluna upp á axlir?" Eiríkur naut þess að svara með skætingi en langaði líka að berja frá sér.

„Ég meina...  ertu viss um að þetta sé sonur þinn?” Maðurinn leit á Rögnvald. „Ég hefði aldrei trúað því að litla rúsínan, sem var stundum með þér í vinnunni, yrði svona dónaleg."

„Ert þú að tala um dónaskap?" Eiríkur gekk nær honum. „Þú er þvílíkt búinn að vera að strjúka á þér tittlinginn fyrir framan alla."

„Varstu orðinn spenntur, væni?"

Eiríkur sá rautt þegar hann heyrði orðið „væni" aftur og stjakaði illþyrmilega við manninum. Hann missti fótanna og skall með hnakkann í gólfið. Þetta gerðist svo hratt og óvænt að í nokkrar sekúndur hafði enginn rænu á að stumra yfir manninum sem steinrotaðist. Blóðið rann í stríðum straumi úr hnakka fórnarlambsins. Eiríkur gekk af vígvellinum en tók síðan sprett út í laug og synti eins og óður væri. Viljasterki og ákveðni álfurinn í Rögnvaldi tók af skarið áður en menn ruku upp til handa og fóta. Hann tók gamla vinnufélagann í fangið í þann mund sem baðverðirnir birtust. Áður en þeim lánaðist að spyrja hvað hefði gerst sagði Rögnvaldur hátt og skýrt: „Maðurinn bara steinlá á gólfinu. Bleytan á eftir að verða einhverjum að bana!" Síðan bar hann manninn inní hvíldarherbergið þar sem hlúð var að honum.

Eiríkur kafaði og kafaði og gætti þess að láta sem minnst á sér bera þegar hann kom upp til að anda. Hann bjóst við að vígbúið lögreglulið myndi umkringja laugina fyrr en varði. Mínúturnar liðu og urðu að korteri en samt reyndi enginn að handsama hann. Hann kipptist við þegar hann synti á ungan mann upp við bakkann. Sá hafði veris staddur átökin því hann brosti út í annað og spýtti vatni: "Gott hjá þér!"

Að hálftíma liðnum var Eiríkur farinn að ímynda sér að hann hefði jafnvel drepið manninn. Skömmu síðar stökk Rögnvaldur út í laugina. Hann faðmaði Eirík þegar hann var loksins búinn að hafa upp á honum og bað hann að koma.

„Er.. . er allt brjálað?"

„Hann er búinn að jafna sig!"

„En er samt ekki allt brjálað? Er löggan komin?"

„Maðurinn raknaði úr rotinu skömmu eftir að við lögðum hann á bekkinn. Annaðhvort þurrkaðist minnið burt við höggið eða þá að hann er hreinlega ekki sú manngerð sem gerir úlfalda úr mýflugu."

„Hvað með verðina?"

„Þeir standa enn í þeirri trú að hann hafi runnið í bleytunni."

„Og er gæinn farinn?" Rögnvaldur kinkaði kolli. Eiríkur ætlaði ekki að trúa því að hann kæmist upp með þetta án þess að fá svo mikið sem tiltal. Hann var reyndar fremur flóttalegur þegar hann þurrkaði sér en hann hafði aldrei verið jafn snöggur að klæða sig. Hann beið fyrir aftan pulsubarinn þegar pabbi hans kom út en þeir fengu sér sitt hvora með tómati, sinnepi og steiktum og settust síðan hljóðir inn í bíl. Þegar Eiríkur var að sötra síðasta kóksopann sagði Rögnvaldur að hann hefði verið heppinn.

„Þú hefðir getað drepið hann. Og það hefði ekki verið neitt grín!"

„Ég veit það. Ég bara þoldi ekki týpuna! Glataður gæi!”

„Menn þurfa að vera töluvert meira en glataðir til verðskulda að vera drepnir!"

„Ég veit það. Stundum þarf maður bara að fá útrás."

„Hefur þér liðið illa?"

„Nei, nei...  en samt. Þú veist."

„Mig langar til að vita það, Eiríkur."

„Æii, ég var bara að skrifa um sveitina. Hann Eirík...  manstu!" Rögnvaldur kinkaði kolli og strauk kollinn á syni sínum. Feðgarnir ræddu málin á alvarlegum nótum og Rögnvaldi fannst það mikils virði.

„Kannski verður hann bara með fimmtánda fallegasta andlitið á landinu eftir þetta!" sagði Rögnvaldur þegar hann setti bílinn í gang. Bros lék um varir hans.

„Kannski mætir hann í sundbol næst."

7. kafli

Eiríkur staldraði við fyrir utan heimili Emilíu á leið á bókasafnið. Honum létti þegar hún var hvergi sjáanleg en samt dauðlangaði hann að kynnast henni. Það var beygur í honum því hann hafði aldrei átt samskipti við blinda manneskju en innst inni vonaði hann að strákhvolpurinn hefði bara verið að skálda. Eftir nokkra umhugsun áræddi hann að ganga að húsinu í von um að hún gerði vart við sig. Garðurinn var illa hirtur og tætingslegur og nýslægjan hafði ekki verið fjarlægð það sem af var sumri. Henni hafði þó verið rakað saman að mestu. Eiríkur rölti bak við húsið og kíkti inn um glugga án þess þó að klessa andlitinu upp að rúðunni. Dökkblá gluggatjöld byrgðu honum sýn. Hann barði varlega að dyrum og beið átekta. Hann barði aftur töluvert fastar og í kjölfar þess var lítill gluggi á hæðinni fyrir ofan opnaður. „Hver er þetta?" Eiríkur kannaðist við rödd Emilíu en sá aðeins höndina sem studdi á gluggann.

„Ég heiti Eiríkur og talaði við... "

„Augnablik, ég kem niður."

Eftirvænting Eiríks leyndi sér ekki. Hann tvísté og sparkaði í tröppurnar sem voru komnar það vel til ára sinna að það molnaði úr þeim. Hann fékk hnút í magann þegar Emilía opnaði og birtist brosandi í gættinni. „Halló!"

„Eee...  ég átti bara leið fram hjá, er að fara á bókasafnið og...  eee...  vildi vita...  hvort þú værir...  ennþá bli...  blaut!" Eiríkur snarþagnaði en hann gat ekki hætt að stara í svarblá augu Emilíu.

„Já, ég er blind," sagði Emilía róleg, enda vön vandræðagangi fólks sem hitti hana í fyrsta skipti. Aldrei þessu vant var Eiríkur kjaftstopp. Hann hafði ekki hugmynd um hvað hann ætti að segja og starði á Emilíu. Hún var dökk yfirlitum og ólík öðrum stelpum sem hann hafði kynnst. „Ætlaðir þú að segja eitthvað fleira?"

„Ég vissi ekki að þú værir blind eða var að vona að þú værir ekki blind. Krakkarnir voru eitthv... " „Af hverju varstu að vona það?"

„Bara...  ég veit það ekki! Skilurðu!"

„Væri ég þá meira spennandi?"

„Hvað meinarðu?"

„Þú hefðir varla komið nema hafa einhvern áhuga á mér. Ekki ertu að selja merki!" Eiríki kom hreinskilni Emilíu á óvart og það jók á vandræðagang hans. „Ég meina ekkert með þessu. Komdu inn." Íbúðin var lítil en hringstigi var á milli hæða. „Mér finnst ágætt að vera út af fyrir mig," sagði hún þegar Eiríkur spurði hvort hún byggi ein. „Við mamma styðjum hvor aðra, enda veitir ekki af. Það er svo auðvelt að skjótast upp."

Eiríki varð hugsað til óreiðunnar í herberginu hans þegar hann sá hvað íbúð Emilíu var snyrtileg.

Rúmið var uppbúið, engar fatahrúgur sjáanlegar, hvorki tómar kókdósir né sælgætisbréf og engu líkara en hún ætti von á tignum gestum. „Ég ætlaði bara rétt að kíkja."

„Langar þig í bíó í kvöld?" Andlit Emilíu ljómaði þannig að Eiríkur svaraði strax játandi. „Ég hef ekki farið í bíó síðan ég var þrettán ára." Eiríkur velti því fyrir sér hvort blindir hefðu í raun og veru gaman af því að fara í bíó. Það var eins og Emilía gæti lesið hugsanir hans því hún sagði að þótt hún væri blind hefði hún ágætis heyrn.

„Ég hef nú aldrei farið í bíó með stelpu sem ég hef bara þekkt í rúma mínútu." Eiríkur var orðinn öruggari með sig og afslappaðri. „Þú veist ekki einu sinni hvernig ég lít út eða hvort ég sé eftirlýstur glæpamaður."

„Ég heyri á röddinni að þér er treystandi. Ég finn líka að þú ert góður strákur." Emilía fálmaði í áttina að Eiríki og greip um handlegg hans eins og til að fullvissa sig um að svo væri. „Ertu með bílpróf?"

Eirík dauðlangaði að jánka því en sagðist því miður ekki fá það fyrir en eftir hálft ár. „Hvað ertu gömul?"

„Sautján!"

„Vá! Frábært!"

„Af hverju?"

„Nei, ég meina...  ef þú gætir keyrt, skilurðu? Heyrðu, hvenær á ég að sækja þig? Já, og hvaða mynd viltu sjá?"

„Er enn verið að sýna myndina með Jodie Foster?"

„Já!”

„Ertu búinn að sjá hana?"

„Neee... ei!" Eiríkur fékk samviskubit yfir að skrökva en honum fannst ekkert tiltökumál að sjá myndina aftur.

„Frábært. Ég er viss um að hún skilur eitthvað eftir."

Eiríkur gat ekki gert sér grein fyrir því hvort það væri rétt til getið, enda fannst honum það algjört aukaatriði. „Ég þarf að drífa mig núna en ég kem klukkan hálfníu."

„Fínt! Reyndar væri betra ef þú gætir komið aðeins fyrr því ég er enginn sérstakur spretthlaupari." Emilía brosti svo breitt að hvítar tennurnar komu í ljós. Eiríkur reyndi að bægja þeirri hugsun frá sér hvernig væri að kyssa Emilíu. Hann kvaddi og sneri sér svo snöggt við að hann sá ekki að Emilía rétti honum höndina í kveðjuskyni.

---

Það var fámennt á bókasafninu, enda veðrið með besta móti. Eiríkur ætlaði ekki að staldra lengi við heldur leggjast fyrir um miðjan daginn og leyfa sólargeislunum að leika svolítið um grannan kroppinn með von um brúnni hörundslit. Honum fannst mikilsvert að líta sem best út þótt hann væri að vissu leyti að fara á „blint" stefnumót. Eiríkur hafði ekki eins góða yfirsýn yfir salinn og endranær því hann kaus að setjast fjarri súrmjólkurmanninum sem var búinn að „stimpla sig inn" eins og fyrri daginn. Hann sá Eirík þó ekki alveg í friði.

„Geturðu lánað mer sígarettu? Eiríkur hélt að hann væri að grínast.

„Hvað þarf ég að gera til að þú látir mig í friði? Vera uppi á þaki?”

„Nei, það er allt of bratt. Í guðanna bænum ekki klifra þangað. Áttu sígó?"

„Nei. Átt þú keðjusög?" Súrmjólkurmaðurinn gekk hugsi í burtu en leit við þegar hann var sestur.

Eiríkur velti því fyrir sér hvort hann langaði virkilega í bíó með Emilíu og komst að þeirri niðurstöðu að svo væri ekki. Þótt honum fyndist hún gullfalleg efaðist hann um að hann vildi láta sjá sig með henni. Ef hann rækist á bekkjarfélaga sína, eða aðra kunningja, myndi hann ekki vita hvað hann ætti að taka til bragðs eða segja.

---

Ég var bara smá patti þegar mér tókst að fá alla föðurfjölskyldunni til að hætta að kyssa mig á gamlárskvöld. Í sjálfu sér fannst mér aldrei neitt að því að óska fólki gleðilegs árs því ég apaði bara eftir öðrum. En þessir endalausu kossar fólks, sem hittist kannski ekki nema einu sinni eða tvisvar á ári, fóru hræðilega í taugarnar á mér. Þegar ég var fimm ára byrjaði ég að reka út úr mér tunguna (eins langt og ég gat) í þann mund sem ég var kysstur á gamlárskvöld. Tungan lenti í munni sumra, á kinnum annarra og einstöku sinnum stakkst hún inn í nef þeirra sem ráku andlitið upp að mér. Það var ógeðslegast. Þegar ég var búinn að ulla svona tvö ár í röð var fólk orðið skíthrætt víð að smella á mig kossi. Smám saman losnaði ég undan blautum vörum frændfólks míns. Reyndar kom það fyrir að ég óskaði stelpum gleðilegs árs með kossi ef þær voru mikið fyrir augað. Ég byrjaði reyndar ekki á því fyrr en nokkrum árum seinna.

Amma ríka heldur þessar „stórskemmtilegu" fjölskylduuppákomur, eins og ég kýs að kalla samkomur af þessu tagi, á gamlárskvöld. Einu afsakanirnar, sem duga til að losna undan þeim, er að vera annaðhvort dauður eða í fangelsi.

Amma ríka, sem er með hávaxnari konum, er rosalega voldug og mamma leggur okkur ákveðnar siðareglur áður en við heimsækjum hana. Mömmu er mikið í mun að ömmu líki vel við okkur sem er auðvitað skiljanlegt því hún er banki fjölskyldunnar. Amma sýnir vald sitt með þögninni. Ef hún steinþegir og setur í brýnnar má nánast heyra saumnál detta. Mér finnst hún geta þagað upphátt. Hún býður okkur konfekt á þriggja ára fresti og þegar hún réttir fram kassann, segir hún: „Fáðu þér einn!" Ef maður ratar ekki á rétta molann eða missir hann úr höndunum í yfirgengilegu stressi er löng bið eftir næsta tækifæri. Amma ríka er eina manneskjan, sem ég hef kynnst, sem getur kveikt á ótal kertum með sömu eldspýtunni. Ég prófaði nokkrum sinnum að halda á logandi eldspýtu eins lengi og ég þoldi en komst ekki í hálfkvisti við ömmu frekar en aðrir.

Amma ríka er stórtemplari af gamla skólanum og hundsar þá með fullkominni fyrirlitningu sem sýna það hugrekki að vera undir áhrifum áfengis í návist hennar. Þegar hún rýkur upp langar mig helst að fara heim og skríða undir sæng. Hún hefur svo sterka nærveru að maður verður að upplifa hana, hreinlega finna lyktina af henni til að fá hana beint í æð. Eftir að afi gerði pabba föðurlausan var eins og amma hefði öðlast þá lipurð sem einkenndi afa. Afi var víst mjög veðurglöggur maður (pabbi sagði líka að hann hefði verið kvenglöggur), undi sér aldrei betur en í glaða sólskini. Þess vegna þótti fjölskyldunni sárt að það skyldi hellirigna þegar hann féll frá.

Amma er ekki eina persónan í pabba ætt sem er í öllum regnbogans litum. Yngsti sonur hennar hefur haldið upp heiðri ættarinnar á íþróttasviðinu og virðist engu máli skipta hvers konar skó hann reimar á sig. Hann slær nánast undantekningalaust í gegn. Í versta falli vantar herslumuninn og þá stendur ekki á afsökununum. Við höfum ekki undan að óska honum til hamingju. Þar sem ég er enginn sérstakur áhugamaður um afrek hans legg ég í vana minn að óska honum til hamingju þegar ég hitti hann, svona til vonar og vara. Mamma segir að það sé honum svo mikils virði. Pabbi segir að Sigurjón (íþróttamaðurinn) hafi verið svo áhugasamur um íþróttir á sínum yngri árum að hann hafi aldrei farið boltalaus í skólann. Eina vikuna rakti hann körfubolta á leiðinni, þá næstu hélt hann fótbolta á lofti og gætti þess að gera ekki upp á milli vinstri og hægri fótar. Hann tók sömuleiðis upp á því annað slagið sem unglingur að hoppa um til að styrkja fæturna. Það er engin furða að maðurinn skyldi ná inn á íþróttasíðurnar. Þegar hann datt út úr fótboltaliðinu, eftir að hafa sankað að sér þúsund gullverðlaunapeningum (að eigin sögn), sneri hann sér að öðrum íþróttagreinum með sama árangri. Aðeins einu sinni hefur ákafi Sigurjóns á íþróttasviðinu næstum komið honum undir græna torfu. Þá gleymdi hann sér við að tefla við innfædda á einum heitasta degi ársins í Grikklandi. Skáksnilldin steig honum til höfuðs þar sem hann flatmagaði á gamalli trébryggju og lagði hvern snillinginn á fætur öðrum. Þegar bakið á Sigurjóni var nánast orðið að brunarúst þurfti að leiða hann upp á hótelherbergi. Vinir hans skiptust á að smyrja eldrautt hörundið með hreinni eplajógúrt á meðan íþróttakappinn engdist um í óráði. Í flugvélinni á leið til Íslands sprungu vatnsbelgirnir, sem höfðu myndast á bakinu, og volgur vessinn lak niður eftir mjóbakinu ofan í nærbuxurnar.

Sumir vilja meina að ég hafi mikið sjálfsálit en eftir að hafa rætt við, eða öllu heldur hlustað á, Sigurjón ár eftir ár er ég nokkuð sannfærður um að hann hafi fundið upp sjálfsálitið.

Íþróttagarpurinn er ekki eini föðurbróðir minn sem hefur alla burði til að komast í Heimsmetabók Guinnes. Logi tekur líka flestum öðrum fram. Sumir sögðu að hann hefði lesið yfir sig í Háskólanum. Hann náði þó að ljúka lögfræðináminu eftir að hafa, aðeins einu sinni, hlaupið nakinn um skólalóðina. Meðferðin, sem hann hlaut í kjölfar þess, skilaði undraverðum árangri. Kannski var læknirinn, sem stjórnaði meðferðinni, sá sami og tók botnlangann úr mömmu því Logi varð yfir sig óánægður með launin sem hann fékk að loknu námi. Hann hélt því til Noregs og lærði tannlækningar. Hann kláraði skólann með stæl án þess að berhátta sig á almannafæri og það lofaði góðu um framhaldið.

Eftir þriggja ára framhaldsnám í Kanada, í skurðaðgerðum á gómum, kom hann heim með umboð fyrir sokkabuxur sem hann gat ekki markaðssett vegna peningaleysis. Amma ríka harðneitaði að henda fleiri seðlum í gæjann sem þvertók fyrir að starfa sem tannlæknir. Hún skaffaði honum reyndar húsnæði þegar hann var farinn að halla sér ískyggilega mikið að flöskunni. Þegar síðast fréttist stefndi hann á nám í guðfræði, kominn vel á fimmtugsaldurinn.

Pabbi á tvo aðra bræður sem verða að teljast til venjulegra manna og eina systirin, hún Fríða, virðist hafa sloppið heil frá því að alast upp með fimm fjölbreyttum bræðrum. Hún virðist reyndar hafa haldið til eldhúsinu því hún er vel yfir hundrað kíló en það telst varla til tíðinda. Fríða frænka tekur yfirleitt mjög háværa afstöðu til flestra mála. Hún er fljót að æsa sig upp sem hún má alls ekki því hún fær blóðnasir við minnstu áreynslu. Henni er reyndar alveg sama því hún segist þrífast á heitum og ástríðufullum umræðum (kannski af því að hún er piparmey) og er því yfirleitt með risavaxna vasaklúta við höndina. Ég spurði Fríðu einu sinni í einlægni af hverju hún væri svona feit og hún svaraði stolt: „Ég er svo mikill fíkill að þegar ég hætti að drekka, reykja og elska varð ég hreinlega að finna mér eitthvað annað. Núna borða ég bara." Ég hef aðeins einu sinni séð Fríðu hrasa og þar sem engir fullorðnir voru nærstaddir varð hún að liggja þar sem hún datt.

Það er óþarfi að hafa fleiri orð um föðursystkini mín, sem ég komst í svo nána snertingu við á síðustu klukkutímum hvers ár. Þegar þau hittust, ásamt öllum börnunum, hófst sannkölluð flugeldasýning. (Við hefðum getað sparað okkur stórfé.) Ég man ekki eftir að hafa orðið mér oft til skammar í boðunum hjá ömmu ríku. Skömmu eftir að ég ákvað að gerast rithófundur stóð ég reyndar upp þegar mér fannst umræðurnar vera orðnar tilgangslausar og spurði hátt og snjallt hvort fólk gæti ekki valið merkilegra umræðuefni!

---

Eiríkur var ekki kominn langt frá bókasafninu þegar hann sá fram undan sér stelpuna sem hann hafði átt svo einkennileg samskipti við í lessalnum. Hún var greinilega á leiðinni þangað en þegar stutt var í að þau mættust gætti Eiríkur að buxnaklaufinni. „Ertu búinn í dag?" Stelpan virtist vera fegin að sjá hann og var þá eins komið með báðum.

„Já, það er algjört rugl að hanga inni á safni í þessu veðri."

„Það er líklega rétt."

„Hvar er gæinn?" Eiríkur var ekkert að fara í kringum hlutina, hafði ekki áhuga á að dásama veðrið fram eftir degi.

„Sá sem var með mér um daginn?"

„Þessi hallærislegi sem var með bíllyklana í kjaftinum?"

„Æii, við erum eiginlega hætt saman." Stelpan hagræddi töskunni á bakinu og leit ákveðin á Eirík.

„Ég skil það vel."

„Ertu að flýta þér? Eigum við kannski að kíkja á kaffihús?" Eiríkur hefði ekki getað komist betur að orði. „Ég heiti Friðbjörg," hún rétti fram höndina. „Eiríkur Eiríkur."

„Ekki þó tvisvar?"

„Jú!"

„Vá...  fyndið!"

„Finnst þér það? Mér finnst það einmitt svo spes!"

„Stamaði presturinn?"

„Það er von að þú spyrjir. Mamma og pabbi gátu ekki komið sér saman um í höfuðið á hvorum afanum þau ættu að skíra mig þannig að ég hef þurft að burðast með bæði nöfnin."

„Vá...  samt ógeðslega fyndið! Ertu á föstu?" „Ekki akkúrat núna!"

„Sagði hún þér upp?" Eiríkur hafði hitt jafnoka sinn hvað varðaði fróðleiksfýsn því hann komst varla að með spurningar.

„Nei, ég vildi bara vera á lausu í sumar...  á meðan ég er að skrifa bókina?" Eiríkur virtist lengjast um nokkra sentímetra af monti. Hann var reiðubúinn að svara enn frekari spurningum.

„Hvernig bók ertu að skrifa? Ertu rithöfundur eða hvað?"

„Ég er eiginlega búinn að vera rithöfundur frá því ég var ellefu og... " Eiríkur fékk ekki tækifæri til að ljúka formálanum.

„Vá...  fyndið! Ekkert smá bráðþroska!"

„Ég ákvað að skrifa ævisögu mína til að æfa mig fyrir fyrstu skáldsöguna."

Friðbjörg staðnæmdist og leit með undrunarsvip á hann. „Sjálfsævisögu? Ertu að skrifa hana á bókasafninu?"

„Ég er að raða því saman sem ég er búinn að vera punkta hjá mér í mörg ár."

„Fyndið! Samt frumlegt!" Hún gekk af stað. „Það er kannski best að bíða með að kynnast þér þangað til þú ert búinn með bókina?"

„Allt, sem þú segir, kann að vera notað gegn þér," sagði Eiríkur tilgerðarlega og brosti. Hann bætti því við að ef þau lentu í einhverjum ævintýrum á kaffihúsinu væri líklegt að það fengi að fljóta með í bókinni.

„Vá...  spennandi! Geturðu ekki logið endalaust í bókinni?"

„Það kemur engum við."

,Blessaður vertu. Ég held að flestar ævisögur séu lygasögur."

„Kannski að sumu leyti."

„Heldurðu að einhver karl geti munað hvað hann var að gera fyrir áttatíu árum?"

„Kannski telur hann sig muna það."

„Já, og setur grobb í öll göt. Grobbað í götin, ævisaga Jóa Jóns er komin út."

Umræðuefni Eiríks og Friðbjargar á kaffihúsinu snerist um allt milli himins og jarðar og þau spurðu hvort annað spjörunum úr. Hann kunni vel við léttleikann, sem einkenndi hana, og það var ekki verra að hún skyldi vera löguleg í vextinum. „Ættum við kannski að fara í bíó í kvöld?" Spurning Friðbjargar kom í kjölfar frásagnar Eiríks af þeim rithöfundum sem hann hafði mest dálæti á.

„Já, já. .jú, jú!” Eiríkur hikstaði örlítið og varð hugsað til Emilíu. Bíóferð með henni varð að bíða betri tíma. „Á hvaða mynd?"

„Það er víst ein æðisleg í Bíóborginni, einhver svona...  ástarmynd. Þú veist."

„Einhver vælumynd?"

„Nei, það er fullt af flottum leikurum, sko. Vinkona mín er búin að sjá hana!"

8. kafli

Eftirvæntingin leyndi sér ekki á andliti Emilíu þegar móðir hennar var að mála hana. „Þú verður að vera kyrr ef ég að ná að ljúka mér af."

„Já, en ég hlakka svo til."

„Ekki láta hann komast upp með að káfa á þér?" „Mamma! Hann er ekkert svoleiðis."

„Þú veist það, Emilía, að maður á aldrei að treysta ókunnugum. Og þá meina ég ALDREI."

„Mamma, við erum á Íslandi." Emilía gerði sér fulla grein fyrir umhyggju móður sinnar. Hún hafði aldrei farið út fyrir hússins dyr án þess að hafa fengið vel valin orð í veganesti. „Kannski vil ég láta káfa á mér!" Kímnin kraumaði í Emilíu þrátt fyrir alvörugefni móður hennar.

„Þetta er ekkert til að gantast með, Emilía. Og ég vil ekki að þú komir seint heim."

Emilía var búin að hafa sig til skömmu fyrir klukkan átta og spurði móður sína oftsinnis hvort klæðnaðurinn væri viðeigandi. Hún var í svörtu, fremur þröngu, skósíðu pilsi, dökkbrúnum uppháum skóm, ljósri skyrtu og svarbláum jakka sem móðir hennar hafði hannað og saumað. „Ef eitthvað er þá ertu of glæsileg, Emilía mín." Hún strauk axlir dóttur sinnar og kippti í vasalokin. Emilíu fannst hálftíminn aldrei ætla að líða og þótt hún væri kvíðin leið henni vel. Ótal margt fór um hugann og hún hafði á tilfinningunni að Eiríkur myndi reynast henni sannur vinur og sýna henni þolinmæði og traust. Henni hafði sjaldnast skjátlast um fólk miðað við þá tilfinningu sem hún fékk við fyrstu kynni. Þeir vinir, sem Emilía hafði eignast skólanum í gegnum tíðina, höfðu orðið að kunningjum þegar unglingsaldurinn færðist yfir og þess vegna urðu einverustundir hennar í kjallaranum stöðugt fleiri. Móðir hennar var sjúklingur og hún hafði því takmarkaðan félagsskap af henni.

Á slaginu hálfníu stóð hún uppí áttunda sinn og fullvissaði sig um að hún gleymdi engu. Hún kallaði til móður sinnar að hún ætlaði að bíða úti, kvaddi og gekk sæl útí blíðviðrið. Leiðina frá dyrunum að girðingunni þekkti hún eins og lófann á sér, enda garðurinn helsta tenging hennar við lífið undir berum himni. Gamli maðurinn, sem bjó á efstu hæðinni, var sömuleiðis á leið út en hann gaf sér tíma til að spjalla svolitla stund. Skömmu eftir að hann fór sína leið heyrði Emilía að nágranni hennar gekk eftir gangstéttinni og hún heilsaði honum að fyrra bragði. Nágrannar Emilíu gerðu sér oft leik að því að draga að kasta á hana kveðju til að sannreyna það sem hún hefði sagt að hún þekkti fólk yfirleitt á fótatakinu. Hún átti það til, þegar hún var búin að heilsa, að spyrja hvort viðkomandi hefði verið að fá sér nýja skó. Fólki þótti notalegt að vita af Emilíu í garðinum og það var alveg hending ef það gaf sér ekki tíma til að spjalla við hana. Krakkarnir í götunni fóru stundum með henni í gönguferðir og skiptust á um að leiða hana. Það kom líka fyrir að þau særðu hana með því að uppnefna hana og stríða henni. Yfirleitt voru það þó alltaf sömu krakkarnir sem gerðu það.

Emilía varð áhyggjufull þegar ekkert bólaði á Eiríki. Þegar sýnt var að hann myndi ekki koma var hún viss um að eitthvað alvarlegt hefði komið upp á. Í fyrstu varð hún niðurlút vegna þess að hún hafði hlakkað svo mikið til en henni fannst ósanngjarnt gagnvart Eiríki að vera sár og leið ef hann hefði orðið fyrir óhappi.

Mamma hennar opnaði gluggann þegar klukkan var orðin níu en Emilía hafði sest á stólinn í garðinum. „Hann kemur varla úr þessu!"

„Það hlýtur eitthvað að hafa komið fyrir hann."

„Eða...  hann hefur ekki getað efnt loforðið. Ég hef margoft sagt að fáum sé treystandi á þessum síðustu og verstu tímum." Emilía svaraði engu. „Komdu inn og skiptu um föt svo þessi krumpist ekki að óþörfu!"

„Mamma, mig langar að vera í þeim aðeins lengur. Gerðu það!" Emilía fór úr skónum og jakkanum og dæsti vonsvikin. Hún setti spólu í segulbandstækið og hafði rétt lagt aftur augun þegar lúðrablástur, leikir og söngur, með tilheyrandi gleðilátum frá 17. júní, tók að óma.

---

Eiríkur hafði ekkert sérstaklega gaman af myndinni og tilgerðarlegt flissið í Friðbjörgu fór í hans fínustu taugar. Hún hafði mikla þörf fyrir að láta sem flesta taka eftir sér og þótt Eiríkur væri að vissu leyti sama marki brenndur höfðu þau ólíkan hátt á í þeim efnum. Friðbjörg sagðist hafa gleymt veskinu og því lenti á Eiríki að blæða. Hann hafði aldrei fyrr farið í bíó með stelpu sem virtist ekki hafa fengið að borða í marga daga og í ofanálag smjattaði hún meira en góðu hófi gegndi. Þótt þau næðu ekki saman andlega á fyrsta degi var Eiríkur ákveðinn í að útiloka ekkert því strákur á hans aldri, með ofvirka hormóna, gat með engu móti látið líkamsvöxt Friðbjargar fram hjá sér fara!

Þau tóku strætó heim til Friðbjargar og létu vel hvort að öðru, þó ekki þannig að bílstjórinn þyrfti að stilla spegillinn. Eiríki fannst notalegt að finna fyrir líkama Friðbjargar og hún naut þess að skynja ákafa hans. Þau fóru í sleik í strætóskýlinu og gátu varla beðið eftir að komast afsíðis. Eiríkur reyndi að halda á henni síðustu metrana að heimili hennar en honum fórst það ekki vel úr hendi.

Ástaratlot þeirra hlutu snöggan endi á lóðinni þegar þrír strákar stukku út úr bíl sem hafði verið lagt skammt frá. Fyrrum kærasti Friðbjargar fór fyrir þremenningunum og þau voru varla hætt faðmlögunum þegar hann stjakaði svo harkalega við Eiríki að Eiríkur datt í grasið. Eiríkur var rétt byrjaður að þylja upp helstu blótsyrðin, sem hann kunni, þegar strákurinn urraði á Friðbjörgu. „Ertu að sleikja þetta skítseiði? Djöfuls mella geturðu verið!" Eiríkur var snöggur að standa upp en skynsemin sagði honum að hafa hægt um sig því hann hafði bara kynnst karate í hasarblöðum.

„Þú getur sjálfur verið mella!" öskraði Friðbjörg og reyndi að slá til stráksins. „Ég fer í bíó þegar mér sýnist og með þeim sem sýna mér áhuga. Ekki nenntir þú að fara. Þú varst svo u... u... upppteki...  i...  iinn." Hún skældi röddina og starði hvössum augum á hann.

„Voruð þið ekki hætt sama... ?"

„Halt þú kjafti! Það er enginn að tala við þig!" Eiríkur var öskraður í kaf, enda virtist stráknum vera mikið niðri fyrir. Hann sagði félögum sínum að hypja sig inní bíl og gerði sig líklegan til að leiða Friðbjörgu afsíðis. Hún sneri upp á sig og leit á Eirík sem stóð eins og þvara. „Ókei, Friðbjörg! Fyrirgefðu!" Stráknum lá hátt rómur og hann fór ekki dult með fyrirgefninguna og smjaðrið. Friðbjörgu leiddist ekki að láta slást um sig og smám saman virtist stráknum takast að vinna hana á sitt band. „Ef þú kemur ekki núna er þetta búið, Friðbjörg. Ég meina það! Þú getur ekki látið sjá þig með fimmtán ára fífli sem er... !"

„Sextán, montrassgat," greip Eiríkur ósjálfrátt fram í en honum fannst nóg komið af niðurlægingu. Þegar hann sá fram á að Friðbjörg myndi enda í örmum óvinarins varð hann fyrri til að þakka fyrir kvöldið. Hann var sár en ákvað samt að láta sem sér stæði á sama. „Greyið mitt farðu með þessu fífli áður en hann byrjar að grenja í grasið!" Strákurinn gerði sig líkegan til að hjóla í Eirík en Friðbjörg öskraði enn einu sinni á hann. Hún sagðist mundu fara með honum ef hann léti Eirík í friði.

„Þú vilt líklega frekar fá'ða fljótlega heldur en missa tennurnar," sagði Eiríkur um leið og hann hörfaði lítillega. Hann og Friðbjörg horfðust í augu. Ástareldurinn var kulnaður en Friðbjörg sagði ekki orð þegar hún lét leiða sig á brott. Henni hafði tekist ætlunarverk sitt, að gera kærastann afbrýðisaman og sýna honum að það væru fleiri fiskar í sjónum. Það, sem sat í henni eftir atburði kvöldsins, var hversu vel henni hafði líkað við Eirík. Hún sá þess vegna hálft í hvoru eftir að hafa farið svona illa með hann.

Eríkur stakk höndunum í vasana og fór aftur yfir rulluna með blótsyrðunum sem hann mundi svo vel í augnablikinu. „Djíí, maður," sagði hann svo við sjálfan sig. „Tvö þúsund kall í ekki neitt." Hann þrumaði í hálfs lítra kókdollu sem varð á vegi hans en hefði betur látið það ógert því hún var óupptekin og höggið því töluvert. Dollan snarbeyglaðist og Eiríkur haltraði áfram. Hann var ekki í skapi til að bíða eftir strætó og þegar töffararnir þrír og Friðbjörg þeystu fram hjá á nýbónuðum smábílnum og þeyttu bílflautuna rak hann löngutangir beggja handa beint upp í loftið. Tæplega klukkutíma gangur var í Vesturbæinn og Eiríkur lét ekki á sig fá þótt kókdollan hefði aukið blóðstreymið verulega nokkrum tám og þar með dregið úr gönguhraðanum. Það var komið undir miðnætti og sólroðinn himinninn kynti undir iðrunarkennd hans. Honum varð hugsað til Emilíu. Hvort hann ætti að líta við. Þótt hann væri orðinn lúinn eftir gönguferðina og átökin ákvað hann að aðgæta hvort Emilía væri sofnuð.

Hann reyndi að láta lítið fara fyrir sér þegar hann skaust á bak við húsið. Hann barði þéttingsfast að dyrum en leit síðan flóttalega í kringum sig. Honum létti að sjá að gluggarnir á hæðunum voru lokaðir og að ekki var ljós í nærliggjandi húsum. Hann beið í mínútu áður en hann gerði aðra tilraun til að vekja Emilíu. Skömmu síðar bankaði hann á herbergisgluggann hennar en í kjölfar þess flýtti hann sér aftur að hurðinni og hlustaði. Brúnin á honum léttist þegar hann heyrði umgang og skömmu síðar spurði Emilía veikri röddu hver þetta væri.

„Þetta er ég, Eiríkur Eiríkur. Mig langar að tala aðeins við þig."

„Bíddu ég ætla í slopp." Emilía var komin inn í svefnherbergi þegar hún áttaði sig á því að hún var enn fullklædd. Hún lagði lófana upp að andlitinu á meðan það rifjaðist upp fyrir henni hvers vegna hún hefði ekki verið undir sæng. Hún opnaði í hálfa gátt, sem Eiríkur tók sem ótvíræð skilaboð um að hún vildi ekki hleypa honum inn, og hallaði sér upp að veggnum. „Hvað er klukkan eiginlega?"

„Hún er eitt. Ég varð bara að... "

„Eitt um nótt! Ég er alveg snarringluð. Hvað ertu að gera?" Emilía átti erfitt með að orða hugsanir sínar og var þurr í munninum.

„Mamma og pabbi trylltust þegar ég ætlaði að fara að sækja þig því ég var víst búinn að lofa að passa. Ekkert smá fúlt en ég vildi ekki fara að sofa. Varstu sofnuð?"

„Greinilega," muldraði Emilía.

„En þú ert enn í fötunum."

„Ég hlýt að hafa dottið út af. Mig dreymdi svo rosal... "

„Má ég koma inn?" Eiríkur var nógu einlægur til að Emilía opnaði upp á gátt.

„Ég hélt að þú hefðir kannski lent í slysi." Emilía renndi hendinni í gegnum hárið og gætti síðan að því hvort skyrtan og pilsið væru ekki í réttum skorðum. „Mér fannst svo skrýtið að þú skyldir ekki koma."

„Já, þetta var ógeðslega fúlt. Enda rauk ég út þegar mamma og pabbi komu heim og sagðist ætla í langan göngutúr." Eiríkur leit skömmustulegur undan. „Þeim virtist alveg standa á sama eins og alltaf þegar ég æsi mig. Má ég kveikja?" Þótt nóttin væri björt smaug hún ekki nema að litlu leyti fram hjá dökkum gardínunum. Emilía lét kalda vatnið renna í eldhúsinu og spurði hvort Eiríkur vildi vatnsglas. Hann jánkaði því og þegar hún rétti honum glasið endurtók hann spurninguna. Emilíu kom næturheimsóknin verulega á óvart en hún var engu að síður glöð.

„Vilt þú ekki prófa að kynnast mínum heimi aðeins?" Emilía spurði meira í gríni en alvöru. „Annars er nú ekki svo dimmt hjá mér."

„Ég sé þokkalega en má ég draga frá svo ég sjái þig aðeins betur? Bara pínulítið?"

„Ég fæ aldrei að sjá þig."

„Þú ert heppin því ég er ljótur en þú ert falleg!” Eiríkur tók bros hennar sem samþykki og þegar sumarnóttin hafði slegist í hópinn settust þau í sófann. Emilía dró fæturna að sér, greip utan um þær og hvíldi hökuna á hnjánum. Eiríkur naut þess að virða hana fyrir sér í þögninni og hristi höfuðið yfir því hvers konar asni hann hefði verið að fara með Friðbjörgu í bíó. „Falleg föt," sagði hann þegar hann hafði komið sér makindalega fyrir.

„Eru þau ekki krumpuð? Ég fæ að heyra það hjá mömmu ef þau eru krumpuð. Ég bara steinsofnaði. Viltu hlusta á eitthvað?"

„Nei, þetta er fínt! Má ég fara úr jakkanum?" Eiríkur stakk hendinni í vasann um leið og hann stóð upp og fann bíómiðana. Hann kuðlaði þeim saman í flýti og leit á Emilíu. Síðan stakk hann þeim á sig. Emilía spurði hvort hann ætti mörg systkini og síðan fræddi Eiríkur hana um fjölskylduna og nánasta skyldfólk. Hann kryddaði vel og Emilía skemmti sér konunglega. Hann talaði mikið um drauma sína og hvað á daga hans hefði drifið. Hann talaði um metnað sinn sem rithöfundur og klykkti út með því að hann væri kominn vel á veg með ævisögu sína. Emilía átti bágt með að trúa því en þegar Eiríkur sannfærði hana um að svo væri fannst henni það mjög athyglivert. Þegar hún heyrði hins vegar að hann ætlaði engum að hlífa í bókinni, ekkert að draga undan, hvarf aðdáun hennar að mestu leyti.

„Þú getur ekki sagt hvað sem er um fólkið þitt, Eiríkur. Allra síst í bók."

„Þetta verður ævisaga. Þú veist að fólk vill bara lesa það sem er krassandi?”

„Já, en þú ferð ekki að gera lítið úr foreldrum þínum og... "

„Ég segi bara sannleikann." Það kom Eiríki á óvart hvað Emilía var mótfallin áformum hans.

„Ertu kominn með útgefanda?"

„Nei, ekki ennþá. En... "

„Sem betur fer. Maður á aldrei að særa aðra, Eiríkur. Þú átt ekki að reyna að upphefja þig á kostnað annarra. Ég held þú áttir þig ekki á því hvað það getur haft í för með sér. Á hvaða leið ertu?"

„En bókin getur kannski opnað ýmsar leiðir. Skilurðu? Og hún er ekkert gróf. Á ég ekki bara að lesa hana fyrir þig áður en ég skila henni af mér?"

„Lofarðu því?"

„Ef þú nennir að hlusta? Annars vill útgefandinn kannski breyta einhverju. Það er að segja ef ég finn... þú veist." Eiríkur var farinn að draga úr því, sem hann var að fást við, til að breyta um umræðuefni. Eftir skamma stund tókst það og þá gerði hann sér grein fyrir því hann hafði ekki spurt hana neins, einungis blaðrað um sjálfan sig.

„Viltu meira vatn?" Emilía stóð upp þegar Eiríkur spurði um fjölskyldu hennar og beið eftir því að hann rétti henni glasið. Hún svaraði engu en velti fyrir sér hvað hún ætti að segja. Hún kom sér makindalega fyrir að nýju, saup vatnið og Eiríkur sá að hún var dálítið myrk á svipinn.

„Ég er þýsk," sagði hún lágmælt og fór með fingurna í gegnum hárið. „Við mamma fluttum til Íslands þegar ég var tæplega sex ára." Hún þagði um stund og tíndi saman minningabrotin sem skutu upp kollinum hvert af öðru. Mamma fékk taugaáfall þegar hún gekk með mig og líkaminn var á góðri leið með að afneita mér. Ég fæddist mörgum vikum fyrir tímann. Læknarnir sögðu að ég væri lifandi kraftaverk en þeim tókst ekki að bjarga sjóninni. Emilía tók sér málhvíld og beit lauslega í neðri vörina. Hún neri saman lófunum.

„Hvað gerðist?" Eiríkur sat dolfallinn í sófanum en dró síðan fæturna að sér og hagræddi sér þannig að hann sæti andspænis Emilíu.

„Mamma var að passa systursyni sína og ákvað að fara í tívolí. Roland var þá fimm ára en Franz þriggja. Garðurinn var troðfullur af fólki og mikið um biðraðir. Þau létu það ekki aftra sér, enda vildi mamma allt fyrir strákana gera. Á leiðinni úr garðinum gleymdi hún sér við að horfa á einn stærsta rússíbana heims. Þegar hún leit síðan í kringum sig var Roland horfinn. Það vildi svo einkennilega til að um leið og hún áttaði sig á því komu fullorðin hjón aðvífandi og spurðu hvort hún væri að leita að ljóshærðum strák í grænni peysu. Þegar mamma kinkaði angistarfull kolli sögðust hjónin hafa séð tvo menn bera hann í burtu. Og bættu strax við að þau skyldu líta eftir yngri stráknum á meðan mamma færi á eftir hinum. Hún þáði það vitanlega með þökkum og hljóp umhugsunarlaust af stað. Hún var ekki í nokkru jafnvægi til að leita skipulega og eyddi þar dýrmætum tíma. Þegar það hvarflaði loksins að henni að leita eftir aðstoð var það um seinan. Eftirlitsmennirnir sögðust ætla að loka öllum útgönguleiðum nema einni þar sem þeir hugðust standa vakt með mömmu. Þegar þau ætluðu að sækja Franz var hann hvergi sjáanlegur. Það leið yfir mömmu þegar henni varð ljóst að fullorðna fólkið hefði líklega verið í vitorði með ræningjunum. Hún var flutt í skyndi á sjúkrahús og ég var tekin með keisaraskurði skömmu síðar.

Lögreglan auglýsti strax eftir strákunum en fékk fáar vísbendingar. Mamma mátti ekki við áfallinu því hún hefur alltaf verið frekar heilsutæp. Og ekki bætti úr skák þegar henni var sagt að ekki væri hægt að bjarga sjón minni. Foreldrar Rolands og Franz gerðu það sem þeir gátu til að hughreysta mömmu."

Eiríkur náði ekki að henda reiður á hugsunum sínum eða segja nokkurn skapaðan hlut. Hann starði bara á Emilíu og fannst hann loga að innan. Hann langaði að faðma hana en teygði sig í annan fót hennar og strauk henni um ökklann.

„Það var ekki fyrr en eftir rúma viku að strákarnir fundust. Myndir af þeim birtust í flestum fjölmiðlum í Þýskalandi og það var ung stúlka sem sagðist hafa séð Roland leiddan inn í hús. Það amaði ekkert að þeim en þeir voru frelsinu fegnir. Mér skilst að þeir, sem stóðu að ráninu, hafi selt líffæri út um allan heim í mörg ár."

Eiríkur hafði engan hemil á spurningunum sem skutu upp kollinum. „Af hverju... ? Hvar er pabbi þinn? Hvernig fáið þið peninga?"

„Það hefur bjargað okkur að foreldrar mömmu voru ríkir og það, sem mamma erfði, hefur enst vel. Mamma náði aldrei fullu heilsu eftir þetta áfall.

Eiríkur þagði en Emilía spurði hvort hún mætti færa sig yfir til hans. Þegar Eiríkur var búinn að láta fara betur um sig hallaði hún sér upp að honum.

„Það er ilmvatnslykt af þér,” sagði Emilía og sneri höfðinu eins og til að kanna viðbrögð Eiríks.

„Það er ósköp eðlilegt því allt sem mamma snertir angar af ilmvatni. En það er góð lykt af þér." Hann meinti það sem hann sagði.

„Takk."

Eiríkur naut þess að finna fyrir líkama Emilíu. „Hvaða ilmvatn notarðu?"

„Það er leyndarmál," hvíslaði hún og klóraði með vísifingri í hönd Eiríks.

„Hvað varð um pabba þinn, Emilía?"

„Ó, elsku pabbi," sagði hún lágt og andvarpaði. „Hann var mér svo góður og umhyggjusamur og æskuminningarnar eru flestar tengdar honum á einhvern hátt. Ég var fimm ára þegar mamma og pabbi tóku sumarhús á leigu til að halda upp á afmælið hans. Hann var þrjátíu og fimm ára. Þarna var sumarhúsaþyrping, allir bústaðirnir fullir af fólki og ég man hvað mér fannst gaman að leika mér við krakkana. Þeir leiddu mig um svæðið en það eina, sem við áttum að varast, var breið og straumhörð á. Á bökkum hennar var víst traust girðing sem ég hafði reyndar ekki hugmynd um.

Nokkrir krakkar stálust stundum að ánni og köstuðu steinum í hana.

Dag einn kom lítill strákur hlaupandi að húsinu okkar og hrópaði dauðskelkaður að ég hefði dottið í ána. Pabbi var kominn að ánni áður en mamma áttaði sig. Þegar hann sá mig hvergi í ánni hljóp hann niður með henni og skömmu síðar henti hann sér út í. Hann hefur líklega reiknað með að ég myndi fljóta þangað og ætlað að freista þess að bjarga mér. Mamma kallaði strax á hjálp og allir nærstaddir hentust á eftir henni því hún hafði séð hvert pabbi hljóp. Ég hafði ekki hugmynd um hvað um var að vera og fylgdi skaranum af einskærri forvitni með því að halda í pilsfald leiksystur minnar. Þegar ég byrjaði skyndilega að öskra áttaði mamma sig á að ég hafði aldrei verið í hættu. Pabbi flaut hratt niður eftir ánni. Hann fannst mörgum klukkutímum síðar. Ákafi hans að bjarga mér varð honum að bana.

Litli strákurinn hafði bara ætlað að gera smá grikk en honum varð svo brugðið þegar hann sá hver viðbrögð fólks urðu að hann gat með engu móti komið því til skila að hann hefði verið að skrökva. Ég hitti strákinn aldrei eftir þetta en mér verður oft hugsað til hans og ég finn til með honum því hann hlýtur að líða fyrir það sem hann gerði. Mér finnst svo einkennilegt hversu vel ég man eftir þessum degi. Ég man hvernig ég var klædd, hvernig ég lék mér, hvernig veðrið var og næstum því hvað ég hugsaði. Atburðir dagsins birtast mér oft fyrirvaralaust eins og myndir á ofsahraða. Mamma gat ekki hugsað sér að búa í Þýskalandi eftir að pabbi dó. Hún vildi komast burt. Þess vegna höfum við verið hér í tólf ár.

9. kafli

Eiríkur vaknaði í nýrri en kunnuglegri veröld daginn eftir að hann ræddi fram eftir nóttu við Emilíu. Honum fannst eins og stundin með henni væri einkennilegur draumur sem ætti að vera að baki þegar hann leit nýjan dag. Veröld Emilíu olli honum sársauka og fyllti hann öryggisleysi sem ruglaði tilfinningar hans. Þar sem þau sátu í dimmri stofunni hafði hann fundið verulega til með henni og verið reiðubúinn að kasta öllu frá sér til að geta verið með henni. Honum fannst hann geta berað tilfinningar sínar í myrkrinu þar sem enginn sá andlit hans eða skynjaði hvernig honum leið. Þegar hann var hins vegar kominn í sitt venjulega og örugga umhverfi, með foreldrana sér við hlið, Brynku systur á þönum og Brjánsa síkátan út um allt, langaði hann til að gleyma veröld Emilíu. Hann varð óttasleginn þegar hann hugsaði til þess veruleika sem hún lifði í og langaði ekki lengur að eignast hlutdeild í honum.

Hugarangur Eiríks olli því að hann hafði ekki samband við Emilíu í nokkra daga. Honum varð ekkert ágengt með skrifin og lét ýmislegt pirra sig, jafnvel þótt hann væri í þeirri veröld sem hann taldi henta sér best. Hann vissi ekki hvort það væri samviskubit, sem væri að angra hann, eða áhyggjur af framtíðinni og jafnvel hugsanlegum örlögum Emilíu. Kannski átti hann erfitt með að sætta sig við þær tilfinningar sem hann bar til hennar.

Þegar Eiríkur frétti að Hreinn Bolli væri loksins kominn heim eftir rúmlega mánaðar ferðalag um meginland Evrópu léttist á honum brúnin. „Eru þau komin úr heimsreisunni?" Sigurdís var önnum kafin við eldamennskuna sem henni fórst yfirleitt vel úr hendi.

„Þau voru bara að rúnta um í Evrópu, mamma. Kallast það heimsreisa? Þau tóku meira að segja bílinn með sér. Ég held að þau hafi nú farið í þessa ferð til að reyna að bjarga hjónabandinu. Og ná sambandi við Hreinsa og Mjöll." Eirík grunaði að vini hans hefði tæplega þótt gaman í ferðalaginu.

„Hver er að reyna að bjarga hjónabandi?" Rögnvaldur birtist í eldhúsinu með Brjánsa á bakinu. „Það er ekki verið að láta vita að það sé kominn matur!"

„Það er makalaust hvað sumt fólk getur verið hamingjusamt þótt það virðist ekki eiga krónu með gati. Jóna í Betlehem er til dæmis nánast alltaf syngjandi kát þótt hún sé tötralega klædd."

„Sigurdís mín! Fólk getur ekki keypt sér hamingju. Það er alveg á hreinu." Rögnvald grunaði að hún væri að gera að gamni sínu.

„Nei, en Jónu hefur tekist að betla nánast allt af tengdaforeldrum sínum og hún lítur alltaf út eins og hún sé nýbúin að fá'ða. Þetta er ekki sanngjarnt." Það var engu líkara en gamli, góði botnlanginn hefði verið græddur í Sigurdísi. „Eiríkur minn, nennirðu ekki að taka plastflöskurnar með þér út í búð á leiðinni til Hreins. Ég er að spá í að taka til í kompunni á eftir."

„Ekki á ég bíl. Ég nenni ekki að dröslast með þetta eins og einhver krypplingur."

„Þú veist að ég læt ekki sjá mig troða þessum dollum í einhvern ómerkilegan sjálfssala. Fyrr lægi ég dauð. Röggi, elskan, þú skýst kannski með þetta á eftir? Við getum alltaf notað klinkið."

„Þú lætur vitanlega ekki sjá þig með dósir frekar en að fara í strætó." Eiríkur stóðst ekki þá freistingu að gera grín að móður sinni. „Ég gæfi milljón fyrir að sjá þig fara tvo hringi með leið fjögur. Þú kæmist í fréttirnar: Ein fegursta, en jafnframt snobbaðasta frú þessa heims, Sigurdís Eiríksdóttir, sást í leið fjögur um miðbik dags en þetta var í fyrsta skipti sem hún sá sér fært að ferðast með almenningsvagni." Eiríkur talaði í gegnum tímarit sem hann hafði rúllað upp á svo það lítist lúðri til að ná fram réttum áhrifum. „Hún var í ljósgrænum Armani jakka, brúnum Sahara buxum og... "

„Max Mara," leiðrétti Sigurdís og bankaði í höfuðið á Eiríki með sleifinni. Rögnvaldur skemmti sér konunglega en Brjánsi virtist vera orðinn ringlaður á baki föður síns. „Farðu að drífa þig út, drengur. Það mætti halda að þú værir ástfanginn."

„Þú ert ekkert skárri. Það hafa greinilega fleiri en Jóna í Betlehem fengi'ða nýlega."

Þegar Eiríkur komst á kynþroskaaldurinn sá hann foreldra sína fyrir sér í nýju ljósi. Þótt hann hefði oft heyrt þau njóta ásta átti hann samt erfitt með að ímynda sér föður sinn í samförum. Kannski var það vaxtarlaginu, útlitinu eða framkomu föður hans að kenna. Hann gat hins vegar vel séð móður sína fyrir sér sem kynveru þótt hann hefði ekkert verið að velta því sérstaklega fyrir sér.

Þegar Eiríkur kom óvænt heim einn daginn átti hann erindi niður í þvottahús. Aldrei þessu vant var hann óvenju hljóður. Þegar hann var í þann mund að rífa upp hurðina, heyrði hann stunur og blástur og hann hélt að hann hefði farið herbergjavillt. Hann lagði betur við hlustir og kíkti síðan í gegnum skráargatið til að sannfærast um að ekki væri um ofheyrn að ræða. Við auga hans blöstu taktfastar hreyfingar loðins afturenda og annar fótleggur móður hans, hálfber. Hljóðin, sem fylgdu með, voru þess eðlis að ljóst var að þau hjón voru ekki að deila um hvort þeirra átti að hengja upp úr vélinni eða troða í þurrkarann! Á þessu augnabliki áttaði Eiríkur sig á auknu notagildi þvottavélarinnar.

---

Móðir Hreins Bolla gaf sig út fyrir að vera spákona og auglýsti stundum í DV að hún spáði í spil og bolla og strekkti dúka. Hún ákvað að taka enga áhættu með einkasoninn og skírði hann því Hrein Bolla. Hún vildi ekkert kusk í lífsbolla hans, eins og hún hafði víst orðað það svo skemmtilega í skírninni. Annars kölluðu bekkjarfélagar hans og vinir hann aldrei annað en Hreinsa eða Mömmu. Síðari nafngiftin kom til vegna ofurumhyggju hans og „móðureðlis" sem varð honum svo eðlislægt strax á unga aldri. Fallegur, var rétta orðið yfir hann, bæði hvað útlit og innræti snerti, og hann var heimsmeistari í að þegja yfir leyndarmálum. Hreinn Bolli og Eiríkur voru ólíkir að flestu leyti. Þeir bökkuðu hvor annan upp þegar það átti við án þess að flíka því sérstaklega hvað þeir kunnu helst að meta í fari hvors annars. Hreinn var frekar stuttfættur og þurfti oft að hlaupa tvö, þrjú skref aukalega til að halda í við Eirík. Hann átti líka stundum í öndunarerfiðleikum sem komu reyndar ekki í ljós nema þegar honum var mikið niðri fyrir og hann tjáði sig hratt á skömmum tíma. Þá dóu orðin oft út á vörum hans og við lá að hann blánaði af súrefnisskorti. Talkennsla og öndunaræfingar í nokkra daga hefðu leyst hann frá þessari pínu.

Eiríki var vel kunnugt um áfengisvandamál móður Hreins en Hreinn var oft mjög langt niðri af þeim sökum. Mjöll, systir hans, sem var þremur árum yngri, var öllu léttlyndari en bróðir hennar og tók vandamálið ekki eins nærri sér.

Eiríkur var aðeins örfáar mínútur að skokka yfir til Hreins og vonaðist til að sér yrði boðið upp á sælgæti úr Fríhöfninni. „Hæ, er Hreinsi heima?" Mamma Hreins stóð í dyrunum og af útlitinu að dæma var hún langt komin með tollinn.

„Just að moment. Come inside."

Eiríkur strauk sér yfir andlitið og tuldraði í barm sér þegar mamma Hreins fór inn. „Hæ," sagði hann síðan þegar Hreinn birtist í dyragættinni, þreytulegur að sjá. „Djíí, maður, ég var búinn að gleyma því að það væri laugardagur. Þið eruð eins og einhver grínfjölskylda."

„I know, man," sagði Hreinn fúll á svip. „Heldurðu að ég þoli þetta eitthvað frekar en þú?" hvíslaði hann síðan eftir að hafa lokað forstofuhurðinni. Pabbi Hreins var prófessor í ensku og tók upp á því þremur árum áður að skipa öllum í fjölskyldunni að tala eingöngu ensku á laugardögum til að bæta málnotkunina og auka orðaforðann. Hreinn reyndi því yfirleitt að vera að heiman á laugardögum. Pabbi hans kom fram í forstofuna þegar strákarnir voru að pískra.

„Good morning, Eric Eric. How are we this beautiful morning?"

„I don't know about you but...  ég fita mig ógeðslega vel. Maybe me and your wonderful son, Clean Cup, grillum einhverjar fíraðar gellur í dag. Do you have some Mackintosh, brother?" Það var einhver ólga innra með Eiríki sem gerði það að verkum að hann sleppti gjörsamlega fram af sér beislinu. Hann hafði reyndar aldrei sýnt mömmu og pabba Hreins neina sérstaka háttvísi og í lengstu lög reynt að forðast náin samskipti við þau. Hreinn stóð upp við spegilinn og tísti á meðan augu föður hans urðu sífellt stærri. „Sorry, I was just joking," sagði Eiríkur síðan með afsökunarsvip þegar hann áttaði sig á alvörugefni prófessorsins. „But I was not joking about the Mackintosh!"

Strákarnir skokkuðu útí sólskinið og tylltu sér í rólur sem voru skammt frá. Eiríkur þurfti næstum því að toga ferðasöguna upp úr vini sínum og það kom á daginn að hann hafði ekki notið ferðarinnar. Það virtist hafa verið meira kappsmál hjá prófessornum að komast til sem flestra landa og borga en að njóta hvers augnabliks fyrir sig og dvelja lengur á hverjum stað. Þau gistu yfirleitt á lélegum farfuglaheimilum sem Hreini fannst ekki siðmenntuðu fólki bjóðandi. Hann sagði að þau hefðu ekið um 15.000 kílómetra á þessum eina mánuði og að í þau skipti, sem hann hefði ekki legið meðvitundarlítill af hita og loftleysi í aftursætinu, hefði hann verið með martröð innan um ógeðsleg skordýr. Það var helst að prófessorinn hefði stoppað þegar börnin þurftu að pissa eða gerðu sér upp ógleði. Hreini fannst Evrópulöndin sem sagt lítt spennandi, séð út um bílrúðu á druslu, á eitt hundrað kílómetra hraða.

Eiríkur sagði Hreini Bolla frá því sem á daga hans hafði drifið og treysti honum fyrir sínum helgustu hugrenningum. Hreinn hlustaði af miklum áhuga og hristi höfuðið annað slagið þegar dramatíkin var hvað mest í frásögninni.

„Þú ert annaðhvort ástfanginn eða dauðskelkaður," sagði Hreinn þegar Eiríkur hafði lokið sér af. „Ég man ekki eftir að þér hafi verið svona mikið niðri fyrir áður. Ég hlakka til að hitta þessa Emilíu.“

10. kafli

„Hreinsi!"

„Já."

„Hæ." Eiríkur lá á stofugólfinu með fæturna uppi

í sófa. Hann teygði tyggjóið með annarri hendinni

en hélt á símanum í hinni.

„Hæ."

„Hvað ertu að gera?"

„Bora í nefið."

„Er pabbi þinn ekki á ráðstefnu?"

„Jú."

„Og mamma þín fyrir norðan."

„Já."

„En Mjöll?"

„Hún fór með henni. Af hverju spyrðu?"

Eiríkur geiflaði sig. „Bara...  ég var að spá...  þó

veist. Hvað ætlarðu að gera í kvöld?"

„Ég veit það ekki. En þú?"

„Eigum við að fara á rúntinn?"

„Rúntinn? Með hverjum?"

Eiríkur þagði um stund. „Engum...  bara við."

„Hvað meinarðu?" Hreinn hallaði sér fram í

stólnum.

„Fór mamma þín nokkuð á bílnum?"

„Nei, þú veist að hún vill ekki...  . Bíddu, hvað meinarðu? Taka mömmu... , þú ferð ekki að stela bílnum hennar mömmu.”

„Hreinsi...  það er enginn að tala um a... "

„Ekki að ræða það."

„Hreinsi...  slakaðu á. Það er enginn að tala um að stela bílnum, Hreinsi. Hættu að bora í nefið. Lyklarnir eru á sínum stað. Bíllinn á planinu. Þú kemur með og...  Er það að stela, ha?"

„Láttu þig ekki dreyma um að ég fari að stela bílnum." Hreinn stóð upp. „Pabbi drepur mig. Og mamma kyrkir mig."

„Ég er bara að tala um smá stund. Come on! Nokkra tíma."

„Eiríkur! Ekki aftur." Hreinn gekk um ganginn. „Það munaði engu síðast og... "

„Það var samt spennandi. Ha?"

„Já, já, en...  þú veist...  ég verð drepinn."

„Hreinsi, slakaðu aðeins á. Klukkan ellefu er orðið þokkalega dimmt. Stutt í Bláa lónið. Við vitum hvar við komust inn. Þú sagðist vilja kynnast Emilíu. Fullt tungl. Fínn mórall. Hvað viltu hafa það betra? Það vantar ekkert."

„Nema ökuskírteini." Hreinn settist og klóraði sér á enninu. „Hvenær kemurðu?"

„Jjjjeeeesssssss! I love you, Clean boy!

„Ég kála þér ef þú klessir á. Og líka ef þú ferð upp fyrir níutíu. Ertu búinn að tala við Emilíu? Þú veist við getum lent í fangelsi."

„Emilíu finnst þetta örugglega spennandi. Ég skýst til hennar og segi henni frá þessu."

„Þú skalt ekki láta þig dreyma um að hún vilji fara með okkur.”

---

Emilía lokaði hurðinni varlega. Hún var með hnút í maganum af spenningi og læddist á eftir Eiríki. Hreinn lét fara lítið fyrir sér í aftursætinu og var stöðugt á varðbergi. Hann sá löggu á hverju horni, enda fullur iðrunar. Eiríkur kynnti Emilíu og Hrein og aðstoðaði hana síðan við að koma sér fyrir. Mazdan var komin vel til ára sinna, sjálfsskipt og kraftlítil. „Þú manst...  ekki upp fyrir níutíu!"

„Engar áhyggjur, Hreinsi. Druslan kemst ekki hraðar."

„Sem betur fer."

„Mér finnst þið frábærir." Emilía iðaði í skinninu, skælbrosandi.

„Mömmu finnst það örugglega líka." Hreinn potaði í öxlina á Eiríki.

„Sjáið þið ekki fyrirsögnina í blöðunum á morgun." Eiríkur greip til sinna leikrænu tilburða. „Þrjú á flótta. Sagan endalausa. Lögreglan heldur áfram æðisgengnum eltingaleik við... "

„Góði besti!"

„Þið eruð ágætir, báðir tveir." Emilía hallaði sér aftur og lét hugann reika.

Öruggt aksturslag Eiríks skilaði þeim klakklaust í Bláa lónið undir miðnætti. Þau skildu bílinn eftir utan alfaraleiðar og reyndu að láta fara sem minnst fyrir sér. Tunglið skartaði sínu fegursta og málaði nóttina bláa. Eiríkur sleppti aldrei hendinni af Emilíu. „Hérna er gatið." Hreinn var fyrstur að girðingunni.

„Er örugglega enginn hérna?" Emilía vildi hafa vaðið fyrir neðan sig.

„Það var lokað klukkan tíu þannig að við ættum að vera ein."

„En ef við erum ekki ein?" Hjartsláttur Hreins var farinn að aukast.

„Hey, kids! Öll ævintýri enda vel." Eiríkur leit í kringum sig. „Hreinsi, bíddu hérna. Ég ætla með Emilíu bak við. Drífum okkur svo ofan í." Hann lýsti öllu fyrir Emilíu og sagðist mundu bíða á meðan hún færi í sundbolinn.

„Ekki fara frá mér, Eiríkur." Emilía var treg til að sleppa á honum hendinni. „Eru engar útisturtur?"

„Jú, hérna við hliðina. Við skulum bara fara beint ofan í."

„Bíddu eftir mér!"

„Ég verð hjá Hreinsa á meðan þú ferð úr."

„Ég er ekki spéhrædd. Farðu bara úr hjá mér." „Nú...  en...  Allt í lagi. Ég er heldur ekki spé

hræddur." Eiríkur hikaði. „Allavega ekki núna."

„Skrýtið." Emilía brosti. Andardráttur Eiríks

breyttist þegar hann horfði á Emilíu hátta sig.

Hann gleymdi sér og horfði dolfallinn á hana." „Enga störu."

„Við hverju bjóstu?" Eiríkur kyngdi og rétti Emilíu sundbolinn. „Ég var að vona að þú hefðir gleymt sundbolnum."

„Þið þurfið varla að vera í sundskýlum."

„Nei, auðvitað ekki.” Eiríkur fór úr skýlunni í snarheitum og naut frelsisins. Hann vildi þó síður láta Hrein sjá sig strax. „Fljót áður en það líður yfir mig."

„Bíddu!"

Hreinn lét fara vel um sig og fylgdist hissa með Eiríki og Emilíu tipla á tánum að lóninu. „Þú mátt ekkert fara ein. Botninn er mjög varasamur." Eiríkur vildi síður sleppa takinu á Emilíu.

„Er Hreinn kominn ofan í?" Emilía dæsti þegar hún fann fyrir volgu vatninu.

„Ég er hérna."

„Mig langar til að koma við hann."

„Hreinsa?" Eiríkur staðnæmdist.

„Já, þá get ég séð hann betur fyrir mér." Hreinn svamlaði til Emilíu.

„Ekki vildurðu káfa á mér þegar ég hitti þig fyrst."

Emilía svaraði ekki en strauk andlit Hreins sem brosti sínu breiðasta. „Ertu alltaf svona?" Emilía brosti líka.

„Þú getur ímyndað þér hvernig ég er þegar ég er ekki að stelast." Hreinn var eins og tunglið. Naut sín til fullnustu.

„Af hverju er svona gaman að gera það sem má ekki?" Eiríkur reyndi að láta sig fljóta.

„Eftir hálft ár þurfum við ekki lengur að stela

Og svo er líka ágætt að koma hingað að degi til." „Ég kem örugglega aftur," sagði Emilía. „Þetta er meiriháttar."

Eftir tæpan klukkutíma fannst Hreini nóg komið og skellti sér í sturtu. Emilía fór að dæmi hans. Hún smeygði sér úr sundbolnum og greip síðan í Eirík. „Komdu!" Eiríkur hikaði, enda var honum brugðið.

„Með þér?" spurði hann lágt. Emilía svaraði ekki en dró hann undir sturtuna. Eiríkur fann svo sterkt fyrir hjartanu þegar Emilía snerti hann. „En ef... " Hún sussaði á hann og hallaði sér upp að honum. Þau nutu þess að finna hvort fyrir öðru og stóðu svo þétt saman að vatnið komst ekki á milli þeirra. Emilía hélt þéttingsfast utan um hann til að byrja með en síðan byrjaði hún að strjúka á honum bakið. Hún renndi fingrunum upp eftir mjóhryggnum, yfir axlirnar og snerti andlitið. Eiríkur kipptist til þegar hún strauk geirvörturnar og brjóstkassann. Þau létu vel hvort að öðru við undirleik vatnsins. Þegar Eiríkur var búinn að skrúfa fyrir vatnið stóðu þau kyrr drykklanga stund. Hann seildist í handklæðið og þurrkaði henni.

„Ég hélt að þið hefðuð drukknað í sturtunni." Hreinsi sat óþolinmóður í sandinum.

„Við festumst." Þau brostu og skriðu í gegnum gatið á girðingunni.

„Eigum við að taka einn rúnt í Grindavík?" Eiríkur leit á Hrein.

„Núna?"

„En ekki hvenær?"

„Klukkan er að verða hálftvö." Hreini fannst eiginlega nóg komið.

„Við verðum enga stund. Er þér sama, Emilía?" „Ég er ekki syfjuð."

Eiríki fannst svo gaman að keyra að hann varð að fá eins mikið út úr því og hann mögulega gat. Hann gætti þess að vekja engar grunsemdir og ók löturhægt þegar hann kom til Grindavíkur. Eftir stuttan rúnt keyptu þau sælgæti og gos í nætursölunni og Eiríkur lagði bílnum við bryggjuna. „Ég er að sálast úr hungri," sagði Hreinn og fyllti munninn af súkkulaði. Emilía og Eiríkur gerðu slíkt hið sama.

„Þetta er toppurinn." Eiríkur var himinlifandi.

„Frábært," sagði Emilía.

Skyndilega kom fát á Eirík og hann rann niður í sætinu. „Djíí, maður. Löggan er líka á rúntinum." Hreinn fölnaði og Emilíu dauðbrá.

„Við verðum að fela okkur." Hreinn fékk fyrstur málið. Hann og Eiríkur töluðu hvor í kapp við annan án þess að finna skynsamlega lausn.

„Þeir keyra örugglega fram hjá okkur eftir smá stund." Eiríkur leit á Emilíu.

„Förum bara. Það getur enginn bannað okkur að vera úti að aka. Þeir vita ekkert." Hreinn reyndi að róa sig. „Startaðu bílnum allavega svo við séum ekki grunsamleg."

„Skiptu um sæti." Emilía rétti Hreinsa gosið og greip í Eirík. „Fljótur. Þeir sleppa mér miklu frekar en þér."

„Já, en... " Eiríkur leit gapandi á Emilíu. „Hvað ætlar þú... "

„Fljótur bara." Emilía losaði bílbeltið. „Ég sit bara undir stýri þar til þeir fara." Eiríkur snaraði sér út en var logandi hræddur. Hreinn vissi ekki hvað hann átti að gera af sér því núna fyrst sá hann fyrirsagnirnar fyrir sér.

„Ég verð drepinn, Eiríkur. Við hefðum alveg getað sloppið."

Emilía greip um stýrið og dró djúpt andann. Eiríkur startaði bílnum en Hreini var orðið óglatt. Lögreglubifreiðin renndi upp að hlið þeirra eftir skamma stund og hávaxinn lögregluþjónn steig út. Emilía skrúfaði niður rúðuna þegar Eiríkur gaf henni merki. „Góða kvöldið." Maðurinn beygði sig og leit inn í bílinn.

„Góða kvöldið." Eiríkur hafði orð fyrir þeim og kreisti fram bros.

„Hvaðan komið þið?"

„Reykjavík. Við erum eiginlega bara á rúntinum." Eiríkur var óöruggur.

„Hver á bílinn?"

„Mamma hennar." Eiríkur sá strax að hann hafði gert mistök með því að benda á Emilíu. Lögregluþjónninn færði sig nær og lyktaði lymskulega.

„Hvað eruð þið með?"

„Bara kók...  og smá súkkulaði." Hreini fannst sér bera skylda til að blanda sér í umræðuna. „Eruð þið líka á rúntinum?"

„Það má kannski segja það." Maðurinn leit á Hrein.

„Er langt síðan þú fékkst bílpróf?" Hann leit á Emilíu.

„Núna í vor," sagði Eiríkur hraðmæltur. „Hún er ári eldri en við, þú veist." Hann var orðinn þurr í munninum. „Þessar stelpur eru alltaf eldri, þú veist." Hreini leist ekkert á þessa athugasemd vinar síns og sneri sér undan.

„Ætlarðu að leyfa mér að sjá skírteinið, góða."

„Hún er örugglega ekki með... " Eiríkur var orðinn yfirmáta stressaður.

„Ert þú mállaus eða hvað?" Löggunni leist greinilega ekki á málæði Eiríks og leit á Emilíu.

„Nei, ég er blind." Emilía brosti en Eiríkur féll næstum í yfirlið. Lögreglan starði um stund á Emilíu og af svip hans að dæmi virtist hann kunna vel við kímnigáfu hennar. „Eiríkur, réttu mér veskið." Hún hélt andlitinu býsna vel. „Það er í hanskahólfinu."

Eiríkur rótaði með látum í hólfinu. „Ég sé það ekki."

„Ég trúi ekki að ég hafi gleymt því." Emilía spurði Hrein hvort það væri aftur í. En þrátt fyrir ítarlega leit fannst skírteinið ekki. „Ekki í fyrsta skipti." Emilía dæsti og krosslagði hendurnar.

„Ertu ekki með nein persónuskilríki?" Maðurinn tók upp litla bók. „Gefðu mér upp nafn og heimilisfang til vonar og vara. Og skráðan eiganda bílsins." Eiríkur botnaði setninguna fyrir Emilíu þegar hún var búin að segja til nafns. „Þú heyrir frá okkur ef þetta stenst ekki. Aktu svo varlega í bæinn."

„Þakka þér kærlega fyrir." Eiríkur var enn í sjokki. Hann hafði séð fram á að hann hefði ekki fengið bílpróf fyrr en um tvítugt ef þau hefðu verið tekin. Lögregluþjónninn settist upp í bílinn en gerði sig ekki líklegan til að aka í burtu. Eiríkur veifaði honum og sagði síðan að Emilía yrði að aka af stað.

„Ertu vitlaus, maður!" Hreinn átti bágt með að halda aftur af sér.

„Það er svo auðvelt af því að bílinn er sjálfskiptur." Eiríkur útskýrði óðamála hvað Emilía ætti að gera. Síðan setti hann í gír og bíllinn spólaði af stað. „Ekki svona fast, Emilía. Slepptu bensíngjöfinni." Hún snarhemlaði og Hreinsi hvarf niður á milli sætanna. Eiríkur hélt með annarri hendinni í stýrið og sagði Emilíu að hún mætti bara rétt snerta pedalann. Þau óku löturhægt af stað og Emilía ljómaði.

„Þetta er frábært."

„Stígðu aðeins fastar svo lögguna gruni ekkert." Hreinn huldi andlitið í höndum sér en Eiríkur stýrði fagmannlega. „Það er eins gott að við lendum ekki á rauðu ljósi." Þegar þau voru komin rétt út fyrir bæjarmörkin höfðu þau sætaskipti og Eiríkur öskraði upp yfir sig af gleði. „Hvað sagði ég? Öll ævintýri enda vel."

„Þú átt enn eftir að keyra fjörutíu kílómetra. Bíddu með stríðsöskrið." Hreinn var farinn að anda léttar því þau virtust óhult. „Hvernig datt þér í hug að segja að þú værir blind, Emilía?"

„Ekki fer ég að ljúga að löggunni."

Ferðin til Reykjavíkur gekk eins og í sögu. Emilía þakkaði þeim fyrir sína bestu kvöldstund langan tíma og sagðist ætla að taka bílpróf sem fyrst. „Ég tala við þig fljótlega," sagði Eríkur þegar hann þakkaði sömuleiðis fyrir sig.

„Aldrei aftur, Eiríkur. Aldrei!" Hreini var fúlasta alvara. „Samþykkt?"

„Auðvitað. Ég verð hvort sem er kominn með bílpróf þegar pabbi þinn fer næst á ráðstefnu."

11. kafli

Ég hef ekki gert upp við mig hvort atburðirnir, sem áttu sér stað í skíðaferðalaginu í vetur, fái að fljóta með í bókinni, enda mun ég seint fyrirgefa Stjána svikahrappi. Það er alveg á hreinu að ég borga honum ekki þúsundkallinn, sem ég skulda honum, fyrr en hann hefur afhent mér spóluna. Stjáni er með dúndrandi kvikmyndadellu og þótt mér leiðist að þurfa að hæla honum á hann örugglega eftir að ná langt á því sviði. Hann hefur þegar búið til margar stuttmyndir sem hafa vakið töluverða athygli, ekki eingöngu í skólanum heldur líka meðal þeirra sem telja sig hafa vit á kvikmyndagerð.

Stjáni handlék upptökuvélina af fagmennsku strax í rútunni, enda hafði hann lofað að gera stutta heimildarmynd um ferðina. Hann lét mörg okkar kynna hvað væri í vændum með skemmtilegum setningum og gætti þess að ná sem flestum á mynd. Reyndar var hópurinn í tveimur rútum, samtals um sjötíu manns, þannig að Stjáni þurfti að skipta um rútu á miðri leið.

Veðrið þessa helgi var eins og best verður á kosið, glaðasólskin og svartalogn. Að kvöldi fyrsta dagsins kallaði Helgi á mig, Hreinsa, Gísla og Stjána (við höfum töluvert haldið hópinn í vetur) og sagðist vera með geggjaða hugmynd.

„Strákar, þið verðið að prófa þetta." Af svip Helga að dæma áttum við von á því að hann væri að fara að lýsa fyrstu kynlífsreynslu sinni en það var öðru nær. „Þetta er klikkað?"

„Hvað?" öskruðum við á hann í kór.

„Að vera nakinn á skíðum." Hann virtist hafa fengið einhverja útrás við að hafa loksins náð að koma þessu út úr sér. Við litum hver á annan og höfðum satt best að segja heyrt ýmislegt heimskulegra. „Þvílíkt frelsi. Þetta er eins og...  að...  eins og...  að... "

„Vera nakinn á skíðum," botnaði Stjáni gáfulega.

„Eins og að henda sér út úr flugvél." Samlíkingin leit út fyrir að vera spennandi. „Auðvitað í fallhlíf. Ég prófaði þetta í fyrravetur og nothing can best that feeling."

„Not even sex?" Gísli var sneggstur að kveikja sem kom reyndar ekki á óvart. Hann var yfirleitt með töluvert hærri meðaleinkunn en við hinir.

„Almost nothing, vildi ég meina." Á meðan Helgi beið eftir undirtektum varð hann á svipinn eins og gutti sem var nýbúinn að grátbiðja mömmu sína um peninga fyrir sleikjó. „Come on, guys!"

„Ég er til," sagði ég nánast umhugsunarlaust. Hinir fylgdu í kjölfarið og þar með var ákveðið að stinga af upp úr hádeginu daginn eftir og láta nakið holdið njóta sín á fleygiferð niður snævi þakta brekku. Helgi var þegar búinn að finna heppilegan stað.

Stjáni heltist strax úr lestinni því hann var með óþolandi magapínu, eins og hann orðaði það sjálfur. Við fjórmenningarnir héldum því í átt að „frelsisdalnum" með skíðin á bakinu eftir að hafa stytt okkur leið með lyftunni. Hópnum hafði reyndar verið uppálagt að halda sig nærri lyftunni en við vorum of miklir töffarar til að fylgja slíkum fyrirmælum. Fjölmargir tóku ekki skíðin með í ferðalagið heldur flatmöguðu í sólskininu og hlustuðu á dúndrandi tónlist. Palli töffari kallaði á eftir okkur, þegar við vorum þann mund að stinga af, og spurði hvort það væri fundur hjá Bakkabræðrum. Kannski má segja að hann'hafi <hitt naglann á höfuðið.

Við þurftum ekki að ganga nema í um tuttugu mínútur til að komast á leiðarenda. Við vorum dálítið sveittir eftir gönguna og það var stórkostleg tilfinning að kasta af sér fötunum í steikjandi sólskini þótt hitastigið hafi varla verið nema nokkrar gráður — í forsælu. Til allrar hamingju var, enginn okkar með myndavél því við vorum hrikalega hallærislegir á skíðum og í skíðaskóm einum fata (ef föt skyldi kalla). Helgi hafði ekki logið neinu um tilfinninguna því hún var vægast sagt stórkostleg. Ég tók litla áhættu í brekkunni því ég vildi síður detta og eiga á hættu að skrapa afar viðkvæma líkamshluta.

Okkur kom saman um að þetta væri toppurinn á tilverunni en við ætluðum aldrei að komast upp brekkuna aftur. Gísli, sem var ekki beint heimsmeistari á skíðum (hvað á skautum), var svo hallærislegur þegar hann reyndi að ganga útskeifur upp brekkuna að við áttum í erfiðleikum með að halda okkur uppistandandi því við hlógum svo rosalega. Það var sama hvað við sögðum, við gjörsamlega grenjuðum. Helgi var heppinn að vera allsber því hann hefði örugglega mígið brækurnar.

Við fórum nokkrar ferðir, sem voru hver annarri skemmtilegri. Gísli var sá eini, sem fékk snjó upp rassinn, því hann þurfti auðvitað að reyna að leika hetju. Við áttum ekki orð til að lýsa upplifuninni fyrir Stjána en hann var búinn að ná sér af magapínunni þegar við komum til baka. Hann sagðist bara eiga þetta inni. Við gátum auðvitað ekki þagað yfir þessu, enda á þeim aldri sem er mikilsvert að monta sig. Fæstir trúðu því hins vegar að við hefðum þorað að skíða kviknaktir svo skammt frá öllum skaranum.

Töluverður spenningur var fyrir kvikmyndasýningunni á sunnudagskvöldinu því Stjáni hafði lofað að sýna brot af því besta. Hann hafði haft snör handtök, enda mikið í mun að sýna snilli sína, klippt það frá sem hefði getað rýrt álit okkar á fagmennsku hans. Upp úr ellefu tilkynnti hann að allt væri klappað og klárt. Ekkert okkar bjóst við tímamóta heimildarmynd, enda mundu fæstir eftir að Stjáni hefði verið að mynda þar sem mesta fjörið var. Hann kvað sér hljóðs áður en hann bað um að ljósin yrðu slökkt.

„Samþykkja allir að sýningin verði ekki stöðvuð, sama hvað birtist á tjaldinu?" Einkennilegt skvaldur varð í salnum, enda fannst flestum spurning Stjána hallærisleg. Sumir reyndu að rifja upp hvort þeir hefðu misst eitthvað út úr sér, sem hefði getað móðgað kennarana, eða verið í sleik við óheppilegan aðila á óheppilegum tíma. Mér datt helst í hug að Stjáni hefði náð myndum at einhverjum a klósettinu eða í keliríi. Og ég bjó mig undir að hlæja mig máttlausan á kostnað annarra.

„Auðvitað máttu sýna allt," sagði Biggi kennari sem hlakkaði til að sjá hversu frumlegur Stjáni hefði verið í myndavali. Allir tóku undir þetta með Bigga. Hann var einn virtasti kennari skólans, skólastjóri framtíðarinnar. Þegar hljóðið, sem fylgdi myndinni, var óskýrt lýsti Stjáni því sem var að gerast. Honum fórst það svo vel úr hendi að stöku hiáturkviður heyrðust í hópnum. Öllum fannst spennandi að sjá sjálfa sig á tjaldinu, hvort sem það var í rútunni, á skíðum eða við matarborðið. Það er svo einkennilegt að þótt maður sé ekki alltaf áfjáður í að láta taka af sér myndir (lifandi eða ljósmynd), bíður maður alltaf spenntur eftir að sjá sjálfan sig í myndaalbúmi eða á sýningu sem þessari. Mannskepnan er svo mótsagnarkennd að það er alveg með ólíkindum.

„Ó guð, ég er svo hallærisleg," öskraði Tóta og faldi sig í fangi vinkonu sinnar. Áþekkar athugasemdir heyrðust víða. „Djíí...  maður, ekki þetta!"

Allt í einu byrjaði Stjáni að sýna frá gönguferð sem hann hafði farið í einn síns liðs og héldu flestir að hann væri á einhverju egóflippi. „Núna er ég staddur í fögrum dal að reyna að losna við ógeðslega magapínu sem var að gera út af við mig í gær, milli klukkan hálfeitt og tólf þrjátíu. Snjórinn er yndislega mjúkur." Stjáni talaði skældum rómi og ekkert okkar skildi baun í bala fyrr en hann hélt áfram að tala. „Sögusagnir herma að helstu „perrar" bæjarins komi alla þessa vegalengd til að fá útrás fyrir sjúklegar og ósiðsamlegar hvatir sem fullþroska karlmönnum eru varla sæmandi."

Ég fann að ég varð eins og eldhnöttur í framan og leit á Hreinsa sem var líka útlits eins og hann hefði orðið fyrir miklum áföllum á skömmum tíma. „Ég trúi þessu ekki," sagði ég við sjálfan mig en þó svo hátt að Hreinsi, Helgi og Gísli heyrðu vel í mér. „Ég trúi þessu ekki. Helvítis svikahrappurinn!"

„Hvað?" stundi Helgi utangátta eins og hálfviti og hallaði sér upp að mér.

„Ekkert!" sagði ég stundarhátt þannig að margir sussuðu á mig. „Horfðu bara, Helgi minn. Stjáni er að fara að sýna Mjallhvít og dvergana fjóra." Hann yppti öxlum en eftir nokkrar sekúndur greip hann fyrir andlitið.

Stjáni var í essinu sínu og á tjaldinu blasti dalurinn við í allri sinni dýrð. „Eins og þið sjáið - varla - virðumst við hafa dottið í lukkupottinn í dag. Ég fæ ekki betur séð en að nokkrir hortittir hafi skriðið hingað í aprílblíðunni og séu núna að reyna að fá fullnægingu við að renna sér allsnaktir og á ógnarhraða niður snævi þakta hlíðina. Gott ef þeir eru ekki að keppast við að verða fyrstir til að fá'ða. Þvílíkur suddi. Hvers konar uppeldi fengu þessir drengir? Núna skulum við nota aðdráttarlinsuna til að sjá hvort einhver þeirra sé kominn með hár - á bringuna."Í þann mund sem aðdráttarlinsan var að vinna sig hægt og sígandi að nöktum líkömum okkar stóð ég upp og öskraði: „Ég drep þig á eftir, Stjáni. Viltu gjöra svo vel að stoppa þetta!"

Hann ýtti á pásutakkann og leit brosandi á mig.

„Þetta er bara smá grín, félagi.” Allir púuðu á mig, enda spenningurinn orðinn rosalegur. „Hver vill ekki sjá fallega kroppa á skíðum?"

Biggi kennari stóð upp og minnti á samþykktina fyrir sýninguna og sagði að hún yrði ekki stöðvuð. „Við verðum öll að geta tekið gríni, Eiríkur minn, Skárra væri það nú. Það er óþarfi að vera með viðkvæmni þessum þrönga hópi."

„Þrönga hópi?" öskraði ég. „Kallarðu þetta þröngan hóp?"

„Eiríkur, slakaðu á!" Stjáni horfði biðjandi á mig. „Þú þarft ekki að skammast þín fyrir neitt."

„Nema að hafa fæðst.." Sem betur fer heyrði ég ekki hver átti þetta innskot.

Ég settist þegar ég sá að mér myndi ekki takast að hafa hemil á Stjána og vonaðist bara til að ég tæki mig vel út á mynd. Ég bölvaði í hljóði yfir því að hafa ekki stundað lyftingar frá fæðingu og sömuleiðis sökum þess að kuldi skuli gera það að verkum að typpið á manni verður næstum ósýnilegt (á mynd)."

Stjáni hélt áfram að pína okkur. „Eins og glöggt má sjá eru þetta strákar í yngri kantinum, svokallaðir unghommar, en þeim er helst trúandi til að reyna að upplifa sem flest á kynlífssviðinu." Stjáni þurfti ekki að hafa fleiri orð því myndmálið var sterkara. Hann var með óþolandi sterka aðdráttarlinsu sem gerði okkur að algjörum hálfvitum í brekkunni. Sumar stelpur höfðu reyndar á orði að víð værum algjör krútt.

„Ég víssi ekki að þið hefðuð farið í lýtaaðgerð." Linda var sú fyndna.

„Hvað meinarðu?” Helgi var alltaf jafn gáfaður.

„Ég sé engar pyyyyy... I...  sur."

„Bjúgu, fífl." Helgi reyndi enn að bjarga heiðri okkar Við hinir höfðum vit á að þegja.

Að allri hlutdrægni slepptri var sýningin í rauninni drepfyndin þótt það hafi verið hræðilega sárt að sitji undir henni. Hreinsi var niðurbrotinn í heila víku en ég reyndi að láta mér þetta í léttu rúmi liggja. Talaði um hugrekki, djörfung, uppfinningasemi, tilraun, náttúru. dýrkun og rannsóknarskíðamennsku. Sumir tóku mig trúanlegan. Margir viðurkenndu að þetta hefði verið frábært uppátæki hjá okkur og að það hefði verið hetjulegt að sitja sem fastast á meðan á sýningunn stóð. Sumir virtust meira að segja öfunda okkur og lögðu til að allir færu að dæmi okkar í næsta ferða lagi. Þótt þessi kvöldstund í skíðaskálanum hafi at víssu leyti berað mig, í orðsins fyllstu merkingu, í votta víðurvíst fer ég aldrei ofan af því að þetta var reynsla

upplifunin í brekkunni sem ég hefði ekki viljað að missa af.

Fjörið var aldeilis ekki búið eftir við hurfum kviknaktir og skellihlæjandi bak við snæviþaktar brekkurnar Stjáni hafði verið að laumupúkast á ýmsum stöðum og hikaði ekki við að höggva skörð í mannorð margra til að skemmta jafnöldrum sínum. Aður en Biggi kennari fór í bælið fyrsta kvöldið faldi Stjáni vélina í herberginu hans og stillti á upptöku á þeim tíma sem hann grunaði að Biggi vaknaði.

„Við verðum öll að geta tekið gríni," sagði Stjáni og leit út undan sér á Bigga þegar hann var í þann mund að átta sig á því að það, sem birtist á tjaldinu, var hluti af herberginu hans. „Núna hefst þátturinn Við fyrsta hanagal. Handritshöfundur, leikstjóri og aðalleikari er okkar ástsæli, Biggi Morgungull en upptöku stjórnaði vélin sjálf."

Núna reis Biggi upp og andmælti kröftuglega en þau mótmæli voru kæfð í fæðingu. Hann varð fjarrænn á svip og leit út eins og hann hefði verið sviptur því að fá að gleðja börnin sín með því að gefa þeim pakka á aðfangadag. Virðingin, sem hann hafði áunnið sér sem kennari, virtist leka af honum. Þeir fáu, sem gáfu sér tíma til að virða hann fyrir sér, hlutu að finna til með honum. Stjáni lét hljóðið njóta sín að þessu sinni og reyndi að halda aftur af sér. Samt gat hann ekki hamið hláturrokurnar. Biggi þakkaði líklega sínum sæla fyrir að hafa sofið í nærbuxum því hann var ekki fyrr vaknaður en hann stillti sér upp fyrir framan spegilinn og teygði úr sér út og suður. Það var morgunljóst að hann hlaut að hafa sótt eitt eða fleiri af þessum sívinsælu sjálfsstyrkingarnámskeiðum þar sem fólki er kennt að byggja sig upp á morgnana, efla sjálfstraustið, elska sjálft sig og guðmávitahvað!

„Ég er fallegur og bjartur og þetta verður minn dagur," sagði Biggi og dró síðan djúpt andann. „Dagurinn í gær var góður en þessi verður frábær. Ekkert stendur í vegi fyrir mér. Ég elska mig. Ég elska mig. Ég elska mig. I love myself, love myself, love myself." Þótt krakkarnir væru löngu búnir að hlæja frá sér allt vit voru þeir greinilega gáfaðri en ég hafði gert mér í hugarlund því þeir hreinlega veltust hver um annan þveran af hlátri. Niðurlæging mín hvarf jafn hratt og konfekt ofaní sælkera. Það var stórkostleg sjón að sjá Bigga þennan virðulega, háttprúða og orðfima mann á eintal víð spegilmynd sína. Þótt við strákarnir hefðum seti undir okkar stripli var enn virðingarverðara að Biggi skyldi ekki rjúka út. Undir það síðasta í myndinni klóm að hann sér í rassinum, geispaði ámátlega og kreisti síðan einn eða tvo filapensla.

Stjáni þorði ekki að líta á Bigga þegar skemmtiat riðinu lauk en sagði hins vegar að myndinni færi senn að ljúka. Við vorum dálítið spældir yfir því að fleiri urðu ekki fyrir barðinu á Stjána. Við höfðum vonast til honum tækist að laumast í einhverja af stelpnaklíkunum. Þær voru greinilega varari um sig en við. Það eina, sem honum tókst að mynda án vitundar stelpnanna, var leshringur sem samanstóð af átta stelpum. Þær höfðu valið laugardagskvöldið í skíðaskálanum til að taka fyrir eina af perlum heimsbókmenntanna. Það var lítil skemmtun fólgin í því að hlusta á þær skiptast á skoðunum um allt milli himins og jarðar sem tengdist bókinni beint eða óbeint. Það kom mér á óvart að stelpurnar skyldu sýna þann þroska og áhuga að vera í leshring og kryfja merk bókmenntaverk. Þegar ég lá andvaka að sýningunni lokinni fann ég að ég öfundaði þær hreinlega af þessum áhugaverða félagsskap sem skapaði heimspekileg skoðanaskipti. Mér fannst þetta eiga við mig sem rithöfund og leitandi persónu sem ég tel mig vissulega vera.

Stjána var óspart hrósað fyrir frumleika, djörfung og næmi fyrir að skapa mjög persónulega mynd. Biggi þagði að mestu á heimleiðinni en sú setning, sem var mest notuðu í skólanum það sem eftir lifði af önninni, var: I love myself. Ég gleymdi að spyrja Stjána hvað hann hefði fengið í kennaraeinkunn hjá Bigga.

12. kafli

Emilía var ávallt ofarlega í huga Eiríks. Hann hafði yfirleitt verið fljótur að gera upp við sig hvor: hann langaði til að reyna við stelpu, án tillits til þess hvort það myndi leiða til sambands. Aðeins einu sinni áður höfðu áþekkar tilfinningar blossað upp hjá honum. Þá gripu örlögin í taumana og Eiríki fannst sárt að rifja það upp. Honum fannst hann vera villtur í skógi vöxnu landi þar sem fjöldi vegvísa benti á hentugar útgönguleiðir. Einhverra hluta vegna hélt hann samt áfram að reyna að brjóta sér leið þar sem skógurinn var hvað þéttastur. Tilfinningarnar kölluðu fram myndir sem stóðu honum svo ljóslifandi fyrir hugskotssjónum að hann verkjaði í hjartað.

Viku eftir ferðina í Bláa lónið hjólaði Eiríkur til Emilíu. Hreinn Bolli hafði hvatt hann til þess og sagt að því lengur sem hann drægi það þeim mun erfiðara yrði að horfast í augu við hana. Klukkan var farin að ganga tíu og hann var óöruggur þegar hann bankaði á dyrnar.

„Halló, þetta er Eiríkur!" Hann fann fyrir sting í hjartanu þegar Emilía opnaði. Hún vildi ekki haf orð á því að hún hefði saknað hans, var hræddur um að gefa of mikið í skyn. „Ertu til í að koma niður í fjöru?“ Emilía fór engar krókaleiðir að því sem var henni efst í huga.

„Já, já, já. Af hverju ekki?“ Eiríki létti þegar honum varð ljóst að Emilía ætlaði ekkert að minnast á það hversu langt væri liðið frá því að þau hittust síðast. „Núna strax?”

„Já, ég ætla fyrst í aðrar buxur. Bíddu!" Áður en þau lögðu af stað setti Emilía segulbandið í lítinn bakpoka. „Ég verð að láta mömmu vita hvert ég er að fara. Eiríkur stóð áganginum, fámáll og hissa á því hvað Emilía hafði tekið honum vel.

Þar sem enginn bögglaberi var á hjólinu settist Emilía á stöngina og réð sér vart fyrir kæti. „Þetta er í fyrsta skipti sem ég hjóla, eða hjólað er með mig, ætti ég frekar að segja. Þetta er frábært." Eiríkur átti í dálitlum erfiðleikum í upphafi en síðan runnu þau af stað. Emilía dró djúpt andann og naut þess þegar gustaði um andlitið. „Finnurðu lyktina, Eiríkur?"

„Hvaða?"

„Einhver hefur verið að slá. Uuummm, þá kemur svo góð lykt." Eiríkur leit til beggja hliða en fann enga lykt. „Ó, mig langar svo til að klappa hundinum, Eiríkur!"

„Hvað hundi?"

„Heyrirðu ekki í honum. Þetta er hvolpur." Enn reyndi Eiríkur að ná sambandi við skynfærin en heyrði bara bílhljóð og sírenuvæl í fjarska.

„Hann er einhvers staðar þarna." Emilía benti til vinstri. ,,Stoppum aðeins, gerðu það." Eftir stundarkorn heyrði hann geltið og þau runnu á hljóðið Tvær litlar stelpur voru í eltingaleik við svartan hvolp skammt frá.

„Má ég aðeins koma við hann?” Emilía hélt í Eirrík og fikraði sig meðfram girðingunni. „Ég hef svo gaman af dýrum."

„Halló, Emilía." Stelpurnar komu með hvolpinn að hliðinu og Emilía kannaðist greinilega við þær. „Eigið þið hann?"

„Fríða á hann," sagði önnur stelpan, sem hét Ásdís, „en hún ætlar kannski að gefa mér smá í honum." Emilía strauk hvolpinum og hafði orð á því hvað hann væri fallegur.

Þegar Eiríkur og Emilía komu niður að sjónum settust þau í fjöruna. Sælusvipur lék um andlit Emilíu og geislar kvöldsólarinnar yljuðu henni. „Þetta er frábært." Hún fyllti lófana af sandi hvað eftir annað og lét hann renna út á milli fingranna.  Eiríkur sat við hlið hennar og dauðlangaði til að halda utan um hana. „Mig langar svo að geta talað við þig eins og ég tala við sjálfa mig," sagði Emilía eftir stundarþögn.

„Geturðu það ekki?" Eiríkur varð eilítið hvumsa.

„Mér finnst ég ekki hafa þekkt þig nógu lengi. En... þú lofar góðu." Hún brosti. Öldugjálfrið rauf þögnina. „Vissir þú að það er list að kunna að gera ekki neitt þegar maður er ekki að tala."

Það tók Eirík nokkrar sekúndur að átta sig á því hvað hún meinti. „Það mætti halda að ég væri símalandi."

„Sumum finnst þeir stöðugt þurfa að fylla upp í þöglu augnablikin. Ýmist með því að grípa fram í, endurtaka það, sem síðast var sagt, eða vekja á sér athygli á einhvern annan hátt." Emilía hélt áfram að leika sér að sandinum. „Ég held að það geti verið notalegt að þegja með þér." Eiríki fannst Emilía óska eftir því að þögnin fengi að njóta sín. „Er þér sama þótt ég noti segulbandið?"

„Til að fylla upp í þögnina?"

„Mig langar til að eiga sjávarhljóðin og þögnina á spólu. Svo hljóta einhverjir fuglar að þurfa að láta til sín heyra. Þetta tekur ekki nema tíu mínútur." Emilía fór með tækið aðeins nær sjónum en lagðist síðan á bakið við hliðina á Eiríki. Honum fannst uppátæki hennar stórfurðulegt en kunni ekki við að spyrja nánar út í það. Hann lagðist við hliðina á henni, með hönd undir kinn, og virti hana fyrir sér enn einu sinni. Hún lygndi aftur augunum og dró djúpt andann. Eiríkur sá glitta í tár en samt var ekkert sem benti til þess að Emilía væri að gráta. Honum varð hugsað til Eiríks, frænda síns, og Sólveigar og fékk kökk í hálsinn.

Að nokkrum mínútum liðnum færði Emilía sig þétt upp að Eiríki og hann tók utan um hana. „Ég er svo hrædd um að ég sé að missa mömmu?" Emilía var með grátstafinn í kverkunum og átti erfitt um mál. „Mér finnst hún stundum svo þreytt eða döpur. Við tölum aldrei um dauðann en hún minnist reyndar oft á að ég megi ekki gleyma Þýskalandi."

„Ég er viss um að þetta verður allt í lagi, Emilía." Eiríkur strauk fingur hennar.

„Það er ekki fyrr en maður faðmar náinn ástvin, sem er hugsanlega að deyja, að maður kemst snertingu við lífið. Maður þráir það og biður um að það renni manni ekki úr greipum. Núna finnst mér tíminn hins vegar standa kyrr. Eins og hann geti ekkert farið án okkar. Ert þú hamingjusamur?”

„Já, ég held það. Samt...  hvað er hamingja?"

„Stundum óska ég þess að ég væri með lófafylli af hamingju, eins og sandinn sem ég var að leika mér að. Gæti hellt hamingjunni yfir höfuðið og fundið hvernig hún umlykur mig. Stundum blossa upp tilfinningar eins og litlir neistar. Þá sé ég myndir úr lífinu sem mér þykir svo vænt um. Kannski er lífið bara eitt augnablik, ein kvöldstund...  eins og þessi. En samt svo verðmætt. Veld ég þér vonbrigðum, Eiríkur?"

„Emilía, ég væri ekki hér ef þú hefðir valdið mér vonbrigðum?" Eiríkur átti dálítið bágt með sig og fann að hann var kominn í vissa varnarstöðu. Hann langaði til að sleppa fram af sér beislinu, tilfinningalega, en eitthvað hélt aftur af honum.

„Ertu feiminn við mig?"

„Hefur þér fundist það?"

„Finnst þér slæmt að ég skuli vera blind?"

„Þetta er ósanngjarnt, Emilía. Það væri nær að spyrja þig!"

„Þú þyrftir líka að svara spurningunni ef við færum að hittast oftar!" Emilía beið eftir viðbrögðum. „Gætir þú hugsað þér það?"

Skyndilega leið Eiríki eins og dýri sem var í þann mund að lenda í klóm veiðimanna. Hann flýtti sér að standa upp og sneri síðan snöggt við. „Ég veit ekkert, Emilía. Ég veit ekkert hvað ég vil eða...  til hvers...  Ég bara veit ekkert." Hann greip um höfuðið og sparkaði í sandinn. Emilía stóð líka upp og strauk sér vonsvikin um augun. Hún fór að gráta og líkaminn kipptist til af ekka. Hún sneri sér undan því hún vildi ekki láta Eirík sjá hvernig henni leið. „Ég veit líka, Emilía,...  að ég er hrifinn af þér. En ég er svo djöfull hræddur. Ég er skíthræddur, Emilía. Skilurðu mig ekki?" Eiríkur hækkaði róminn og blóðið ólgaði í æðum hans. Emilía þráði að láta faðma sig og gekk í áttina að Eiríki. Hann stóð grafkyrr og þegar hún þreifaði eftir honum tók hann utan um hana.

Þau þögðu á heimleiðinni en hefðu bæði getað talað svo tímum skipti. Eiríkur fylgdi Emilíu að dyrunum og þar stóðu þau drykklanga stund. Hún strauk andlit hans, hárið, augun, munninn og heyrði greinilega hjartslátt sinn bergmála í höfðinu á sér. Eiríkur renndi fingrunum eftir andliti hennar og naut hverrar sekúndu. Að síðustu kyssti Emilía Eirík á munninn, afar rólega og sagði lágt. „Eiríkur! Í heiminum er tvenns konar fólk. Það, sem tekur afleiðingunum, og hitt sem fer undan í flæmingi!"

13. kafli

Eiríkur ákvað að gera skurk í skrifunum því hann var orðinn töluvert á eftir áætlun. Emilía hafði sett hann út af laginu og hann ákvað að láta bókina ganga fyrir næstu daga þótt hann gerði sér fyllilega grein fyrir því að hann myndi eiga í erfiðleikum með að einbeita sér. Hreinn slóst í för með honum á bókasafnið daginn eftir að Eiríkur og Emilía hjóluðu niður í fjöru. Hann hafði lofað að segja ekki orð. Hann vildi frekar þegja og lesa tímarit í félagsskap vinar síns en hanga heima hjá sér.

„Ekki gleyma atriðinu þegar við gerðumst spákonur."

„Er ég að skrifa þessa bók eða þú?"

„Ég má nú aðeins koma við sögu! Maður á alltaf að tala fallega um vini sína."

„Heldurðu að ég ætli að breyta bókinni." Eiríkur hafði ekki fyrr lokið setningunni en Friðbjörg gekk í lessalinn. „Djíí, maður," stundi hann og þóttist vera upptekinn við að skrifa.

Friðbjörg gekk beinustu leið að borðinu og brosti framan í strákana. „Ég hélt að þú værir kannski hættur við bókina."

„Skiptir það þig nokkru máli?“ Eiríkur setti upp sinn fúlasta svip sem hann notaði eingöngu af sérstöku tilefni.

„Vá, fyrirgefðu maður!“ Friðbjörg hallaði sér fram á borðið. „Ég veit að þetta var hallærislegt en hvað átti ég að gera? Ég sagði honum upp strax daginn eftir. Samt vildi ég auðvitað ekki hringja beint í þig. Ég meina, ég er ekki algjör."

„Get a life!"

„Hvað segirðu?" Friðbjörg kreisti fram bros og virtist vera tilbúin að undirrita friðarsáttmálann.

„Skafðu úr eyrunum og get a life! Það er orðabók þarna hinum megin. Ég hef engan áhuga á þér. Þú ert með freðinn húmor. Og það er bannað að tala í lessalnum. Blessuð." Friðbjörg hypjaði sig og setti töskuna upp á borðið svo að andlit strákanna blöstu ekki við henni.

„Hvað var þetta?" Hreinn leit stóreygur á Eirík. „Vorum við ekki búnir að ákveða að segja hvor öðrum allt?"

„Ég segi þér það seinna. Ég dett úr stuði ef ég rifja það upp. Þetta er aum gella."

„Það hlýtur eitthvað meiriháttar að hafa gerst fyrst þú afneitar svona kroppi. Ertu með hita?"

„Þögn, Hreinsi! Þögn, þögn, þögn!"

---

Það var stundum drepfyndið að hlusta á mömmu hans Hreinsa spá fyrir hinum og þessum kerlingum. Reyndar komu líka stelpur til hennar og stundum allskonar karlar. Við lágum oft í leyni og hlógum okkur máttlausa. Það er reyndar hræðilega erfitt að hlæja í hljóði en okkur tókst ágætlega upp. Stundum heyrðist eitt og eitt tíst frá okkur eða skrýtin búkhljóð og þá sagði mamma Hreinsa að þetta væru bara hljóð úr framtíðinni. Ég held að hún hafi halað inn ágætis peningasummu á þessu. Aðsóknin hefur verið dræm síðustu mánuði, enda hefur ástandið á heimilinu ekki verið með besta móti.

Einu sinni á 17. júní klæddum við Hreinsi okkur í spákonuföt, skreyttum okkur með allskonar glingri, máluðum okkur hátt og lágt og komum okkur fyrir í litlu indíánatjaldi í Hljómskálagarðinum. Hreinsi hélt á gamalli netakúlu en ég passaði upp á peningabaukinn og svo spáðum við fyrir öllum sem tímdu að borga hundraðkall. Við kölluðum okkur Bibbu og Ribbu og þóttum svo stórkostlegir (sem ég dreg ekki í efa að við höfum verið) að við græddum fleiri þúsund krónur. Þegar löggan birtist buðumst við til að spá fyrir henni en hún sagði okkur að hunskast burt úr því við værum ekki með skemmtanaleyfi. Þegar við tókum tjaldið niður spáðum við því að lögregluþjónninn myndi missa vinnuna, konuna, húsið og bílinn og gangast undir kynskiptaaðgerð.

Þegar ég lít til baka er ljóst að ég hef verið fremur heppinn á ýmsum sviðum og ágætlega naskur í peningamálum. Þegar ég var tíu ára tók ég þátt í getraun í Tímanum og vann ferð fyrir sautján með Akraborginni. Mér þótti þetta stórmál, enda birtist mynd af mér í Tímanum ásamt krökkunum í hverfinu sem ég bauð með mér. Pabbi og vinur hans héldu utan um hópinn og ef helvítis suðvestanáttin hefði ekki verið svona sterk hefði þetta getað orðið ánægjuleg ferð. Pabbi talaði stöðugt um undirölduna sem kastaði Boggunni til eins og korktappa. Við ældum í kross og vældum af kvölum. Eftir fjölbreytta skoðunarferð um Akranes, sem getur tæplega talist hápunkturinn á lífsleiðinni (kannski vegna þess að flest okkar voru hálfdofin), héldum við til, baka. Sú sjóferð var öllu vinalegri því þá sigldi dallurinn að mestu undan vindi.

Ég hef grætt ágætlega á Brynku systur síðustu árin eða allt frá því að unglingabólurnar byrjuðu að spretta á andlitinu á mér eins og ;;gorkúlur. Til allrar hamingju hef ég getað haldið þeim þokkalega í skefjum, eða öllu heldur þá hefur Brynka gert það. Og ég hef meira að segja fengið borgað fyrir það. Það var ekki sársaukalaust að herja tíkallana út úr systu en ég fékk eitt stykki tíkall fyrir hvern fílapensil sem hún kreisti. Og ég var kominn með ágæta skipulagsteikningu af andlitinu til að geta fylgst með hvort hún snuðaði mig nokkuð. Brynka elskaði að kreista bólur en mér finnst það ógeðslegt. Hún kallaði aðgerðina „fullkominn unað" sem er vel skiljanlegt því það var engu líkara en að hún fengi fullnægingu þegar hún byrjaði að kreista. Hún kyngdi stöðugt, fékk rauða flekki á hálsinn, nasavængirnir þöndust, augun urðu ólýsanleg og andardrátturinn var eins og hinn eini sanni! Brynka var sjaldnast viðræðuhæf eftir hinn fullkomna unað en ég gat yfirleitt giskað á hversu mikið ég hafði þénað miðað við hvernig hún leit út. Andlitið á mér var reyndar ansi ófrýnilegt en það var hverrar krónu virði að fórna sér í þetta þótt ég hafi æpt og skrækt endrum og sinnum. Mamma lét mig fá töfraáburð sem var unninn úr íslenskum háfjallajurtum og vann hratt og vel á húðinni.

Það liggur við að mér finnist synd að unglingabólurnar skuli hafa sagt skilið við mig.

Ég var stundum hálfgert tilraunadýr hjá Brynku (að sjálfsögðu á launum) því hún var yfirleitt mjög fljót að breyta framtíðaráformum sínum. Einn daginn ætlaði hún að verða hárgreiðslukona og þá var ég fórnarlambið. Fótsnyrtidaman kom uppí henni eina helgi og naut ég góðs af því en það var vont þegar hún gekk með tannlækninn í maganum.

Pabbi var frekar duglegur að veðja við mig. Sérstaklega þegar ég var búinn að leggja mjög hart að honum. Rollukastið fannst mér skemmtilegast og ég hefði alveg verið til í að eignast fleiri systkini til að geta haldið því áfram. Mamma hefði bara aldrei tekið það í mál því hún ætlaði aldeilis ekki að ala upp fleiri grislinga. Þegar búið var að vöðla Pampers bleiunum (eða var það Libero) af Brjánsa saman líktust þær (að mínu mati) rollum. Í stað þess að þeim væri fleygt beint ruslatunnuna gleymdust þær stundum undir vaskinum inni á klósetti. Þegar rolluhópurinn var orðinn ansi vænn og lyktin það sterk að það var varla verandi á klósettinu bað mamma okkur pabba vinsamlegast um að koma bleiunum í ruslið. Skáhallt fyrir neðan gluggann voru ruslatunnur og til að spara okkur sporin ákvað ég (pabbi mútaði mér til að taka það á mig) að

að gæti verið gaman að reyna að fleygja rollunum út um gluggann í tunnuna. Úr þessu varð hinn skemmtilegasti leikur og í fyrsta sinn, sem við kepptum, hitti pabbi þrisvar en ég bara einu sinni. Fimmtán bleiur fóru hins vegar fram hjá tunnunni en settu þó skemmtilegan svip á garðinn. Við skráðum stigin eins og sannir keppnismenn og aðeins einu sinni sóttum við rollurnar, sem höfnuðu fyrir utan tunnuna, til að kasta þeim aftur. Þá var mamma vitanlega ekki heima. Bleiukostnaðurinn á heimilinu rauk fljótt upp úr öllu valdi því við pabbi slógumst um að skipta á Brjánsa til að safna að okkur rollum. Mamma tók í taumana þegar Brjánsi var farinn að dvelja á skiptiborðinu stóran hluta dags. Fyrir víkið vandi mamma hann af bleiu mjög snemma. Það var áreiðanlega Íslandsmet og þar með lognaðist þetta rollukast út af. Það hvarflaði stundum að mér að læðast í pilluspjaldið hennar mömmu en ég lét það ógert.

Þar sem Brjánsi gegndi lykilhlutverki í rolluleiknum verð ég að minnast aðeins á hann en við höfum alltaf náð mjög vel saman (sem er kannski ekkert skrýtið). Mamma hefur ekki staðið við hótunina um að láta mig sjá alfarið um að ala hann upp. Ég hef samt verið þokkalega duglegur að passa. Það er svo gaman að sjá hvað Brjánsi verður glaður þegar fólk kemur í heimsókn og þá sérstaklega börn. Þá ærist hann af fögnuði og þýtur um allt eins og upptrekkt dúkka og gefur sér engan tíma til að leika við gestina. Svo þegar hann er loksins búinn að ná sér niður eru gestirnir yfirleitt að fara.

Brjánsi er dálítið skapstór sem mér finnst bara kostur því þá má síður búast við því að hann láti vaða yfir sig. Samt hefur hann bara einu sinni (svo ég viti) tekið brjálæðiskast. Það var þegar hann komst að því að hann hefði ekki fæðst fyrstur okkar systkinanna. Um daginn varð Brjánsi að sofa inni hjá Brynku því ættingjar okkar troðfylltu húsið. Ég gat með naumindum forðað því að einhver illa þrifinn frændi svæfi mínu rúmi. Palli, kærastinn hennar Brynku, gat ekki látið hana vera þessa einu nótt. Áður en ástarleikur þeirra hófst setti hann heyrnartól yfir eyrun á Brjánsa sem svaf á dýnu á gólfinu. Palli var fullvíss um að ljúf tónlist myndi halda Brjánsa í draumaheimi á meðan þau létu vel hvort að öðru með tilheyrandi stunum og dynkjum. Palli var ekki lengi einn í heiminum með Brynku því þegar ástarleikur þeirra var í þann mund að ná hámarki rak hann tærnar í takka á geislaspilaranum. Það var eins og hjartað hefði verið slitið úr Brjánsa þegar tónlistin tróð sér af fullum styrk inni eyru hans. Rúðurnar skulfu þegar hann öskraði og áður en Palli náði að hylja sveittan líkamann birtust fimmtán furðu lostin andlit í dyragættinni.

Ég man það núna, af því að Hreinsi er með vatn plastflösku (sem er reyndar bannað á bókasafninu), að ég hljóp yfirleitt til mömmu þegar ég var að lesa eitthvað merkilegt. Ég hef líklega verið ellefu ára þegar ég las bókina Undur mannslíkamans.

„Mamma! Mamma! Vissirðu að við erum 80 prósent vatn?"

„Hvað segirðu barn?"

„Það stendur í bókinni að líkami okkar sé 80 prósent vatn. Það er engin furða að Jesús hafi getað gengið á vatninu, manstu?"

„80 prósent vatn? Ekki ég, Eiríkur minn! Ég er aldeilis ekki 80 prósent vatn. Líttu á mig!"

„Þetta er alveg satt. Beinin eru kannski 10 prósent, húðin 5 prósent og svo innyflin, tennurnar og allskonar drasl önnur 5 prósent. Spáðu í þetta! Og svo er maður rekinn í bað á hverjum einasta degi!"

---

Eiríkur var ekkert sérstaklega vel upplagður og fannst hann vera kominn í þrot. Hann dæsti og kastaði frá sér pennanum. Leit síðan á Hrein með öfundarsvip.

„Hvað?" Hreinn rauf þagnarbindindið, enda þótti honum full ástæða til þess.

„Æi, ég nenni þessu ekki." Svipur Eiríks bar vott um áhugaleysi. „Mér finnst þetta ekkert spennandi lengur." Hann lét sig renna neðar í stólnum og krosslagði hendur á maganum.

„Hvað meinarðu?"

„Bara það sem ég segi. Það vill hvort sem er enginn gefa bókina út."

„Láttu ekki eins og fífl, maður. Þú ferð ekki að hætta í miðju kafi."

„Hver heldurðu að fari að gefa út ævisögu sextán ára töffara með mikilmennskubrjálæði?"

„Líklega fáir. Þó veltur það auðvitað á því hvort bókin þykir skemmtileg eða ekki."

„Ég man ekkert meira og svo er ég orðinn dauðþreyttur á því að hugsa svona mikið. Mér finnst ég hafa elst um mörg ár í sumar."

„Greyið mitt, hættu þessu væli. Hvað finnst þér vanta?"

„Ég man ekkert frá því að ég var smábarn."

„Af hverju spyrðu ekki mömmu þína og pabba?" „Ég er búinn að því, maður."

„Og hvað?”

„Mamma sagði að ég hefði verið ömurlegur."

„Ég trúi ekki að hún hafi sagt það."

„Hún sagði það ekki beint en gaf í skyn ég hefði verið leiðinlegt barn."

„Hvað sagði pabbi þinn?"

„Hann þagði. Þú veist hvað það táknar. Hann sagði mér reyndar að fara þangað sem við bjuggum, þegar ég var lítill, til að fá hlutlaust álit fyrrum nágranna okkar úr því ég vildi ekki sleppa neinu."

„Og?"

„Nú ég fór og talaði við þrjár kerlingar."

„Og?"

„Þær sögðu allar að þetta barn, öllu heldur krakkaóféti, hefði verið ömurlegt. Ég var víst svo stríðinn og hávær."

„Greyið mitt."

„Heldurðu að þetta sé eitthvað skemmtilegt."

„Og hvað ætlarðu að gera?"

„Halda áfram að vera ömurlegur."

„Mér finnst þú ágætur, svona yfirleitt."

„Takk."

„Ég meina, þú hefur stundum verið kvikindislegur og særandi en ekki síðustu mánuði."

„Þú ert alltaf svo hugulsamur, Hreinsi."

„Manstu þegar þú reyndir við stelpuna sem þú vissir að ég var hrifinn af? Mér fannst það ógeðslega fúlt. Ég ætlaði aldrei að tala við þig aftur."

„Æi, ekki vera að rifja það upp."

„Manni getur nú sárnað, sérstaklega af því að þú varst ekkert hrifinn af henni."

„Hættu!" Eiríki fannst nóg komið og tók saman föggur sínar. Hann þóttist ekki sjá Friðbjörgu þar sem hún gægðist yfir töskuna. Hreinn hnippti í Eirík þegar þeir voru komnir út og rétti honum sáttarhönd. Þeir komu við í sjoppu, keyptu sér kók og lakkríspoka og röltu síðan áfram í rólegheitum.

„Mér finnst þessi tilraun ekki lengur aðalmálið." Eiríkur var alvarlegur.

„Hvaða tilraun?"

„Bókin, meina ég." Þeir þögðu um stund. „Mér finnst Emilía rugla mig."

„Það fer ekkert á milli mála. Sólveig ruglaði þig líka töluvert. Manstu? En samt öðruvísi. Annars líst mér rosalega vel á Emilíu."

,,Mér líka. Þess vegna er ég skíthræddur." „Við hvað?"

„Við hvað? Hvað heldurðu? Hún er blind! Hvað heldurðu að krakkarnir í skólanum haldi? Svo er ég ekki tilbúinn, held ég. Maður verður eitthvað svo skrýtinn þegar maður er að pæla. Stundum held ég að það sé bara best að vaða áfram. Láta allt ráðast."

„Já, en það er svo auðvelt."

„Hvernig auðvelt?" Eiríkur leit á Hrein.

„Nú... bara. Þú veist... þú lærir ekkert á því.

Ert bara frosinn."

„Þú ert farinn að hljóma eins og Emilía." „Þakka þér fyrir." Þeir gengu þögulir um stund. ,,Verður þú stundum leiður?" Eiríkur missti spurninguna hálfpartinn út úr sér en fannst það samt í lagi.

„Alltaf þegar mamma er að drekka. Þá loka ég mig inni.”

„Er hún alltaf eins?"

„Já."

„Þú mátt alveg koma oftar til mín."

„Ég veit. Drekka foreldrar þínir alltaf jafn lítið?"

„Mömmu þykir stundum fínt að fá sér í glas en hún vill hafa reglu á hlutunum. Fær sér stundum koníak upp úr miðnætti á laugardögum."

„En pabbi þinn?"

„Ég sé hann mjög sjaldan í‘ðí. Pabbi verður svo fyndinn þegar hann verður fullur. Þegar hann þykist vera edrú tekst honum jafnvel betur upp en þegar hann er raunverulega edrú. Hins vegar er hann hræðilegur leikari þegar hann þykist vera fullur. Skilurðu?"

„Mamma þarf aldrei að leika."

„Pabbi myndi aldrei þora að drekka neitt að ráði, út af ömmu ríku. Skilurðu?"

14. kafli

„Ég nenni ekki með ykkur í þennan blessaða sumarbústað." Eiríkur var æfur og strunsaði úr einu herbergi í annað. „Ég hef nóg annað við tímann að gera."

„Við skiljum þig ekki eftir, Eiríkur. Þetta er útrætt mál." Rögnvaldur byrsti sig, enda taldi hann sig hafa talað nógu skýrt.

„Af hverju fær Brynhildur að vera heima?"

„Hún er komin á þrítugsaldurinn, drengur. Og er í vinnu." Sigurdísi fannst tímabært að blanda sér í umræðuna.

„Brynka er rétt tuttugu og eins og er... "

„Fimm árum eldri en þú."

„Já, en ég er líka í vinnu." Eiríkur var kominn á fremsta hlunn með að öskra á þau.

„Kallarðu það vinnu að vera stöðugt að krota eitthvert bull niður á blað? Þú hefðir betur fengið þér vinnu í sumar eins og þér stóð til boða." Sigurdís var orðin leið á þessu argaþrasi. „Það þýðir ekki að titla sig sem einhvern fínan rithöfund og skrifa aldrei neitt af viti. Hver heldurðu að vilji gefa út sjálfsævisögu þína?"

„Margir," urraði Eiríkur. „Sérstaklega þegar þeir eru búnir að lesa kaflann um þig. Fyrirgefðu.. . kaflana."

„Þú dirfist ekki að skrifa eitthvert bull um móður þína, Eiríkur."

„Nei, bara sannleikann." Eiríki varð ljóst að hann var í þann mund að tapa orrustunni og henti sér í sófann. Þar lá hann hátt í tíu mínútur og hugurinn var eins og herflugvöllur. Hann varð að viðurkenna fyrir sjálfum sér að hann myndi ekki afbera að sjá Emilíu ekki í heila viku. Þau höfðu hist töluvert uppá síðkastið og notið þess. Hann gat ekki lengur bælt tilfinningar sínar og þegar hann lokaði augunum fann hann fyrir fingrum hennar andlitinu og mjúkum vörunum. Hann gat heyrt röddina og orðin hljómuðu eins og fögur tónlist.

„Eiríkur minn. Bjóddu Hreini með okkur ef þú vilt og ef foreldrar hans samþykkja það." Sigurdís strauk bakið á Eiríki og minnti hann á að þau myndu leggja af stað um kvöldmatarleytið. Eiríkur rauk skyndilega á fætur, kinkaði kolli án þess að segja nokkuð og hvarf út. Hann hjólaði þungt hugsi til Hreins sem fannst frábært að vera boðið með og sagðist bíða spenntur. Eiríkur fór síðan til Emilíu því hann varð hreinlega að sjá hana. Þegar hann steig af hjólinu datt honum í hug að það hefði verið gaman að geta boðið henni í sumarbústaðinn. Hann var reyndar viss um að hún gæti ekki þegið það vegna veikinda móður sinnar.

Emilía svaraði ekki þótt Eiríkur bankaði kröftuglega. Sama dauðaþögnin ríkti þegar hann var búinn að berja á nokkra glugga þannig að hann hringdi dyrabjöllunni hjá móður hennar. Honum fannst einkennilegt að mæðgurnar skyldu ekki vera heima. Að lokum reyndi hann að ná tali af gamla manninum á efstu hæðinni en húsið virtist í fasta svefni. Eiríki fannst hræðilegt að fara út úr bænum án þess að ná tali af Emilíu. Hann hjólaði aftur heim til hennar rétt áður en fjölskyldan lagði af stað en sama grafarþögnin mætti honum.

---

„Ég hef heyrt að margar konur byrji að fitna um fertugt en mig hefði aldrei grunað að það gerðist á sjálfan afmælisdaginn. Sáuð þið hana Jónu í morgun? Hún er skólabókardæmi um þetta. Vesalings konan!" Sigurdís lét fara vel um sig í framsætinu og bægði þögninni frá með margvíslegum frásögnum. Lengstum var um eintal að ræða.

„Hvernig var þetta hjá þér?" Eiríkur var enn með hökuna niður á bringu og varla búinn að fyrirgefa foreldrum sínum. Hreinn brosti en leit undan.

„Ég virðist alveg hafa sloppið. Þetta á líklega ekki við allar konur."

„Er það pabbi? Er hún laus við allt spik?"

„Já, það er mesta furða."

Þegar þau nálguðust Borgarnes þurfti Brjánsi að pissa og Sigurdísi fannst upplagt að fá sér eitthvað í gogginn. Fámennt var í veitingaskálanum en Sigurdís kvartaði undan sóðaskap á klósettinu. Þegar allir höfðu létt á sér var sest að snæðingi.

„Við borgum, Hreinn minn, veldu þér bara það sem þú vilt!" Ung stúlka með þjónustubros á vör stillti sér upp við borðið. „Get ég fengið vín með matnum?" Sigurdís leit með spurnarsvip á stúlkuna.

„Nei, því miður við erum ekki með sturtu!"

„Ég hafði nú hugsað mér að drekka raunvínið en ekki að hella því yfir mig." Sigurdís var hneyksluð en karlmennirnir fáorðir og undrandi.

„Samkvæmt reglum Heilbrigðisráðuneytisins má ekki selja vín nema hafa sturtu á staðnum." Brosið hvarf af vörum stúlkunnar þegar augnaráð Sigurdísar boraði sig inní hana.

„Hver setur svona fáránlegar reglur?" Stúlkan sagði fátt en Sigurdís hafði aldrei heyrt annað eins.

Ferðin í sumarbústaðinn tók liðlega sex klukkutíma. Bústaðurinn var nýr og rúmgóður, með nuddpotti, útigrilli, sjónvarpi og tveimur svefnherbergjum. Eiríki og Hreini fannst ekkert tiltökumál að sofa í sama rúmi því það var svo breitt að það hefði hæglega rúmað þrjá á þeirra aldri. Það var ekki fyrr en þeir voru lagstir að þeir gerðu sér grein fyrir því að þeir myndu varla deila rúminu nema þessa einu nótt. Dýnan var svo mjúk að ef þeir hættu sér nærri miðjunni ultu þeir nánast hvor ofan á annan. Þeir hlógu sig máttlausa þegar þeir áttuðu sig á þessu og reyndu þess vegna að halda sig nógu utarlega á meðan þeir voru að spjalla fyrir svefninn. Skömmu eftir að þeir sofnuðu ultu þeir báðir að miðjunni og lágu þar um stund þar til fór að kurra í Eiríki. Hreinn vaknaði upp með andfælum og fannst líka óþægilegt að hafa Eirík hálfpartinn ofan á sér. Hann sótti því nokkrar sessur inn í stofu og lagði þær í mitt rúmið. Síðan lagðist hann á magann og greip undir rúmið til að halda sér sín megin. Þannig svaf hann til morguns.

Næsta dag var Eiríkur stöðugt með hugann við Emilíu en hann minntist aldrei á hana. Það var komið fram undir miðnætti og allir nema Brjánsi sátu fyrir framan sjónvarpið. Framhaldsþátturinn kallaði fram myndir í huga hans af samskiptum þeirra í fjörunni. Honum fannst hann hafa gert rangt með að rjúka upp með látum og segjast vera hræddur og óöruggur. Hann fann að hann var á tímamótum í lífinu þótt hann vildi ekki viðurkenna fyrir sjálfum sér hvert stefndi. „I heiminum er tvenns konar fólk, Eiríkur. Tvenns konar fólk." Setningunum laust niður hvað eftir annað og hann langaði svo að gefa tilfinningunum lausan tauminn. Það versta, sem gat gerst á þessu augnabliki, var að einhver yrti á hann. Hann var í eigin heimi, þar sem hann gat flogið eins og fuglinn frjáls, skotist frá einum tíma til annars, engum háður. En það var sama hvert hann flaug, alls staðar sá hann andlit Emilíu. Hann hafði langað til að segja svo margt. Hann fékk kökk í hálsinn.

„Hefurðu eitthvað heyrt í Sólveigu, Eiríkur?" Spurning Sigurdísar skaut fuglinn sem flögraði um höfði Eiríks. Hann kipptist til. Orðin ýfðu upp gömlu sárin sem höfðu verið svo lengi að gróa. Hann vildi eignast líf án minninga sem væru stöðugt að hellast yfir hann eins og fjötrar. Eiríkur rauk á fætur, greip skóna og reikaði inn í kjarrið. Tárin byrgðu honum sýn, hann féll við en hélt samt áfram. Reyndi að brjóta sér leið fram hjá rammgerðum rimlum sem honum fannst umlykja sig.

„Sigurdís, við vorum búin að ákveða að láta þetta liggja á milli hluta." Rögnvaldur var gramur og Sigurdís gerði sér grein fyrir frumhlaupi sínu.

„Ég missti þetta út úr mér af því ég var að hugsa um hana. Ég ætlaði ekki að særa drenginn."

Sólveig og Eiríkur höfðu kynnst á önninni eftir að hann var í sveitinni og nokkru eftir að hann frétti af andláti frænda síns og nafna. Hann var langt niðri og langaði ekki til að eiga samskipti við neinn. Vinir hans og bekkjarfélagar sýndu honum töluverða nærgætni, enda barst fréttin um andlátið í skólann. Um það leyti sem Eiríkur var að taka gleði sína á ný rakst hann á Sólveigu. Þau komu sitt úr hvorri áttinni í lauginni og skullu harkalega saman. Eiríkur strauk ennið og blótaði kröftuglega. Sólveig greip líka um höfuðið og baðst afsökunar. Eftir vandræðalega þögn og sundurlaus orðaskipti syntu þau að bakkanum. Eiríkur fékk myndarlega kúlu en áreksturinn hristi upp í honum. Þegar hann áttaði sig á því að Sólveig var fastagestur í laugunum keypti hann þrjátíu miða kort. Þegar þau hittust aftur heilsuðust þau kurteislega og skömmu síðar elti Eiríkur hana í „kaldasta" heita pottinn. Til að gera langa sögu stutta var engu líkara en að þau væru enn með stjörnur eftir áreksturinn. Vörðurinn þurfti að reka þau upp úr þegar hann sá fram á að þau myndu ekki yfirgefa laugarnar sjálfviljug.

Samband Sólveigar og Eiríks þróaðist hægt og rólega og einkenndist af gagnkvæmri virðingu. Þau löðuðu það besta fram hvort hjá öðru og þótt þau gætu hagað sér eins og vitleysingar meðal vina sigldu þau ávallt lygnan sjó þegar þau voru saman. Án allrar sýndarmennsku og stærilætis. Stundum liðu heilu dagarnir án þess að þau hittust en það styrkti bara sambandið. Þegar vorönnin hófst var Eiríkur farinn að gera sér grein fyrir því hvað samband hans við Sólveigu var honum mikilvægt.

Að loknum prófunum ætlaði hann að koma Sólveigu á óvart þegar hann hélt að foreldrar hennar væru að heiman. Hann gerði ekki boð á undan sér, keypti blóm í fyrsta skipti og dró að sér angan þeirra á leiðinni í strætó. Hann var svo glaður að hann langaði til að syngja fyrir farþegana. Útidyrahurðin var upp á gátt þegar hann kom að húsinu og háreysti bárust honum til eyrna. Hann gekk inn forstofuna en fraus þegar hann áttaði sig á því að foreldrar Sólveigar voru í hörku rifrildi. Þau öskruðu hvort á annað og spöruðu ekki blótsyrðin. Allt var á tjá og tundri í stofunni en Sólveig lá undir rúmi og hélt fyrir eyrun. Eiríkur hreyfði hvorki legg né lið um stundarsakir þótt hann langaði til að hlaupa inn til hennar. Skyndilega birtist faðir hennar á ganginum, með úfið hár og klóraður á kinninni. Með eld í augum sagði hann Eiríki að drulla sér út og láta aldrei sjá sig framar.

Seinna um kvöldið hringdi Eiríkur látlaust til Sólveigar. Hún svaraði þegar komið var fram yfir miðnætti. Hún átti erfitt um mál og sagði að foreldrar sínir væru að skilja. „Ég vil að við hættum saman, Eiríkur. Ég get þetta ekki lengur. Ég er alveg að springa." Eiríki var svo brugðið að hann missti málið. „Fyrirgefðu, Eiríkur." Sólveig lagði á en Eiríkur grét í koddann alla nóttina.

Eiríkur hafði hvorki mátt né löngun til að hafa samband við Sólveigu næstu daga þótt forvitnin væri að gera út af við hann. Honum fannst hjartað hafa verið rifið úr sér og gat með engu móti sagt vinum sínum að sér hefði verið sagt upp. Honum fannst það ekki bara niðurlægjandi heldur þráði hann svo heitt að vera með Sólveigu. Vinkona hennar sagði Eiríki að hjónaband foreldra Sólveigar hefði hangið á bláþræði í marga mánuði þótt fæstum hefði verið kunnugt um það. Eiríkur var sár yfir því að Sólveig skyldi ekki hafa deilt áhyggjum sínum með honum. Hann var sannfærður um að skilnaðurinn væri ástæða þess að hún hefði dregið sig inní skel sína. Eiríkur gerði nokkrar tilraunir til að tala um fyrir Sólveigu en allt kom fyrir ekki. Smám saman slitnaði strengurinn á milli þeirra en hann skildi eftir ör hjá Eiríki.

15. kafli

Eiríkur var farinn að telja mínúturnar í lok dvalarinnar í sumarbústaðnum. Tilfinningar hans voru blendnar þótt hugurinn hafi að stórum hluta verið fyrir sunnan. Glaðlyndi Hreins varð til þess að Eiríkur gleymdi sér endrum og sinnum. Sigurdís var mjög nærgætin við hann og full iðrunar. Hún gerði sér grein fyrir því hversu sárt honum þótti að vekja upp minningar tengdar Sólveigu.

Álfarnir í Rögnvaldi nutu sín vel í náttúrunni og birtust í fjölbreyttri hegðun hans. Hreinn hafði á orði að hann hlyti að vera skemmtilegasti pabbi í heimi. Kvöldið fyrir heimferðina gengu Eiríkur og Hreinn á fjall sem var skammt frá. Þótt þeir væru rúman klukkutíma að komast á tindinn, og hefðu blásið kröftuglega síðustu sporin, var ljúft að leggast fyrir og njóta útsýnisins.

„Frábært," stundi Eiríkur þegar hann hafði kastaði mæðinni og virt fyrir sér útsýnið.

Núna skil ég hvað frelsi er," bætti Hreinn við og átti vart orð yfir fegurðina. „Af hverju vorum við löngu búnir að þessu. Maður gleymir alltaf að líta lengra en rétt fram fyrir tærnar. Ég held að maður sé of heftur eða eitthvað. Jafnvel bældur."

„Kannski!”

„Eða of hræddur við að gera það sem mann langar til." Hreinn leit á Eirík sem starði fram fyrir sig. „Ég var einmitt að velta svo mörgu fyrir mér eftir að ég kom heim úr ferðalaginu með mömmu og pabba. Ég finn núna að ég er tilbúinn til að byrja á einhverju sérstöku. Kannski hefja fjallgöngu sem ég hefði átt að gera fyrir löngu. Og grípa öll tækifæri til að upplifa eitthvað nýtt. Maður hlýtur að drepast úr leiðindum ef maður þorir aldrei að taka áhættu. Ég finn svo oft í hjartanu hvað mig langar að gera en einhvern veginn...  guggna ég alltaf. Þori ekki að stökkva." Eiríkur þagði sem fyrr. . og starði. „Í rauninni er lífið aðeins örfá augnablik.

Ég held að maður standi alltaf einn. Hvort sem maður er heppinn eða óheppinn með foreldra eða vini." Hreinn beið eftir því að Eiríkur hefði einhverja skoðun á málinu en fékk engin viðbrögð. „Þegar ég byrja í skólanum í haust ætla ég að nota öll tækifæri sem bjóðast til að...  til að...  þú veist." Hreinn fann ekki réttu orðin.

„Lifa lífinu," botnaði Eiríkur.

„Einmitt. Klífa fjallið." Hreinn lagðist á bakið og dæsti. „Vá, maður. Frelsið. Þurfum við nokkuð að fara niður?"

Eiríkur brosti fjarrænn á svip. „Ég skil þig svo vel. Hefurðu prófað að hlusta á þögnina?"

---

Það var úrhellisrigning þegar þau renndu í hlað heima og Rögnvaldur var varla búinn að drepa á bílnum þegar Eiríkur sagðist aðeins þurfa að skjótast. Hann hjólaði á harðaspani og fannst notalegt hvernig droparnir runnu í stríðum straumi niður eftir andlitinu. Þótt hjartað hoppaði í brjóstinu, af spenningi og eftirvæntingu, fannst honum hann hafa vængi sem léttu undir með honum. Hann stökk af hjólinu, nánast áður en hann hafði numið staðar, og hljóp bak við húsið. Þegar hann var í þann mund að berja að dyrum áttaði hann sig á því að engar gardínur voru fyrir gluggunum. Hann greip andann á lofti þegar hann sá að íbúðin var tóm. Hann kiknaði í hnjáliðunum og hljóp að aðalinnganginum. Hann hamaðist á bjöllunni. Barði síðan með krepptum hnefum á hurðina. Eftir skamma stund birtist gamli maðurinn í forstofunni og opnaði með semingi. Hann virti rennblautan drenginn fyrir sér með spurnarsvip. Eiríkur heyrði sjálfan sig spyrja. „Hvar er Emilía?"

Gamli maðurinn var sviplaus og hikandi. „Þær eru farnar." Honum lá lágt rómur. Eiríki fannst hjartað í sér vera að springa. Hann strauk blautt andlitið og starði kvíðafullur á manninn. „Hvert..  fóru þær?"

„Til Þýskalands. Þær fóru í gærmorgun." Það mátti greina eftirsjá í andlitinu en hann gerði sér auðvitað enga grein fyrir því sem var að gerast innra með Eiríki.

„Hvenær koma þær aftur?" Kökkurinn í hálsinum gerði Eiríki erfitt um vik.

„Þær koma ekki aftur." Sá gamli þagði um stund eins og hann væri að reyna að muna eitthvað. Svo spurði hann hvort hann væri að tala við Eirík Eirík. „Ja. .á."

„Emilía bað mig fyrir kveðju til þín ef ég yrði þín var. Henni virtist vera mikið í mun að ég kæmi henni til skila. Hún skældi þegar hún talaði um þig."

Eiríkur var gráti næst. „Sagði hún ekkert meira?"

„Bara að Emilía bæði að heilsa. Andlit gamla mannsins bar vott um söknuð. Skyndilega lyftist á honum brúnin. „Fyrirgefðu, vinur. Ég var næstum búinn að gleyma." Hann seildist í lyklaskápinn og rétti Eiríki segulbandsspólu. „Emilía bað mig líka fyrir þetta."

Eiríkur var kominn vel áleiðis þegar hann mundi eftir því að hann hefði verið á hjólinu og sneri við. Hann leiddi hjólið en tók ekki eftir því hverjum hann mætti eða hvort eitthvert líf væri í kringum hann yfirleitt. Hann fann fyrir orðum Emilíu, augnaráði hennar og brosi. Öllu. „Það er ekki fyrr en maður faðmar náinn ástvin að maður kemst snertingu við lífið. Á hvaða leið ertu?. . Hver ertu, Eiríkur...  hver? Tíminn stendur kyrr..." Rödd Emilíu hljómaði í höfði Eiríks og hann fann hvernig tilfinningin fyrir henni lifnaði undir húðinni og skaust upp á yfirborðið eins og loftbólur.

Eiríkur skildi hjólið eftir á gangstéttinni heima hjá sér og gekk holdvotur inn og upp stigann. Óstyrkur stakk hann spólunni í tækið og teygði sig í heyrnartólin. Drykklöng stund leið áður en hann áræddi að kveikja. Hann settist út í horn og grúfði andlitið í höndum sér. Emilía var stuttorð, röddin skjálfandi. Eiríki fannst hún umlykja sig, binda sig órjúfanlegum böndum. Hann stóð uppí mikilli geðshræringu, stakk spólunni í hulstrið og greip stílabókina. Vatnið draup af honum þegar hann hvarf út án þess að sinna kalli föður síns. Eiríkur gekk niður að höfn og starði fjarrænn á sjóinn. Rigningin gerði milljónir örsmárra gata á spegilsléttan flötinn.

Hann settist á einmana bekk skammt frá hafnarbakkanum og ýtti bókinni frá sér. Rigningin las hverja síðuna á fætur annarri. Eiríkur hallaði höfðinu þannig að droparnir buldu á andlitinu. Hann hélt dauðahaldi í spóluna. Tíminn stóð í stað. Klukkustund leið þó. Eiríkur lagðist á bekkinn og fann hvernig litlir pollar mynduðust á augnlokunum. Hann naut þess að hafa augun lokuð og finna hvernig droparnir leituðu inn undir augnlokin. Annar klukkutími leið. Skyndilega stóð hann á fætur. Stakk höndunum í vasana og hélt leiðar sinnar. Eftir skamma stund rakst hann á kunnuglegt andlit sem var líka rennvott. Súrmjólkurmaðurinn stóð með veiðistöng á bryggjusporðinum og sönglaði. Það hýrnaði yfir honum, þegar hann sá Eirík.

Eiríkur staðnæmdist augliti til auglitis við manninn, endurgalt brosið en hreyfði hvorki legg né lið. Skyndilega fann hann að honum var kalt á höndunum. Hann kreppti hnefana og spurði: „Hvernig líður þér, félagi?"

###

Um höfundinn

Vissir þú að á 5 mínútna fresti, allt árið um kring, fer bók eftir Þorgrím Þráinsson í útleigu á bókasöfnum. Vissir þú að Þorgrímur spilaði fjölda landsleikja í knattspyrnu og var fyrirliði Vals í mörg ár? Vissir þú að París er hans eftirlætisborg og hann segist hafa búið þar fyrir 200 árum? Þorgrímur er þriggja barna faðir, ólst upp í Reykjavík og Ólafsvík og er stúdent frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1980. Nokkrum árum eftir stúdentsprófið varð hann þreyttur á Íslandi og skellti sér í frönskunám í Sorbonne háskóla í París. Að því loknu starfaði hann sem blaðamaður og ritstjóri Íþróttablaðsins og síðan var hann framkvæmdastjóri tóbaksvarnanefndar um átta ára skeið. Síðustu ár hefur hann unnið við að halda fyrirlestra í grunnskólum landsins undir yfirskriftinni; Eltu drauminn þinn!

Bækur Þorgríms eru orðnar 36 talsins. Hann hefur í tvígang hlotið Íslensku barnabókaverðlaunin, fyrst árið 1997 fyrir bókina Margt býr í myrkrinu og aftur árið 2010 fyrir Ertu Guð, afi? Spennusöguna Núll núll 9 völdu íslensk börn bestu bók ársins 2009 og hlaut hún því Bókaverðlaun barnanna. Ári síðar hlaut Ertu Guð afi? sömu verðlaun. Hann var borgarlistamaður Reykjavíkur árið 2013.

Fyrsta skáldsaga hans fyrir fullorðna, Allt hold er hey, kom út 2004.

Bækur eftir Þorgrím Þráinsson

1989 - Með fiðring í tánum*

1990 - Tár, bros og takkaskór

1991 - Mitt er þitt

1992 - Bak við bláu augun*

1992 - Lalli ljósastaur*

1993 - Spor í myrkri*

1994 - Kvöldsögur

1994 - Amo Amas

1995 - Sex augnablik*

1996 - Meistari Jón, predikari af Guðs náð

1997 - Margt býr í myrkrinu

1998 - Nóttin lifnar við

1998 - Hjálp, Keikó, hjálp

2000 - Hlæjandi refur

2000 - Kýrin sem hvarf

2003 - Litla skrímslið

2003 - Svalasta 7an*

2004 - Undir 4 augu*

2004 - Allt hold er hey*

2007 - Tár, bros og takkaskór, kilja

2007 - Hvernig gerirðu konuna þína hamingjusama

2008 - Litla rauða músin*

2008 - Þriðji ísbjörninn

2008 - Núll núll 9

2009 - Þokan*

2010 - Ertu Guð, afi?

2011 - Steina-Petra

2011 - Áfram, hærra!

2012 - Krakkinn sem hvarf*

2014 - Núi & Nía

2014 - Hjálp*

2015 - Nía fýkur burt (Núi & Nía)

2015 - Ég elska máva*

2016 - Henry og hetjurnar*

2017 - Henry hittir í mark*

2018 - Íslenska kraftaverkið : á bak við tjöldin

2018 - Henry rænt í Rússlandi*

* Fáanleg sem rafbók

Table of Contents

1. kafli

2. kafli

3. kafli

4. kafli

5. kafli

6. kafli

7. kafli

8. kafli

9. kafli

10. kafli

11. kafli

12. kafli

13. kafli

14. kafli

15. kafli

Um höfundinn